Eindelijk hebben we er een

Vrijdag 20 Maart, Lockdown dag 6

Het regent als we wakker worden, Bah, het weer is hier ook van slag.

Het zeilbootje ligt nog voor onze neus, met de verrekijker bespeuren we een man/vrouw en een peuter, lijkt me nu geen pretje op zo’n boot.

Het is lente vandaag, dat dan weer wel.

We krijgen de vreemdste berichten, onder andere dat naast het sluiten van de hotels en de campings, nu ook toeristen accomodaties gesloten moeten worden en dit binnen 7 dagen. We hebben (nog) niets gehoord van de verhuurder. Wellicht vallen we erbuiten omdat hier mensen (ook Spanjaarden) permanent wonen en ook eigenaar zijn.

Ik ben maar eens naar de apotheek gelopen om te vragen of er weer thermometers zijn, NADA.

Wel heb ik 2 doosjes paracetamol en 2 flessen ontsmettingsgel bemachtigd.

Later kwam Jelle heel veel water brengen en………. een thermometer, die heeft Merlyn weten te scoren, wat ongelofelijk lief van hen.

Hopelijk hebben we de thermometer niet nodig.

Ik heb rond half 3 een heerlijk maaltje gekookt, te weten; 2 gestoofde venkels met ui/knoflook en quinoa, en een biologisch stukje gebraden kip.

Op het eind van de middag zijn de openbare ruimtes (lobby, liften, trappenhuis, etage-hallen) gedesinfecteerd, eindelijk wat actie in het gebouw.

Het was een rustige, grijze dag, Ciao

Goede gaven

Merlyn wil naar huis

Donderdag 19 Maart, Lockdown dag 5

Slecht geslapen, of eigenlijk, uren wakker gelegen en liggen malen.

Als ik eenmaal opsta, doodmoe, waait de grauwsluier weg, het leven buiten gaat door en de meeuwen paren er lustig op los, nu niet gestoord door de mens.

Het is vaderdag en een of andere ‘heilige’ dag, de vissersboten dobberen rustig in de haven.

Voor manlief heb ik een extra fles wijn gekocht en 2 stuks brie, kan hij er weer even tegen, hij is per slot van rekening wel vader he?

We hoorden net dat de lockdown is verlengd tot 12 April en wellicht nog strenger zal worden, zullen we dan geen boodschappen meer kunnen doen?

In de lobby van onze residentie liggen vele boeken/tijdschriften/kranten en puzzels. Allemaal achtergelaten door de ‘vertrekkers’, het wordt hier langzamerhand een beetje spooky. Jelle vertelde dat er ook een literfles bier stond, die had hij helemaal blij, meegenomen.

We hadden ter gelegenheid van vaderdag, Merlyn en Jelle op de borrel gevraagd, een paar glaasjes voor de lunch.

Jullie weten, we hebben vertrouwen in hen, we hebben de afspraak om ook maar bij de geringste vorm van ‘je niet lekker voelen’, het fysieke contact te verbreken. Elke morgen appen we elkaar en vragen hoe we ons voelen. 

Merlyn heeft het moeilijk, ze wil terug naar de UK, maar we denken dat dat niet verstandig is, ze is kwetsbaar en we hebben het idee dat we hier (vooralsnog) veiliger zijn, er zijn in Calpe nog geen besmettingen denken we.

Maar goed rond het middaguur kwamen ze bij ons en Merlyn had een zeer kostbaar cadeau voor ons…….een stapel plastic handschoenen! Een paar dagen terug, kregen we al mondkapjes!

Een paar glaasjes, werden er vele, we waren uitgelaten als kinderen, zo heerlijk om even bij elkaar te zijn.

We kunnen er weer tegen nu. Ciao

Dit bootje ligt er al dagen

Ken je die van die Corsicaan, die naar Corsica ging?……

Deze week heb Ik twee dagen niet gewandeld, ongekend, dit is nog niet eerder voorgekomen sinds 5 jaar. 

De reden was; ‘het weer’. 

Een dag lag er sneeuw en had het gevroren, dus……..glad, en dat is risicovol voor een dame op leeftijd en de andere dag, was er gietende regen en storm,………deze dame wilde haar lijf niet bloot stellen aan dit geweld. 

Maar…. het voelt niet goed, een dag niet lopen, ik word er moe en chagrijnig van. 

‘Het weer’, heeft ook de terugreis van de ‘Corsicaan’ (onze buurman en vriend) verziekt, hij keerde onverrichterzake terug van Schiphol naar Breda, zijn vlucht was zodanig vertraagd dat hij de aansluiting in Nice ging missen. Hij kreeg pardoes een ‘sneeuwwaas’ voor zijn ogen, maakte  rechtsomkeer naar Breda, verwerkte met de nodige $]£[¥^¥\¥ de gebeurtenis en besloot meteen om tot ons vertrek ook maar in Nederland te blijven en dat vinden wij uiteraard heel gezellig, want hij behoort inmiddels tot het meubilair. 

Jullie weten dat mijn wandelschoenen in de kliko beland zijn, helaas….. mijn bergschoenen nu ook, bijna tot stof vergaan en on-beloopbaar geworden. Tja, gevalletje versleten na 15 jaar bewezen diensten. 

Ik heb nu toch maar de euvele moed gehad om nieuwe wandelschoenen aan te schaffen, wellicht kan ik ze ook nog 15 jaar belopen. 

Mijn gemoed is bedaard, alhoewel ik op een dag nog enorm woest ben geworden, de reden was de ‘ABN/AMRO bank, de bank van de oude dame. 

Wat een klerebank, terwijl ik zo hoopvol gestemd was toen ik constateerde dat zij een speciale ‘nabestaanden desk’ hebben. 

Daar ben ik hoogst persoonlijk met alle verplichte paperassen heen gegaan, ik werd in een aparte ruimte ontvangen, kreeg koffie en alle service en expertise. Kat in het bakkie, dacht ik, binnen 2 weken, zou ik bericht krijgen, werd me bij afscheid mede gedeeld. Mooi, dan zou ik daarna nog internetbankieren kunnen regelen om vanuit Spanje alles verder te organiseren. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat er een nieuw personeelslid werd ingewerkt en bij ons gesprek aanwezig was, en daar lag uiteindelijk, denk ik, ook de grote misser. 

Want, wat bleek, na 3 weken had ik nog geen post van de bank, dus….klom ik in de telefoon. Ik belde de nabestaande desk, helaas… zo’n shit 0900 nummer, uiteindelijk een uur aan de telefoon gehangen, met als resultaat, het hoofdkantoor had geen papieren uit Breda ontvangen. 

Ik ontplofte, stelletje kneuzen. Ik kreeg te horen dat ik er zelf verder achteraan moest gaan en op mijn vraag of ik dan een direct nummer zou kunnen krijgen, kreeg ik nul op het rekest. 

Na weer een 0900 nummer en weer een telefoontje van 1 uur, kreeg ik het bericht dat alles in de inbox zat in Breda, keurig ingescand en wel, dat hoop ik tenminste, maar……..het was niet verstuurd. Mijn bloeddruk bereikte ongekende hoogten. 

Nu moet ik weer 2 weken wachten op post van de bank en erop vertrouwen dat het dit keer wel goed is gegaan. Ik zal de rest niet georganiseerd krijgen voor Spanje, dat zal moeten wachten tot Mei dus, zo ook de belasting afwikkeling, het is niet anders. 

De rekening van de uitvaart is inmiddels betaald door ons, de 3 kids van de oude dame. 

Wat een gedoe allemaal, maar…….ik heb de toestanden geparkeerd, we gaan nu genieten van deze knusse tijd. 

Er gebeuren zoveel mooie dingen om ons heen, we zijn echt omringd met zorg en liefde, dat dan weer wel. 

Een happening wil ik even benoemen, kleinkind 2 had een kerstopdracht van haar school; de brugpiepers moesten een oud mens verrassen met iets lekkers en wat gezelschap. 

De slimmerd koos voor haar opa en oma en verraste ons met roze, flink besuikerde donuts. 

Op mijn dankwoordje dat we dit zo lief vonden dat ze dit van haar centjes had gekocht, vertelde zij dat ze gewoon geld aan haar vader had gevraagd, haha. De donuts, gingen er bij haar in als koek. Maar…..ze bleef uren, we zijn weer helemaal op de hoogte van alles en er moest uiteraard nog ‘gepest’ worden en ik verloor zoals gewoonlijk. 

Met een goed gevoel kon het dametje huiswaarts keren, ons achterlatend met een big smile en een vervolgafspraakje. 

En nu lieve mensen, onze kerstwensen, jullie weten dat wij niet aan ‘papieren kaarten’ doen, maar bij deze wensen we jullie: 

Warme Liefdevolle Feestdagen, heb geen verwachtingen, ga er onbevangen in, hang zelf ook wat slingers op en geniet, ook van het kleine. 

Ciao. 

Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

Heel hoog in de bergen……

Jullie zullen wel denken, Ciao is niet meer zo actief.
Niets is minder waar, Ciao leeft gretig het leven in Calpe, met een blije manlief.
We leven hier als goden in Spanje, ondanks de heftige wind.
Wij dachten altijd dat Fuerteventura de wind in zijn vaandels had, nee…..die wind is gewoon met ons meegereisd en heeft zich lekker genesteld in Calpe.
Het vervelende is, dat die schurk zich ook nog eens gehuld heeft in een mantel van koude en…….hij zet er ten vervolmaking van het pestgedrag, nog een irritant fluitconcert bij.
Een nacht hebben we zelfs amper geslapen door de nadrukkelijke aanwezigheid van deze lawaaierige gast.
Maar….we hebben stand gehoorden hoor, we zijn blijven genieten.
We hebben gewoon onze wandelingen gemaakt, dit maal wel met wat meer beloning na afloop. Overal werden we hartelijk en warm ontvangen, vooral in onze stamkroeg ‘Danny’s’. Daar was het de afgelopen week beduidend drukker, wel zo gezellig.
Omdat wij ons hier zo thuisvoelen, hebben we bedacht dat het verblijf hier geen vakantie betreft , maar een noodzakelijk tweede leven. En daar ik in Nederland in principe eenmaal per week blog, doe ik dat dus ook in ons tweede leven, vandaar.
Mochten we opeens de toerist gaan uithangen, dan krijgt u wel een sappig verslag hoor. Wellicht de komende week, want we krijgen een logee en die willen we wel het een en ander laten zien.
Nu we wat meer binnenshuis verkeren, moeten we ons in het appartement ook goed kunnen vermaken. Voor mij een makkie, ik heb mijn boeken (al 6 gelezen) en mijn fotobewerking, maar voor manlief was het even wennen, hij zit namelijk graag in het zonnetje op het balkon, gewapend met zijn spiksplinternieuwe verrekijker (Nikon) en uiteraard zijn muziek. Gelukkig had ik een verrassing voor hem, een puzzelboek, dit omdat hij in Februari met een verbeten grijns een moeilijke puzzel oploste in ons weekkrantje en er nog plezier in had ook.
Tot mijn grote vreugde kan ik jullie meedelen dat hij inmiddels 22 puzzels heeft opgelost, ongekend. Ook heeft hij kunnen genieten van twee wielren klassiekers op de tv.
Nu de wind het niet van ons plezier heeft kunnen winnen, begint hij het langzamerhand op te geven.
Met onze lieve local vrienden hebben we een uitstapje naar de bergen gemaakt. Het was een schitterende bergrit en we zagen boomgaarden vol met nispelro (een gele perzikachtige vrucht).
We reden naar Guadalest, een klein, maar toeristisch dorp hoog in de bergen.
Het bijna duizend jaar oude dorp is geheel gesitueerd rondom een kasteel. Het kasteel, El Castell de Guadalest genaamd, is jarenlang een belangrijk verdedigingspunt geweest van de Moren tegen de Spanjaarden.
We hebben te midden van dit schoons, met magistraal zicht op de bergen een drankje genuttigd. Van lopen is niet veel gekomen omdat onze vrienden niet zo mobiel zijn en manlief wel heel erg wiebelig was, het zij zo.
Maar eten kunnen we allen als de beste en dat hebben gedaan in het dorpje ‘Popol’.
De terugweg was wederom adembenemend mooi. Dankjewel lieve Fenny en Paul.
De afsluiter van de week vierden we weer in El Cantal, manlief met een menu del dia en ik met een forse zeetong.
Wat een fijne week was het, Ciao.

Riet, dit maal geen hondenkop?

markt in Calpe

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

De spanning loopt op

22 April 2017
Daar gaan we weer, nu lopen we met de zon en meestal de wind, in de rug, richting…centrum. Dit loopje, doe ik alleen als ik in de stad moet zijn, want als ‘zen’ wandeling heb ik hem afgekeurd, te koud in de vroege ochtend. De zon zie ik hier ook niet opkomen, dus twee knallers van tegenvallers voor deze route, dus.
Maar…als de zon eenmaal een tijdje uit het nest is, komt hij achter de Ifach uit piepen en verwarmt de mensheid aldaar en laat de lelijke gebouwen feestelijk opkleuren.
Toch, vind ik deze route stukken minder, te veel toeristenmeuk, maar de stranden zijn prachtig.
Okee, ons doel van vandaag is, een buurtje met buitenlandse winkels en horeca, want daar ergens ligt een restaurantje wat ons aanbevolen is en dat willen we eens gaan keuren.
In deze wijk vindt je bijvoorbeeld een Belgische slager, een Duitse Bakker, een Hollandse supermarkt, een Hollandse cafetaria etc etc etc. En….veel buitenlandse restaurants. Wij vinden dat jammer, wij zijn in Spanje en willen dat proeven, ruiken, horen en voelen.
Maar ja, er leven hier nu eenmaal veel allochtonen, een soort van ‘ goedkope, temperatuur’ vluchtelingen en zij willen alleen het goede weer en voor de rest willen ze bijvoorbeeld friet en bitterballen.
Toch hebben we vandaag gekozen voor een restaurant dat niet Spaans is. De naam is wel Spaans, te weten Sietelunas.
Hierover later meer, we moeten nu toch echt aan de wandel.
We zoeven met de lift naar beneden en staan al gauw, na de twee glazen deuren, buiten.
Het is 12 uur en 19 graden, met een licht windje.
We steken meteen over, lopen langs ons verscholen zwembad, dan over een klein parkeerplaatsje en staan pardoes op de boulevard.
Als we naar links kijken zien we die kies met zijn toefje groen (Ifach) en heel in de verte rechts, zien we Benidorm liggen tussen wat bergjes. Vlak voor ons staat een verhoutte bloem van een agave, prachtig en zeer fotogeniek.


Langzaam flaneren we over de boulevard, we komen wat volk tegen, maar het is niet druk en…….geen rollators of fietsers.
En dan zien we in zee (links van ons) de overblijfselen van de Romeinse Thermen, de zogenaamde baden van de Koningin, heel bijzonder. Ik heb er al eens een foto van geplaatst in een vorig verslag.
Er tegenover, rechts van de boulevard, ligt een groot, slordig terrein braak, met een hek eromheen. Dit is een onontgonnen archeologische site, Romeinse erfenis. Je ziet met wat fantasie, sporen van huizen, en er is een zeer herkenbare, ietwat opgeleukte toren, maar verder is het een grote woestenij. Een paar dagen geleden zag ik een groepje deftige mensen hier rondlopen en heftig praten en er was een fotograaf wat ‘stenen’ aan het fotograferen. Wellicht gaan ze de boel wat opknappen.


Om de verlopen sfeer wat meer reuring te geven, hebben ze hier op de boulevard ook een gym geplaatst, je kunt dus lekker trainen tussen de Romeinse geesten.
Wij lopen genietend door, eerst wat heuvelopwaarts en vervolgens dalen we.
Ja ja Calpe is behoorlijk heuvelig.
Langzamerhand, belanden we in de echte toeristenzone en zien gelikte stranden, veel horeca en veel toeristenwinkels met veelal Chinese eigenaren.
Dit stuk vinden we blehhhh.
En ja hoor, de donkergekleurde mens, verhandelt hier ook allerlei ‘echte’ namaakzooi.
Wij lopen stoïcijns door, niets voor ons.
Uiteindelijk komen we bij een droge rivier uit, hier begint de wijk van de allochtone winkels/horeca.
Er is zelfs een soort van Weense lunchroom, met heel veel gebak en daar naast, een onvervalst Belgisch frietkot. In deze wijk ligt mijn Biowinkel ook, de eigenaren zijn Duitsers.
Maar goed, het restaurant hadden we zo gevonden, maar…….het zag er niet echt open uit. Toch de deur geprobeerd te openen en……..ja hoor, open dus. We zagen een heel trendy inrichting, mooi gedekte tafels, prachtige designlampen en mooie foto’s aan de muren.
We kregen een WoW belevenis, maar……….geen eters te zien aan de respectievelijke tafels en die bleven leeg.
Wij hebben geheel alleen in dat trendy restaurant gegeten, vreemd, want…….het eten was bijzonder goed. Naderhand bedachten wij ons dat in onze contreien een warme lunch niet standaard is.
De eigenaar/kok is…jawel…een Nederlander, met veel liefde voor het vak. De borden waren mooi opgemaakt en het eten was heerlijk. We aten ossenhaas met een goden saus, verse groente, gratin en frietjes. Het was af, een soort Kerstmaal. Als dessert aten we warme appel strudel met kaneelijs en slagroom. Ja ja, ik hoor het jullie al zeggen, niet bepaald Spaans. Klopt, maar wel een leuke en vooral lekkere afwisseling tussen alle visvarianten die ik al verorberd heb.
Dit is echt een restaurant dat we elk jaar zullen gaan bezoeken. En…….we hebben zelfs een tafeltje gereserveerd voor eind van de week. De kok is liefhebber van de Indonesische keuken en een paar maal per jaar, bereid hij een uitgebreide Indische rijsttafel. Ja, daar zijn wij ook liefhebber van deze keuken zijn, hebben we meteen toegehapt, dat gaat vast weer genieten worden.


Bij het afrekenen kregen we een glaasje caramelwodka en…………ik was meteen verslaafd, tjonge, wat een zoete zaligheid, een vloeibare bonbon met een roesje. Daar gaan we een fles van kopen, zeker weten. We zullen er met beleid mee omgaan.
Vandaag, zondag de 23e in het jaar 2017, gaan we luierend lezend en vanaf 20:00 uur zitten we voor de buis, er gaat geschiedenis geschreven worden in Frankrijk. We houden ons hart vast.
Ciao.

Dansen met de Maagd

16 en 17 April, de Paasdagen
De nacht voor Pasen, was er wat herrie op straat, ik denk dat het om ‘ongelovig testosteron’ ging. Sterker nog, toen ik ons complex uitkwam rond 07:00 uur, zag ik nog knullen rondstruinen. Gelukkig patrouilleert de politie ook in de vroege uurtjes, dus ik voel me veilig. Ik hoef niet bang te zijn, dat er een gerichte aanval op de president zal komen en ik behoor niet tot de doelgroep.
Eenmaal op de boulevard, viel de stilte op me, in afwachting van de zon, alhoewel, de meeuwen lachen altijd. Er was geen mens te bespeuren, heel bizar. Wat een groot geluk om in je uppie te genieten van het kleurenspektakel dat je zomaar voor niks voorgeschoteld krijgt. Geen straf om vroeg uit de veren te zijn.


Elke ochtend, loop ik nog even naar mijn flamingo’s, ik zie nu vele jonkies en het valt me op dat er wat ouderen vertrokken zijn. Vanmorgen zag ik in het donker een vliegles. Alles vloog op en neer, ik denk een repetitie, ze zullen eerstdaags wel vertrekken.


Om toch enigszins een paasgevoel te krijgen, aten we een eitje als ontbijt, was lekker, maar mijn pap is veeeeel lekkerder. Dus op de 2e Paasdag, geen eitje.
En……. we aten een Duits pruimentaartje, heerlijk. Het Paasdiner, werd goulash met bruine bonen/groenten stoof. Was veel werk en moest lang pruttelen, maar het was om je vingers bij op te eten.
Maurice wilde naar de ronde van Vlaanderen kijken, maar toen ik hem vertelde dat dat pas wat later in de middag, uitgezonden ging worden, besloot hij toch om met mij mee te gaan. Ik had mezelf de opdracht gegeven, om op zoek te gaan naar ‘Pasen’.
Op de boulevard, was geen Pasen te bespeuren, zelfs geen mooi geklede families.
Mijn hoop ging uit naar de omgeving van de kerk in oud Calpe, op de berg.
En ja hoor, we zagen keurige luitjes en er waaide een feestelijk sfeertje tussen de huizen. De lappen van de processies, hingen nog vrolijk te wapperen.
Opeens begonnen de kerkklokken te luiden, dus….snel naar de kerk. Nou, daar was het pas echt feest, vele mensen waren op de been in hun goeie goed. Er liep zelfs een ballonenverkoopster rond met feestelijke, kleurige ballonnen. Toch maar even de kerk in, daar hing een inzingend bedwelmende bloemengeur van de vele bloemstukken rond de heiligen. Maria was echter in geen velden of wegen te bekennen, vreemd, vonden wij. Jezussen waren ruim vertegenwoordigd.
Wij weer naar buiten, dat geflaneer daar, stond ons wel aan.
Opeens klonk er muziek en warempel, daar kwam een fanfare uit een klein straatje. aangemarcheerd. Wowwwww, wat leuk, maar…….er kwam meer. Het werd een kleine processie. Geen puntmutsen meer en geen altaren. Nu vrouwen met wit kant op het hoofd, vrouwen en kinderen in mooie klederdracht, een stelletje vrolijke ‘fluiters’, en……daar kwam Jezus weer. Nu zonder altaar, ietwat kleiner exemplaar, en gedragen door vrouwelijke dragers. De dragers waren bijzonder vrolijk en swingden zelfs met het beeld. Maar toen Maria verscheen, ging het dak eraf, er werd geklapt en gejuicht en de mannelijke dragers maakten er nu een complete rondedans van met sexy heupbewegingen. Wowwww, wat een sfeertje en ook mooie muziek. Zo wil ik wel met de muziek mee.
Uiteindelijk ging de hele processie de kerk in, om de wedergeboorte te vieren, maar vele mensen moesten buiten blijven staan, de kerke puilde uit, wat een opkomst, ongekend. Wij bleven ook nog even om te genieten van de prachtige liederen. Wat een bijzondere Pasen hadden wij gevonden en of je het wil of niet, het loutert.


Vannacht was het rustig, ik denk dat iedereen moe was.
Officieel kennen de Spanjaarden geen 2e Paasdag, maar in familiekring maken ze deze dag, feestelijk de restjes op. De vissers zijn dan ook niet uitgevaren. Het Paasfeest, met alles wat erbij hoort is voor de Spanjaarden het hoogtepunt van het jaar. Kerstmis vieren ze wat gematigder en….maar 1 dag.
Wij hebben deze Semana Santa een zeer bijzondere en vooral unieke ervaring gevonden, maar zijn toch weer blij om in het leven van alledag te vallen en………rust, om ons heen.
Morgens varen de vissers weer uit, dus rond 17:00 uur gaat deze dame ze opwachten als ze binnen komen en……ik ga een vers visje op de kop tikken, kan niet wachten.
Ciao.

Een Belevenis in Calpe

In tegenstelling tot andere steden in Spanje, vinden wij het verkeer hier niet zo aardig voor de voetgangers op de zebrapaden. We zijn al enkele keren bijna overreden. Aanvankelijk vonden wij het vreemd, want de gemiddelde Spanjaard, is een heer in het verkeer. Maar later bedachten wij ons, dat het naar alle waarschijnlijkheid buitenlanders betreft, zij zijn hier in grote betalen aanwezig. En……de gemiddelde leeftijd ligt hier erg hoog. Conclusie: “kijk goed uit”.
Wat die leeftijd betreft, vind ik dat sommige bejaarden niet meer de weg op zouden mogen en vaak zie je deze oudjes ook nog in een camper, formaat vrachtwagen, rijden, brrrrr.
Vanochtend zagen we een oude man zijn gehuurde auto in de prak rijden tegen een paaltje, hij was nog boos ook.
Je kunt merken dat de paashaas voor de deur staat, het wordt steeds drukker in ons gebouw, op de stranden, in de winkels en in de stad. Hier is Pasen een feest dat in familiekringen wel zeker 5 dagen in beslag neemt. De vissers varen zelfs al dagen niet uit. Je ziet vele mensen al flaneren in hun paasbeste goed.
Het weer is lichtelijk vreemd te noemen, de laatste dagen. Op de temperatuur (24gr) is niets aan te merken, maar we worden zo nu en dan overvallen door mistwolkjes en soms hele vlagen. Vanochtend was zelfs de zee even niet meer te zien, best bizar sfeertje dan.


We hebben aardige Nederlanders leren kennen, zij komen hier al jaren. Dus….meneer Swift is niet meer de enige bekende.
De mimosa was helaas al uitgebloeid toen we aankwamen, maar nu begint de jasmijn te bloeien en dat vind ik puur vakantiegenot, het roept vele vakantie herinneringen op. Manlief is niet zo gecharmeerd van dit odeur, hij vindt het ruiken naar ezelenzeik.
Gisteren was het goede vrijdag en dat betekende voor ons de dag van onze 2e processie. We hadden er weer zin in en hoopten dat we meer beelden te zien zouden krijgen.
Om de feestvreugde wat te verhogen, trokken we ruim op tijd de berg op naar de oude stad. We wilden eens lekker gaan dineren daar, in de hoop dat de dode Jezus de restaurants niet gesloten hield, Gelukkig gaat de commercie toch boven de gruwelijke kruisiging en vonden we een leuk restaurant, achter de kerk nog wel, op een knus pleintje met bloeiende sinaasappelbomen. Als jullie de geur van deze bloesem al eens opgesnoven hebben, weten jullie dat we lustig gesnoven hebben, zoooo heerlijk. Zelfs manlief kan deze geur waarderen. Er hingen nog wat oude sinaasappels aan, om helemaal het goede gevoel te krijgen.
Het restaurant heet: ” Los Dos Canones”, dus we voelden ons veilig en zeker toen 2 scooteragenten een barricade, in de vorm van 1 hekje, plaatsten.


Er hing op het terras een relaxt sfeertje, niks geen verdriet. Er waaide een warme zomeravondbries en de tafeltjes waren binnen no time bezet met hongerige luitjes. We hadden duidelijk geboft, omdat we vroeg waren. Onder het genot van een wijntje en een tapa, bestelden we calamares romana, gegrilde dorade, entrecote, frites en gegrilde groentes.
Wat hebben we gesmuld, kan ik jullie vertellen. Als nagerecht bestelden we crêpes met vruchten en ijs en helaas, de crêpe was koud, dat was dus een tegenvaller.
Maar niet getreurd, de kruisiging was erger.
De processie overtrof al onze verwachtingen, we kregen er 4 in een, want alle broederschappen liepen nu mee. Dus…..4x Jezus beelden. En….nog een kleine Jezus in een glazen kist en….uiteindelijk de maagd Maria. We hebben onze ogen uit ons hoofd gekeken, wat een intense belijdenis, wat een emoties, wat een sereniteit en wat een mooie muziek. Ongelofelijk. Maar ook, wat een pracht en praal van de verschillende broederschappen. Wat een strakke organisatie.
Er was een broederschap, die er uitsprong, zij hadden drie beelden op het zware altaar. Er waren wel 60 dragers en met ijzeren discipline werd het altaar door de straatjes geloodst. Wat een ervaring, wat heel erg indrukwekkend.


Het was dus weer een latertje voor Jut en Jul en geen maan dit keer om te vangen.
Doodmoe, maar voldaan legden wij ons ten ruste.
Manlief heeft lekker uitgeslapen en ik liep in alle vroegte, in volledige mist, gewoon weer te genieten langs de kust.
We hebben bij de Duitse bakker, veel paaslekkers ingeslagen, dat gaan goede dagen worden.
De Berlinerbollen zijn in aanloop naar de feestelijkheden reeds verorberd.
Nu gaan we aan de slag met de bereiding van een romige pompoensoep.
Ciao.