Geen doggybag voor manlief

Amsterdam wachtte op mij, jazeker, het werd weer eens tijd om deze stad met een bezoek te vereren.
Manlief bleef in de casa, dus ik ging gewapend met de president en een goed boek op weg. Doch, in the big city zou ik iemand treffen en niet bij ‘de vleugel op het centraal’ deze keer.
Nee, mijn jongste broer houdt daar niet van, hij wil graag zittend bij een kopje koffie en een krantje, het wachten veraangenamen. Hij had gekozen voor ‘Loetje’, niet verkeerd en de appeltaart is aan te raden hoor.
Ons doel was; Amsterdam proeven, een museumpje pakken en… eten bij NamKee.
Het museum werd het ‘van Gogh’, leuk, die bekende werken weer te zien, maar het gebouw beviel me nog beter, met dank aan Rietveld.

De enorme drukte nam ik niet voor lief, wat een gekte.
Gelukkig heeft broerlief in Amsterdam gewerkt, dus bekend terrein, het ‘Amsterdam proeven’ is daarom zeer geslaagd te noemen. Maar…ik moet zeggen, Amsterdam is echt wel vol.
Doch… . de gemiddelde toerist kent niet de smaak van NamKee, dus… er was plaats voor ons op de Zeedijk, een superleuke buurt overigens.
We hebben er gesmuld, en van ons plan om een doggybag voor manlief mee te nemen is niets gekomen.
Het was wederom een geslaagde ‘broertje/zusje dag’ en het volgende evenement werd onder het genot van een ‘nadrankje’ alweer genoteerd.

En daar was dan opeens de laatste opdracht van de kids, dus……vakantie voorbij voor hen.
Via een volg app, konden we hen de gehele terugreis volgen op de autowegen, ongelofelijk dat dat mogelijk is en vooral bijzonder leuk voor gretige grootouders, voor middernacht kwamen ze thuis en wij draaiden ons om en sliepen gerust verder.
Omdat ik de volgende dag nog een afsluitende workshop van de zomercursus had in Rotterdam, ging ik de lieverds toch alvast even knuffelen toen ze goed en wel wakker waren.
Toen ik doodmoe, maar voldaan uit Rotterdam terugkwam, was mijn grote kleine vriend ‘Rocky’, verdwenen, hij laat een leegte achter. Ik ben echt van het beestje gaan houden, hij was zo aanhankelijk en als ik in de vroege uurtjes alleen beneden zat, voelde ik zijn aanwezigheid, gezellig.
De workshop was top, weer veel geleerd en het proeft naar meer! Eerst maar eens wat foto’s opsturen naar André, kijken wat hij ervan vindt. Als jullie ooit nog eens een fotocursus willen volgen, kan ik zijn http://www.rotterdamse-fotografieschool.nl van harte aanbevelen, en hij is ook nog eens erg servicegericht, getuige de na-zorg.
Het fotograferen op de ‘M’ is nu normaal en ik ga een nieuwe fase in.

PS
De neuroloog heeft de afspraak van Oktober verzet naar vanmiddag!!! Wat heeft hij te melden?

Hier wat ingestuurde foto’s, ben benieuwd. Dit zijn door mij bewerkte, ook de originelen heb ik gestuurd zodat André een betere beoordeling kan maken. Schroom niet om te reageren, want ik kan van jullie ook veel leren. Later, Ciao!

Zoomen, doe je met je voeten.

Eindelijk was het dan zover, de zomercursus ‘fotografie’ ging van start.
Ik had me er enorm op verheugd, eindelijk zou ik eens gaan horen en zien, hoe ik President Nikon onder de duim kon houden en al zijn geheimen gaan leren kennen.
Nooit gedacht dat ik dat überhaupt zou willen. Maar manlief had het goed ingeschat, doordat ik nu een ‘spiegelreflex’ heb, word ik zo getriggerd, dat ik meer wil.
Dus vandaar de cursus.
Ietwat nerveus, toog ik naar Rotterdam met de opgeladen President, hij voorzien van lege ingewanden en ik met een hoofd vol vragen…… , ’zou ik het wel kunnen volgen?’, was het niet te hoog gegrepen?’, ‘hoe zou de docent zijn?’ en ook niet onbelangrijk, ‘zou ik me wel op mijn gemak voelen?’.
Aangekomen op de Coolhaven, bekroop me een angstig gevoel……het sfeertje daar beviel me niet, wie weet had een ‘gek’ me daar naar toe gelokt.
Maar het bord, met de vermelding; ‘Fotografieschool’, zag er degelijk en gelikt uit. Ik nam me voor om niet aan te bellen, maar om te wachten op medecursisten, ik was rijkelijk vroeg.
En ja hoor, daar kwam een vrouw aan en snel daarop weer een, gelukkig!
We belden aan, de deur klikte open en een enorme pieslucht, perste zich in onze reukorganen, we kregen de slappe lach en begonnen aan het beklimmen van de vele (8) trappen.
Eenmaal boven, stond André, de docent, ons op te wachten, hij beviel me meteen.
Als Paul de Leeuw een broer had gehad, dan was hij het, zelfde postuur, zelfde pretoogjes, zelfde humor, zelfde accent, zelfde stem en kundig, ik heb hem echter niet horen zingen.
We betraden een prachtige loft, waarin zich een studio en werkruimtes bevonden, het voelde goed!
Nadat we allen voorzien waren van koffie/thee/water begon André met te zeggen: “Na deze cursus, fotograferen jullie alleen nog op de ‘M’ (handmatig) en NOOIT meer op de automaat”.
Het werd doodstil, ieder had er zo zijn gedachten en twijfels over.
We waren met 8 cursisten, 2 heren en 6 dames, de leeftijden varieerden van 31, tot en met 60/ 69. Leuke mensen met dezelfde passie.
Na een kort voorstelrondje, legde André ons alles uit over, Diafragma, Sluitertijd, Belichting, Scherp stellen en ISO.
En….warempel, ik begreep het en kon mijn eerste stapjes zetten hoor. En….….ik vond het leuk, een nieuwe dimensie had zijn intrede gedaan.
De cursus zat goed in elkaar, middels een presentatie, schools op een whiteboard, met oefenrondes, met gezamenlijk fotograferen in Delfshaven en met een opdracht die we thuis moesten maken.
De opdracht luidde:
‘Fotgrafeer op diafragma 8, vlakken en lijnen zonder gedoe’. We moesten 5 geslaagde foto’s en 5 mislukkelingen op een stick zetten.
De opdracht lag gelukkig geheel in mijn straatje, maar….ik had de zenuwen, nu moest ik wel alles zelf gaan instellen en zou ik dat wel kunnen en….we mochten er geen nabewerking op los laten.
Een ‘aandachtvragend’ groepslid, zei meteen dat hij geen tijd had, hij had andere dingen te doen, uhhh?
Ik ben er een middag in Breda op uit getrokken en heb heel wat geschoten en had er ontzettend veel plezier in.
De ‘mislukte’ had ik er zo uitgepikt, makkie, maar om er dan 5 ‘geslaagde’ uit te halen, was een crime, kan ik jullie vertellen. Ik werd onzeker, ik vroeg me af of ik het wel goed zag en of ik wel een foto kon beoordelen.
Wat ging ik weer nerveus met de ‘buit’ naar Rotterdam.
Mijn foto’s waren als eerste aan de beurt en………hij stond perplex, ‘zoooooo’ zei hij, jij ‘ziet het’. Hij had op mijn ‘gelukte’ niets aan te merken. Wowwwww, een geluksgevoel overviel me, was het echt zo? Tjonge wat was ik blij, ik ben dus goed bezig.
En….eindelijk viel voor mij alles op zijn plaats, voor mij geen ‘gedoe’ meer, ik ken mijn specialiteit en ga me daar op focussen.
Het was een ontzettend leerzame cursus en we waren een hele leuke groep.
Volgend jaar doe ik er geheid weer een, ‘portretfotografie’ zie ik ook wel zitten. En….…ik zou het bijna vergeten, ik krijg over een paar weken nog een workshop ‘creatief fotograferen’.
Ik zie meer mogelijkheden door het gebruik van eigen instellingen, er is een wereld voor me open gegaan.
Als ik nu rondloop met de president, hoor ik André aanwijzigingen geven en als ik weer eens wil gaan inzoomen, hoor ik hem zeggen: ‘Zoomen, doe je met je voeten”.

Een paar ‘Gelukten’.