Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houd sinds 2010 een (reis)dagboek bij op https://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan  en sinds 2015 hier op mijn site.

Manlief en ik, proberen zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen. Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Je mag me altijd mailen, ook voor een shoot: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is 264.869 x bezocht

De Grens gaat binnenkort weer open!

Donderdag 11 Juni, Lockdown, fase 2+, dag 89

Na elke dag op de Transavia site gekeken te hebben om te controleren of de vluchten vanaf 25 Juni doorgaan, besloot ik vandaag om de boel te vertrouwen.

Ik boekte en zette een van de vouchers in en dat viel me mee, het werkte wonderwel. Ik moest nog 1€ bijbetalen, nu zien of de vlucht niet weer gecanceld wordt.

We hebben nog 2 weken te gaan en hebben het gevoel dat we nu echt kunnen gaan genieten van de extra tijd in Spanje.

We zitten in een mooi appartement, het weer is prima, de zee is een warm bad, het zwembad is luxe en we hebben legio mogelijkheden om een tapa/drankje te doen op een terras. Ons hoor je niet meer klagen, mits de vlucht daadwerkelijk doorgaat.

25 Juni is de grote dag.

Er zijn al 2 weken geen besmettingen in onze omgeving, dus we voelen ons redelijk veilig.

Sanchez heeft vandaag verkondigd dat we in plaats van 2 meter, nu nog maar anderhalve meter distancia moeten hebben van elkaar. Wat een vooruitgang.

Vrijdag 12 Juni, fase 2+, dag 90

Nog geen annulering, dat geeft de burger moed.

Het was een bijzonder mooie dag, verder voor jullie niets bijzonders te melden.

Zaterdag 13 Juni, fase 2+, dag 91

Het begint te veranderen hier in Calpe. We zien veel nieuwe gezichten en kinderen. We hebben het zwembad niet meer voor ons alleen helaas. 

De ouderen verdwijnen langzamerhand en keren pas in Oktober weer terug.

Merlyn heeft het moeilijk, ze wil naar Engeland, daar liggen haar roots, ze is op en top een Britse. Ze windt zich erg op over alle gebeurtenissen in Engeland en maakt zich zorgen over de gevolgen van de Brexit (ja stemmer).

Omdat we hier een oximeter hebben gekocht en ons 4-en regelmatig controleren, zijn we er achter gekomen dat de hartslag van Merlyn erg snel is, waarschijnlijk door de stress, volgende week gaat ze naar de huisarts.

Weer heerlijk de schuimende zee in geweest, maar kwam er snel uit toen Jelle een kwal spotte. Later, vanaf ons balkon, zagen we kids meerdere kwallen vangen, brrrrr.

We hadden vandaag een ‘Hollandse’ borrel bij M&J, met de schrijver en zijn vrouw en onze nieuwe ‘jonge’ vriend. Hij heeft nog geen goede vrouw gevonden, de laatste heeft hij gedumpt omdat ze getrouwd was met haar werk.

Het werd een super gezellige avond.

Jelle en ik hadden de hapjes voorbereid, uiteraard hadden we bitterballen.

We hebben 3 flessen champagne opgeslobberd. 

Onze nieuwe ‘jonge’ vriend, wil me leren peddelen, in mijn champagne roes heb ik ‘ja’ gezegd.

Zondag 14 Juni, fase 2+, dag 92

We hebben niet gezwommen vandaag, geen puf na de opwindende avond, ik heb wel mijn wandeling gedaan en meer zelfs.

We besloten met z’n 4-en naar de chinees in de oude stad te lopen, we hadden geen zin om te koken. Eerst zijn we even langs Rudi gegaan, voor een G&T. Rudi heeft de lockdown zakelijk gezien, overleefd gelukkig. Hij is 7 kg aangekomen en hij was al niet bepaald dun.

Het eten bij de chinees (Hagenezen) was top.

De rest van de dag hebben we geluierd.

Sanchez heeft vandaag verkondigd dat de grenzen per 21 Juni opengaan voor de eu landen. Goed nieuws, onze vlucht zal nu waarschijnlijk niet gecanceld worden.

M&J vertrekken eind Juni. Ciao.

Nog een week in fase 2

Zondag 7 juni, Lockdown, fase 2, dag 85

Ik ga niet meer elke dag bloggen, wordt te saai, te veel van hetzelfde.

De zee in, het zwembad in, borrelen, eten etc etc.

Alhoewel……het is noemenswaardig dat manlief een paar baantjes getrokken heeft in het zwembad, dit komt eens per 5 jaar voor, maar eenmaal uit het bad, zei hij dat dit de laatste keer was.

Ik heb nog niet geboekt, ik wacht toch nog even af, maar het voelt niet goed.

We gaan niet zoals veel gebieden van Spanje naar fase 3, er waren in Valencia (daar vallen we onder), nog iets te veel besmettingen helaas. 

Hier in Calpe hebben we bijna geen besmettingen.

Ik merk dat we langzamerhand minder bang zijn en het zo nu en dan niet zo nauw nemen met afstand houden, zeker in de club met Sammy en Pablo, maar ook met andere gasten.

We hebben in de club gegeten, Pablo had canard a l’orange voor ons gemaakt, het was smullen geblazen.

Maandag 8 Juni, Lockdown, fase 2+, dag 86

Somber weer en regen, bah, wordt er wat down van, het niet naar huis kunnen, begint me op te breken.

We hebben toch ieder onze wandeling gemaakt, maar manlief kwam kleddernat thuis omdat hij een uur later op stap ging.

We hebben er verder een hele luie dag van gemaakt.

Rond 5 uur zaten we weer in de zon op het balkon, eind goed, al goed deze dag.

Jelle kwam gevulde koeken (voor de 3e keer) brengen voor manlief, komisch, hij heeft in Breda ook zo’n aardige vriend die hem koeken geeft., hoe kan dit?

Dinsdag 9 Juni, Lockdown fase 2+. Dag 87

Heerlijk weer, we hebben alle twee onze wandeling kunnen lopen.

Verder veel van hetzelfde, met dit verschil dat de schrijver en zijn vrouw zich aansloten op het terras van de club, nadat we heerlijk gezwommen hadden. We dronken slechts een drankje, het werd ons te fris. 

Woensdag, 10 Juni, Lockdown fase 2+, dag 88

Veel te vroeg wakker, nl om half 4, en ben niet meer in slaap gevallen.

Niks te melden verder.

Ik ga morgen boeken. Ciao.

Toch maar weer boeken dan.

Zaterdag 6 Juni, Lockdown, fase 2, dag 84

Raar weer vandaag, veel bewolking, flinke wind, maar wel warm gelukkig.

Na de ochtendrituelen en de respectievelijke wandelingen kwamen we tezamen met M&J om te zwemmen. Manlief haakte weer af, wel met de belofte dat hij eerstdaags de zee en het zwembad in zal gaan.

De zee was wild en Jelle (ook Scheveningse roots) en ik vonden dat super, maar Merlyn vond het te heftig, dus zij liep naar badmeester Maurice, haha.

Na een paar super gave golven, liepen wij ook naar badmeester Maurice en plonsden met Merlyn het zwembad in, en ohhh wat voelde dat weer warm en aangenaam.

We hebben onze baantjes getrokken en genoten van de zon.

Nadat we ons thuis hadden omgekleed, liepen we even naar de club voor een drankje en daarna gingen we naar de flat van M&J voor de lunch.

Merlyn had een voortreffelijke pan Ajam Paniki gemaakt, tjonge wat smaakte ons dat, lekker pittig doet het goed als het warm is.

We hebben wederom een mooie en gezellige vakantiedag gehad.

Tot op heden niets gehoord van Transavia, ik ga maar gewoon boeken vandaag of morgen. En als we uit het appartement moeten, willen we proberen in een hotel te gaan, we hebben geen zin meer om ons voor de 4e keer helemaal te installeren. Ciao.

Even de ANWB Alarmcentrale bellen.

Vrijdag 5 Juni, Lockdown, fase 2, dag 83

Ik had het blog van gisteren net gepost, toen ik berichten op Facebook langs zag komen dat er eind Juni nog niet gevlogen gaat worden.

Als je op de site van Transavia kijkt, kun je wel nog gewoon boeken. Ik durf het eigenlijk niet, de kans om weer een voucher te krijgen is groot. 

Toch ben ik een mens die alles ruim op tijd geregeld wil hebben, maar wat is wijsheid in deze.

Helaas krijg ik geen contact met hen om vragen te stellen, je krijgt een standaard bericht terug met een link en die werkt niet.

Uiteindelijk heb ik de ANWB alarm centrale gebeld, maar die kunnen ook weinig doen, ze hebben wel een melding gemaakt en dat is weer nodig voor onze reisverzekering. Waarschijnlijk gaan we ons extra verblijf vergoed krijgen en die melding geeft ons wat rust.

Volgende week ga ik eens appen met ons verhuurkantoor, hopelijk hebben ze nog iets voor ons, mocht het nodig zijn.

Merlyn voelde zich vandaag niet goed, dus Jelle en ik zijn samen de zee in gegaan en ja, weer ontzettend veel lol in de hoge golven. Je voelt je dan echt een kind en geniet enorm. het enige wat nog ontbreekt, is de geur van frites.

Na het zeebad, gingen we het zwembad in, manlief zat keurig onze spullen te bewaken. Vandaag zwom ik op 1 meter van de meeuwen-baby’s, moeder zat erbij en keek erna. Ze vond mij waarschijnlijk geen bedreiging voor haar kroost, onze Poolman wordt altijd aangevallen.

De baby’s zijn nu bijna net zo groot als de ouders, maar nog oh zo pluizig. Ze piepen ook nog steeds, het zijn duidelijk nog geen echte meeuwen, ze lijken meer op kippen nu.

Weten jullie nog dat we in de eerste maand van ons verblijf zo’n verwoestende storm gehad hebben? De herstel werkzaamheden zijn bijna klaar en er was blijkbaar nog wat geld over voor iets ludieks ‘I Love Calpe’.

Verder heb ik niets te melden. Ciao.

Hoop doet leven

Donderdag 4 Juni, Lockdown, fase 2, dag 82

De noodtoestand is weer verlengd tot 22 Juni, het is definitief de laatste verlenging en dan zijn we in het nieuwe normaal beland.

Ik krijg nu toch echt hoop dat we eind Juni kunnen vliegen. Voor de zekerheid gaan we langs de huisarts om een ‘fit to fly’ verklaring te vragen, want als manlief een van zijn alom bekende hoestbuien krijgt dan wordt ie uit het vliegtuig gezet.

Omdat we s’middags uit eten zouden gaan en omdat er regen voorspeld was, namen we het zeebad al om 11 uur.

De zee was nog behoorlijk wild en dat vond Merlyn maar niks, dus we bleven er niet lang in, het zwembad voelde gewoonweg heet toen we erin plonsden. 

Ik heb 6 baantjes gezwommen, morgen ga ik voor 8, ik moet en zal vet verbranden.

Het restaurant ‘Meliton’ was ons door onze nieuwe ‘jonge’ vriend aangeraden.

Het ligt in de bergen, in Altea la Vella. De tocht erheen is schitterend.

Het restaurant oogt niet aantrekkelijk, daar begon het al mee, het heeft een soort van ‘kantine’ uitstraling.

De bediening was niet echt professioneel en het eten was matig.

Alleen mijn voorgerecht was top, eenvoudig, maar smakelijk, carpaccio van bietjes.

Als hoofdgerecht had ik gevulde (kabeljauw/zalm) paprika’s. Het leek me heerlijk, maar het had weinig smaak.

Het nagerecht, een soort cake met crème was gortdroog.

Het was geen succes dus, maar de wijn was lekker.

Eenmaal terug in Calpe, zijn we de club ingedoken en dat werd een groot succes.

Het regende en het stormde, maar wij zaten er lekker knus. Ciao.

Afstand

Omgaan met teleurstellingen

Woensdag 3 Juni, Lockdown, fase 2, dag 81.

Het was gezellig met Paul, we hebben lekker bijgekletst. 

M&J schoven later ook nog even aan.

Helaas liep de happening abrupt af, Paul was moe en wilde naar huis, hij rekende zijn drankjes af en liep weg, en M&J, hadden hun lunch thuis al voorbereid.

Manlief en ik besloten met z’n tweetjes ergens wat te gaan eten, maar uiteindelijk zagen we daar, ietwat teleurgesteld, toch vanaf. 

We kochten een ciabatta en aten die thuis, op het balkon, met lekker beleg, op, ook niet verkeerd. 

Zo zie je, de dingen gaan vaak niet zoals je verwacht. We gingen ervan uit dat we zoals gewoonlijk, met Paul een hapje gingen eten.

Ook het gezamenlijke zwemuurtje ging niet door, M&J vonden de zee te wild. 

Ik niet, ik ben wel wat gewend in Scheveningen, bovendien stond de vlag bij de strandwacht op veilig en was het aanlandige wind. 

Heel veel mensen hadden het grootste plezier in de golven.

Ik heb me in mijn eentje kostelijk geamuseerd in de schuimende zee, onder het wakend oog van manlief, later heb ik nog wat baantjes in het zwembad getrokken.

Omdat het goed toeven was bij het zwembad, zijn we er nog even blijven zonnen. Helaas niet op een bedje, dat is nog verboden, waarom mag Joost weten.

Als ik te maken heb met teleurstellingen, moet ik altijd denken aan Herman Finkers, met zijn uitspraak: “ de cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door. 

Gelukkig liet de zon ons niet in de steek, we hebben, ondanks de stevige wind, op ons balkon, genoten van het plezier van de strand/zeegangers. Ciao.

We hebben een ‘KiTTy’.

Dinsdag 2 Juni, Lockdown, fase 2, dag 80.

Weer een mooie dag, de zee lokte.

Na de wandeling, de was en de boodschappen, liep ik met mijn badlaken naar J&M, manlief bleef nog even thuis.

Wij legden onze spullen nu zonder bewaking neder en liepen blij de zee in, en weer was het flink wennen. Maar als dat dan eenmaal gebeurd is, is het alleen nog maar genieten.

Inmiddels was manlief weer op zijn post en onze nieuwe ‘jonge’ vriend stond op zijn balkon naar ons te zwaaien.

Toen we voldoende zeeplezier hadden gehad, liepen we naar de douche en daarna plonsden we het zwembad in. Wat een genot.

Nat en wel liepen we daarna naar de club en dronken een straffe cortado.

We wilden al opstappen toen Jelle zei dat hij toch wel wat dorst had, haha. Hij hoefde ons niet over te halen om ook wat te bestellen.

Als jullie je afvragen hoe we het doen met afrekenen;…….we hebben een ‘Kitty’, een gezamenlijke beurs, we zorgen dat die altijd gevuld is, reuze handig.

Tijdens dit vroege borreluurtje, vergaderden we over de rest van de week, want we willen de schade gaan inhalen en in no time was deze week gevuld met plannen.

We besloten ook dat we in ieder geval elke dag gaan zwemmen.

Onze nieuwe ‘jonge’ vriend, gaat met zijn dates, in zijn snelle Mercedes sportwagen, altijd naar een goed restaurant, hij heeft er echt een neus voor, voor de restaurants bedoel ik dan.

Anekdote: hij had onlangs een hele leuke date, met een beeldschone dame, maar hij haakte af toen hij hoorde dat ze 4 grote jachthonden had.

Wij gaan Donderdag een van zijn aanbevolen restaurants bezoeken, we zijn zeer benieuwd. 

Merlyn, onze gemeenschappelijke PA, heeft inmiddels geboekt.

Morgen hebben manlief en ik eindelijk weer een afspraak met Paul, we gaan eens heerlijk bijkletsen op een zonnig terras aan de boulevard, het lijkt bijna weer een normaal leven te worden. Ciao.

Een hartverwarmend weerzien, zonder een knuffel

Maandag 1 Juni, Lockdown, fase 2, dag 79.

FEESTdag, want we gingen naar fase 2 en dat betekende voor ons de zee en het zwembad in, hoeraaaa!

Ook mogen we nu binnen eten in restaurants en de tijdssloten zijn opgeheven, uitgezonderd voor de 70+ers, maar wij zijn allen jonger gelukkig.

Maar eerst liep ik mijn dagelijkse snel-wandel route en daarna deden we wat klusjes en rond 12 uur liepen we vrolijk naar de club.

Het was een hartverwarmend weerzien met Sammy en Pablo, ook zij hebben een zware tijd gehad.

Merlyn en ik dronken een G&T en de heren een biertje, we glunderden van plezier dat we weer op het schitterende terras zaten van onze club.

We hielden het keurig en bleven niet plakken, want we wilden ieder even thuis lunchen.

Daarna was het tijd om ons in de zwemkleding te hijsen (moeilijker door het corona-vet).

Manlief was echter de grote spelbreker, hij houdt niet van het strand, wil nooit in de zee en het zwembad vindt hij ook maar niks. Maar hij offerde zich op om schatbewaarder te zijn op een stoeltje op het gras bij het zwembad. Hij had riant zicht op die 3 doldwaze bejaarden in de zee.

Wij genoten echter, maar het was wel even wennen om erin te komen. 

Wat een heerlijkheid om eindelijk onbezorgd te kunnen zwemmen in de zee. 

Toen we er gelauwerd uit kwamen, douchten we ons en sprongen het zwembad in, ook heerlijk. 

We zwommen ieder onze baantjes onder toezicht van badmeester Maurice.

Na al de waterpret moesten we even bijkomen, dus we lasten een pauze in om ons in onze appartementen even te verfrissen.

Rond de klok van 4, waren we weer in de club, we hadden een afspraak met de schrijver en zijn vrouw, zij kwamen echter niet, de schrijver had een slechte dag.

Maar wie wel kwam, was onze nieuwe ‘jonge’ (51) Engelse vriend ‘Martin’ genaamd, en met hem brachten we een paar leuke en vloeibare uren door op het terras. 

Martin is nog steeds op zoek naar de liefde van zijn leven en heeft de ene date na de andere, hij vertelt er graag over.

Het was een super fijne onbezorgde dag, het begint op vakantie te lijken. Ciao.

Eindelijk weg uit Calpe

Zondag 31 Mei, Lockdown, fase 1+, dag 78

Het was Pinksteren, maar dat wordt in Spanje niet gevierd. 

Wij besloten er een feestelijke dag van te maken en uit eten te gaan in een voortreffelijk restaurant in Xalo (Jalon), ‘Bistro Selene’.

Het voelde bevrijdend om ons stadje uit te rijden, dit was lange tijd niet mogelijk.

Vol verbazing, bewonderden we de vele bloeiende ‘Jacaranda’ bomen. 

M&J kenden deze bomen van Portugal, waar zij jaren gewoond hebben, maar wij hadden de bloei nog nooit gezien, met schitterende purper klokjes.

We kregen een mooie tafel op het ruime terras en zagen dat er binnen in het restaurant ook mensen zaten (mag morgen pas).

We namen een menu:

Het voorgerecht was een salade met warme geitenkaas en aardbeien, noten en rozijnen.

Merlyn en ik aten verse kabeljauw met spinazie en puree, de mannen een curry van kip met rijst.

Het toetje was een soort van kaastaart (om je vingers bij af te likken)en Jelle had een of ander ijs gerecht.

Het was heerlijk allemaal en wederom oh zo gezellig.

Eenmaal thuis hebben we heerlijk uitgebuikt op het balkon en genoten, via de verrekijker, van het ‘bootjes leven’ in onze baai. Ciao.

Een stoplicht op het strand

Zaterdag 30 Mei, Lockdown, fase 1+, dag 77

Ik heb weinig tot niets geslapen vannacht, ik bleef maar malen.

Uiteindelijk ben ik om 05:00 uur maar opgestaan.

Ik maakte een heerlijke lungo en legde mijn woorden op Wordfeud. Altijd een hele klus omdat ik met ongeveer 20 mensen speel, maar oh zo heerlijk om op de vroege ochtend je brein te laten kraken.

Na de ‘woorden’ stap ik altijd even het balkon op, om een eerste snuif zeelucht in te ademen. Ik keek omhoog en zag een wel heel erg grillig gevormde, felle ster. Even twijfelde ik aan mijn ogen, maar ik wist zeker dat het geen ster was. Na enig onderzoek via google, bleek dat ik het ISS ruimtestation zag, best wel apart toch. Hij schijnt in deze contreien nog tot 6 Juni zichtbaar te zijn.

De club gaat waarschijnlijk niet open maandag, want we vallen onder het ‘kopje’ gemeenschap, en daar mag nog geen gezamenlijke ruimte betreden worden. Het zwembad zal wel open gaan, maar mag slechts voor 30% bezet worden en je mag alleen zwemmen op afspraak en daarna moet je weer wegwezen, geen geluier dus bij het zwembad. Heel ongezellig allemaal, hopelijk is onze vereniging van eigenaren wat schappelijker omdat ons gebouw minimaal gevuld is. 

Maar….. er mag weer gereisd worden in onze provincie, dus mensen uit Valencia en omstreken gaan deze kant uitkomen.

We mogen maandag de zee in. Ook hier geldt 30%, dus er gaan controllers rondlopen die middels een applicatie de menigte in de gaten houden en bij te veel mensen, de mensen weg sturen. 

Er staan palen op het strand, 6 meter vanaf de zee, daar mogen we lopen, en achter de palen mag er niet gezeten of verbleven worden.

Sommige stranden zijn met vele hekken afgesloten omdat ze te klein zijn om die 6 meter grens te kunnen genereren.

Het is me wat, wat een regels, we worden er wel tureluurs van. 

Ik heb gehoord dat er in Salou, stoplichten op het strand staan, dus bij te veel mensen, licht op rood, geen toegang meer. 

Ze zullen nog wel meer beslissen.

Het was wederom een prachtige dag en……..aan het eind van de middag vernamen wij dat de club toch opengaat maandag, hoeraaaa, Ciao.