Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houd sinds 2010 een (reis)dagboek bij op https://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan  en sinds 2015 hier op mijn site.

Manlief en ik, proberen zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Je mag me altijd mailen, ook voor een shoot: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is sinds Sept 2015 162.215 x bezocht

Doe mij maar een trigger

Hoeraaaa, vandaag zijn we 47 jaar ‘voor de kerk’ getrouwd. 

Eigenlijk wilden we alleen ‘voor de wet’ trouwen, maar daar stak mijn oude heer een stokje voor. Niet dat ie zo ‘Rooms’ was, maar omdat hij erg hield van de ‘schwung’ eromheen.

Maurice studeerde nog, ik was net afgestudeerd en stond vers voor de klas in Breda. 

We hadden geen ‘rooie rot cent’ en woonden nog goedkoop in ons studentenhuis en dus… trouwden we, op 28 Juni 1972, voor de wet in Tilburg,….gratis. Op zo’n ‘gratis dag’, kwamen meerdere stellen af, dus volle bak met gretige trouwlustigen.

Mijn oude heer vond het maar niks en dwong ons min of meer een ‘Roomse’ bruiloft in Limburg op, wel met alle en toeters en bellen, maar ook dus in een kerk, hij zou alles betalen.

Omdat mijn vader dol was op feesten en partijen en vermoedelijk te jong zou sterven, gingen we voor de bijl.

We trouwden in een klein kerkje in Hoensbroek, de pastoor was een huisvriend van mijn ouders, en de receptie en het diner, vonden plaats in het kasteel aldaar (https://www.kasteelhoensbroek.nl/het-kasteel/).

Mijn vader had koetsen geregeld, maar die heb ik gelukkig kunnen skippen omdat ik als klein kind een ‘paarden trauma’ heb opgelopen (daar ben ik overigens nog steeds niet van genezen).

We reden zelf, in de witte VW Kever van mijn moeder (later hebben we die nog overgenomen).

Gelukkig hadden we wel de vrije hand in de tekst van de huwelijks belofte en de invulling van de overige zaken in de kerk, zoals voordrachten en muziek. 

Manlief en ik waren voor die tijd hyper modern, zeker in het Roomse Limburg en de pastoor had het wat moeilijk met onze ideeën, de deken moest er zelfs aan te pas komen, haha.

Zo namen wij bijvoorbeeld een knapperig stokbrood en goede wijn mee, voor de communie om over de moderne muziek maar niet te spreken.

Maar we hadden ook een ontroerend jongetje met lange blonde lokken, spelend op een blokfluit, hij floot de engelen uit de hemel, een neefje van mij, nu is hij een professional en professor (http://www.flutessence.de)

Toen de dienst was afgelopen, riep de pastoor, opgelucht door de microfoon…’dit was een geldige trouwdienst’, waarop iedereen begon te applaudisseren. 

Hilarisch, we hadden de kussens eens flink opgeschud.

Het was verder een bijzonder feestelijk gebeuren daar in het kasteel en ook mijn vader had de dag van zijn leven. 

Een paar maanden later overleed hij, op 50 jarige leeftijd. 

De oude dame was toen 45 jaar en heeft nooit meer een relatie gewild en is toen langzaamaan verbitterd geraakt, en later versneld, door het overlijden van mijn zus op 36 jarige leeftijd.

We hebben maar weinig trouwdagen gevierd, maar nu beginnen we toch hopelijk echt tegen de ‘gouden bruiloft’ aan te hikken, gaan we dat vieren?, zullen we nu alvast elk jaar wat vieren?, op de 28e Juni dan maar?, of toch op 5 Augustus, en wat dan?, alleen?, reisje?. 

Hebben jullie ideeën, aanbiedingen?.

We weten het niet, we gaan er in ieder geval eens bij stilstaan, het is niet niks hoor, zo lang als Jut en Jul bij elkaar.

Manlief stelde vanmorgen voor om uit eten te gaan, ik zei dat ik zelf wel lekker zou koken en het ‘gewonnen geld’ in mijn zak zou steken om een ‘trigger’ te kopen, hij keek me aan en……vond het wel een goed plan. 

Tjakka, nu moet ik gaan verzinnen, hoe ik die super geweldige nieuwe lens kan scoren, pfff.

Eigenlijk heeft manlief niets te klagen, hij heeft een vrouw die niets heeft met ‘glimmertjes’, ik ben dus eigenlijk een goedkope dame, haha.

Ciao.


Wat een slappeling was ik

Het was weer tijd voor een familiebezoek in Antwerpen.

Als je bijtijds online een ticket boekt op NS internationaal, ben je voor een enkeltje maar 9 euro kwijt, niet duur gelukkig.

Dus…daar gingen we, gewapend met een geprint ticket op naam. 

Het was loeidruk in de trein, veel blije mensen die op vakantie gingen. 

We konden niet naast elkaar zitten, Maurice zat naast een jongeman die ging solliciteren in Brussel en ik zat naast een dame die met haar kids naar Luxemburg ging voor een familiebezoek.

Je komt diep onder de grond aan in Antwerpen en moet dan 3 roltrappen omhoog, om uiteindelijk in een droomhal, vol marmer uit te komen, Daar hebben we telkens weer het WoW gevoel.

Het eerste wat je er ruikt, zijn mierzoete wafels, ik nam me voor dit maal niet voor de bijl te gaan.

In een half uur liepen we naar het huis van mijn hooggeleerde broer op de Oever.

We werden allerhartelijkst ontvangen, ook door een heuse landgoed eigenaresse, zij bezit een enorm kasteel met een lap grond in Zuid Frankrijk, je zal maar zo’n vriendin hebben hè?

Op hun dakterras, groener dan groen, hebben we heerlijk bijgepraat, vooral over de familie in Kroatië waar zij recentelijk waren. Zij hebben de oude dame daarheen gebracht en vertelden dat de familie heel blij was met de oude dame, zij hebben een avond, met de urn in hun midden, gedronken, gelachen en gehuild. 

Fijn om te weten dat de oude dame op haar lievelingsplek is, ze zal worden bijgezet in de catacombe, bij mijn zus en haar schoonfamilie.

Na een voortreffelijke lunch, gingen we gezamenlijk aan de wandel. 

We liepen heerlijk koel door de Sint-Anna tunnel, altijd weer een belevenis. Ik heb er al eens over geschreven: 

https://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4818570/een-warm-hart-naar-antwerpen-dragen

Eenmaal aan de overkant van de Schelde vonden we het toch te heet om te wandelen en uitzicht was er ook niet, want de Japanse Duizendknoop (terror onkruid) stond meters hoog, dus we doken een terras op, en onder een parasol tikten we wat wijntjes weg en aten bitterballen, niet verkeerd hoor.

Het was een heerlijke dag met broerlief en schone zuster en de terugreis verliep ook nog eens voorspoedig en…vooruit…ik biecht het toch maar op, ik ging weer voor de bijl en verorberde op het station toch nog een wafel, ik was daarna kotsmisselijk haha.

Extraatje van deze mooie dag, Maurice heeft eindelijk weer kleur.

Rutger Hauer is overleden hoorden we op het nieuws. Ik heb hem gekend, hij kwam in ons studentenhuis in Maastricht, hij was bevriend met mijn vriendin (zij zat op de Jan van Eyk). 

Rutger was in die tijd al een BNN-er door zijn rol als Floris.

Hij was een ontwapende knul, ik mocht hem graag.

Mijn vriendin mailde me meteen en we haalden via de mail wat herinneringen op.

Mijn vriendin woont en werkt in Amsterdam, een recent werk van haar is; 

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/01/03/een-mysterieus-ballet-boven-de-stad-a3127654,

heel interessant voor de vogelaars onder ons.

Wat was het warm hè, voor mij ondragelijk, ik wist niet waar ik het zoeken moest. Zelfs tijdens al onze zomervakanties in Kroatië heb ik niet zo’n warmte stuwing gehad.

Mijn pruik zette ik niet op, maar had hem wel binnen handbereik, want als de bel ging, dan plantte ik hem snel op het hoofd en dat zul je altijd zien, de bel ging geregeld. 

Ook had ik een natte lap op het hoofd, ik ben er tevens mee gaan slapen, kan mij het schelen.

Het is gelukkig voorbij, nu nog de hitte uit het huis zien te krijgen.

Wekenlang had ik me verheugd op het zomercarnaval in Rotterdam, ik zou er met mijn jongste broer heen gaan om te fotograferen, helaas, we gingen niet, de weersverwachtingen waren ronduit slecht. 

Maar….uiteindelijk is het meegevallen, dus wat heb ik nu een enorme spijt dat ik zo’n slappeling was om niet te durven.

Ik zie nu jaloers makende foto’s langskomen op Instagram, grrrrrrrrrrr, Ciao!

Hoeraaa, op vele fronten

Omdat ik het nogal druk heb en had, krijgen jullie een kort maar krachtig verslag van de week.

Waarom druk?…. shoots dus, ik knipte duizenden foto’s… en daarna kwam het bewerken, ik had op het laatst vierkante ogen en soms zag ik het niet meer. 

Gelukkig kan ik altijd terugvallen op mijn ‘Corsicaan’, hij weet me altijd richting en zelfvertrouwen te geven.

Een ding is zeker, ik kan mijn ei totaal kwijt in deze uitdagende hobby.

Gelukkig heb ik aan klanten geen gebrek.

Deze week heb ik enorm genoten van het Markdal, het is er een bloemenzee, allemaal wilde bloemen, die nu eindelijk ongesnoeid mogen pronken met hun geuren en kleuren. 

En dat allemaal voor de bijen, maar ook een beetje voor deze dame. Ik kom regelmatig, met een big smile, met een prachtig veldboeket thuis.

De ooievaars zijn uitgevlogen en even groot als de ouders, ze snacken nu nog even hier en over een maand gaan ze naar het Zuiden.

De processierups is nog niet helemaal verdwenen, maar ik heb er gelukkig geen last van en manlief durft al zo nu en dan het pand te verlaten.

Maar, hij moet nu ook tour kijken he? Hij geniet, vooral ook omdat de Nederlanders het goed doen nu. 

Morgen rustdag, kunnen we lekker een dagje weg, we gaan naar Antwerpen.

Onze oudste kleindochter is vandaag 15 jaar geworden, wat een leeftijd alweer, en wat is ze mooi.

Helaas moesten we het bij ‘face timen’ houden, ze is op vakantie.

Ik heb nieuwe wandelschoenen, wellicht vinden mijn knieën dat fijn, ik in ieder geval, ze lopen zalig.

Mijn jongste broer wist me te vertellen dat we in de nacht van 20/21 Juli 1969, samen met mijn oudste broer de hele nacht opgebleven zijn om naar de maanlanding te kijken, onze ouders waren op vakantie. Ik kan me hier niets meer van herinneren, wel van de ‘landing’, maar niet dat ik dit samen met mijn broers beleefd heb. Leuk om dit nu te weten.

Lieve mensen, hier houd ik het bij.

Geniet van de komende mooie zomerse dagen, Ciao!


Lekker ouderwets, galant en wollig

Een zeer rustige week, ik was wederom niet vooruit te branden. Ongekend dat ik zo’n natte vaatlap ben, ik kom tot niets en lees me het schompes.

Het boek van Ilja Pfeiffer, ‘Grand Hotel Europa’ heb ik uit. Wat een boek, ongekend, een meesterwerk vind ik.

Ik heb niet alles goed begrepen omdat ik kennis mis wat betreft kunsthistorie en geschiedenis, maar de grote lijnen kwamen goed over. 

Het boek heeft me aan het denken gezet, over de toekomst van Europa en de vluchtelingen stroom.

Het taalgebruik van Ilja vind ik vermakelijk, lekker ouderwets, galant en wollig, dat mag ik wel, het is weer eens wat anders dan turbotaal.

Het was een behoorlijke kluif om te lezen en juist bepaalde luchthartige beschrijvingen gaven me de moed om vooral door te lezen.

Het meest bizarre is het einde, ik had in mijn ‘fantasten brein’ zelf een einde bedacht en laat dat nou ook echt beschreven worden, ongelofelijk, het had ook alleen maar zo kunnen eindigen, in een begin van iets wat hoop geeft. 

Nu wil ik mijn brein even rust geven en ben begonnen aan een rete spannende thriller, heerlijk om lekker meegesleurd te worden in een rollercoaster.

Tja en voor de rest?, leid ik momenteel een saai bestaan, met zeurende knieën.

Ik loop trouw door de pijn heen, elke dag en vraag me af, wat ik moet doen, naar de huisarts? en dan? de mallemolen van onderzoeken in?, zo geen zin, ik wil dat het vanzelf overgaat.

Mijn website heb ik enigszins verbouwd, ik heb nu een pagina straatfotografie aangemaakt en ik heb nog wat portretten geplaatst.

Manlief komt nog steeds weinig buiten, je weet wel, angst voor de rups, maar hij neemt dat voor lief en geniet binnenshuis van de tour.

De geur van Jasmijn heeft plaats gemaakt voor de geur van lindebloesem, het is het eerste wat ik s’ochtends ruik, het geeft me het ultieme gevoel van ‘zomer’. 

Wat een bofkonten zijn we om ‘unter den Linden’ te wonen, de enorme troep die we ervan krijgen, accepteren we dan ook.

Gelukkig wonen we niet achter geraniums. CIAO.


Geen WOWW, maar wel een boeiend verhaal

Deze week wat meer actie. 

Zo gingen we met de trein naar Den Haag om een dierbare vriend te bezoeken. We kennen hem al vele jaren en zijn dol op zijn humor en kameraadschap.

Hij kon een appartement van vrienden lenen om van een welverdiende rust te genieten en hij nodigde ons uit voor een dagje Den Haag/Scheveningen. 

Na een koffieronde in het riante appartement (je zou toch maar zo’n vrienden hebben), liepen we naar de halte van tram 11 en lieten ons vervoeren naar Scheveningen. 

We liepen bij het eindpunt naar het havengebied, voor mij pure nostalgie, wat heb ik hier vaak met mijn lieve oma rondgelopen op zoek naar de lekkerste schol. 

Onze vriend had het wat moeilijk, hij had vergeten zijn ‘zuurstofvoorziening’ op te laden, dus moest hij zonder hulpmiddel genoeg ‘lucht’ binnen zien te krijgen. 

We pasten ons tempo aan, voor manlief was dat sowieso raadzaam en we genoten van de levendigheid om ons heen. 

Bij een Italiaans restaurant meerden we aan en daar verorberden we een voortreffelijk maal en hadden, als vanouds, weer lol voor tien. Het is ongekend, zet ons drietjes bij elkaar en de humor viert hoogtij, voor ons dan, ik kan me voorstellen dat de omgeving ons hoogst irritant vindt. 

Na deze leuke dag, nestelde manlief zich weer in huis, zeker nadat hij bij de buren 2 eikenbomen constateerde. 

Het is in Breda echt kommer en kwel en de gemeente kan het niet aan. 

Als je zo allergisch bent als manlief, heb je huisarrest.

Broerlief heeft nergens last van en staat er op om minimaal een uitje per maand met mij te doen. Dit maal hadden we gekozen voor Rotterdam, mijn lievelingsstad. 

We bezochten de tentoonstelling ‘Lust for life” van Ed van der Elsken, in het fotomuseum, maar voelden er niet de WoW factor bij. We vonden het wat rommelig en te veel van het goede. Wel nostalgisch, qua tijdsbeeld, we waren toen nog jong en vol in bloei. 

Ed van de Elsken is vooral beroemd geworden met zijn zwart/wit foto’s, hij vond kleur er niet toe doen als mensenfotograaf. Dat kan ik alleen maar beamen, kleur leidt af in deze. 

Daarna liepen we naar Katendrecht, een oude volkswijk, die langzamerhand ingepikt wordt door yuppen. 

In deze wijk ligt een gepensioneerde cruiseboot, de ‘SS Rotterdam’ (1959). 

Hij vaart niet meer, sinds 2008 ligt het schip als drijvende attractie (hotel, restaurant, bar en rondleidingen) in de Maashaven. Tenders van dit schip, varen nu als taxi door de havens.

Op het panorama dek kun je borrelen en genieten van het uitzicht, heel ontspannend. Uiteraard hebben wij daar wat drankjes gedaan. 

we kregen even een koffer te leen voor de foto

Op de terugweg slenterden we weer door Katendrecht en ontdekten opeens een wel heel bijzondere (horeca)gelegenheid, nl het ‘Verhalenhuis Belvedere’, http://www.belvedererotterdam.nl 

Het was de geur van heerlijk eten dat ons lokte, een raam stond open en een vriendelijke Antilliaanse dame nodigde ons binnen. 

Onder het genot van een drankje werd ons verteld over het Verhalenhuis, het eerste Verhalenhuis van Nederland. 

Persoonlijke verhalen van mensen en gemeenschappen in Rotterdam worden hier zichtbaar gemaakt en er worden ontmoetingen bewerkstelligd. 

Het is een stedelijke verbindingsplek, heden en verleden worden verbonden en iedereen is welkom. 

De volkskeuken van de verschillende culturen wordt er wisselend gepresenteerd. 

Vandaag kookten Eunice en Anamarie, 2 lieftallige Antilliaanse dames en man, man, wat rook het lekker. We waren te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner. Ik vroeg of ze ons niet wat hapjes konden voorschotelen, tegen betaling uiteraard. Het kon…., het werd smullen.

Een dame van Chinese afkomst kwam bij ons aan tafel zitten en vertelde haar verhaal, heel boeiend. 

Katendrecht is al ruim een eeuw, de wijk waar mensen uit stad, land en uit de hele wereld aanmeren en zich vestigen.

Hier zullen we beslist vaker heengaan, we schreven ons in voor de nieuwsbrief, zodat we op de hoogte blijven van de verschillenden activiteiten.

Ik kan jullie een bezoek van harte aanbevelen, je kan het hele huis bezichtigen, er is kunst, er zijn tentoonstellingen, er is een luistertoer en je kunt er terecht voor een drankje en evt een lunch of diner. 

Met moeite scheurden we ons los en liepen verder richting station. 

Wat een boeiende dag, Ciao.


HuisarRest?, ik dacht het niet

Lieve mensen, dit wordt een korte blog, ik heb geen inspiratie, ik ben ingekakt.

Mijn wandelingen doe ik echter nog wel elke dag, ondanks de eikenprocessierups. 

Ik schijn er vooralsnog, niet gevoelig voor te zijn. 

Mijn Markdal vriendin echter wel, zij zit onder de jeukende uitslag. 

Ook manlief verschalkt zich al weken in huis, want overal in onze omgeving zijn eikenbomen en hij zit binnen no time ook onder de uitslag. 

Ach en dan de hitte, die houdt ons binnen. In de vroege ochtend ga ik aan de wandel en daarna snel even naar Appie en that’s it. 

Verder ben ik ontzettend lui en futloos. Gelukkig heb ik genoeg boeken, vandaag begin ik aan het boek van Ilja Pfeiffer ‘Grand Hotel Europa’. 

De shoot van deze week is niet doorgegaan, het is te heet om een uur onder de lampen te staan, jammer, dus ook geen werk aan de Mac nu. 

Maar…ik mag jullie enkele foto’s laten zien van de shoot met de 3 kinderen, zie ‘StudioCiao’.

Dit duffe leven bevalt me niet, ik heb behoefte aan actie, aan belevingen, een boek helpt slechts even om niet geheel in te kakken, ik zou er bijna depressief van worden. Ciao. 

Ps, een mislukte foto, die toch wel iets heeft.

Een bovenmatige Zeikerd

Na een maand een plaspil minder geslikt te hebben, mocht ik voor een half-uurs onderzoek, naar de huisarts. Ik was enorm (te) gefocust, dit moest lukken om dat pilletje definitief te kunnen skippen. 

Ik werd in een kamertje van een psycholoog gezet, hangend aan het bloeddruk apparaat, zittend in een luie stoel. 

De bloeddrukmeter ging regelmatig aan het werk, ik kon zien hoe het ervoor stond. De eerste meting was te hoog, SHIT, dit kon toch niet, ik wist wel beter, want thuis had ik een bloeddruk van een deerne. Ik begon de zenuwen te krijgen, ik had last van omgevingsgeluiden doordat de deur niet dicht was, ik vond de kamer te ‘geiten-wollen-sokkerig’ naar aanleiding van de titels van de boeken die ik zag, de doos tissues stoorde mij, de schilderijen vond ik te braaf en noem maar op. De tweede meting was iets lager, maar toch aan de hoge kant. 

Het werd er niet veel beter op, ik had de moed opgegeven, het pilletje zou er weer bij moeten. 

S’middags werd ik door de huisarts gebeld, ……het pilletje mocht er toch af, zij kon zien aan de onderdruk, dat de bovendruk niet in verhouding was en wist met zekerheid te zeggen dat het goed zat. Gelukkig, want ik vind dat ook, dus bij deze ben ik geen bovenmatige zeikerd meer. 

Wat lopen en gezond leven toch kan doen met een mens. 

Maar….wat zeker ook meespeelt, is de rust die ik heb sinds de oude dame is heen gegaan, er is een levenslange druk van de ketel, ongekend, ik hoef me niet meer te bewijzen, ik hoef me niet meer schuldig te voelen. 

Breda had weer een evenement, een salsa happening in de stad. Superleuk om daar te gaan fotograferen en te genieten van de muziek en de dansende, kleurige mensen. 

Wat zou ik graag ook kunnen salsa dansen. Ik heb overwogen om dat te gaan leren, maar heb besloten dat ik al genoeg leuks heb, er is geen tijd voor meer. Ik ga op YouTube gewoon proberen mee te dansen, in mijn eentje, ook leuk, haha. 

Manlief ging niet mee, hij heeft al ruim een week een wondje aan zijn voet en wil dat eerst laten helen, ik heb hem gezegd dat hij zich eens op suiker moet laten testen, maar deze raad slaat hij vooralsnog in de wind. 

En….er is elke dag wel wielrennen op de tv, daar geniet hij enorm van, dus….deze dame ging alleen op stap. 

Helaas was de dansvloer onbereikbaar voor mij, het was alleen voor betalende salsa dansers, en 12€ vond ik iets te veel van het goede en….je kreeg dan een polsbandje om en was dan meteen aangeschoten wild, want…… beroepsdansers…..konden je zomaar de vloer op halen. Dat gingen we dus echt niet doen he. 

Het was niet te doen om zonder telelens mooie platen te schieten. Dus….. ik moet goed sparen voor een telelens, die kan niet ontbreken bij een straatfotograaf. 

Ik heb geduld, de lens moet nog ‘uitkomen’. 

Maar sparen lukt me aardig, alles wat ik verdien met portretteren gaat in de pot hoor. 

Deze week had ik weer een enorme uitdaging, 3 kids moest ik fotograferen. De moeilijkheid was dat de kids, moesten passen op een verticale acryl plaat van 140/80. Dus ik moest ze boven elkaar schieten en dat leverde hilarische momenten op. Het ging om een jongens-tweeling van 9 en een meisje van 6. Uiteindelijk hebben we met hulp van krukjes DE plaat weten te schieten. De kids dachten zelf ook mee, we probeerden van alles uit, superleuk. Waar ik wel aan moest wennen, was dat de ouders achter mijn rug meekeken, een beetje hete adem in mijn rug dus, pffff.

Maar….missie geslaagd en iedereen tevreden, ik kreeg nog een extraatje ook, zo leuk. 

Aan het bewerken van de vele foto’s ben ik behoorlijk lang bezig geweest, dat is eigenlijk niet in geld uit te drukken, ik zie dit echt als een hobby. 

Hopelijk krijg ik toestemming om wat foto’s te plaatsen. 

Het zakelijke portret van vorige week, staat inmiddels onder het kopje ‘Studio Ciao’. 

Het geluk van deze zomerse dagen: Onze Jasmijn bloeit uitbundig en geurt ongegeneerd het hele huis door.

Ciao. 

Ohhh, mijn lijf is oud, maar mijn geest…….

Wat, gepensioneerd?, voor mij begint het pas. 

Heb ik eindelijk mijn ware professie gevonden, ben ik zowat aan het eind van mijn leven. BALEN!

Ik zal het er dan maar flink van nemen en veel werk aannemen dus, zo gepassioneerd ben ik. 

Afgelopen maandag had ik mijn eerste ‘zakelijke shoot’, een dame had een profielfoto nodig voor haar professionele site. 

Dat was wel even een dingetje, een zakelijk portret moet een totaal andere uitstraling hebben dan ik tot nu toe gewend ben. 

Het zakelijk portret moet klanten trekken en vertrouwen inboezemen. Ik had me er goed in verdiept en de dame van te voren gevraagd een witte bloes aan te trekken. 

Ze was best wel nerveus en stond niet graag op de foto vertelde ze, daarom zei ik tegen haar dat ik eerst wat zou schieten om de beste instellingen te regelen en voor ze er erg in had, was ze op haar gemak en deed ze perfect wat ik haar vroeg, ondertussen hadden we een leuk gesprek over haar werk. 

Ze is travel counselor, ze regelt werkelijk alles als je dat wil, tot restaurants aan toe. Ze maakt deel uit van een enorm netwerk, wereldwijd, en heeft daardoor veel informatie waarover je, zelfs als je een doorgewinterde reiziger bent, niet kan beschikken. 

Dus mensen, als jullie geïnteresseerd zijn, hier haar site (ze heeft haar profielfoto nog niet aangepast ivm vakantie), https://www.travelcounsellors.nl/Maartje.jonkers

Ik heb, vooral op het laatst, prachtige foto’s van haar geschoten, wat ben ik blij dat ik altijd minimaal een uur schiet. 

De dag erop ging deze gek er alweer op uit met het beest, nu naar Amsterdam, samen met mijn broer wilden we de nieuwe ‘Noord/Zuid metrolijn’ gaan fotograferen en bekijken. 

Missie geslaagd, het was werkelijk te gek, alleen weinig kunst te zien, dat pakken ze in Rotterdam toch beter aan. 

Bij café Mulder aan de Weteringschans, werden we boven de grond gezogen, we hadden zin in een borrel, dit is werkelijk een van de leukste cafés van Amsterdam. 

Ons afzakkertje (na een goed maal in een onvervalst tapas restaurant), namen we zoals gewoonlijk weer in het 1e klas restaurant op perron 2B, op Amsterdam Centraal. 

Het was een superdag en het beest vond dat ook, man, man, hij kan er wat van bij weinig licht, de metro foto’s zijn de stille getuigen. 

De volgende dag kregen we de kids, ze kwamen logeren, we konden eindelijk weer even in de ons zo geliefde ‘grootouders rol’ kruipen, heerlijk. 

Het waren super warme, gezellige en hilarische dagen. 

We hebben ze schandalig verwend, kan ons het schelen. Wat hebben we allen genoten.

Tussen het plezier door heb ik mijn ‘werk’ foto’s kunnen bewerken en af kunnen leveren. 

Weer hele tevreden klanten en….ja hoor, weer nieuwe klanten, het lijkt wel een stroomversnelling. Wat geniet ik hier van. 

Gisteren ben ik met het beest naar de stad gegaan om mijn grote hobby, ‘straatfotografie’, te beoefenen, er was een evenement dus ik kon weer los, wat een ‘koppen’ lopen er rond, schitterend. 

Tussen al mijn positieve geluiden, heb ik toch ook een negatief geluid, mijn knieën doen het niet meer zo goed. Soms heb ik dagen geen last, maar opeens lijk ik wel een bejaarde, ongekend. 

Vannacht werd ik zelfs vaak wakker van de pijn, verschrikkelijk hoor, oud zijn. 

Ik wil nog zo veel en de kids kunnen het niet begrijpen; maar in mijn hoofd ben ik beslist nog een mals veulen, maar als ik dan in de spiegel kijk en mijn knieën voel, schrik ik me het apenzuur. 

Maar…….ik ga door, veel te leuk allemaal, CIAO. 


Kakkers en ‘stoffige’ mensen in Breda

Breda staat finaal op zijn kop, er is een 4-daags jazzfestival aan de gang en ja, daar zijn wij altijd bij. Het is de 49e keer alweer en wij hebben ze op 2 jaar na, allen meegemaakt.

Over de hele stad verspreid, staan podia, het is gezellig druk en de sfeer is uiterst relaxed, want, het gaat om de jazz nietwaar?

Sommige mensen ogen wat stoffig, zijn wat ouder en/of hebben een hoedje op. Ook dat hoort erbij vinden wij. 

Er lopen ‘kakkers’ rond, heftig dansende mensen met parasolletjes, dames die oordoppen verkopen en er zijn overal bars ingericht. 

Er wordt ook zo nu en dan bijna professioneel gedanst, vooral door de oudere generatie en jong en oud geniet daar van. 

Moderne jazz en big bands kunnen ons niet zo bekoren, dus wij gaan altijd op zoek naar de boogie woogie en de blues, en dat is gelukkig niet moeilijk. 

Maar, alle stromingen gaan hand in hand Breda door, ook letterlijk, want er zijn ook straatbandjes. 

Ik kan me tevens goed uitleven met de straatfotografie, er is zoveel te zien en de mensen vinden het nog leuk ook om gefotografeerd te worden.  

Tussen al het gefeest door had ik nog een studio shoot met 2 jongetjes. Het waren voorbeeldige en knappe mannen, dus het was een makkie voor me en het resultaat mag er zijn. Graag zou ik een foto in mijn portfolio (StudioCiao) plaatsen, maar ik heb nog geen toestemming gevraagd. 

Nu ik het toch over fotograferen heb, zoals gewoonlijk, moet ik jullie nog vertellen over het fotowalhalla waar ik met mijn broer geweest ben. 

Elk jaar is er een FotoFair in Hilvarenbeek, in een prachtig natuurgebied. Er zijn vele interessante stands, je kan workshops/lezingen volgen en er zijn gratis acts, als fotomoment. 

Je snapt wel dat wij daar kwijlend van enthousiasme rond gebanjerd hebben. 

Ik had een workshop geboekt, ik zou alles gaan leren over werken met reportage flitsers. Deze workshop werd verzorgd door de ‘fotounie’. Ik had hoge verwachtingen, maar was na afloop zeer teleurgesteld. 

Meer dan een kwart van de tijd werd besteed aan reclame voor het bedrijf, het was zeer rommelig, de groep was veel te groot, er was geen begeleiding bij de praktijkoefening en de apparatuur was bagger en dat voor 49€. 

Ik heb de ‘fotounie’ gemaild om hen dit ook te vertellen. Er werd ruiterlijk toegegeven dat de workshop niet goed was verlopen en ik kreeg de mogelijkheid om in de winter een herkansing te krijgen. Nou, dat gaan we dus niet doen tijdens onze overwintering, helaas kreeg ik mijn centen niet terug, dus mensen ik ga nooit meer in zee met de ‘fotounie’. 

Vandaag is het de laatste dag van het jazzfestival, manlief en ik gaan niet meer, toch te vermoeiend om elke dag te jazzen, bovendien is het ons te heet. 

Ik ga foto’s van de laatste shoot bewerken en me voorbereiden op een shoot die ik morgen weer heb, met als beloning een ‘Bloody Mary’, Ciao. 


Mosselen eten in het Markdal

Pfff, wat heb ik het druk gehad met mijn foto’s, dat ga ik volgend jaar beslist anders doen. 

Ik ben zo enthousiast dat ik te veel hooi op mijn vork heb genomen door mensen hele series foto’s te beloven, zoals bijvoorbeeld, een opening van een restaurant, een processie, een eetfestijn en noem maar op. Dat houdt in dat ik veel werk heb aan het bewerken van foto’s die ik normaliter links zou laten liggen en dan moet ik de boel nog exporteren en uploaden naar wetransfer. 

En……er zijn zelfs mensen die de boel niet op tijd downloaden en dan de euvele moed hebben om mij te vragen de boel nogmaals te versturen omdat wetransfer maar gedurende een week te downloaden is. Nee, ik heb mijn lesje wel geleerd. 

Ik ben nu op een punt beland om niet meer gratis te werken, dus…mensen, het is maar dat u het weet. 

Deze week had ik een bijzondere shoot van een dame, die graag wilde, maar stiknerveus was. Het leverde hilarische momenten op, ze schoot regelmatig in de lach en hield ‘poseren’ maar heel even vol. Toch heb ik enkele toppers kunnen schieten, zeker omdat ik minimaal een uur blijf schieten. Ook enkele lachende foto’s zijn zeer de moeite waard. Het was een hele ervaring om met deze dame te werken en we hebben lol voor 10 gehad. 

Ik ben nu geheel bij met mijn catalogus, zoals dat heet, dus……komt u maar….. 

En ze komen hoor, er staan al verschillende afspraken, zo blij, het begint….’Studio Ciao’ is er klaar voor. 

Onze woonkamer is weer ingericht als studio, maar toch hebben we een knusse leefplek hoor. Ik heb twee opstellingen, een met lampen en een met daglicht, super. 

Ook ben ik enorm tevreden over het beest, hij levert kwaliteit en ….zaterdag mag hij op stap…naar een fotowalhalla…wat zal hij en zijn baasje genieten.

In het Markdal is het een levendige beestenboel, zelfs de zwarte zwaan is er weer. En……de ooievaarsjongen groeien als kool. 

En dan nog iets, ik zie al jaren her en der lege mosselschelpen liggen in ons ‘dal’, ik was ervan overtuigd dat een zwerver die mossels regelmatig al wandelend consumeert. Een zgn ‘mosselverslaafde zwerver’. Maar deze week las ik in een regionaal krantje, wie de mosseljunks zijn en de lege schelpen in het Markdal acher laten. 

Het gaat om de zwanenmossel, een zoetwatermossel, die in de bodem van de Mark leeft, vooral in de meanders. Reigers en scholeksters zijn er gek op en zij eten de mossels. En ja hoor, ze laten de schelpen gewoon achter. Raadsel onthult dus. Ciao