Een kapot vliegtuig en een snotteraar

Donderdag 25 Juni

De dag van vertrek. 

We zijn vroeg opgestaan en hebben alle laatste karweitjes op ons gemak kunnen doen.

We werden door M&J en onze nieuwe ’jonge’ vriend uitgezwaaid, allen met tranen in onze ogen. We zijn zeer hecht geworden in deze bizarre tijd. 

De taxi was mooi op tijd en voordat we de taxi in mochten, moesten we onze handen ontsmetten, ook Jelle hield zijn handen op haha.

Het vliegveld was spooky leeg. Het was er echter zeer relaxed, zelfs bij de security. Helaas geen koffie te krijgen.

Het boarden verliep chaotisch, op je boarding pas stond je zone, die werd omgeroepen, maar niemand begreep of hoorde dat. Het was een rommeltje, gelukkig waren we maar met ongeveer 90 mensen. Al deze mensen hadden een verhaal over hun lockdown. Er was een oudere dame die de lockdown alleen heeft moeten uitzitten, ze was erg eenzaam en had geen internet, triest.

Uiteindelijk zat iedereen op zijn plek. 

Bij het instappen kregen we een menukaart en een pakje desinfectie spul.

Er zat een snotteraar/nieser in onze buurt, hij had zijn mondkapje niet op zijn neus. Hopelijk zijn we niet besmet.

We hadden een half uur vertraging omdat er iets in het systeem was uitgevallen, gelukkig hebben ze het kunnen verhelpen.

De vlucht verliep voorspoedig.

De taxi (via ‘snel een taxi.nl) stond klaar, de Afghaanse chauffeur had geen mondkapje op en zei dat wij de onze gewoon af mochten doen. Omdat we weten dat het dragen van een mondkapje ons niet beschermd, maar de ander wel, deden we het met wat schroom af. Ook hoefden we onze handen niet te ontsmetten.

Thuis stond ons een enorme verrassing te wachten.

Dochterlief en de dametjes, hadden de kamer versierd en legden net de laatste hand aan een uitgebreide borrel/snack tafel.

Wat een ontvangst, we mochten hen zelfs knuffelen, ze waren niet bang voor besmetting en wij ook niet. Het werd een hele gezellige borrel, met veel nieuwtjes, verhalen en gelach.

Ideale schoonzoon had een training, maar hij schoof later ook aan. We hadden dit onthaal niet durven dromen.

Vrijdag 26 juni

Heerlijk geslapen en vol energie werden we alweer om 6 uur wakker. Tijd voor koffie,

Manlief had gisteravond het apparaat al goed door gespoeld gelukkig.

Ik had de koffie hard nodig, want ik was me het apenzuur geschrokken, ik ben namelijk 5 kilo aangekomen, vreselijk. Ik ben maar een kleintje en dan is dat veel hoor. Dit gaat afzien worden.

Ik ben maar meteen flink aan de wandel gegaan en genoot van het Markdal en ondertussen verzon ik een boodschappen- en een todo lijst voor deze mooie zonnige dag.

Ik kon het niet laten om toch maar even 2 verse bolletjes te kopen, we hadden anders geen ontbijt he?

Wat me opviel is dat niemand hier afstand houdt en ook heb ik geen mens met een mondkapje gezien, bizar voor mij.

Bij AH, wordt je een zgn gedesinfecteerd karretje aangegeven, maar er is geen ontsmettingsmiddel en er zijn ook geen handschoenen, weer vreemd voor mij. En ook in AH, geen afstand.

Omdat we nu eenmaal gewend zijn om warm te eten rond half 2, zetten we deze goede gewoonte door. Broccoli met een tartaartje en veel uien.

We hebben de koffers uitgepakt, ik heb gewassen, gedroogd en manlief heeft het begroeide terras weer zichtbaar gemaakt.

Het thuiskomen valt ons erg mee en we gaan eigenlijk gewoon door met waar we gebleven waren.

Een dezer dagen zal ik nog een korte evaluatie geven van de overwintering 2020.

De snotteraar

1 thought on “Een kapot vliegtuig en een snotteraar

  1. Wat fijn dat jullie weer “veilig” thuis zijn en zo lief welkom geheten!

    En wat die snotteraar betreft, wat zou ik daar de pest over in gehad hebben, vreeslijk en dan ook nog z’n mondkapje onder de kin.

    Maar voor nu, welkom en lieve groet van Riet en mij,
    Gerda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.