Het leven is een voortdurend afscheid nemen

Vrijdag 23 Augustus, is J. overleden. Hij is slechts 74 jaar geworden.

Wij zijn ook niet welkom op de uitvaart, te triest voor woorden.

Buiten gesloten worden, is verschrikkelijk, vooral als je het niet kan begrijpen.

We denken erover om de handdoek in de ring te gooien en met de hele familie te breken, ze hebben ons te vaak pijn gedaan.

Van mijn ‘Host’, kreeg ik bericht dat ik de PHP instellingen van mijn site moest updaten, omdat ik kans liep gehackt te worden. Nou, dat was dus echt abracadabra voor mij, geen idee wat ik moest doen en geen idee wie me kon helpen. Ik dacht er zelfs over om te kappen met mijn site.

Edoch, op Facebook zit ik in allerlei ‘kennisgroepen’, ook zelfs een groep ‘Wordpress Help Nederland”. Ik plaatste een schreeuw om hulp, en warempel, een aardige meneer wilde me helpen. Hij loodste me door allerlei instellingen en zei me wat ik moest doen, dit alles via Messenger en het maken van print screens. 

Deze troela heeft het hem uiteindelijk geflikt, dankzij die aardige man en…hij gaf me nog een tip hoe ik mijn site voor jullie veilig kan maken, ook dat is me gelukt, getuige het slotje in de adresbalk zoals jullie kunnen zien. Ook zei hij dat ik altijd bij hem terecht kan voor evt toekomstige hulpvragen, TOP.

Een tijd terug heb ik een totaal andere hulpvraag gesteld, in de groep ‘Fotografen voor elkaar”, ik vroeg wie me wilde helpen met het leren gebruiken van een reportage flitser. En ja, Lucky me, een fotograferend koppel is bereid om naar Breda te komen om me op weg te helpen. Dit gaat binnenkort gebeuren en manlief gaat als model, gezellig mee. Na afloop zullen we deze aardige mensen, als dank een lekker glaasje+ aanbieden.

En nu de beet van de teek/spin, die zat me niet lekker (en hij jeukte ook nog eens heel erg), dus ik belde de huisarts nogmaals, ik wilde een afspraak maken en vragen om een antibiotica kuur. Maar……’fort Knox’ opende zich niet voor mij, ik zou teruggebeld worden door de dokter. 

Dat gebeurde, ze was ervan overtuigd dat de evt teek geen kans had gekregen om me te besmetten omdat ik het beest meteen had vermoord. Ik was niet overtuigd. Uiteindelijk mocht ik toch even komen ‘showen’ op een bepaalde tijd. 

Nadat ik in de wachtkamer een klein uur heb moeten wachten, mocht ik eindelijk het fort binnen, de huisarts drukte op de vlek en zei; “ het is geen Lyme, het is een allergische reactie op de beet”. Na een minuut stond ik weer buiten, opgelucht?, de tijd zal het leren.

Wij zijn inmiddels 52 jaar samen en al die tijd heb ik manlief ‘gesnoeid’, geknipt, om het netter te verwoorden. Vanaf nu leg ik mijn snoeischaar neder, geen zin meer, dus manlief had een echte kapper nodig. Ik ben de beroerdste niet en heb een knappe thuiskapster voor hem geregeld, ik had wel een wens, geen kale kop meer, maar iets meer ‘schwung’ op het hoofd. 

Missie geslaagd, nu heeft manlief een 6 wekelijks treffen met deze aardige kapster.

Manlief is Maandag 73 jaar geworden.

Hopelijk zijn ons nog heel wat jaren samen gegund.

Ciao.

De Jarige Job

5 thoughts on “Het leven is een voortdurend afscheid nemen

  1. Ha gefeliciteerd met manlief. Op naar nog meer mooie jaren samen bewaar daar je energie maar voor.
    Dank voor de tip van de hulpgeroep wordpress op FB.
    Wat die teek betreft…lastig. Ik denk dan geef een kuurtje. Zeker als je nauwelijks antibioticum gebruikt. Maar wel goed dat ze in Fort Knox niet gelijk medicijn voorschrijven. Dus beetje dubbel.
    Groet uit zonnig Hongarije

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.