Een trieste meDEdeling…….

Ik heb jullie veel te vertellen, maar eerst moet ik helaas mededelen dat Fenny is overleden.

Paul had ons een paar dagen geleden al geschreven dat de tumor terug was gekomen en dat Fenny niet lang meer te leven had. Gisterochtend is ze in het ziekenhuis, in Benidorm, overleden. 

Wat een triestigheid, die lieve vrolijke Fenny (67) is niet meer en Paul, die zelf ook ziek is, is nu alleen. Gelukkig zijn er twee dames die als een dochter voor hem zijn en hem steunen waar mogelijk.

Zo jammer dat we Fenny niet meer hebben kunnen zien. Het zal anders zijn in Calpe nu.

Lieve Paul….sterkte!

We hebben een druk weekend ‘Antwerpen’ achter de rug, maar zitten intens na te genieten.

We hadden een feest in een van de zaken van mijn broer/schone zus.

31 jaar geleden openden ze in Antwerpen hun eerste zaak in een groot pand in de Kloosterstraat. Aanvankelijk huurden ze het pand, later kochten ze het en nog later trokken ze naar een statig pand aan de Oever en verbouwden ze het eerste pand tot appartementencomplex om te verhuren, de winkel bleef en wordt nog steeds gerund door schone zuster. 

Kloosterstraat

Mijn broer heeft een antiek zaak op de Oever en daar boven wonen ze.

Onder het pand in de Kloosterstraat bevinden zich 5 Middeleeuwse kelders, en deze hebben ze onlangs in de oude staat teruggebracht en nu is het een pracht van een expositie ruimte. 

De opening werd groots gevierd met vele genodigden uit de kunst-en antiek wereld, familie en vrienden. Er was sublieme catering en…life muziek. Er was een cellist, die ook nog eens goed kon zingen en een accordeonist, een geweldig mooie match. De akoestiek was bijzonder goed daar onder de gewelven van een Middeleeuwse abdij.

We hebben enorm genoten van alles en de sfeer was fabelachtig.

Omdat het een latertje zou worden, hadden we samen met mijn jongste broer een appartement gehuurd in de buurt https://www.booking.com/hotel/be/zuiderdokken-apartments.nl.html?aid=318615;label=New_Dutch_NL_NL_21456919225-h80T2porWQu2AcvphCQ7XAS99511315825%3Apl%3Ata%3Ap1%3Ap2%3Aac%3Aap1t1%3Aneg%3Afi%3Atidsa-64415224945%3Alp9064559%3Ali%3Adec%3Adm;sid=58728270f0978c09d32c9b624cf6e6a0;dest_id=-1953257;dest_type=city;dist=0;group_adults=2;group_children=0;hapos=1;hpos=1;no_rooms=1;room1=A%2CA;sb_price_type=total;sr_order=popularity;srepoch=1575364801;srpvid=f4c941a03f19007b;type=total;ucfs=1&

Alvorens naar de Kloosterstraat te gaan, installeerden we ons in het appartement. We moesten wel even slikken omdat we op de 3/4e verdieping zaten, in een soort van maisonnette. De master bedroom is boven en ook de badkamer.

Omdat de trap naar de 4e verdieping voor manlief te gevaarlijk was, zonder leuning, besloten wij in de slaapkamer beneden te slapen en ons bed aan broerlief af te staan, geen straf voor hem, hoor, hij lag daar riant. Manlief heeft zich in de keuken moeten wassen. Maar verder, prima appartement hoor.

En het werd echt een latertje hoor, zo gezellig was het. Gelukkig was manlief zo slim om zijn stok mee te nemen, en die had hij beslist nodig.

Na een veel te korte, maar goede nacht, zaten we rond 7 uur alweer aan de koffie, lekker luxe, er was een Nespresso apparaat, inclusief allerlei soorten cups, hmmmm dus.

We hadden veel na te praten en bekeken alvast onze vele foto’s. 

Broerlief en ik hebben een feest rapportage gemaakt als cadeau.

Na alle ochtendrituelen, liepen we naar het FOMU, het fotomuseum, en genoten van de schitterende foto’s van Stefan van Fleteren, mijn grote voorbeeld. Werkelijk een tentoonstelling van wereldklasse. https://fomu.be

Daarna liepen we naar de Oever om te ontbijten bij de feestvarkens. Wij, familie en vrienden, kwamen daar allen te samen en zaten uiteindelijk met 15 mensen aan tafel, heel gezellig. 

Uren later vertrok de een na de ander, ook wij, maar…….wij gingen nog niet naar huis. 

Wij wilden nog een dagje genieten in Antwerpen en hadden het appartement voor 2 dagen geboekt.

We maakten een heerlijke wandeling door een koud en guur Antwerpen en liepen daarna via de St Anna tunnel naar de overkant, dronken daar wat en liepen voldaan weer terug naar ons appartement, na eerst even flink ingeslagen te hebben bij een cateringbedrijf. 

Manlief in de St Annatunnel

Het werd een gezellige avond.

De volgende dag, gingen broerlief en ik ontbijten in een gezellige tent aan de overkant, manlief houdt niet van ontbijt en bleef in het appartement.

Nadat we uitgecheckt hadden (sleutel in een bakje beneden), liepen we op ons gemak door een guur Antwerpen naar het station en namen de intercity defect naar Breda. Gelukkig ging de trein pas defect in Breda/Amsterdam, alle mensen die door moesten naar Amsterdam moesten eruit en overstappen.

We namen een taxi naar ons huis, lekker makkelijk, want….we waren allen moe.

Maar…..we hadden wel nog zin in een maaltje bij Moeke Ginneken, dus…..nog even eruit dan maar.

Vanmorgen moesten we weer vroeg op, broerlief moest een vroege trein naar Roermond hebben om de begrafenis van de moeder van een vriend bij te wonen. Ik liep na zijn vertrek het Markdal in om weer ZEN te worden.

Het waren mooie, maar vermoeiende dagen en ik heb heel veel foto’s, dus heel veel werk.

Ciao.

Het Kersthuis in het Noorden

Maandag 18 November vertrokken we naar broerlief in Uitgeest. We wilden er eens helemaal uit, weg van de sores rondom ons.

De reis verliep niet voorspoedig, de intercity direct stopte er weer eens mee, vanaf nu benoem ik deze ’NS topper’, de intercity defect, altijd raak dus. Je weet wat je krijgt, valt het ook niet tegen.

Vanaf Rotterdam boemelden we in 21 stops naar Uitgeest. We waren compleet gaar, maar vrolijkten op toen broerlief ons op het station welkom heette, aandoenlijk.

Bij het betreden van zijn huis, belandden we pardoes in een compleet andere wereld, het was in een klap Kerstmis. We keken onze ogen uit, te midden van al zijn verzamelingen (LP’s, CD’s, DVD’s, cassettes, bierpullen, autootjes, koelkastmagneetjes, etc etc etc), stond/hing het vol met ‘kerstled’ vrolijkheid.

 

Het Kersthuis

De houtkachel snorde dat het een lieve lust was, het huis was aan kant, de bedden waren opgemaakt, het lekkers was in huis, het logeerfeest ging beginnen.

Broerlief houdt van voorraden, hij wil niet misgrijpen en dan heb ik het niet alleen over boodschappen, ook van al zijn apparatuur, heeft hij er minstens twee, dus wij maakten hem blij met onze oude CD/DVD speler. 

Onder het genot van lekkers, bekeken we op zijn enorme TV (55 inch), de foto’s van Stockholm, echt indrukwekkend moet ik zeggen. 

Omdat deze logeerpartij was ontstaan uit een grapje, we wilden friet komen eten bij hem, bakte broerlief goddelijke frieten voor ons. Het proces verliep heel gestructureerd, frietaardappels van AH, schillen, snijden, voorbakken en afbakken in arachideolie met tussendoor een snackje uit de airfryer. Komisch was, dat hij de sla 2 dagen later uit zijn fietstas haalde, vergeten dus. Maar…..zelden zo’n lekkere friet gegeten, eerlijk is eerlijk. 

Voldaan legden we ons ten ruste in een ijskoude slaapkamer, gelukkig hadden we wel een warm bed. 

Tja, ik ben een slechte slaper, ook moet ik altijd erg wennen aan een nieuwe situatie, dus ik lag uren wakker, echter wel met een vakantiegevoel, door de vele vliegtuigen die boven ons hoofd de landing inzetten. Ik moet zeggen dat ik dat geluid totaal niet storend vond.

Dinsdag 19 November, veel te vroeg was ik alweer wakker, na slechts een paar uurtjes slaap.

Ik zag er enorm tegenop om uit het warme bed te stappen, dus ik stelde de ochtendrituelen even uit, maar niet lang, ik had zin in de dag, we hadden leuke plannen.

Ik trotseerde moedig de koude badkamer, en liep daarna schoon en wel naar beneden, zette de verwarming aan (zeldzaamheid, maar ik had toestemming), en deed het grote licht aan (ook zeldzaam, broerlief verkiest de kerstverlichting) en begon te wordfeuden, etc, etc. Helaas niet onder het genot van koffie, ik wist niet hoe het geavanceerde koffieapparaat werkte.

Een uurtje later verscheen manlief, hij verzamelde beneden in de warme woonkamer nog wat moed om zich te gaan wassen haha.

Een half uur later ben ik naar boven gelopen, luid zingend. Broerlief begreep de hint gelukkig, stond op en voorzag ons van een heerlijk bakkie en van een warme croissant met kaas. Hmmmmm wat smaakte ons dat zeg, de dag kon beginnen hoor.

Uitgeest

We begonnen met een lange wandeling door Uitgeest, met als doel: de Action, want manlief en ik wilden wilden ook wel wat ‘LedPret’ en dat is gelukt, met een tas vol en een big smile kwamen we naar buiten.

Met de trein reden we naar Beverwijk, namen daar de bus en reden naar Wijk aan Zee en liepen door de duinen naar de zee. 

Wat een verademing is het altijd om de zee te zien, wat een energie krijg je daarvan, TOP. 

Na een heerlijke strandwandeling, dronken we een glaasje in een strandtent en later nog een glaasje in een gezellige horecagelegenheid in het dorp. 

Met bus en trein waren we snel weer in Uitgeest en liepen meteen door naar de Chinees en aten daar een heerlijk maal. En als jullie dachten dat dit de hoogtepunten van deze mooie dag waren? Nee dus, eenmaal weer zittend in het Kersthuis, met een snorrende houtkachel en een wijntje, genoten we op die enorme tv, met dolby surround, van een TOP film op DVD, te weten ‘Bohemian Rhapsody’. Wat een dijk van een film, ik zat er zo in dat ik bijna begon te klappen. Wat een afsluiter, zelfs de kou op de slaapkamer voelde ik niet meer.

Woensdag 20 November, ik had een goede nacht, de koude badkamer trotseerde ik, ik zette de verwarming aan, zette koffie en deed mijn ding tot de mannen beneden waren.

Wederom genoten we van verse warme croissants met kaas.

De dag kon beginnen, we reisden naar Hoorn, hier waren manlief en ik nog nooit geweest.

Wat een leuke stad en wat ligt het prachtig aan het Markermeer. We maakten er een lange wandeling in de stralende zon en genoten voor tien.

We aten bij ‘Bij Meta’ heerlijke biefstuk van de Josper Grill en op de valreep kocht ik er de huisgin, voor thuis.

Inmiddels was het erg mistig en koud.

Guur en Mistig

Eenmaal terug in het Kersthuis, keken we naar ‘De overwintering op Nova Zembla’ en ‘De hel van 63’, goed te doen met een snorrende houtkachel hoor.

Donderdag 21 November, na de ochtendrituelen, koffie en het ontbijt, bracht broerlief ons naar het station, de logeerpartij was over, de ernst van het leven riep.

We reisden naar Amsterdam Centraal om daar de intercity defect te nemen. We werden niet teleurgesteld, er was weer iets mis.

Met allerlei sprinters, boemelden we met een overstap in Dordrecht en Roosendaal in 3 volle uren naar Breda, helemaal gaar , toen we er eindelijk waren en namen een taxi naar ons huis.

Een ding is positief, we krijgen ons reisgeld terug.

We aten een pizza in een warm huis en keken wat naar onze kleine tv en gingen met de kippen op stok, wat een reis!

Ciao

Gefrustreerd door blauwe vlinders

Via een nieuwsgroep op Facebook, heb ik een mentor gevonden om me bij te spijkeren wat betreft het gebruik van reportage flitsers. Ik heb namelijk een bijzonder mooie belichting voor ogen, om te gebruiken bij de portretfotografie. 

Afgelopen zondag kwam hij met zijn vriendin, bij ons thuis voor de hoognodige instructies.

Aan de hand van een powerpoint presentatie legde hij ons zeer gedegen uit hoe een en ander werkt, dit alles onder het genot van koffie en lekkers.

Het was een heel gezellige, maar ook pittige middag. We hebben veel geleerd, en…..ook veel lol gehad. 

Helaas was het na de theorie, te laat om het geleerde met zijn hulp, in de praktijk te brengen, dus……. ze komen nog eens terug en.. we gaan ook nog een keer samen op een mooie locatie werken. Supergaaf dat deze jongeman het leuk vindt om ons te coachen.

Het gaat waarschijnlijk wel pas in het voorjaar gebeuren omdat we bijna gaan overwinteren. Maar niet getreurd, ik kan zelf al heel wat oefenen. Zo gauw ik iets redelijks heb, laat ik het jullie zien.

De grootste trigger is….’tijd’…. op het moment, we hebben een volle agenda met leuks en……ik heb ook nog eens een gratis maand Netflix en…dat moet uiteraard uitgebreid getest worden en……het is zooooo verslavend! Ik ben begonnen aan een serie: ‘Bloodline’ genaamd en ben nu helemaal in de ban van een spraakmakende familie. 

Ik weet zeker al, dat het niet bij die gratis maand blijft, vooral ook omdat we in Calpe gewoon kunnen blijven kijken. 

Mochten jullie nog aanraders voor ons hebben, laat het horen…

Gisteren zijn we samen met broerlief naar de ‘Nikonclub dag’ geweest in Burgers Zoo te Arnhem. Het was een topdag, we hebben een paar interessante workshops gevolgd, te weten: flitsen en autofocus. Weer veel opgestoken. 

De dag was zeer goed verzorgd, bij binnenkomst kregen we koffie met gebak en tegen 13:00 een voortreffelijke lunch en dat allemaal voor de somma van 10euro.

En…..we waren ook nog eens gratis in de Zoo, en daar hebben we uiteraard goed gebruik van gemaakt. 

Mooie dierentuin hoor. Een hoogtepunt vond ik de mangroven, lekker warm daar met spannende dieren. Vooral de vlinders boeiden me, maar ik ben wel gefrustreerd geraakt door blauwe vlinders die niet op de foto wilden.

Dag lieve mensen, we gaan nu ons koffertje pakken, we gaan er een paar dagen tussenuit.

Ciao.

Niet elk gezin, is wat het lijkt

Op de reünie kwam ik 2 hartsvriendinnen tegen, Lo en Ma. Met Lo heb ik door de jaren heen contact gehouden en we ontmoeten elkaar soms. 

Met Ma is het contact door de jaren heen verwaterd. We hebben met onze respectievelijke ‘mannen’ nog samen in een studentenhuis in Tilburg gewoond, maar toen manlief en ik verkasten naar Breda, zijn we elkaar uit het oog verloren. Zij had het druk met haar studie en verhuisde naar Nijmegen en ik verloor me in mijn leraressen bestaan. Soms hoorde ik via via nog wat over haar, maar zelfs dat hield op. 

En nu.. heb ik haar dus weer ontmoet op de reünie, we hadden elkaar ruim 45 jaar niet meer gezien en….het klikte meteen weer en….zij is nog steeds beeldschoon. 

Ik was het kleine, loensende en onzekere meisje en bij haar en haar familie voelde ik me gewaardeerd en prettig, dit in tegenstelling tot mijn thuissituatie. 

Ook bij Lo kwam ik veel over de vloer. Als ik deze families niet had gehad, dan had ik het niet gered.

Mo en ik hebben elkaar deze week weer ontmoet, zij kwam van Nijmegen naar Den Bosch, ik van Breda, we hadden op het station afgesproken.

We doken meteen een restaurant binnen en onder het genot van koffie en later een lunch, haalden we herinneringen op. 

Tot mijn grote verbazing, heeft Ma ook niet zo’n ‘geborgen’ jeugd gehad en had zij juist weer steun van ons gezin en ook van Lo’s familie. Typisch dat ik dat als kind totaal niet door heb gehad, ik was gek op de ouders van Ma. 

Zo zie je maar weer, menig gezin is niet wat het lijkt.

Ik vertelde Ma over de situatie bij ons thuis en zij over haar thuissituatie, ik moet zeggen dat we beiden verrassende verhalen hebben gehoord. 

Het was goed om over je jeugd te praten met iemand die met je is opgegroeid. We hebben 4 uur gepraat en besloten om de vriendschap nieuw leven in te blazen, want het voelde zo vertrouwd en prettig. 

We hebben nog een ‘beest’ in huis gehaald, te weten; een grote smart tv, het ‘Bakbeest’ genaamd.

Hij woont op onze slaapkamer, ohhhh wat slecht he?, maar we genieten er grenzeloos van, we gunnen het onszelf.

Deze week kwam de handige klusjesman (een juweel), jaja, die hebben we eindelijk gevonden, nieuwe kranen plaatsen. 

We zijn als een kind zo blij, geen lekkende kranen meer, geen eeuwige kalkvlekken meer, maar glimmende, goed werkende spuwers. Deze goede man, willen we niet meer kwijt, zeker omdat veel dingen nu de geest gaan geven, te oud he?

De Griepspuit hebben we ook weer in de arm, samen met de Corsicaan (hij voor eerst), verbaasden we ons over de logistiek bij de prikhappening, top, binnen 10 minuten stonden we weer buiten. Ik heb nog een pijnlijke, rode, warme, dikke prikplek en manlief heeft niets, wiens prik werkt het best vragen we ons af.

De oude dame is een jaar dood, we zijn met onze kleine, (10 personen) directe familie bij elkaar gekomen, hebben eerst gewandeld in het Markdal en daarna samen gegeten bij Moeke. Het was wel een klereherrie helaas, want….vrijdagavond, het eten was prima.

Om mijn flitsers te leren kennen, heb ik via Facebook een mentor gevonden, hij gaat me onderwijzen en…dat gaat straks gebeuren, Ciao!

De bus met zijwieltjes

Dag 5, Dinsdag 29 Oktober, Bristol-Breda

Lieve I was al weg toen ik opstond om half acht. 

In de woonkeuken stond de draadloze thermostaat en die zette ik op een dragelijke temperatuur en installeerde me met koffie en de iPad, op inmiddels mijn plek, aan de tafel. Broerlief kwam er ook al snel aan, we besloten te ontbijten/lunchen op het vliegveld. 

We hadden het druk met het opladen met onze apparaten. Een puntje van aandacht mensen; in Engeland hebben ze geheel andere stopcontacten, dus je hebt een stekkerding nodig, gelukkig waren er genoeg van die attributen in huis.

We ruimden wat op, deden de afwas, pakten onze bagage in en liepen door het park naar de bushalte. We hadden al een kaartje online gekocht, dus we hoefden alleen maar de QR code te scannen in de bus. De buschauffeurs zitten achter glas en zijn super chagrijnig, zelden groeten ze terug.

En weer reed de bus regelmatig door die speciale smalle busbanen met behulp van die wieltjes, zo apart.

De luchthaven is klein, maar je moet er wel onwijs veel lopen, zelfs trappen, voor je bij je gate bent. Het doet allemaal wat knullig aan.

We hadden nu een city hopper en de catering van de KLM was aanwezig, maar was niet te eten. De wijn smaakte wel, maar was niet bijzonder.

In 55 minuten vlogen we naar Schiphol. 

Broerlief moest naar de bagageband om zijn koffer op te halen, ik nam afscheid van hem en rende naar de trein, en…… haalde hem gelukkig.

Het verliep supergoed en om 18:00 waren manlief en ik weer verenigd, we zaten beiden vol verhalen.

Tja en dan neemt het gewone leven het weer over, ook niet verkeerd voor een tijdje.

Ik ben druk met mijn foto’s en langzamerhand zullen we de overwintering gaan voorbereiden, want over 8 weken is het zover.

De meeste van onze vrienden daar, zijn er al en hebben jaloersmakende verhalen via FaceTime. 

Maar voor het zover is hebben we nog heel wat afspraken en logeerpartijen, dus de tijd gaat vliegen. Ciao


Opeens stonden we voor een Banksy

Dag 4, Maandag 28 Oktober 2019, Bristol

Na de ochtendrituelen, inclusief DE tosti’s, gingen we weer op pad. Lieve I, had een dag vrij genomen, en was ook van de partij, ze had een hele tour door Bristol gepland met als eindpunt de Clifton Suspension Bridge.

We liepen richting centrum, tot aan de Avon en vandaar liepen we langs het water kilometers verder naar het centrum. Er is daar enorm veel te zien, industriële gebouwen die mooi opgeleukt zijn, veel graffiti en muur schilderingen. 

Het was echt een bijzonder mooie tocht zo langs het water, je hebt geen idee dat je eigenlijk midden in een grote stad loopt, zo genuanceerd en weids is Bristol.

Het meest bizarre dat ik gezien heb, is een pracht van een moderne voetgangersbrug over de Avon, die nergens naar toe leidt met ernaast een autobrug met hetzelfde lot. De bedoeling was dat er aan de overkant een geheel nieuwe wijk gebouwd zou worden met een voetbal stadion. 

Nu ligt het er allemaal wezenloos bij (waarschijnlijk is het betaald van EU geld en toen was het geld op) een grote trieste verspilling.

We kwamen uit bij het Feeder Canal, dit kanaal zorgt er door middel van een sluis voor, dat het water in de haven op niveau blijft en niet onderhevig is aan de getijden.

We liepen langs superstrakke moderne gebouwen, een soort kop van Zuid, via een mooie brug naar het prachtige oude station. 

We mochten van de bewaking even het perron op om te fotograferen en namen nog snel een koffie in de stationsrestauratie. Het is een mooie restauratie, maar de inrichting was ongezellig, een rommeltje en ze hadden niet eens gebak.

Ik heb echt wel even moeten mopperen, de pubs zijn hier zo gezellig en knus en dan zaten wij in een ongezellige tent. Al snel waren ze mijn gezeik beu en werd er besloten dat we naar een gezellige pub zouden gaan. Hoi, Hoi, Hoi, ik fleurde meteen op.

We liepen langs de Bristol Cathedral, naar een hele leuke, oude pub ‘the Ship’, genaamd. Het zat er vol drinkend volk (midden op de dag), dus wij namen er ook maar eentje. Lieve I en ik, waren de enige vrouwen op de bardame na.

Na het aangenaam verpozen, liepen we naar de dokken en dat is een hele belevenis er is van alles te zien, er liggen zelfs Nederlandse rivierboten.

En opeens………stonden we zomaar voor een Banksy, dat was voor mij een magisch moment. Je moet het weten anders mis je hem.

We liepen verguld verder, de brug was nog ver, en het begon al bijna te schemeren, dus we stapten flink door. Maar broerlief wenste plotseling nog een dringende sanitaire stop in een pub.

Dat was het breekpunt, eenmaal in de warme, knusse pub, ‘The Nova Scotia’, besloten we de brug voor gezien te houden. Volgend jaar ben ik weer welkom bij Lieve I en dan doen we die alsnog.

We hebben daar heerlijk gezeten en nog een leuk gesprek gehad met een aardige pub ganger.

Om Lieve I te bedanken voor de gastvrijheid, boden we haar een dineetje aan in een luxe pub, ‘The Pump House’.

We startten met ….een gin&tonic en genoten later van een heerlijk diner. Het dessert namen we in een doggybag mee naar huis, het was te veel allemaal.

Omdat we nu toch echt pap in de benen hadden, gingen we met een taxi naar huis voor de somma van 12 pond, de taxi’s zijn echt spotgoedkoop daar.

We namen thuis nog een afzakkertje en zeiden Lieve I alvast gedag en bedankte haar voor alles, zij moest de volgende ochtend vroeg alweer naar het werk, wij zouden pas rond 10 uur naar het vliegveld reizen. Ciao

Up, naar de Sunday Roast

Dag 4, Zondag 27 Oktober, Bristol 2019

Het uur langer slapen is me wonderwel gelukt! Super, ik had genoeg power voor de dag, want het ging een lange wandeling worden vandaag.

We zijn met z’n 3-en, fervente wandelaars, dus we hadden gekozen voor een trail (16km) langs de Avon.

De Avon is een grote rivier die door Bristol heen loopt, richting Bath. In Bristol is het een getijde rivier, dat wil zeggen dat er eb en vloed te zien is.

Voor we gingen wandelen, voorzag broerlief ons weer van een tostie, ik zag hem dezelfde stipte handelingen uitvoeren, alsof hij nog in zijn lab bezig was. Zijn tosti’s zijn daarom van een constante kwaliteit. Ze smaken uitstekend.

Het was stralend weer, dus de roze poncho bleef thuis.

We liepen vanaf het huis van Lieve I in een half uur naar de rivier, de Avon, ondertussen zagen we genoeg boeiends om te fotograferen. Broerlief en ik met het Beest en Lieve I met haar Samsung, die overigens schitterende foto’s maakt.

Bij de rivier kwamen we op het mooie pad dat kilometers lang, langs de rivier loopt. Helaas was het wel een zompige bedoening daar en niks geen zand-modder, maar fikse klei zooi. Mijn Nikes zijn een beetje naar de filistijnen nu, alhoewel manlief ze nu enigszins toonbaar heeft gekregen.

We genoten van de prachtige herfsttinten, de natuur, de rivier, de langsvarende boten en we maakten vele praatjes met mensen die we tegenkwamen.

We zagen bijvoorbeeld een kunstenaar bezig met een enorme wandschildering, ik noemde hem accuut Banksy, omdat ik zo teleurgesteld was dat ik het fenomeen niet tegen gekomen was. De man voelde zich zeer vereerd.

Toen we na uren lopen en veel plezier, aankwamen bij de pub ‘The Old Lock’, besloten we daar na een borreltje, ook maar meteen te lunchen. 

In Engeland kent men het fenomeen: ‘The Sunday Roast’, en die vindt altijd plaats in de middag. Ik had deze lunch hoog op mijn bucketlist staan en nu kwam het er ook daadwerkelijk van.

De hele pub rook naar Kerstmis-eten, we hadden meteen trek.

De lunch was werkelijk subliem, lekker ouderwets, roastbeef met saus, Yorkshire pudding, verse groentes en puree. Het smaakte ons voortreffelijk en het vlees was botermals en smakelijk.

Het was heel druk in de pub, veel families en gezelschappen. 

Achter ons zat een groot gezelschap die enorm veel lol hadden. Na het eten ben ik naar hen toe gegaan en heb ik een gesprek aangeknoopt, het werden hilarische taferelen, vooral toen broerlief vriendelijk gemolesteerd werd door een grote, kale, vrolijke man met oorbellen en een enorme buik. Broerlief zag de lol er niet zo van in, haha. 

We zetten de tocht voort in lichte staat van dronkenschap, we hadden lol voor tien en dreigden regelmatig in de modder te vallen, het was glibberen hoor.

We kwamen nog in gesprek met 2 aardige vrouwen met een actieve hond, zo leuk, de mensen zijn hier enorm open en aardig.

Het was al donker en ietwat mistig toen we bij ons eindpunt aankwamen in Keynsham, bij de pub ‘The lock-keeper’, een hele knusse oude pub, we namen daar nog een drankje en liepen naar de bushalte. Ik werd door mijn twee ‘Engelen’ keurig door het drukke verkeer geloodst.

Eenmaal thuis, maakten we een Gin &Tonic klaar en proostten op deze prachtige dag.

Het smaakte ons goed, maar….de rest van de gin is voor de gastvrouw, die zich meteen voornam om op de dag van ons vertrek een G&T te drinken. 

Helemaal uitgeblust begonnen we aan een goede nacht om de volgende dag weer volop te kunnen genieten, Ciao.

Het leven door een roze bril

Dag 3. Zaterdag 26 Oktober, 2019, Bristol.

Tjonge, wat slaap ik hier toch goed. 

Het was baggerweer, storm en wind en heel veel regen. Helaas zou het de hele dag zo blijven was de voorspelling, dus het zou een ‘pubdag’ gaan worden.

We startten de dag traag op in de gezellige woonkeuken van ‘lieve i’ met veel koffies, gezellige gesprekken en heerlijke tosti’s, die met liefde en precisie door broerlief bereid werden. Hij ergerde zich wel behoorlijk aan de afwijkende maat van de boterhammen, haha.

Om 11 uur verlieten we in de stromende regen onze gezellige basis, ik wederom gehuld in mijn roze poncho. Mijn grootse zorg was dat mijn gympies niet te nat zouden worden.

We liepen door het natte park naar de bushalte en namen de bus naar het centrum. We moesten enorm omrijden omdat er een roadblock was, de politie was op zoek naar een crimi.

De bus zat bom vol studenten en naast me zat een student van de kunstacademie, hij tekende allerlei mythische figuren in een schetsboek. 

In het centrum stapten we over op de bus naar de wijk ‘Bishopton’, daar hadden we met Lynne afgesproken. Zij is een vriendin van onze gastvrouw, ik had haar al eens ontmoet toen ze met broerlief en Lieve I meekwam naar ons in Breda en….. Lynne komt dit jaar ook een week naar Calpe met hen.

We waren te vroeg en hadden eigenlijk het plan om lekker wat te shoppen in deze gezellige wijk. Helaas de regen liet dat niet toe.

We doken een trendy koffietent in en brachten daar onder het genot van een cappuccino en een gedeeld stuk taart, een droog uurtje door.

Buiten was het guur, nat winderig met luidruchtig, ietwat beschonken volk……..politie mannen, met auto’s, lopend en op paarden. Er liepen zelfs onvervalste ‘Bobbies’ bij. Er zou een of andere belangrijke voetbalwedstrijd plaatsvinden en ze verwachtten excessen.

Toen we het gênant begonnen te vinden, dat we daar zo lang zaten met slechts een consumptie, moesten we wel weer de regen in.

Het was echt verschrikkelijk, dus doken we na honderd meter maar een supermarkt in. Dat was leuk, lekker kijken wat die Engelsen verkopen….ik vond mijn geliefde ‘fever tree’ tonic. We kochten wat flesjes, want morgen (zondag) zouden we als ‘afzakkertje’ een gin&tonic drinken.

Broerlief maakte een komische opmerking tegen de man van de kassa, hij zei droog, terwijl we druipend voor de goede man stonden, “het regent”.

Nou dan schiet je toch echt in de lach met zijn allen. Eigenlijk gaat het zo over en weer, we lachen de hele dag door, we lijken wel een stel kleuters.

Tegenover de supermarkt, lag de pub, waar we met Lynne hadden afgesproken: “the prince of Wales”. Ook daar stond politie volk.

Wederom met gevaar voor leven staken we rennend en druipend over en propten ons de overvolle pub in.

Ook hier wat beschonken gasten die wilden weten waar we vandaan kwamen.

We vonden achter in een hoek een redelijke plek, maar het was er wel een klere herrie. Gelukkig werd het minder toen het beschonken volk naar het stadion liep.

Ook Lynne kwam druipend en zielig kijkend binnen, komisch hoor.

Lynne had voor ieder van ons een cadeautje, zij is namelijk van de cadeautjes, wij blij dat we voor haar ook een Delfts blauw blikje met stroopwafels hadden, ze was er zeer verguld mee.

Lieve I, kreeg van Lynne een rood poezen kerstjasje, broerlief een pak sesamcrackers die hij zo lekker vindt en ik kreeg een roze flamingo zonnebril voor Calpe. Zo komisch.

We brachten een paar aangename, gezellige, vloeibare uren door in de pub en hadden plezier voor 10 en uiteraard zette ik tot grote vreugde van het omringende volk regelmatig even mijn hippe zonnebril op, hilarisch.

Rond 5 uur, liepen we naar de ‘Coconut Tree’, een Srilankaans restaurant met tapasconcept. We bestelden veel gerechten en smulden gezamenlijk ons buikje vol. Het was heerlijk. We sloten af met ‘dronken’ bananen, hmmmmm.

Toen we buiten kwamen, was het droog, maar wel ijskoud met een pittig windje, dus ik trok toch maar weer mijn roze poncho aan en werd snel lekker warm. Dat ding is werkelijk goud waard.

Na een tweetal bussen liepen we lacherig de berg op en dronken thuis nog een afzakkertje en begonnen aan een lange nacht (klok 1 uur terug)

Vooral ik was benieuwd, hoe ik dit ging trekken. Ciao.

Hij droop af met de staart tussen de benen

Dag 2, vrijdag 25 Oktober Bristol

Wonderbaarlijk, ik heb ongelofelijk goed geslapen, ik ben maar 2x wakker geworden en sliep meteen weer in. Thuis word ik zeker 10 x wakker, met dank aan mijn lieve snurker, en kom dan moeilijk weer in slaap, omdat ik te zeer op mijn hoede ben voor zijn gesnurk en zijn lange apneus, soms wel van 1 minuut. Daarom mag ik van de huisarts 1x per 2 weken een slaappil om een zalige chemische nacht te beleven. Maar nu ik dus, voor het eerst in mijn huwelijkse staat, alleen op een kamer lig, besef ik hoe heilzaam dat is.

Het was voor mijn doen ook nog eens laat toen ik wakker werd, om 8 uur,  ik kon ‘Lieve I’ nog net gedag zeggen, zij ging naar haar werk.

Samen, met broerlief, dronken we koffie, deden de afwas van de dag ervoor, (lieve I, had een heerlijke curry gefabriceerd), kochten een voorraadje bier, wijn en alvast een paar blokken cheddar om mee naar huis te nemen, en gingen rond 11 uur op stap. 

We liepen via een bos, waar vossen wonen, grijze eekhoorns en een uil, door een park, in de stromende regen, naar de bushalte. 

We gingen naar Bath, met de bus, weer een dubbeldekker. Het was enorm druk op de weg en we deden er bijna een uur over. Het regende pijpenstelen, het was intens grijs en donker en er was een staking aan de gang (extinction rebellion) en we doken meteen een pub in (The Huntsman). 

Omdat we niet ontbeten hadden, hadden we stevige trek inmiddels. Na eerst een aperitiefje gedronken te hebben, bestelden we aan de bar Fish and chips voor mij en een tonijn sandwich voor broerlief. Het was heerlijk en…… we kwamen in contact met hele aardige Londenaren die een foto van ons maakten, ook de barman was enorm aardig, hij sprak ons toe alsof hij een voordracht hield, indrukwekkend hoor.

Inmiddels was het opgeklaard en droog, dus we maakten even een klein rondje door Bath en zagen onder andere de Avon in al zijn glorie die daar onder een schitterde brug doorstroomt.

Broerlief stelde voor om over die brug te lopen, maar ik had de zenuwen dat het weer ging regenen en dat we daardoor niet ten volle konden genieten van het Romeinse Badhuis waar ook veel in de openlucht te bezichtigen is.

Ik ben op veel Romeinse sites geweest, maar dit badhuis overtrof mijn stoutste verwachtingen, het is enorm goed bewaard gebleven, je ziet zelfs de warm waterbron, die nog steeds werkt. 

Om mijn schoonheid wat op te peppen, heb ik 2 bekertjes van dat vieze water gedronken en moooiiii dat ik nu ben. 

Er is een heel mooi museum bij, waar de opgravingen in verwerkt zijn. Echt mensen, mochten jullie ooit in de buurt zijn, DOEN! 

We maakten nog een kleine wandeling door een leuke winkelstraat, ik kocht verschillende soorten fudge en glazen oorbellen en broerlief kocht een kerstvogel met blauwe veren.

Het begon weer donker te worden, dus we besloten een bus eerder te nemen, echter die kwam niet. Uiteindelijk kwamen we precies op tijd aan om ons te melden in the old Vic, waar ‘Lieve I’ met 4 vriendinnen het weekend in zat te luiden. Heel leuk om haar vriendinnen te leren kennen. 

De pub hoort bij een theater en op een gegeven moment wilden ze ons weg hebben daar, maar er was ons toegezegd bij de aanschaf van de laatste fles wijn, dat we die in alle rust konden opdrinken. Toen gebeurde er een wonder, broerlief stond op, maakte zich breed, verhief zijn stem en vertelde in prefect Engels dat ons iets anders beloofd was en dat we niet van plan waren om te vertrekken. De ober droop meteen af.

Het was een gezellige avond.

In een pub (the Bancolounge) aten we met ons 3-en ons avondmaal.

Mijn paraplu was ik vergeten in Bath, maar gelukkig had ik een grote roze nood poncho in mijn rugzakje, en (ik als wandelende paraplu) liepen we naar huis.

Ik ben deze dag een paar keer bijna overreden, ik kan maar niet wennen aan het links rijdende verkeer.

Eenmaal thuis namen we nog een afzakkertje en gingen daarna volkomen tevreden naar onze eigen slaapkamer, wat een luxe. Ciao.

UP, naar ‘Lieve I’

Manlief bracht me naar de bus en ging daarna ‘gemakkelijk’ eten kopen voor zichzelf, hij redt zich wel.

Op Schiphol stond broerlief me al op te wachten met een enorme koffer bij zich, terwijl ik met een handbagage koffertje aan kwam zetten. Als ik dat geweten had, had ik wat extra schoenen mee kunnen nemen. Volgende keer beter.

We passeerden erg snel de security en onze camera’s moesten weer aan een grondiger onderzoek ontworpen worden.

Daarna kochten we voor onze gastvrouw, een liter Bobbi’s gin (de lekkerste), Delfts blauwe blikjes gevuld met stroopwafels en een Delfts blauw kookei dat oud Nederlandse liedjes afspeelt bij respectievelijk, een zacht, halfzacht en een hard ei. Leuk voor een Nederlandse dame in den verre.

Goed geslaagd, zegen we neer in een enorm gezellige Ierse pub, ‘Murphy’s’ geheten.

Mijn broer dronk er gulzig 1 liter ‘stout’ en ik een wijntje.

Ons vliegtuig was klein, een Boeing 737, we zaten vrijwel achterin en…..er was wederom geen catering, want…….weer staking. We kregen een bakje water en een koek, een stroopwafel dit keer.

Na een uur landden we op Bristol Airport en namen daar de bus naar het centrum. We hadden een app op onze mobiel gezet en kochten online de buskaartjes met onze visa, ideaal, dit gaan we de hele tijd doen hier.

We zaten in een dubbeldekker, helemaal bovenin op de eerste rij. Geweldig, dat uitzicht, ik keek mijn ogen uit en vond het links rijden ronduit raar. Maar het werd nog vreemder, de bus reed regelmatig een soort sleuf in, omdat de weg erg smal was en we tegenliggers hadden.

Mijn broer vertelde me dat de bus bij de wielkassen, kleine zijwieltjes heeft, zodat de bus er lekker door kan ‘rollen’. Ze noemen het hier ‘Guided Buses’.

In het centrum van Bristol stapten we over op een stadsdienst, na weer online kaartjes gekocht te hebben. Het was loeidruk in de bus (weer een dubbeldekker, en hoog dat die dingen zijn).

We reden door het spitsuur naar de wijk van ‘lieve I’ en moesten van daaruit nog een behoorlijke heuvel op en weer af. De stoepen zijn niet echt veilig, dus het is beslist geen omgeving voor manlief hier. Het verkeer vind ik vreselijk, ik wen maar niet aan het feit dat het gevaar van rechts kan komen, als ik keurig naar links heb gekeken voor het oversteken. Zebrapaden zie je hier niet en er is vaker geen dan wel een voetgangerslicht. Gelukkig let mijn broer goed op me. De huizen vind ik een gezellige uitstraling hebben met erkers, ornamenten, trappen en dergelijke, een beetje Harry Potter stijl. En dan die pubs, die zien er zo gezellig uit, ze trekken hoor. We besloten om op de eerstvolgende regenachtige dag een ‘pubdag’ te houden, goed plan.

Het huis van ‘lieve I’, ligt boven op een heuvel, je moet een stijle trap op om bij haar voordeur te komen. Het uitzicht is adembenemend, mooi zicht op Bristol.

‘Lieve I’ voorzag ons na de omhelzingen en de cadeautjes, meteen van een drankje en…de pret kon beginnen….Ciao.