Vreemd en asociaal

Wat een vreemd en asociaal leven leiden we nu, gelukkig hebben we elkaar.

We zijn nog geen een keer naar een terras gegaan of naar een restaurant. Ook de stad mijden we als de pest. 

Ons laatste contact met anderen was op de verjaardag van kleinkind 1, 11 dagen geleden, gelukkig kunnen we er nu wel bijna zeker van zijn dat we daar (door de jongeren) niet besmet zijn geraakt.

En nu…… gaan we onze bubbel vergroten, we gaan volgende week M&J welkom heten in onze casa. Ze verblijven in een hotel in de buurt, maar we zullen 3 dagen samen van alles gaan ondernemen, wel met de nodige veiligheidsmaatregelen hoor. 

We verheugen ons zeer om hen weer te ontmoeten, we hebben elkaar enorm gemist, mede omdat we erg gehecht zijn geraakt tijdens de strengen lockdown in Spanje. Het gaat beslist genieten worden.

Weten jullie nog dat ik schreef dat er allerlei zaken vervangen moeten worden in onze casa?….het is weer zover, de vaatwasser heeft gisteren de geest gegeven. Het ding is bijna 20 jaar oud geworden, niet slecht he?

Vanmiddag wordt er een nieuw apparaat geïnstalleerd, als dat niet voortvarend is?

Ik zou wel zonder zo’n ding kunnen hoor, maar we hebben afgesproken dat we de thuisbasis zo luxe mogelijk willen hebben, zeker omdat we zoveel aan huis gekluisterd zijn nu.

We hadden voor ons vertrek naar Spanje, boven een wifi booster laten installeren, we wilden namelijk in het hele huis goede ontvangst hebben en eindelijk hadden we het ding na weer een bezoek van een Ziggo monteur goed aan het werk, en…. hij verzekerde ons dat deze booster (Ziggo C7) het beste apparaat van de ziggo was. 

Helaas …. kregen we deze week een mail van de Ziggo dat dit type booster ‘hack gevoelig’ is en of we de naam en het wachtwoord maar even willen veranderen. Okee dacht ik, doe ik meteen, maar ik had al gauw in de gaten dat dat niet zo simpel was. 

Ik wilde mijn vingers er niet aan branden, stel je voor dat we niet meer kunnen Netflixen in ons bedje?

Dus….. ik belde de Ziggo en vroeg of er een monteur langs kon komen, tegen betaling uiteraard. Maar….dat kon niet, je weet wel Corona. Ik zei nog dat het probleem bij hen lag en dat het geen stijl was om de klant het te laten oplossen, maar ze waren niet te vermurwen. 

Toen vroeg ik of ik dan een echt veilig apparaat kon bestellen en dat kon en ja…dan kon er wel een monteur komen. Snapt u het nog, ik niet. 

Ik heb meteen het apparaat besteld. Het betreft een set van 3 units (TP-LINK DECO M4).

De volgende dag had ik de set al in huis en ohhh, wat mooi ziet het eruit, haha.

Ik dacht: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het kan”, ik ben de boel dus gaan installeren. Het was uiteindelijk uitermate simpel, je moet een app downloaden en dan ga je stap voor stap aan het werk, opoe kan de was doen hoor.

We hebben nu boven, in 3 kamers zo’n unit staan. Ik heb al onze apparaten en Netflix verbonden en het werkt voortreffelijk. Zoooo blij dat dit me gelukt is.

Een buurvrouw van ons, niet de buurheks, is overleden, zij had zo blijkt nu, de gekkekoeienziekte, ongelofelijk dat je dat zomaar kan krijgen. 

Niemand wist dat ze hieraan leed, ze is nog vrij lang zelfstandig gebleven, maar we vonden haar wel steeds vreemder worden. Wij gingen aanvankelijk goed met haar om, maar opeens wilde ze niets meer van ons weten, een groet kon er amper nog vanaf. Ik heb haar nog gevraagd of er iets was, ‘nee hoor’ zei ze toen.

Toen we terug kwamen uit Spanje, mistte ik haar meteen, ze liep normaliter een paar maal langs met haar hondje. Ik ben gaan informeren bij deze en gene. Het gekke was dat ze door de meeste buren nog niet eens gemist was. Uiteindelijk wist een van de buren ons te vertellen dat ze in een hospice lag en dat het ging om de ziekte van Creutzfeldt-Jakob.

Wat in en in triest. Ze was echt een fitte, actieve vrouw (77) en probeerde zo gezond mogelijk te leven.

Haar huis(je) zal binnenkort verkocht gaan worden, het betreft een zeer oud ( mooi verbouwd) boerderijtje, zelfs met een nog in gebruik zijnde bedstee. 

Er zullen veel mensen op af gaan komen en de prijs zal hoog zijn. 

Ze laat twee zonen en 3 kleinkinderen achter en de toch wel moeilijke hond heeft ze zelf nog laten inslapen.

Ik loop elke dag genietend mijn ronde door het Markdal, een weldaad, zo fijn dat dat gewoon mijn achtertuin is. 

Het is ontspannend en bij terugkomst in onze casa is mijn hoofd leeg en ben ik weer vol goede moed op wat komen gaat. Ciao.

De Booster

Een spugende uitademing vol met aerosolen

Het Markdal ligt er mooi bij, ik geniet elke ochtend weer van mijn wandeling. 

Het valt me op dat het drukker is, wellicht heeft dat alles te maken met de corona, meer mensen die rondom huis hun vakantie doorbrengen en de natuur opzoeken.

Ik ga nu maar wat vroeger van huis, minder mensen en honden.

De paden zijn smal, dus afstand houden is niet mogelijk, best wel eng met die zwetende lui die voorbij rennen en in een spugende uitademing je een ‘goede morgen’ wensen, goedbedoeld, maar toch een risico vind ik.

Ja, lieve mensen, ik ben best wel bang, maar ook wij nemen regelmatig een risico.

Bijvoorbeeld op de verjaardag van kleindochter 1. We waren uitgenodigd voor een borrel. We waren met 13 personen en we gaven de jarige een knuffel en de ouders. Dochterlief is totaal niet bang en gaf zelfs een kus, ze zegt dat we ons niet gek moeten laten maken, de kans om besmet te raken is zo klein, zei ze.

En tja, je wil dan niet flauw doen. Gelukkig waren we buiten en hebben we met de rest van de mensen afstand gehouden. Maar toch, het knaagt, de meeste besmettingen vinden thuis plaats.

Het was overigens een hele gezellige borrel. 

Ons kleinkind werd 16 en werd door een knal roze limousine opgehaald, vol met vriendinnen. Ze hebben 2 uur door Breda gereden en foto’s gemaakt voor hun insta accounts haha.

Toen wij kwamen, werden ze net afgeleverd door de popi Jopie chauffeur, super om die meiden uit te zien stappen.

Omdat we nu zoveel thuis zijn, maken we onze casa en tuin wat gezelliger, je moet toch wat he?

Ik shop dus lekker (online) allerlei zaken, zoals mooie dekbed overtrekken, kussens, bakattributen, lampjes, drank, bloemen en planten.

We plannen voorlopig niets meer. 

Broerlief ziet af van een logeer partij, hij heeft geen zin in de treinreis met mondkapje en wil ook geen risico lopen. 

Broerlief uit Antwerpen zien we voorlopig ook niet, want in Antwerpen zijn de besmettingen alarmerend.

Tja, en dan hebben we M&J, zou hun komst nog wel doorgaan? En is het wel verstandig om hen te ontvangen? Geen idee hoe zij hierin staan. In Calpe wisten we dat we buiten de super geen contacten hadden. Nu zijn zij in de UK en ontmoeten zij, net als wij weer anderen, dus het risico op besmetting is zowel voor hen en ons groter nu. 

Wat is wijsheid en helemaal op veilig spelen, verziekt je leven wel behoorlijk. De tijd gaat het leren.

De kids gaan niet op vakantie, maar kleinkind 2 heeft het geluk om mee te mogen met haar vriendinnetje, wiens ouders ouders een heel kasteel in Frankrijk tot hun beschikking hebben, met personeel en al. De foto’s liegen er niet om, wat een luxe daar.

Het surfkamp van kleinkind 1 is helaas afgezegd, ze werkt nu op een aardbei plantage, verschil moet er zijn he? Ciao.

De balans van ons consumeren

Sorry, lieve mensen, ik ben wat aan de late kant. Van deze en gene kwamen al vragen over het hoe en waarom en ook dat men zo gewend was aan een dagelijkse blog en nu moet men afkicken, haha. 

We zijn inmiddels bijna 3 weken thuis, we zijn volledig geland en relaxed, misschien iets te.

De eerste dagen na aankomst, telden we de dagen en wat waren we blij dat we uiteindelijk na veertien dagen, konden zeggen dat we niet besmet waren geraakt in het vliegtuig, een pak van ons hart.

We beginnen te wennen aan de ‘losse’ aanpak hier en zijn niet zo meer zo bang, ook nemen we meer risico.

De kapster kwam bijvoorbeeld aan huis zonder mondkapje, we pikten het, wel met wat schroom. 

We hebben in deze weken veel moeten regelen, niet gek als je bijna een half jaar bent weg geweest.

Gelukkig verliep alles prima, we zijn zeer energiek gelukkig.

Zoals altijd na een lange tijd weg, hebben we de balans van ons consumeren opgemaakt en kwamen tot enkele veranderingen. 

Het NS abonnement van ons beiden gaat op de schop, manlief reist veel minder en heeft zijn abonnement opgezegd. Hij kan samen met mij ook voor 40% korting reizen. 

Ik heb de keuzedagen gecanceld omdat ik de helft niet gebruik ivm de overwintering. Ik kan altijd een goedkope dagkaart aanschaffen bij de Hema en dergelijke. Deze verandering scheelt weer knaken, haha.

En dan hebben we de museumkaart, manlief heeft de zijne opgezegd, hij gaat niet zo vaak meer naar een museum, dit in verband met zijn neuropathie.

Deze beslissingen hebben we ook genomen door de angst voor het corona virus, we gaan nu echt niet voor ons plezier in een trein of bus zitten.

En of de duvel ermee speelde, Transavia heeft de vlucht naar Bilbao ( in September), geannuleerd, geen idee waarom.

Gelukkig heb ik het appartement kosteloos kunnen annuleren. Voor broerlief, die zou met ons meegaan, is het een hard gelag, hij heeft nog geen vakantie gehad.

Binnenkort komt hij een paar dagen logeren, kunnen we  een paar dagen hier gezellige dingen ondernemen, kleine troost en….Bilbao blijft op ons to do lijst staan hoor.

M&J komen over enkele weken ook naar ons toe voor een paar dagen, dat wordt weer party time.

Dochterlief heeft me enorm verrast, ik werd ter ere van mijn verjaardag (1 Februari), door haar en de dametjes meegenomen naar een nieuw restaurant van het bedrijf waar dochterlief de marketing coördinator is. 

Het gaat om een nieuwe ‘Moeke’, de eerste ‘Moeke’, was/is ons stamcafé in Breda. Het concept is bijzonder en nu wordt het langzamerhand een keten. Moeke Nijmegen is de 8e Moeke en binnenkort opent Moeke Den Bosch haar deuren. Dochterlief verzorgt oa de branding voor deze zaken.

Moeke Nijmegen ligt aan een zwemplas en is meteen al een hit, super, vooral in deze zware tijden voor de horeca. 

Ik beloof jullie weer wat sneller terug te komen met een neuzeltje, Ciao.

Tussen de regels door

Evaluatie overwintering 2020

Toen we begin Januari arriveerden werd ik al snel ziek, behoorlijk ziek.

Ik heb dagen koorts gehad, heb de longen uit mijn lijf gehoest, nachten niet geslapen en ik had totaal geen energie. Ook mijn stem liet het afweten. Ik knapte maar langzaam op, het heeft zeker anderhalve maand geduurd voor ik weer de oude was.

Eind februari kwamen de eerste berichten van het COVID virus binnen. Ik dacht meteen, dat lijkt op mijn ziekteverschijnselen (nu blijkt dat het virus al in november actief was). 

We vertrokken in Maart naar Andorra en hadden niet in de gaten dat er zich spoedig een ramp ging voltooien.

Een dag na terugkomst uit Andorra, ging Spanje in een strenge, totale lockdown. Wat een geluk dat we niet meer in Andorra zaten.

In het begin waren we wat lacherig en sceptisch, maar al snel werd het bittere ernst. Er waren dagen dat we geen mens zagen of hoorden. We hoorden wel een oorverdovende angstige stilte, de straten waren leeg en er was geen verkeer, het leek net als of we alleen op de wereld waren, gek werden we ervan.

Al gauw besloten we met M&J contact te blijven houden, in de vorm van een wekelijks etentje en wat borreluurtjes. Zo blij dat we dit gedaan hebben, anders hadden we het beslist niet volgehouden. 

We waren ons bewust van het risico dat we namen en besloten om elkaar elke dag digitaal te melden of alles goed was en Manlief en Merlyn gingen geen boodschappen doen. Zowel Jelle als ik gingen maar een paar keer weer week de deur uit om het risico te verkleinen. 

In het begin vond ik het doodeng, we hadden geen idee hoe erg de situatie was in Calpe en ik zag in gedachten overal ‘besmette mensen’ rondlopen. Ik kan rustig zeggen dat ik bang was voor ons leven.

Ik had, duidelijk in het zicht, een lijst belangrijke telefoonnummers neergelegd, voor het geval dat.

Het was ook heel erg om niet gewoon naar buiten te mogen gaan, manlief is 7 weken niet buiten geweest. Het heeft er behoorlijk ingehakt, ik moet het zeker nog verwerken allemaal.

Wat waren we blij toen we weer mochten wandelen, wel in tijdsloten, maar dat namen we voor lief en ik ging zelfs ook in een ‘jonger’ tijdslot aan de wandel, gelukkig ben ik nooit aangehouden. 

De politie en het leger waren dreigend aanwezig en gaven flinke boetes aan overtreders. Toch voelden we ons uiteindelijk veilig, zeker toen de mondkapjes verplicht werden.

Door de strenge controles werd goed afstand gehouden gelukkig, dat is hier wel anders.

Helemaal blij waren we toen de terrassen en de restaurants opengingen, het leek bijna weer normaal. Maar in het begin vond ik het ook wel eng.

Nog blijer waren we toen de club openging en het zwembad en………de stranden en de zee.

De timing was perfect qua weer, want we hadden verkoeling nodig. Het was een mooie extra dat we de zee in konden, dat hadden we nog nooit meegemaakt hier, volgend jaar zal het erom spannen of de zee in Mei al goed op temperatuur is.

We zagen deze extra maand ook als een cadeau, ondanks het gemis van de kids en ‘thuis’, zeker nu de verzekering alles vergoed heeft.

Ik heb zeer weinig kunnen fotograferen, we hebben na Andorra geen uitstapjes meer gemaakt, broerlief kon niet komen en ik heb geen speciale wandelingen gemaakt.

Maar de ellende heeft ook een positieve kant, we hebben een hele hechte vriendschap opgebouwd met M&J, de schrijver en zijn vrouw en later ook met Sammy en Pablo en onze nieuwe ‘jonge’ vriend.

Helaas konden we weinig tot geen contact onderhouden met Paul, hij woont niet in Calpe. Volgend jaar gaan we dat ruimschoots goed maken.

We hebben het contact met jullie, middels berichtjes, telefoontjes en mailtjes zeer gewaardeerd, dat heeft ons zeker geholpen. Zo lief van jullie, dankjewel. Sommige berichten kwamen zelfs uit een onverwachte hoek, dat was ook verrassend.

En nu zijn we thuis en ik moet zeggen dat de aanpassing sneller ging dan vorig jaar, ook geen lekkend brein dit keer.

We voelen ons hier wel minder veilig, boodschappen doen vind ik eng hier en afstand wordt bijna niet gehouden. Ik winkel zo veel mogelijk online.

Gelukkig kan ik mijn energie kwijt in een veilig Markdal, ik ben inmiddels alweer 6 ons lichter.

Mijn corona nagels zijn bijna verdwenen, nu de corona zelf nog. Ciao.

Happy

Een kapot vliegtuig en een snotteraar

Donderdag 25 Juni

De dag van vertrek. 

We zijn vroeg opgestaan en hebben alle laatste karweitjes op ons gemak kunnen doen.

We werden door M&J en onze nieuwe ’jonge’ vriend uitgezwaaid, allen met tranen in onze ogen. We zijn zeer hecht geworden in deze bizarre tijd. 

De taxi was mooi op tijd en voordat we de taxi in mochten, moesten we onze handen ontsmetten, ook Jelle hield zijn handen op haha.

Het vliegveld was spooky leeg. Het was er echter zeer relaxed, zelfs bij de security. Helaas geen koffie te krijgen.

Het boarden verliep chaotisch, op je boarding pas stond je zone, die werd omgeroepen, maar niemand begreep of hoorde dat. Het was een rommeltje, gelukkig waren we maar met ongeveer 90 mensen. Al deze mensen hadden een verhaal over hun lockdown. Er was een oudere dame die de lockdown alleen heeft moeten uitzitten, ze was erg eenzaam en had geen internet, triest.

Uiteindelijk zat iedereen op zijn plek. 

Bij het instappen kregen we een menukaart en een pakje desinfectie spul.

Er zat een snotteraar/nieser in onze buurt, hij had zijn mondkapje niet op zijn neus. Hopelijk zijn we niet besmet.

We hadden een half uur vertraging omdat er iets in het systeem was uitgevallen, gelukkig hebben ze het kunnen verhelpen.

De vlucht verliep voorspoedig.

De taxi (via ‘snel een taxi.nl) stond klaar, de Afghaanse chauffeur had geen mondkapje op en zei dat wij de onze gewoon af mochten doen. Omdat we weten dat het dragen van een mondkapje ons niet beschermd, maar de ander wel, deden we het met wat schroom af. Ook hoefden we onze handen niet te ontsmetten.

Thuis stond ons een enorme verrassing te wachten.

Dochterlief en de dametjes, hadden de kamer versierd en legden net de laatste hand aan een uitgebreide borrel/snack tafel.

Wat een ontvangst, we mochten hen zelfs knuffelen, ze waren niet bang voor besmetting en wij ook niet. Het werd een hele gezellige borrel, met veel nieuwtjes, verhalen en gelach.

Ideale schoonzoon had een training, maar hij schoof later ook aan. We hadden dit onthaal niet durven dromen.

Vrijdag 26 juni

Heerlijk geslapen en vol energie werden we alweer om 6 uur wakker. Tijd voor koffie,

Manlief had gisteravond het apparaat al goed door gespoeld gelukkig.

Ik had de koffie hard nodig, want ik was me het apenzuur geschrokken, ik ben namelijk 5 kilo aangekomen, vreselijk. Ik ben maar een kleintje en dan is dat veel hoor. Dit gaat afzien worden.

Ik ben maar meteen flink aan de wandel gegaan en genoot van het Markdal en ondertussen verzon ik een boodschappen- en een todo lijst voor deze mooie zonnige dag.

Ik kon het niet laten om toch maar even 2 verse bolletjes te kopen, we hadden anders geen ontbijt he?

Wat me opviel is dat niemand hier afstand houdt en ook heb ik geen mens met een mondkapje gezien, bizar voor mij.

Bij AH, wordt je een zgn gedesinfecteerd karretje aangegeven, maar er is geen ontsmettingsmiddel en er zijn ook geen handschoenen, weer vreemd voor mij. En ook in AH, geen afstand.

Omdat we nu eenmaal gewend zijn om warm te eten rond half 2, zetten we deze goede gewoonte door. Broccoli met een tartaartje en veel uien.

We hebben de koffers uitgepakt, ik heb gewassen, gedroogd en manlief heeft het begroeide terras weer zichtbaar gemaakt.

Het thuiskomen valt ons erg mee en we gaan eigenlijk gewoon door met waar we gebleven waren.

Een dezer dagen zal ik nog een korte evaluatie geven van de overwintering 2020.

De snotteraar

Toch nog even aan het werk

Dinsdag 23 Juni

Na mijn wandeling, riep de plicht, er moest ingepakt worden. Dat had heel wat voeten in de aarde, want in al die maanden verzamel je heel wat. Gelukkig kunnen we allerlei spul hier opslaan.

We moesten gezondheidsverklaringen downloaden en uit laten printen en invullen, dit formulier moeten we bij het boarden inleveren.

Bij de vraag of we hoesten, heb ik ook bij manlief NEE ingevuld, we hebben per slot van rekening een fit to fly verklaring. Als je op een van de gestelde vragen JA moet antwoorden , dan kom je het vliegtuig niet in, vandaar.

Ik heb nog een paar wasjes gedraaid, kan ik de boel thuis meteen in de kast leggen.

Morgen de laatste dingen in de koffer doen en dan gaan we lekker lunchen bij Selene in de bergen.

Vandaag hebben we geluncht in de club, we hadden bij Pablo verse zeebaars besteld, super lekker was het!

Na de heerlijke lunch, hadden we een wijnproevers. Onze nieuwe ‘jonge’ vriend, had van zakenrelaties allerlei goed wijnen gekregen en hij wilde ons veel laten proeven.

Hij had de flessen in de club afgeleverd om te laten chambreren en de magnum grijze rose in de koeling te zetten. 

Sammy had een tafel voor ons gereserveerd, behalve M&J en wij, had hij ook de schrijver en zijn vrouw uitgenodigd en later schoof er nog een dame aan. Er waren 7 flessen, we hebben alles geproefd en…..alles opgedronken. Het werd weer een dolle boel, dat kunnen jullie je wel voorstellen.

Woensdag 24 Juni

Veel te vroeg wakker, het was ook zo enorm warm, dus we stonden om 6 uur al op het balkon te koekeloeren. 

Vele meeuwen babies waren aan het badderen, ze zijn bijna volwassen en kunnen uitvliegen. Het lijken me echte lastpakken voor de ouders, ze piepen veel en zijn niet vaak bereid om de vliegoefeningen, voorgedaan door luid krijsende ouders, na te doen.

Het zal me verder een rotzorg zijn, maar het was leuk om het meeuwenleven van zo dichtbij te volgen.

Rond de klok van 11, vertrok ik met onze nieuwe ‘jonge’ vriend naar de parkeerkelder voor een shoot. Hij was echt een top model, jullie gaan de foto’s snel zien.

We hadden een heerlijke afscheidslunch met M&J in Jalon en dronken later nog een paar wijntjes in de club.

Het is mooi geweest nu, we gaan naar huis. Morgen om half 9 pikt de taxi ons op. Ciao.

Over en uit

De dragonder hield geen afstand

Zondag 21 Juni, Het ‘Nieuwe Normaal’.

De staat van alarm is opgeheven, de grenzen zijn weer open, en de Spanjaarden kunnen nu het hele land doorreizen. 

Het betekent voor ons nog meer drukte en ook meer kans op besmettingen, want de Madrilenen komen deze kant op. Het is nu zeker zaak om afstand te houden. 

Onze huismeesters hebben een dagtaak aan het ontsmetten van de openbare ruimtes en de liften, het is nogal hectisch hier en behoorlijk druk.

Er is een nieuwe leuze ontstaan in Spanje: ’DI-MA-MÀ’, DIstancia-MAscarillas-MAnos.

Het betekent, houdt afstand, draag een masker en was je handen.

De zomer is begonnen, heel warm, vochtig en benauwd.

We zijn de zee in geweest, maar eigenlijk vonden we het er te vol. In het zwembad viel het mee gelukkig. 

Vandaag was er een soort van ‘badmeester opperhoofd’ aanwezig om het ‘badmeester jongetje’ te instrueren. De dragonder liet haar dodelijke blikken over ons heen glijden, maar hield zelf geen afstand, zodat wij haar moesten vragen om opzij te gaan, zodat we veilig het zwembad konden betreden.

Vandaag maakte Jelle eindelijk weer een heerlijke Bloody Mary voor ons, dat was genieten. Ook de club deden we even aan om mensen te treffen en gedag te zeggen.

Maandag 22 Juni

We zijn met ‘pakken’ begonnen, eerst maar eens de boel sorteren en beoordelen. Wat kan weg, wat gaat hier in de opslag en wat kan ik weggeven. 

Ik heb Sammy wat kleding gegeven, ze was er erg blij mee.

Het kantoor is open en eindelijk zag ik Rachel weer, morgen gaan we het contract voor de volgende overwintering laten opstellen. Ja hoor, we gaan gewoon weer!

Van de restjes groente en gehakt, heb ik een heerlijke Bolognese saus gemaakt voor bij de spaghetti. Dit was de laatste kooksessie hier.

We hadden nog een gezellige happening in de club, maar er zaten wel een paar ‘belegen’, storende dames bij, ze waren behoorlijk aangeschoten en niet bepaald mijn soort mensen. Ach ja, ook hier moet je mee dealen. 

Onze nieuwe ‘jonge’ vriend noemde hen ‘bedelaars’. Hij wordt wel vaker belaagd door gelukzoeksters omdat hij best wel een gewilde vrijgezel is.

Waarschijnlijk voelt hij zich daardoor goed op zijn gemak bij ouderen, wij zijn toch geen partij.

Ik mag de knul wel, mijn moedergevoelens steken de kop op bij hem, haha.

Gisteren liet hij vol trots zijn nieuwe ‘Rolex’ zien aan ons, een mooi ‘klokje’ hoor, hij was er even voor naar Granada gereden. Hij heeft hard gewerkt, een bedrijf opgezet en verkocht en nu plukt hij de vruchten, goed gedaan jochie, chapeau. Ciao.

VOL
Jelle keurt een ‘nieuw’ ijsje
Petje op

Manlief is ‘Fit to Fly’

Vrijdag 19 Juni, Lockdown, fase 3, dag 97

Het was raar weer, klam, benauwd met zo nu en dan een donderklap.

Gisteren had ik vlees voor een goulash in de marinade gezet en vanmorgen heb ik de boel aangebraden en op een hele lage stand laten garen. 

Morgen komen M&J, voorlopig de laatste keer, bij ons lunchen. Merlyn is gek op mijn goulash, vandaar dat ik het voor de 3e keer maak voor hen. 

We hebben nog maar 5 dagen te gaan hier, ik ben van plan verder niet meer te koken. We maken de restjes op en gaan nog een paar keer buiten de deur eten.

Vandaag zijn we naar het Mosselhuis gegaan. We hebben asperges gegeten en een dikke tournedos.

Naderhand hebben we nog in de club wat drankjes genoten.

Ik had van Merlyn het email adres van hun huisarts gekregen en de goede man gemaild.

En warempel, de dokter mailde me meteen terug, manlief kan morgen om 11 uur al terecht, super.

Zaterdag 20 Juni, Laatste dag Lockdown, fase 3, dag 98

Omdat Merlyn om half 11 bij de dokter moest zijn, ging manlief met hen mee. 

Ze vertrokken eerder om eerst nog tegenover de praktijk van de dokter, te gaan ontbijten. 

Ik had daar geen tijd voor omdat ik de gezamenlijke lunch verder wilde voorbereiden.

Zo gezegd, zo gedaan.

Maurice heeft nu de ‘fit to fly’ verklaring, wat een enorme opluchting, dat scheelt stress voor de reisdag.

Het begint hier nu echt druk te worden, zelfs in het zwembad en…….. we hebben opeens een badmeester, hij zit met een telraam voor zich, hij telt de aanwezigen.

De lunch was heerlijk en oh zo gezellig. We waren uitgelaten omdat we naar huis gaan.

M&J vertrekken 30 Juni.

We gaan een paar drukke dagen tegemoet omdat onze vrienden nog van alles georganiseerd hebben. Eind van de maand gaan ze allen terug naar hun thuisland. Ciao.

Weer eens wat anders dan dood en verderf.

Woensdag 17 Juni, Lockdown, fase 3, dag 95.

We hebben niet gezwommen, want we gingen eindelijk weer naar ons lievelingsrestaurant, ‘Kosta’, in Moraira.

De laatste keer dat we er waren was begin Februari, toen kwam de lockdown en sinds kort  is het restaurant weer geopend.

Ditmaal gingen de schrijver en zijn vrouw ook mee.

We werden allerhartelijkst ontvangen door Cristian, de Grieks/Italiaanse eigenaar. 

Hij heeft een behoorlijke financiële klap gehad en is 10 kilo aangekomen omdat zijn moeder de hele lockdown bij hem was en voor hem gekookt/gezorgd heeft. 

We hebben heerlijk gegeten en het was reuze gezellig.

Daarna zijn we in Calpe bij een gezellige tent in onze straat gaan ‘Ginnen’, de club is dicht op woensdag.

En alsof de duvel ermee speelde…….onze nieuwe ‘jonge’ vriend kwam toevallig langs en meerde ook aan.

Het werd een enorme dolle boel, we hebben veel gezongen en gelachen en het werd behoorlijk laat en…………ik heb een echte ‘Louboutin’ gepast.

Donderdag 18 Juni, Lockdown, fase 3, dag 96.

Eindelijk reageerde de huisarts op mijn mail, na een reminder van mij. Het is niet mogelijk om een afspraak te maken voor de 25e.

Ongelofelijk, ik geloof er niets van, deze huisarts kan verder de pot op.

Ik ga nu een poging wagen bij de huisarts van M&J, een Belg. Manlief is geneigd om zonder fit&fly papier te vliegen, maar ik ben als de dood dat hij een hoestbui krijgt tijdens het boarden.

Hoe dichter de datum van vertrek nadert, hoe dubbel ik me voel, ik ga het leven hier beslist missen en ook onze vrienden, maar ben ook blij om naar huis te gaan.

Het begint hier flink heet te worden en het wordt drukker, ook komen de muggen en daar is manlief zeer gevoelig voor, dat maakt het wel makkelijker om weg te gaan haha.

Ik ben op de Netflix begonnen aan de serie; ‘Anne met een e’, een ontroerende serie, weer eens wat anders dan dood en verderf. Ciao.

Louboutin €€€
Onze nieuwe ‘jonge’ vriend
De schrijver en zijn vrouw

Het is tijd om te gaan

Maandag 15 Juni, Lockdown Fase 3, dag 93

Joepie, we zijn nu in fase 3 beland, de laatste stap voor het ‘nieuwe normaal’.

Voor ons betekent dit, dat het hier nu drukker gaat worden. Mensen uit de provincie Valencia mogen nu de hele provincie door reizen. Dus er gaan beslist vele Valencianen naar hier komen. Helaas meer kans op besmettingen nu.

We kennen een leuk stel Valencianen die hier al de hele lockdown vast zitten. Zij zijn hier normaliter in de weekenden en door de week in Valencia om op hun kleinkinderen te passen. De lockdown startte in het weekend vandaar. Maar nu kunnen ze eindelijk naar hun klein/kinderen.

Sammy en Pablo hebben een zoon die studeert in Valencia, hij was hier toen de lockdown begon. Hij heeft het lang uitgehouden bij zijn ouders, maar vertrok uiteindelijk toch naar Valencia, hij werd gesnapt en moest 660€ betalen.

Gisteren verkondigde de premier dat de grenzen 21 Juni al opengaan en dat vind ik super nieuws, nu kunnen we naar huis met de eerste vlucht van Alicante naar Eindhoven.

Toch durf ik de taxi’s nog niet te boeken, ik wacht nog even af.

Ik zie als een berg tegen de reis op, vooral omdat Maurice een hoester en een snotteraar is. Dus we gaan naar de huisarts voor een fit to fly verklaring en wie weet kan hij ook een COVID test krijgen voor alle zekerheid. Ik moet er niet aan denken dat hij vlak voor het boarden geweigerd wordt. 

Het was een hele mooie dag met zee-en zwembad genot. 

Dinsdag 16 Juni, Fase 3, dag 94

Toen ik mijn wandeling startte en richting ‘boulevard la Fossa’ liep, ontdekte ik een panaderia  en besloot meteen daar bij terugkomst ons ontbijt te scoren. Zo gezegd zo gedaan. 

Het zag er allemaal zo enorm lekker uit dat ik niet kon kiezen, ik kocht dus veel, genoeg voor ontbijt en lunch (empanadas en een knapperig stokbrood).

Manlief die nooit ontbijt, liet het zich goed smaken hoor.

We zijn samen de stad ingelopen, ik heb weer eens lekker mensen kunnen fotograferen.

Het was warm en benauwd, dus M&J en ik gingen zwemmen en manlief geloofde het wel. 

We zagen al veel nieuwe aanvoer in de club en in het zwembad, jongeren en gezinnetjes, het is duidelijk tijd voor ons om te gaan.

Aan het einde van de dag sloeg het weer om, slagregen, onweer en bliksem, dat gaf mooie beelden. Ciao.