Kerstmis vluchteling

Inmiddels zijn we gewend aan het idee, dat we steeds meer op elkaar zijn aangewezen. 

Thanks god, dat we nog samen zijn, anders werd het wel een eenzaam bestaan.

Het is wat wrang dat we voor de ‘feestelijke’ Decembermaand thuis zijn gebleven, volgend jaar gaan we al in December naar ons gezellige bejaardentehuis in Calpe, we zijn naast ‘wintervluchtelingen’, ook nog verworden tot ‘kerstmisvluchtelingen’. 

Back to reality nu, het is flink herfstig en nat en de ‘wintertijd’ zit er aan te komen. Dit jaar zal het terugzetten van de klok voor mij wat meer impact hebben, want ik zal twee uur terug in de tijd moeten en dat is wat voor een ochtendmens.

Ik ben dus aan het trainen, wat meer uitslapen, beetje bij beetje, en…het lukt me aardig. We gaan het zien.

Donderdag a.s. vlieg ik met mijn broer naar Bristol. We logeren een paar dagen bij een goede vriendin van hem, een hele aardige vrouw, die ik sinds kort ook mijn vriendin mag noemen. Zij is heel spontaan en kan uitbundig genieten van het kleine, daar hou ik van.

We gaan Bristol uitgebreid verkennen en er zit zelfs nog een dagje Bath in. Ik verheug me enorm, ik ben in tegenstelling tot manlief, maar 1 maal in Engeland geweest en dat was samen op een ‘kopie’ in onze studententijd. 

Manlief kan ik met een gerust hart achterlaten, hij zal vele koffiesessies hebben met de bovenbuurman, de Corsicaan, ja, ja, die is weer een tijdje in het land, we hebben inmiddels al vele gezellige uren samen doorgebracht.

En……manlief kan zich uitgebreid te buiten gaan aan……… in bed tv kijken, we hebben een ‘bakbeest’ aangeschaft voor de slaapkamer, een smart tv. 

Hoe modern we ook lijken, we kijken in de woonkamer gewoon nog naar een oude simpele kleine tv, zonder toeters of bellen.

Afgelopen weekend besloten we tot de aanschaf van ‘het bakbeest’, voor in de slaapkamer, met het oog op onze ouderdom, kwalen, eenzaamheid, gemakzucht, bedlegerigheid en noem maar op.

Eigenlijk ben ik een verfent tegenstander van een tv in de slaapkamer, maar nu, met het oog op ‘later’, denk ik dat het ons wel wat gaat opleveren. 

We hebben vooralsnog de regel ingesteld………’tv uit om half 10’, we kunnen desnoods de volgende ochtend dingen terugzien haha. 

We gaan wellicht onze dagen slijten in bed haha.

Manlief is naar de jaarlijkse controle van de oogarts geweest en nu is er pas duidelijk uitgekomen dat het steeds trager te kunnen focussen (de reden om de auto eruit te doen), alles te maken heeft met zijn voortschrijdende ataxie. Nou, eigenlijk hadden we dat zelf al bedacht. 

En, om nog een keer over die auto te beginnen, we missen hem niet echt, we pakken wat vaker een taxi en…we laten bijna alles thuisbezorgen (doet de jeugd ook haha) en….we houden nog geld over.

Hebben jullie dat nu ook dat alles langzamerhand kapot gaat?, een nieuwe wasmachine, droger, afwasmachine en dergelijke? Wij in ieder geval wel, vele zaken laten het afweten en moeten vervangen worden. Iets nieuws aanschaffen is makkelijk, maar dan moet het ook nog geïnstalleerd worden, bijvoorbeeld, nieuwe kranen, waar vind je zo gauw een loodgieter?

Het heeft me heel wat tijd gekost om er eentje bereid te vinden om dit klusje te klaren, de meesten vonden de klus te klein en zeiden dat ze het te druk hebben. 

Maar nu heeft er zich een bereidwillige aangediend, volgende week zullen 2 nieuwe kranen geplaatst worden, hoera!

Tja, en dan die tv, dat bakbeest, we snapten er helemaal niets van, maar gelukkig was de Ziggo monteur, tegen betaling uiteraard, bereid om de boel in te regelen en het modem boven weer werkende te krijgen.

Nu is alles weer even in orde, maar…ik houd mijn hart vast……denkend aan de koelkast, de oven……

Ik hoop dat ik tijd en/of WiFi heb om te bloggen vanuit Bristol, anders gebeurt dat met terugwerkende kracht.

Ciao.

Ik heb ook goed nieuws

Manlief en ik zijn in de rouw, we hebben iets te verwerken. 

Wij hechten aan familie tradities, met als hoogtepunt de gezellige Sinterklaasavond en nog meer, de Kerst.

Je begrijpt het al, het is na ruim 40 jaar over.

De kids willen geen Sinterklaas meer vieren, de pakjes worden verplaatst naar de Kerst, maar……met de Kerst zijn de kids niet thuis, ze gaan naar warmere oorden en dat is hun goed recht. Zoonlief heeft zich al wat langer teruggetrokken van de feestmaand, hij houdt er niet van. Dus….we zijn ineens home alone. 

Wij zijn geen claimende ouders, willen zeker geen verplicht nummer zijn en begrijpen de kids wel.

Maar…..het doet wel pijn kan ik jullie vertellen, langzamerhand brokkelt ons bestaan af.

Er is nog een klein kansje dat een gezamenlijke 1e Kerstdag er nog in zit, en dat zouden we binnen een paar dagen horen, werd ons verteld.

Maar manlief zei tegen mij, toen we na de ‘mededelingen’ naar huis liepen, dat wordt niks, het levert alleen maar stress, zeker als ze de dag erop gaan vliegen, we hakken de knoop zelf door, we gaan de hort op met de Kerst en ja, ook met Sinterklaas, we gaan niet met hangende pootjes thuis zitten.

Het is inmiddels geregeld. Met Sinterklaas zijn we welkom bij mijn jongste broer in Uitgeest, hij viert ieder jaar in zijn eentje ‘Sinterklaas’ met lekkers en chocomelk en de DVD van Toon Hermans, https://www.youtube.com/watch?v=Qc5xHHBp6Hs, wat is hij, en wij ook, blij dat we nu met z’n drieeën het ‘avondje’ doen.

Voor de Kerstdagen heb ik een appartement in Antwerpen gehuurd, lekker in de buurt van mijn oudste broer en gezin, voor het ware familiegevoel en ik weet zeker dat we met hen ook het glas gaan heffen. Mijn jongste broer zit dan in Engeland, anders was hij zeker meegegaan.

Leuke vooruitzichten, maar wel dubbel, hoplijk went het.

En of de duvel ermee speelde, ik werd ziek! Ik plaste ineens bloed en bleek een blaasontsteking te hebben, de 1e van mijn leven. Ik kreeg een stevige antibiotica kuur en daar had ik uiteindelijk meer last van, wat een troep, maar het kon niet anders. Nu ben ik weer het vrouwtje, maar ik ben als de dood dat dit me nog eens gaat gaat overkomen. 

Gelukkig heb ik ook goed nieuws, ik had een hele gave fotografie opdracht, te weten een zakelijk portret van een mooie dame in mijn studio en op een ander moment een shoot op het station en op een padel baan https://www.utpv.nl/padel/, dit alles voor haar website. 

Het is wonderwel goed gelukt en de samenwerking was perfect en…..ik kreeg, naast een lief kaartje, een aardige bonus bovenop het gevraagde bedrag.

Wat ben ik blij dat ik deze passie heb.


Ga op ÉÉn been staan en……

Ik geniet nog steeds na van de ohhh zo gezellige reünie. 

Nooit gedacht dat dit evenement zo’n impact zou hebben op me en.….niet alleen op mij, maar op meerdere mensen.

Ik heb enkele portretten gemaakt ter plekke, met de bedoeling om er een smoelenboekje van te maken. Maar…ik had de lat te hoog gelegd, ik wilde ook gesprekken voeren en herinneringen ophalen met deze en gene en….het licht was ronduit slecht.

Dus ik heb het niet compleet, maar heb wel de gemaakte foto’s doorgestuurd. 

Ik krijg hele leuke reacties en met sommigen heb ik ‘bijklets’ afspraken gemaakt. 

(Zo leuk om in de herfst van je leven samen de balans op te maken en naar de wortels van ons leven te kijken).

Het was er zelfs zo donker dat manlief nog ‘waggeliger’ was dan anders helaas.

Die arme manlief, mijn eens zo stoere bink, is nu zo afhankelijk van licht geworden.

Ik weet niet of jullie kunnen begrijpen dat licht zo belangrijk is voor het evenwicht, daarom heb ik een proefje voor jullie: ga eens op 1 been staan en probeer stabiel te blijven, lukt dit? Okee, dan doe je nu je ogen dicht en blijf op een been staan en…. wat ervaar je nu?

Nu begrijp je dat ‘zien’ cruciaal is voor je evenwicht. Daarom gaan we s’avonds liever niet meer de straat op dus. 

In huis hebben we sensoren op nachtlampjes, zodat manlief in de nacht zijn weg veilig kan vinden, deze dingen nemen we overal mee naar toe.

Nu ik het toch over manlief heb, zijn nieuwe neuroloog, een enthousiaste jonge hond, wil toch verdere onderzoeken doen, hij vindt het vreemd dat de spieren van manlief in tact blijven, meestal gaat de achteruitgang samen.

Manlief heeft bloed moeten laten prikken en dat wordt weer op allerlei ‘dingen’ onderzocht. Eind van de maand, neemt de neuroloog contact op. 

Baadt het niet dan schaadt het niet, maar beter wordt het niet.

Ik ben met broerlief weer naar de Kunsthal in Rotterdam geweest en nam mijn portretlens mee, uiteraard het beest ook hoor.

Er was een zeer indrukwekkende tentoonstelling van Joana Vasconcelos, ’I am your mirror’. Geweldige tentoonstelling, kort samengevat: Verleidelijk, humoristisch, uitbundig en ietwat absurdistisch. De foto’s spreken voor zich.

Ik heb geprobeerd om de interactie tussen mens en kunst in beeld te brengen, heel leuk om te doen.

En of je het gelooft of niet, we hebben weer een zeldzame parel in Rotterdam gevonden: ‘ Bierhandel de Pijp’, het oudste café van Rotterdam. 

Je moet het weten, want de buitenkant oogt shabby, maar eenmaal binnen kijk je je ogen uit. Niet geschikt voor manlief helaas, een erg donkere ruimte.

Er wordt ook gekookt en het schijnt goed te zijn, helaas waren wij te laat om nog te kunnen eten. Raadzaam is om te reserveren. Gelukkig kregen we een mandje apennootjes bij ons drankje.

Ik heb een interessante foto opdracht gekregen, het gaat om een header voor een zakelijke website. Ik heb mijn voelhoorns uitgestoken en kreeg onverwachts van enkele lieve mensen goede ideeën aangereikt. We gaan er vrijdag mee aan de slag, ook moet ik een zakelijk portret erbij maken. Zo’n leuke uitdaging.

Mijn agenda begint dicht te slibben met allerlei soorten afspraken, zakelijk en vriendschappelijk, met nachtjes logeren en ook……..een weekje naar het buitenland!

En voor we het weten, vertrekken we naar Calpe en gaan we daar weer lekker verder.

Op de reünie kreeg ik te horen dat ik nog zo vitaal ben, gelukkig wel, want ik wil nog zo veel, dat ik soms gek word van mezelf.

Morgen ga ik met een collega fotograaf een nieuwe lichtopstelling uitproberen, manlief is model, lief he?

Ciao.


De kinderen van toen

Hallo lieve mensen, we hebben een hele bijzondere Zondag gehad, ik ga jullie daar straks alles over vertellen, eerst even in het kort wat updates.

Manlief heeft de jaarlijkse controle bij de neuroloog gehad. Zijn aandoening is progressief, dus hij gaat vanaf nu wat vaker met zijn stok op stap, vooral omdat mensen soms zeggen dat hij te diep in het glaasje heeft gekeken. 

Met een stok wordt je wat serieuzer genomen en het geeft uiteraard meer veiligheid. 

Wat eigenlijk best wel verdrietig is, is het feit dat manlief buiten de deur zelden alcohol durft te nuttigen in verband met zijn balans.

Het goede nieuws is, dat de (nieuwe) neuroloog zich serieus gaat verdiepen in het dossier van Maurice en zo mogelijk aanvullende onderzoeken wil laten doen. 

Beter gaat het niet worden, maar het proces zou wellicht vertraagd kunnen worden. 

Morgen zal de neuroloog bellen, we zijn zeer benieuwd.

We hebben meegedaan met de energie veiling van de ‘vereniging eigen huis’, dit jaar heeft Essent gewonnen, dus….dikke doei Budget Energie, we zijn ongeveer 25 euro per maand goedkoper uit nu.

Het was afgelopen Zaterdag ‘nationale hypotheekdag’ en onze bank, de ING, hield gratis consult.

Ik ben gek op goedkoper en ging erheen, manlief geloofde het wel.

Na anderhalf uur wachten, in een comfortabele fauteuil, met een spannend boek op mijn iPad, was ik aan de beurt. Om een lang verhaal kort te maken, het was een lonend gesprek,  we gaan de rente ‘middelen’, betalen een kleine boete (225 euro) en zijn uiteindelijk maar liefst 150 euro per maand goedkoper uit (10 jaar vast), tel uit de winst.

Mijn nieuwe lens (85mm, F1,8) is gearriveerd, jullie weten wel….betaald van het ‘overtollige’ goud.

Het is een superlens, maar ik moet wel flink wennen aan het feit dat ik niet meer kan zoomen, ik moet meer afstand nemen, met de benen nu. 

Wel fijn voor het model, nu zit ik ze niet meer zo op de huid.

Ik ga er goed mee aan de slag, want volgende week heb ik een leuke shoot.

Manlief is weer mooi, dankzij onze huiskapster.

Mijn Markdal vriendin (82jaar), wandelt al lange tijd niet meer, zij heeft een zenuwontsteking in haar voet. Ze heeft veel pijn en herstelt maar langzaam.

En nu…over Zondag.

We zijn naar een reünie geweest, een hele bijzondere.

Jullie weten wellicht nog dat ik in Oirsbeek heb gewoond, een klein dorpje in Zuid Limburg.

Mijn vader startte daar zijn eigen zaak, na een kleine 10 jaar als ‘Hollandse” ingenieur bij de Staatsmijnen in Heerlen, gewerkt te hebben.

Hij kocht in Oirsbeek een ruime ‘twee onder een kapper’ (nieuwbouw) en hield kantoor aan huis.

We woonden op de Provinciale weg (de riekswaeg), met nog een paar gezinnen van boven de rivieren en zelfs van verder weg (Indonesië), tussen de echte Oirsbekenaren. 

Wij, de kinderen, integreerden snel omdat we allen bij elkaar op school in het dorp zaten. We hebben samen veel plezier gehad en veel meegemaakt.

Tegenover ons huis was de buurtsuper, annex drogisterij, van de familie Doomen. Zij hadden 6 kinderen en we trokken ook veel met hen op.

De dochter van deze familie nam het inititief om een reünie te organiseren. Ze mailde een paar mensen en warempel, die waren meteen enthousiast en de adressen druppelden binnen, iedereen kon weer met nog een adres op de proppen komen.

Zo heeft zij bijna alle kinderen uit de tijd van toen kunnen bereiken en zelfs nog enkele ouders.

Op slechts een paar uitzonderingen na (overleden, familie ruzies en verhinderden) waren we Zondag compleet in ‘cafe in de Vrie’ in Oirsbeek, het enige cafe dat Oirsbeek rijk is en….de eigenaar is ook nog eens een kind van de Riekswaeg van toen. Dit cafe kan ik iedereen overigens aanraden als je een bezoekje aan deze contreien brengt.

Het was een enorm leuke happening, velen hadden elkaar ruim 45 jaar niet meer gezien.

Toch kon ik nog wat gezichten herkennen en ja, de een is mooier opgedroogd dan de ander en met de een had je meer dan de ander.

Tussen de vele gesprekken door, draaide er een slideshow met foto’s van ‘vreuger’, heel leuk.

We dronken koffie, aten vlaai en genoten op het een eind van een lekker stamppot buffet, dronken wat glaasjes met elkaar en haalden vele herinneringen op. 

Contacten zijn vernieuwd, afspraken zijn gemaakt en…we voelden ons even weer het kind van toen.

Ik kwam tot de ontdekking dat ik toch een leuke jeugd heb gehad, dankzij mijn vrienden van toen.

Dat inzicht maakt me blij.

Grappig is, dat iedereen zijn eigen beleving heeft bewaard, bijvoorbeeld:

Ik rende mijn vriendin achterna met een rauw stuk lever (voor de poes) en zij is er heilig van overtuigd dat het een worm was.

Een oudere zus van een andere vriendin uitte haar gevoelens over mijn gedrag van toen, zij werd buitengesloten en had hier veel verdriet over gehad, ik schaam me diep nu en ga het contact met haar herstellen. Het gekke is dat ik haar altijd enorm bewonderd heb.

Ik heb veel om over na te denken nu en ik weet zeker dat er nog wat gesprekken zullen komen. 

We maken nu allen de balans van ons leven op en hebben elkaar op een kwetsbare leeftijd mogen kennen.

Mijn broers waren er ook, eigenlijk waren er allemaal ‘gezinnetjes’, heel dierbaar en warm zo samen. Zelfs mijn hele vriendinnen clubje was bijna compleet, een warm bad, kan ik jullie vertellen.

Het was wel een zware en emotionele reisdag, maar dankzij onze taxipot, was het goed te doen.

Het ruikt naar meer en wie weet….volgend jaar weer? Ciao


Beeldig Verslag Stockholm

Sorry, ik ben verlaat, ik weet het. De reden kunnen jullie wel raden, denk ik…….Ciao was druk met haar foto’s van Stockholm. Ik kan jullie vertellen dat ik een mooie buit heb meegenomen. Ja, want zo voelt het als ik flink geschoten heb, ik glunder dan van genoegen, ik heb een buit, zelfs mijn camera voelt zwaar.

Tevens heb ik weer een hele leuke shoot gehad, twee kids met de mamma. Wat is dat altijd weer leuk en feestelijk. Gelukkig heb ik hen ook blij kunnen maken. Foto’s kunnen jullie later zien onder het kopje ‘Studio Ciao’ (portfolio)

Dag 1 in Stockholm, Gamla Stan
Gamla Stan, de oude stad
De Russische architect voelt zich ongemakkelijk
Dag 2 in Stockholm, vanaf de veerboot
Broerlief in een oude Zweedse woning
Een echte Viking
Zicht op het koninklijk paleis
Metro T Centralen
Match
Dag 3 in Stockholm, Metro Station Alby
Metro Station, Stadion
Metro Station, Technische Hogeschool
Metro Station, Mörby Centrum
Metro Station, Solna
Metro Station, Tensta
Centraal Station
Metro Station Thorildsplan
Icebar
Gin&Tonic in de icebar
PFFFFFFFFF……….

Een broer met ‘Misofonie”

Zaterdag 9 September 2019, Stockholm-Breda

Heel relaxed dronken we koffie, lazen de krant, pakten de koffers in, checkten uit (sleutelkaart in brievenbus) en liepen naar het station.

Het appartement was prima, maar we zaten in een rookkamer, zelfs de rookmelder was dicht getapet, en we waren zo stom om niet te protesteren, en we hebben dag en nacht de ramen open gehad en hadden daardoor veel last van het verkeerslawaai. 

Ik zal op booking.com een melding maken dat het om app 306 gaat.

Broerlief heeft ‘misofonie’ en wordt behoorlijk agressief als hij ‘bellers’ bezig hoort. 

Ik wees hem erop dat gesprekken over en weer even irritant kunnen zijn, maar nee, hij houdt niet van ‘bellers’. 

De laatste avond stond er een beller beneden voor ons raam, en op een gegeven moment stormde broerlief naar het raam en sommeerde de beller om ergens anders te gaan staan. De beller deed het nog ook.

Op het centraal station kocht ik bij ‘Fabrique’ (de lekkerste bakker van Stockholm), kaneelbroodjes voor thuis, ik wilde ook nog wat Zweeds design, maar dacht daar op het vliegveld wel in te kunnen slagen.

We kochten een broodje met tonijn prut en peuzelde dat op, in de gezellige, met zitjes gevulde, hele grote stationshal.

Maar…ons geluk werd ruw verstoord, er kwam een beller naast broerlief zitten. Broerlief stoof op en beval de beller weg te gaan. Maar deze beller, voelde zich aangevallen en zei dat mijn broer een racist was, de man bleek een buitenlandse Nederlander die met Afghanistan belde.

Broerlief kneep hem een beetje en wilde niet meer naast hem zitten en ging aan de andere kant van mij zitten, en warempel daar werd ook gebeld. 

De agressieve beller was een zuiplap, getuige de drank die hij om 9 uur in de ochtend, vanuit een fles, in zijn cola kiepte. 

Broerlief bond in en bood zijn excuses aan en vertelde de man dat hij gek werd van al dat gebel om hem heen. De man bood hem meteen een glas whiskey aan, zo beroerd was hij niet. Stomverbaasd was hij toen mijn broer het genereuze aanbod van de hand wees.

Na ons hectische ontbijt, liepen we naar de halte van de flygbussen en warempel, de bus stond al in de startblokken. Het regende pijpenstelen, dus….tijd om naar huis te gaan.

Binnen 40 minuten stonden we op Arlanda AirPort. 

We liepen naar onze gate, gingen zonder veel ellende door de security en wat bleek……geen  winkels, wel een bar, dus daar ploften we toen maar neer, in een heuse fauteuil, en namen een glas (het was inmiddels wel 12 uur hoor).

We hadden de tijd, want……vertraging.

De vlucht verliep voorspoedig, en dit maal met catering (klef broodje kaas prut).

Op Schiphol namen we een afzakkertje bij café Rembrandt en voor de lekkere trek, nog wat bitterballen en bespraken onze reis.

We namen afscheid en beloofden elkaar, snel weer samen een reisje te maken. 

Het was ons goed bevallen zo samen als broertje en zusje op stap. 

Broerlief treinde naar Uitgeest en ik naar Breda.

Doodmoe en tevreden kwam ik thuis alwaar een blije manlief me verwelkomde. 

De kaneelbroodjes vond hij ook heerlijk.

Terwijl ik vertelde over de trip, dronken we een wijntje en ‘genoten’ van André Hazes, die achter ons complex, op het plein, stond te zingen en daarna liet Ruth Jacott ook nog wat horen (http://hartjeginneken.nl).

Doodmoe, met een hoofd vol met Stockholm ging ik op tijd naar bed en de volgende dag, stond ik fris en fruitig weer op en had mijn evaluatie op een rijtje:

Stockholm was boven verwachting, de metro stations vond ik een absolute topper.

De prijzen vallen alleszins mee. 

Het is er zeer schoon, je ziet totaal geen vuil op de straten etc, zelfs geen kauwgum plakkaten.

Tot mijn verbazing zijn er bedelende, kleurrijke zigeuners, gek dat ze geen warmere oorden opzoeken, ik had ze hier niet verwacht.

Honden heb ik weinig gezien, dus geen poep op de stoep.

De Stockholmers zijn gedisciplineerd, rustig en vriendelijk en de meesten hebben brede gezichten en kleine scheve ogen. 

We konden het Zweeds wel een beetje lezen, maar de gesproken taal is niet te volgen.

Het OV is er subliem en met onze 72-uurs OV kaart voor gepensioneerden, hebben we alles kunnen doen, zelfs het veer valt eronder.

De kaneelbroodjes zijn veel lekkerder dan de Zeeuwse bolussen.

Ik heb heel veel foto’s gemaakt, jullie houden nog wat toppers tegoed, maar nu alvast een paar.

Een van mijn doelen was een echte Viking op de plaat zetten, ik heb er 2 ‘gekiekt’.

Ciao.


Een zeer koude afsluiter

Veel te vroeg (half 5), werd ik wakker, na een niet zo beste nacht. 

Ik blijf er rustig onder, thuis ga ik de slaap wel weer inhalen, PUNT.

Vandaag al weer de laatste dag in Stockholm en om niets van de ‘metro kunst’ te missen, hebben we gisteravond een ‘reisschema’ gemaakt, zodat we ons feilloos en systematisch, diep onder de grond kunnen verplaatsen en kunnen genieten en fotograferen. 

Nu blijkt pas echt dat onze ‘beesten’, perfect zijn bij weinig licht, ik kan niet wachten om de foto’s op mijn Mac te zien in hun ware glorie.

Rond 9 uur liepen we naar de tram en reden een halte verder, daar begon onze metro tocht, maar eerst namen we een heerlijk ontbijt bij een bio ontbijtbar. Het smaakte ons voortreffelijk.

Het valt ons op dat de Zweden al veel verder zijn met gezond en eerlijk voedsel.

De metrotocht en de diverse stations waren werkelijk spectaculair, echt een topdag.

We hebben 12 stations gefotografeerd, van alle kanten, soms was het een hele reis om er te komen, maar oh zo de moeite waard. 

Het is een groot museum van wereldfaam onder de grond van Stockholm.

Maar ohhh wat waren we moe.

Toen we nog maar 2 stations voor de boeg hadden, zijn we toch maar even naar boven gegaan, naar de zon en het licht, wat een verademing.

We hebben een biertje gedronken aan het water, in de zon en weer een kaneelbroodje gedeeld en toen konden we de laatste stations wel weer aan.

Wat die kaneelbroodjes betreft, wat zijn die ongelofelijk lekker, zouden wij in Nederland ook moeten hebben.

De laatste stations waren ook nog eens bijzonder mooi, de kersen op de taart.

Het verbaasde ons dat je soms wel 4 lange roltrappen onder de grond moet, enorm diep dus.

Wat een heidens werk moet dat metronetwerk geweest zijn, dwars door rotsen en water.

Wij als Nederlanders beseffen dan des te meer dat ons OV zwaar belabberd is. 

Hier reis je in zeer korte tijd, heel comfortabel, met weinig wachttijd, dwars door een miljoenen stad, ongekend.

Tja, toen we de fotografie klus geklaard hadden, moest de finale van de dag nog komen.

We gingen naar de beroemde ‘Icebar”.

Je betaalt ongeveer 24 euro de man entree, krijgt een bontcape aan en warme handschoenen en via een sluis met deuren, belandt je in een bar die geheel van ijs is. 

In de bar staat een lieftallige dame die in ijsglazen een cocktail naar wens voor je maakt.

Ik had een Gin variant en broerlief Wodka spul en…het smaakte ons wonderwel.

En de kou?…..dat viel wel mee, 5 graden onder nul.

Wat een leuke afsluiting van deze dag.

Onderweg naar huis, aten we een pizza in een gezellig Italiaans restaurant. Het was er loeidruk, het leek wel of heel Stockholm uit eten ging.

We kregen wonderwel nog een tafeltje, maar moesten wel op tijd weg zijn omdat het tafeltje gereserveerd was. Nou dat vonden wij geen probleem, we gingen voor de snelle hap, we waren veel te moe om uitgebreid te tafelen.

De pizza smaakte ons uitstekend en het afzakkertje thuis ook.

Ik was gesloopt en lag om 9 uur in bed en broerlief een uurtje later.

Wat een super dag,

Ciao.


Zweedse Balletjes

Broerlief heeft vannacht slecht geslapen, hij werd de hele tijd wakker. 

De reden?:…..deze dame, die een chemische nacht had en heel erg ‘hard’ sliep. 

Tja, ik moest toch een extra nacht inhalen. Ik schijn gesnurkt te hebben en niet zuinig ook, ach weet hij nu ook wat ik de vorige nacht heb meegemaakt. Vannacht zal ik wel weer wakker liggen van hem.

In ieder geval, werd ik om half 6 fris en fruitig wakker, ik had er weer zin in en broerlief ronkte door tot 7 uur.

Na de ochtendrituelen liepen we naar de tramhalte en reden naar metrostation ‘Liljeholmen’ en vandaar gingen we verder met de metro naar het eiland ‘Gamla Stan’, de oude stad. 

Het klinkt misschien ingewikkeld, maar de reis duurde in het geheel maar 10 minuten. In Gamla Stan, doken we een leuke koffie tent in en namen er een belegd broodje.

Gelouterd liepen we naar de veerboot en lieten ons naar het eiland Djurgarden varen, ook dit was in 10 minuten gepiept.

Djurgarden is een museum eiland, voor elk wat wils, zoals onder andere, het ABBA museum, het Scheepvaartmuseum, maar ook een openluchtmuseum. Wij hadden onze zinnen gezet op de laatste.

Het was prachtig weer, dus ideaal voor het groene en zeer uitgestrekte park. 

We hebben oude Zweedse houten woningen bezocht, een boerderij, een molen, een Mansion, een stadhuis, en tot onze verbazing ook een aquarium, en een soort van dierentuin met wolven, lynxen, Wolverines, uilen, apen, beren, zeeleeuwen en rendieren. 

De beesten hebben alle ruimte en zijn behoorlijk actief. Super leuk om alles mooi op de plaat te zetten.

Toen we zo goed als alles gezien hadden, namen we een wijntje/biertje en deelden samen een kaneelbroodje (lekker!!!).

Daarna liepen we naar de veerboot en lieten ons weer op een ander eiland afzetten, te weten ‘Skeppsholmen’, het eiland waar het museum voor moderne kunst zich bevindt. 

Ik had mijn zinnen gezet, op de afdeling Zweedse architectuur en design, maar die was minimaal en viel me behoorlijk tegen. De moderne kunst was om van te smullen.

Helemaal voldaan en hondsmoe besloten we dat we genoeg cultuur hadden ingenomen voor vandaag en doken een pub in. Het bier was goed en de wijn was bagger. Ik nam me ter plekke voor om geen wijn meer te drinken in Stockholm, de wijn, zelfs de Chardonnay smaakt naar riool.

We besloten om deze avond eens Zweeds te gaan eten en ik googelde of er een Zweeds restaurant in de buurt was, en warempel het buurrestaurant ‘Polpette’ bleek onvervalst Zweeds.

We verkasten en bestelden eindelijk ‘Zweedse balletjes’, ik met puree en broerlief met frites en ook ik bestelde er een biertje bij. 

De balletjes waren onvervalst lekker en het bier ook, maar ik kreeg het glas niet leeg, haha.

Als dessert hadden we bedacht om de beroemde metrokunst te gaan aanschouwen en te fotograferen. 

We wisten dat we op ‘T-centralen’ naar de ‘blauwe lijn’ moesten gaan, heel diep onder de grond en………. we wisten niet wat we zagen, prachtige blauw in/geverfde rotspartijen. Heel indrukwekkend, en dat smaakt naar meer kan ik jullie vertellen.

Wat een dag weer, Ciao.

Een klap in het gezicht

Wat een nacht, wat een nacht, ik heb bijna niet geslapen. 

Broerlief snurkt ook, iets minder luid dan manlief, maar toch voldoende om er telkens wakker van te worden en we hadden 3 ramen open, lekker qua temperatuur en frisse lucht, maar erg veel verkeerslawaai. 

Vannacht ga ik een chemische nacht nemen, oordoppen vind ik wat pijnlijk in mijn gevoelige oren.

Om 5 uur ben ik van ellende maar opgestaan, broerlief ronkte vredig verder.

Gelukkig heb ik koffie meegenomen, dus na 2 koppen voelde ik me weer helemaal het vrouwtje, de dag kon beginnen.

We vertrokken beiden fris en fruitig richting oude stad, ‘Gamla Stan’, maar daar kom je niet zomaar, want Stockholm, behorend bij de Scherenkust, bestaat uit 14 eilanden, het heeft vele hoogteverschillen, is vergeven van de bruggen en er vinden vele (TE) bouwwerkzaamheden plaats.

Maar gelukkig rijden er treinen, trams, bussen en de metro en er zijn boten en veerdiensten.

Maar….wij wilden gaan lopen, dan zie je tenminste wat en je leert de stad beter kennen.

Het begin van de wandeling was hectisch met grote drukke wegen en het voetpad loopt vlak tegen het fietspad aan en zo nauw nemen de fietspad gebruikers het niet, je wordt regelmatig bijna overreden door mountainbikers, elektrische steps, elektrische skateboards en meer van dat elektrische geweld. Een ding is opvallend, allen dragen een helm, ook de ouderwetse fietsers.

Eenmaal op het eiland ‘Södermalm, werd het leuk, maar eerst doken we een ontbijtgelegenheid in, het was inmiddels al 10 uur.

We aten er een lekker broodje Lax (gerookte zalm).

We hadden weer energie en liepen verder langs het water, soms waande je je midden in de natuur aan een liefelijke rivier met veel groen. We zagen typische houten, kleurrijke huizen en woonboten en in de verte zagen we het statige stadhuis op het eiland ‘Kungsholmen liggen.

Het was een hele mooie tocht.

Bij het eiland ‘Gamla Stan’, is het een gekkenhuis, een enorme rommelige en vooral lawaaierige bouwplaats, echt verschrikkelijk, maar je moet er langs en door om in de oude stad te komen.

Eenmaal daar waan je je in de middeleeuwen, smalle straatjes, lommerrijke pleintjes, klinkers, steegjes op en af, trappen, maar ook graffiti en heeeeeel veeeel toeristen. Dus de grote pleinen hebben we gemeden, in de steegjes en dergelijke loopt de massa niet.

Uiteraard ook veel toeristenmeuk en helaas, broerlief moest er echt regelmatig naar binnen voor ansichtkaarten, koelkast magneten, kerstballen en dergelijke. Uiteindelijk schafte hij 1 magneetje aan, hij had graag wat kerstballen gehad, maar nam het risico niet dat ze zouden breken tijdens de reis.

De prijzen zijn er torenhoog, dus wij besloten hier niets te gebruiken, we zaten toch nog vol van het ontbijt. 

Uren hebben we rondgedwaald en gefotografeerd, een belevenis hoor.

Hoewel ik niet van de kerken ben, vond ik de koninklijke kapel wel indrukwekkend, ondanks al het goud en de gouden engelen.

Na Gamla Stan stond de ‘Fotografiska’ op het programma, HET fotomuseum in een prachtig industrieel pand aan het water.

Het was wel een helletocht om er te komen door de vele bouwwerkzaamheden en omleidingen, we liepen ons regelmatig vast in het zicht van de haven, ik denk dat we wel 5km te veel hebben gelopen hierdoor.

Toen we er bijna waren, besloten we een drankje te doen op een mottige cruiseboot, de wijn was bagger en het bier was uitmuntend volgens broerlief, hij vond het wel tof daar, ik niet zo. Het uitzicht op de stad wordt teniet gedaan door vele drijvende en vooral vervuilende, flatgebouwen, echt verschrikkelijk, er lagen er wel 5.

Eenmaal in het museum, kregen we een klap in ons gezicht, we werden geconfronteerd met de beelden van fotograaf ‘James Nachtwey’, broerlief wilde eigenlijk meteen weg, zo heftig zijn de beelden van oorlogsslachtoffers, vluchtelingen, misdaad, Afghanistan, Kunduz, Genocide, etc etc. Hij gelooft in de kracht van informatie, de mensheid moet geconfronteerd worden met de verschrikkingen, we moeten ‘zien’ wat er gebeurd, we mogen onze ogen er niet voor sluiten.

De beelden kwamen heftig bij ons binnen, rauw, indringend en ongecensureerd. 

Ongelofelijk hoe de beelden alle ellende bij je binnen brengen, dit moet gezien worden, zodat het niet weer gebeurd. Ongelofelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen.

Hierna bezochten we de tentoonstelling van Scarlet Hooft Graafland, een Nederlandse fotograaf.

Schitterde, bizarre, kleurrijke beelden, waar enorm over nagedacht is, geënsceneerd met een boodschap. Hier werden we vrolijk van, was wel nodig hoor.

En als afsluiter bezochten we de tentoonstelling van Charlize Theron, zwart wit portretten, helemaal in mijn straatje, dus ik heb er veel inspiratie opgedaan, mijn ‘huis’ model zal er aan moeten geloven hoor.

Moe en voldaan dronken we op de bovenste verdieping, waar zich een restaurant en bar bevindt, met prachtig uitzicht op Stockholm en helaas ook op die shit cruiseboten, een drankje. En hier waren de prijzen echt ‘Zweeds’, het biertje kostte 6 euro en mijn wijntje 15 euro, dus ik deed er maar 1 en broerlief mocht er twee. De wijn was overigens subliem.

In de museumwinkel kocht ik een theedoek met het logo en letters van de Fotografiska en broerlief een…..koelkast magneetje.

Tja, gezien de hoge drankprijzen besloten we om een staats drankwinkel te bezoeken en wat drank in te slaan voor thuis. Deze winkels liggen verspreid over de stad, hier kun je alleen alcoholische dranken kopen, dus in de supermarkt kun je niet terecht voor een flesje wijn of een lekker biertje.

Opvallend was dat er vele grimmige bewakers in de winkel rondliepen.

Met de buit liepen we een knus restaurant binnen (het was inmiddels al 18:00 uur) en aten frietjes met een hamburger en ja, toch maar een drankje erbij, gelukkig lagen de prijzen hier beduidend lager omdat we in een volkswijk zaten.

Er stond nog een ding op het programma, de zonsondergang aanschouwen op een magistraal en vooral hoog uitkijkpunt.

Het viel echter tegen, de zon zat achter de wolken, de bouwputten lagen het en der als rotte kiezen de zaak te verpesten en fotograferen is moeilijk hoor, met al die hekwerken om ’springers’ te ontmoedigen.

Maar…..we raakten er in gesprek met een Rus, die vloeiend Frans sprak, hij bezat ook een Nikon en was architect en hij wilde voor me poseren omdat ik zijn karakteristieke hoofd wilde hebben. Het zijn mooie en hilarische beelden geworden omdat hij uit ongemakkelijkheid de slappe lach kreeg. Deze beelden moeten jullie echter te goed houden.

Later kwamen we hem nog tegen in de Metro, leuke kerel vonden we.

Moe, maar voldaan kwamen we thuis, waar broerlief meteen de fles wijn en wat biertjes in de diepvries legde voor nog een afzakkertje op de valreep.

We hebben 22 km gelopen vandaag, Ciao.

En daar sta je dan, in een vreemde stad op de verkeerde plek

Dinsdag 3 September

Broerlief en ik troffen elkaar op Schiphol en gingen meteen naar de security, daar verliep de “marteling” soepeltjes en rustig. Vreemd was wel, dat de camera van mijn broer aan een nauwkeurig onderzoek werd onderworpen, terwijl die van mij (exact dezelfde) zo door kon. Ze pakken altijd zijn camera. We moesten wel allen door een body scan.

We deden een poging om de lounge van de KLM binnen te komen, helaas hadden we te weinig flying blue punten. Maar…… we hadden dankzij die punten wel een pracht van een stoel in het vliegtuig met veel beenruimte en pal achter de business class.

Maar voor we het vliegtuig in konden hadden we nog tijd genoeg voor een lunch en die namen we tot ons in het Heineken House, heel gezellig en lekker daar.

Toen we aankwamen bij de gate, bleek dat we vertraging hadden en die werd uiteindelijk ruim anderhalf uur, er was geen crew.

Vlieg ik ook eens met de KLM, heb ik dit.

Eenmaal in de blauwe vogel, zittend in een uiterst prettige stoel in het midden, broerlief uiteraard aan het raampje, (het blijft mijn kleine broertje), maar naast me aan de andere kant een lege stoel, werd er omgeroepen dat we geen maaltijd kregen, er waren problemen met de cateraar.

We kregen een koekje en een klein kuipje water, wat een luxe hè?

Maar de pret zat er toch flink in bij ons, we gingen op reis en hadden er zin in.

Even later kregen we warempel een flesje wijn/bier met knabbels en later kwam de purser ons nogmaals deze drankjes aanbieden, hij had die over van de business class, nu kreeg ik ook een echt glas, haha. Zo zie je, vrolijkheid loont, de zuurpruimen achter ons keken ernaar en kregen niets extra.

De vlucht duurde 2 uur en waar landden we?……..op ‘Arlanda’ in Stockholm!

Met de ‘Flygbussen” lieten we ons in 40 minuten naar het centrum van Stockholm brengen en daar kochten we een 72 uurs kaart voor de metro.

We doken de krochten van de stad in en stapten in de metro, maar…… wat bleek, we stapten uit op een verkeerde plek.

Een hele aardige vrouw hielp ons met het bellen van een taxi, het was inmiddels bijna donker en we hadden geen zin in gezoek. 

Met de taxi waren we in 10 minuten voor 20euro, en met vele tips, op de plek van bestemming.

Onze studio in villa Årsta, is groot, schoon en sober, maar prima in orde en niet duur en….we hebben 10 stopcontacten!

Op aanraden van de receptioniste liepen we naar een pizzeria aan het eind van de straat en dat bleek een gouden tip, we aten er een heerlijke pasta Bolognese en hadden een interessant gesprek met een hele aardige Servische man en een Turkse Koerd (de eigenaar en kok).

Helemaal voldaan en met volle maagjes legden we ons ten ruste in onze couchette.

Ciao