Het leven is een voortdurend afscheid nemen

Vrijdag 23 Augustus, is J. overleden. Hij is slechts 74 jaar geworden.

Wij zijn ook niet welkom op de uitvaart, te triest voor woorden.

Buiten gesloten worden, is verschrikkelijk, vooral als je het niet kan begrijpen.

We denken erover om de handdoek in de ring te gooien en met de hele familie te breken, ze hebben ons te vaak pijn gedaan.

Van mijn ‘Host’, kreeg ik bericht dat ik de PHP instellingen van mijn site moest updaten, omdat ik kans liep gehackt te worden. Nou, dat was dus echt abracadabra voor mij, geen idee wat ik moest doen en geen idee wie me kon helpen. Ik dacht er zelfs over om te kappen met mijn site.

Edoch, op Facebook zit ik in allerlei ‘kennisgroepen’, ook zelfs een groep ‘Wordpress Help Nederland”. Ik plaatste een schreeuw om hulp, en warempel, een aardige meneer wilde me helpen. Hij loodste me door allerlei instellingen en zei me wat ik moest doen, dit alles via Messenger en het maken van print screens. 

Deze troela heeft het hem uiteindelijk geflikt, dankzij die aardige man en…hij gaf me nog een tip hoe ik mijn site voor jullie veilig kan maken, ook dat is me gelukt, getuige het slotje in de adresbalk zoals jullie kunnen zien. Ook zei hij dat ik altijd bij hem terecht kan voor evt toekomstige hulpvragen, TOP.

Een tijd terug heb ik een totaal andere hulpvraag gesteld, in de groep ‘Fotografen voor elkaar”, ik vroeg wie me wilde helpen met het leren gebruiken van een reportage flitser. En ja, Lucky me, een fotograferend koppel is bereid om naar Breda te komen om me op weg te helpen. Dit gaat binnenkort gebeuren en manlief gaat als model, gezellig mee. Na afloop zullen we deze aardige mensen, als dank een lekker glaasje+ aanbieden.

En nu de beet van de teek/spin, die zat me niet lekker (en hij jeukte ook nog eens heel erg), dus ik belde de huisarts nogmaals, ik wilde een afspraak maken en vragen om een antibiotica kuur. Maar……’fort Knox’ opende zich niet voor mij, ik zou teruggebeld worden door de dokter. 

Dat gebeurde, ze was ervan overtuigd dat de evt teek geen kans had gekregen om me te besmetten omdat ik het beest meteen had vermoord. Ik was niet overtuigd. Uiteindelijk mocht ik toch even komen ‘showen’ op een bepaalde tijd. 

Nadat ik in de wachtkamer een klein uur heb moeten wachten, mocht ik eindelijk het fort binnen, de huisarts drukte op de vlek en zei; “ het is geen Lyme, het is een allergische reactie op de beet”. Na een minuut stond ik weer buiten, opgelucht?, de tijd zal het leren.

Wij zijn inmiddels 52 jaar samen en al die tijd heb ik manlief ‘gesnoeid’, geknipt, om het netter te verwoorden. Vanaf nu leg ik mijn snoeischaar neder, geen zin meer, dus manlief had een echte kapper nodig. Ik ben de beroerdste niet en heb een knappe thuiskapster voor hem geregeld, ik had wel een wens, geen kale kop meer, maar iets meer ‘schwung’ op het hoofd. 

Missie geslaagd, nu heeft manlief een 6 wekelijks treffen met deze aardige kapster.

Manlief is Maandag 73 jaar geworden.

Hopelijk zijn ons nog heel wat jaren samen gegund.

Ciao.

De Jarige Job

rancuneus tot aan de dood

Via een mailtje, kregen we te horen dat de broer van Maurice stervende is, er stond bij dat hij geen bezoek meer wil. 

Dit bericht hakt er behoorlijk in. 

‘Geen bezoek’, betreft ons, zijn zussen gaan geregeld.

Het bericht kwam van de jongste zus van manlief, zij had besloten om ons uiteindelijk toch in te lichten, dat waarderen we, anders viel zijn dood nog rauwer op ons dak. 

De broer, die ik J zal noemen, is al een paar maanden ziek, heeft chemo gehad, is geopereerd en heeft een lichte hersenbloeding gehad en wij wisten van niets.

J is al langere tijd ‘boos’ op manlief, we hebben geen idee waarom, waarschijnlijk een onuitgesproken kleine trigger die een eigen leven is gaan leiden.

We hebben verscheidene pogingen gedaan om het contact te herstellen, maar op een gegeven moment hebben we de knop omgedraaid en besloten af te wachten.

Maar toch hoopte ik dat het uiteindelijk goed zou komen, manlief vond het best zo.

De familieleden van manlief zijn erg gesloten en dat is heel moeilijk om doorheen te breken.

Aanvankelijk waren we alleen diep bedroefd, maar nu zijn we ook boos, we voelen ons buitengesloten, juist nu heb je je familie nodig.

Manlief is er gelaten onder en ik heb mijn gevoelens kunnen uiten tijdens een telefoongesprek met  de jongste zus, zij houdt me nu op de hoogte verder.

De vriendin van J heeft niets laten horen, dat hebben we te accepteren.

We kunnen aan niets anders meer denken en voelen ons machteloos, een gezamenlijk verleden trekt aan ons voorbij. 

Ooit was J de vriend van mijn zus, hun relatie werd door haar beëindigd op de avond voor ons verlovingsfeest, zou dat de trigger zijn?

Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand tot aan zijn dood rancuneus kan zijn en vind het triest dat de broers elkaar niet meer in de ogen kunnen kijken.

Ik kan jullie vertellen dat we het zwaar hebben nu.

En of het niet zwaar genoeg is, een teek of een spin, heeft me in mijn onderrug weten te bijten. Ik heb hem meteen vermoord en dacht dat ik er met een sisser afkwam, maar nu, na een week heb ik een enorme rode vlek. Geen kring, maar toch heb ik de huisarts gebeld, wat te doen.

Ik moet het nog even aanzien, zei ze, maar ik maak me wel zorgen.

Wat een ellende.

Ciao.

Please Help

En ja hoor, of jullie het geloven of niet, ik heb de lens bij elkaar!

Deze meneer op onderstaande foto, gaf me het goede voorbeeld hoe ik het moest aanpakken.

Maar….dit ging me toch te ver, dus moest ik een andere mogelijkheid zoeken. 

En die diende zich al snel aan, op het nieuws hoorde ik dat de goudprijs enorm hoog is op dit moment. 

In mijn hoofd scande ik snel wat ‘gouden attributen’ die al jaren lagen te verstoffen in een rommella.

Ik graaide de boel bij elkaar en werd nog gretiger, helaas mocht ik de lelijke gouden manchetknopen van manlief niet hebben. 

Ik naar de juwelier en warempel….lens in the pocket.

Nu nog wachten tot ie ‘uit’ komt en dat is op 6 September, maar dan zit ik met broerlief in het buitenland, dus het wordt wat later eer ik mijn klanten aan mijn nieuwe speeltje kan blootstellen.

Tjonge, ik had nooit gedacht dat ik zo snel kon sparen en dat goud?, dat mis ik totaal niet.

Omdat ik best wel mag zeggen dat ik semi-professioneel bezig ben met mijn passie, heb ik een logo laten maken, dat gaat nu voortaan op mijn foto’s, uitgezonderd de “betaalde” foto’s voor mijn klanten.

Jullie kunnen mijn logo zien op de verschillende pagina’s op de header van mijn site, er staan overigens ook nieuwe foto’s.

Ik ben er blij mee.

Langzamerhand begint de mond op mond reclame te werken, aan klanten geen gebrek. 

Ik vraag voor een shoot een klein bedrag, ondanks het vele werk dat ik besteed aan de bewerkingen. 

Ik doe dit zo goedkoop, omdat ik het echt als een hobby zie. 

Na een shoot (die best wel vermoeiend is voor beide partijen) ben ik een paar dagen zoet met bewerken, en dan geniet ik enorm kan ik jullie vertellen, ik blij, zij blij, is mijn motto, vandaar.

Er zit in ons buurtje weer een feestweek aan te komen, te weten een Braderie met allerlei artiesten, bands, nog veel meer vermaak en…. kermis ( http://www.bruisendginneken.nl ). 

Er wordt op verscheidene plekken al flink gewerkt aan de opbouw, leuk voor een straatfotograaf, ik maak dus geregeld een rondje met het beest.

De buxus rups heeft onze oude (45 Jaar) buxus bollen nu ook kaal gevreten, RIP.

Manlief heeft ze in de stromende regen ontmanteld. Ik had net de klimopheg in het zonnetje kunnen snoeien, haha. Manlief is allergisch voor klimop, dus dat is altijd mijn ding. 

Vanwaar deze explosie van activiteit?, de GFT wagen komt, we floreren als we een stok achter de deur hebben. Weg is weg.

Wat de allergie van manlief betreft, hij heeft de huisarts een bezoek moeten brengen, vanwege een grote blaar die maar niet weg ging, het was een gevalletje allergische reactie op iets, waarschijnlijk die shit rupsen haartjes. De natuur is duidelijk in opstand gekomen tegen het mensenras.

Ik heb ook nog sex nieuws uit het Markdal te melden: er heeft een nachtelijke orgie plaats gevonden, getuige de ‘bespoten’ koeien in de wei. Ze zijn besprongen, gemerkt en waarschijnlijk geschopt met jong ( een oud gezegde).

Ciao.


‘Bespoten”

Doe mij maar een trigger

Hoeraaaa, vandaag zijn we 47 jaar ‘voor de kerk’ getrouwd. 

Eigenlijk wilden we alleen ‘voor de wet’ trouwen, maar daar stak mijn oude heer een stokje voor. Niet dat ie zo ‘Rooms’ was, maar omdat hij erg hield van de ‘schwung’ eromheen.

Maurice studeerde nog, ik was net afgestudeerd en stond vers voor de klas in Breda. 

We hadden geen ‘rooie rot cent’ en woonden nog goedkoop in ons studentenhuis en dus… trouwden we, op 28 Juni 1972, voor de wet in Tilburg,….gratis. Op zo’n ‘gratis dag’, kwamen meerdere stellen af, dus volle bak met gretige trouwlustigen.

Mijn oude heer vond het maar niks en dwong ons min of meer een ‘Roomse’ bruiloft in Limburg op, wel met alle en toeters en bellen, maar ook dus in een kerk, hij zou alles betalen.

Omdat mijn vader dol was op feesten en partijen en vermoedelijk te jong zou sterven, gingen we voor de bijl.

We trouwden in een klein kerkje in Hoensbroek, de pastoor was een huisvriend van mijn ouders, en de receptie en het diner, vonden plaats in het kasteel aldaar (https://www.kasteelhoensbroek.nl/het-kasteel/).

Mijn vader had koetsen geregeld, maar die heb ik gelukkig kunnen skippen omdat ik als klein kind een ‘paarden trauma’ heb opgelopen (daar ben ik overigens nog steeds niet van genezen).

We reden zelf, in de witte VW Kever van mijn moeder (later hebben we die nog overgenomen).

Gelukkig hadden we wel de vrije hand in de tekst van de huwelijks belofte en de invulling van de overige zaken in de kerk, zoals voordrachten en muziek. 

Manlief en ik waren voor die tijd hyper modern, zeker in het Roomse Limburg en de pastoor had het wat moeilijk met onze ideeën, de deken moest er zelfs aan te pas komen, haha.

Zo namen wij bijvoorbeeld een knapperig stokbrood en goede wijn mee, voor de communie om over de moderne muziek maar niet te spreken.

Maar we hadden ook een ontroerend jongetje met lange blonde lokken, spelend op een blokfluit, hij floot de engelen uit de hemel, een neefje van mij, nu is hij een professional en professor (http://www.flutessence.de)

Toen de dienst was afgelopen, riep de pastoor, opgelucht door de microfoon…’dit was een geldige trouwdienst’, waarop iedereen begon te applaudisseren. 

Hilarisch, we hadden de kussens eens flink opgeschud.

Het was verder een bijzonder feestelijk gebeuren daar in het kasteel en ook mijn vader had de dag van zijn leven. 

Een paar maanden later overleed hij, op 50 jarige leeftijd. 

De oude dame was toen 45 jaar en heeft nooit meer een relatie gewild en is toen langzaamaan verbitterd geraakt, en later versneld, door het overlijden van mijn zus op 36 jarige leeftijd.

We hebben maar weinig trouwdagen gevierd, maar nu beginnen we toch hopelijk echt tegen de ‘gouden bruiloft’ aan te hikken, gaan we dat vieren?, zullen we nu alvast elk jaar wat vieren?, op de 28e Juni dan maar?, of toch op 5 Augustus, en wat dan?, alleen?, reisje?. 

Hebben jullie ideeën, aanbiedingen?.

We weten het niet, we gaan er in ieder geval eens bij stilstaan, het is niet niks hoor, zo lang als Jut en Jul bij elkaar.

Manlief stelde vanmorgen voor om uit eten te gaan, ik zei dat ik zelf wel lekker zou koken en het ‘gewonnen geld’ in mijn zak zou steken om een ‘trigger’ te kopen, hij keek me aan en……vond het wel een goed plan. 

Tjakka, nu moet ik gaan verzinnen, hoe ik die super geweldige nieuwe lens kan scoren, pfff.

Eigenlijk heeft manlief niets te klagen, hij heeft een vrouw die niets heeft met ‘glimmertjes’, ik ben dus eigenlijk een goedkope dame, haha.

Ciao.


Wat een slappeling was ik

Het was weer tijd voor een familiebezoek in Antwerpen.

Als je bijtijds online een ticket boekt op NS internationaal, ben je voor een enkeltje maar 9 euro kwijt, niet duur gelukkig.

Dus…daar gingen we, gewapend met een geprint ticket op naam. 

Het was loeidruk in de trein, veel blije mensen die op vakantie gingen. 

We konden niet naast elkaar zitten, Maurice zat naast een jongeman die ging solliciteren in Brussel en ik zat naast een dame die met haar kids naar Luxemburg ging voor een familiebezoek.

Je komt diep onder de grond aan in Antwerpen en moet dan 3 roltrappen omhoog, om uiteindelijk in een droomhal, vol marmer uit te komen, Daar hebben we telkens weer het WoW gevoel.

Het eerste wat je er ruikt, zijn mierzoete wafels, ik nam me voor dit maal niet voor de bijl te gaan.

In een half uur liepen we naar het huis van mijn hooggeleerde broer op de Oever.

We werden allerhartelijkst ontvangen, ook door een heuse landgoed eigenaresse, zij bezit een enorm kasteel met een lap grond in Zuid Frankrijk, je zal maar zo’n vriendin hebben hè?

Op hun dakterras, groener dan groen, hebben we heerlijk bijgepraat, vooral over de familie in Kroatië waar zij recentelijk waren. Zij hebben de oude dame daarheen gebracht en vertelden dat de familie heel blij was met de oude dame, zij hebben een avond, met de urn in hun midden, gedronken, gelachen en gehuild. 

Fijn om te weten dat de oude dame op haar lievelingsplek is, ze zal worden bijgezet in de catacombe, bij mijn zus en haar schoonfamilie.

Na een voortreffelijke lunch, gingen we gezamenlijk aan de wandel. 

We liepen heerlijk koel door de Sint-Anna tunnel, altijd weer een belevenis. Ik heb er al eens over geschreven: 

https://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4818570/een-warm-hart-naar-antwerpen-dragen

Eenmaal aan de overkant van de Schelde vonden we het toch te heet om te wandelen en uitzicht was er ook niet, want de Japanse Duizendknoop (terror onkruid) stond meters hoog, dus we doken een terras op, en onder een parasol tikten we wat wijntjes weg en aten bitterballen, niet verkeerd hoor.

Het was een heerlijke dag met broerlief en schone zuster en de terugreis verliep ook nog eens voorspoedig en…vooruit…ik biecht het toch maar op, ik ging weer voor de bijl en verorberde op het station toch nog een wafel, ik was daarna kotsmisselijk haha.

Extraatje van deze mooie dag, Maurice heeft eindelijk weer kleur.

Rutger Hauer is overleden hoorden we op het nieuws. Ik heb hem gekend, hij kwam in ons studentenhuis in Maastricht, hij was bevriend met mijn vriendin (zij zat op de Jan van Eyk). 

Rutger was in die tijd al een BNN-er door zijn rol als Floris.

Hij was een ontwapende knul, ik mocht hem graag.

Mijn vriendin mailde me meteen en we haalden via de mail wat herinneringen op.

Mijn vriendin woont en werkt in Amsterdam, een recent werk van haar is; 

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/01/03/een-mysterieus-ballet-boven-de-stad-a3127654,

heel interessant voor de vogelaars onder ons.

Wat was het warm hè, voor mij ondragelijk, ik wist niet waar ik het zoeken moest. Zelfs tijdens al onze zomervakanties in Kroatië heb ik niet zo’n warmte stuwing gehad.

Mijn pruik zette ik niet op, maar had hem wel binnen handbereik, want als de bel ging, dan plantte ik hem snel op het hoofd en dat zul je altijd zien, de bel ging geregeld. 

Ook had ik een natte lap op het hoofd, ik ben er tevens mee gaan slapen, kan mij het schelen.

Het is gelukkig voorbij, nu nog de hitte uit het huis zien te krijgen.

Wekenlang had ik me verheugd op het zomercarnaval in Rotterdam, ik zou er met mijn jongste broer heen gaan om te fotograferen, helaas, we gingen niet, de weersverwachtingen waren ronduit slecht. 

Maar….uiteindelijk is het meegevallen, dus wat heb ik nu een enorme spijt dat ik zo’n slappeling was om niet te durven.

Ik zie nu jaloers makende foto’s langskomen op Instagram, grrrrrrrrrrr, Ciao!

Hoeraaa, op vele fronten

Omdat ik het nogal druk heb en had, krijgen jullie een kort maar krachtig verslag van de week.

Waarom druk?…. shoots dus, ik knipte duizenden foto’s… en daarna kwam het bewerken, ik had op het laatst vierkante ogen en soms zag ik het niet meer. 

Gelukkig kan ik altijd terugvallen op mijn ‘Corsicaan’, hij weet me altijd richting en zelfvertrouwen te geven.

Een ding is zeker, ik kan mijn ei totaal kwijt in deze uitdagende hobby.

Gelukkig heb ik aan klanten geen gebrek.

Deze week heb ik enorm genoten van het Markdal, het is er een bloemenzee, allemaal wilde bloemen, die nu eindelijk ongesnoeid mogen pronken met hun geuren en kleuren. 

En dat allemaal voor de bijen, maar ook een beetje voor deze dame. Ik kom regelmatig, met een big smile, met een prachtig veldboeket thuis.

De ooievaars zijn uitgevlogen en even groot als de ouders, ze snacken nu nog even hier en over een maand gaan ze naar het Zuiden.

De processierups is nog niet helemaal verdwenen, maar ik heb er gelukkig geen last van en manlief durft al zo nu en dan het pand te verlaten.

Maar, hij moet nu ook tour kijken he? Hij geniet, vooral ook omdat de Nederlanders het goed doen nu. 

Morgen rustdag, kunnen we lekker een dagje weg, we gaan naar Antwerpen.

Onze oudste kleindochter is vandaag 15 jaar geworden, wat een leeftijd alweer, en wat is ze mooi.

Helaas moesten we het bij ‘face timen’ houden, ze is op vakantie.

Ik heb nieuwe wandelschoenen, wellicht vinden mijn knieën dat fijn, ik in ieder geval, ze lopen zalig.

Mijn jongste broer wist me te vertellen dat we in de nacht van 20/21 Juli 1969, samen met mijn oudste broer de hele nacht opgebleven zijn om naar de maanlanding te kijken, onze ouders waren op vakantie. Ik kan me hier niets meer van herinneren, wel van de ‘landing’, maar niet dat ik dit samen met mijn broers beleefd heb. Leuk om dit nu te weten.

Lieve mensen, hier houd ik het bij.

Geniet van de komende mooie zomerse dagen, Ciao!


Lekker ouderwets, galant en wollig

Een zeer rustige week, ik was wederom niet vooruit te branden. Ongekend dat ik zo’n natte vaatlap ben, ik kom tot niets en lees me het schompes.

Het boek van Ilja Pfeiffer, ‘Grand Hotel Europa’ heb ik uit. Wat een boek, ongekend, een meesterwerk vind ik.

Ik heb niet alles goed begrepen omdat ik kennis mis wat betreft kunsthistorie en geschiedenis, maar de grote lijnen kwamen goed over. 

Het boek heeft me aan het denken gezet, over de toekomst van Europa en de vluchtelingen stroom.

Het taalgebruik van Ilja vind ik vermakelijk, lekker ouderwets, galant en wollig, dat mag ik wel, het is weer eens wat anders dan turbotaal.

Het was een behoorlijke kluif om te lezen en juist bepaalde luchthartige beschrijvingen gaven me de moed om vooral door te lezen.

Het meest bizarre is het einde, ik had in mijn ‘fantasten brein’ zelf een einde bedacht en laat dat nou ook echt beschreven worden, ongelofelijk, het had ook alleen maar zo kunnen eindigen, in een begin van iets wat hoop geeft. 

Nu wil ik mijn brein even rust geven en ben begonnen aan een rete spannende thriller, heerlijk om lekker meegesleurd te worden in een rollercoaster.

Tja en voor de rest?, leid ik momenteel een saai bestaan, met zeurende knieën.

Ik loop trouw door de pijn heen, elke dag en vraag me af, wat ik moet doen, naar de huisarts? en dan? de mallemolen van onderzoeken in?, zo geen zin, ik wil dat het vanzelf overgaat.

Mijn website heb ik enigszins verbouwd, ik heb nu een pagina straatfotografie aangemaakt en ik heb nog wat portretten geplaatst.

Manlief komt nog steeds weinig buiten, je weet wel, angst voor de rups, maar hij neemt dat voor lief en geniet binnenshuis van de tour.

De geur van Jasmijn heeft plaats gemaakt voor de geur van lindebloesem, het is het eerste wat ik s’ochtends ruik, het geeft me het ultieme gevoel van ‘zomer’. 

Wat een bofkonten zijn we om ‘unter den Linden’ te wonen, de enorme troep die we ervan krijgen, accepteren we dan ook.

Gelukkig wonen we niet achter geraniums. CIAO.


Geen WOWW, maar wel een boeiend verhaal

Deze week wat meer actie. 

Zo gingen we met de trein naar Den Haag om een dierbare vriend te bezoeken. We kennen hem al vele jaren en zijn dol op zijn humor en kameraadschap.

Hij kon een appartement van vrienden lenen om van een welverdiende rust te genieten en hij nodigde ons uit voor een dagje Den Haag/Scheveningen. 

Na een koffieronde in het riante appartement (je zou toch maar zo’n vrienden hebben), liepen we naar de halte van tram 11 en lieten ons vervoeren naar Scheveningen. 

We liepen bij het eindpunt naar het havengebied, voor mij pure nostalgie, wat heb ik hier vaak met mijn lieve oma rondgelopen op zoek naar de lekkerste schol. 

Onze vriend had het wat moeilijk, hij had vergeten zijn ‘zuurstofvoorziening’ op te laden, dus moest hij zonder hulpmiddel genoeg ‘lucht’ binnen zien te krijgen. 

We pasten ons tempo aan, voor manlief was dat sowieso raadzaam en we genoten van de levendigheid om ons heen. 

Bij een Italiaans restaurant meerden we aan en daar verorberden we een voortreffelijk maal en hadden, als vanouds, weer lol voor tien. Het is ongekend, zet ons drietjes bij elkaar en de humor viert hoogtij, voor ons dan, ik kan me voorstellen dat de omgeving ons hoogst irritant vindt. 

Na deze leuke dag, nestelde manlief zich weer in huis, zeker nadat hij bij de buren 2 eikenbomen constateerde. 

Het is in Breda echt kommer en kwel en de gemeente kan het niet aan. 

Als je zo allergisch bent als manlief, heb je huisarrest.

Broerlief heeft nergens last van en staat er op om minimaal een uitje per maand met mij te doen. Dit maal hadden we gekozen voor Rotterdam, mijn lievelingsstad. 

We bezochten de tentoonstelling ‘Lust for life” van Ed van der Elsken, in het fotomuseum, maar voelden er niet de WoW factor bij. We vonden het wat rommelig en te veel van het goede. Wel nostalgisch, qua tijdsbeeld, we waren toen nog jong en vol in bloei. 

Ed van de Elsken is vooral beroemd geworden met zijn zwart/wit foto’s, hij vond kleur er niet toe doen als mensenfotograaf. Dat kan ik alleen maar beamen, kleur leidt af in deze. 

Daarna liepen we naar Katendrecht, een oude volkswijk, die langzamerhand ingepikt wordt door yuppen. 

In deze wijk ligt een gepensioneerde cruiseboot, de ‘SS Rotterdam’ (1959). 

Hij vaart niet meer, sinds 2008 ligt het schip als drijvende attractie (hotel, restaurant, bar en rondleidingen) in de Maashaven. Tenders van dit schip, varen nu als taxi door de havens.

Op het panorama dek kun je borrelen en genieten van het uitzicht, heel ontspannend. Uiteraard hebben wij daar wat drankjes gedaan. 

we kregen even een koffer te leen voor de foto

Op de terugweg slenterden we weer door Katendrecht en ontdekten opeens een wel heel bijzondere (horeca)gelegenheid, nl het ‘Verhalenhuis Belvedere’, http://www.belvedererotterdam.nl 

Het was de geur van heerlijk eten dat ons lokte, een raam stond open en een vriendelijke Antilliaanse dame nodigde ons binnen. 

Onder het genot van een drankje werd ons verteld over het Verhalenhuis, het eerste Verhalenhuis van Nederland. 

Persoonlijke verhalen van mensen en gemeenschappen in Rotterdam worden hier zichtbaar gemaakt en er worden ontmoetingen bewerkstelligd. 

Het is een stedelijke verbindingsplek, heden en verleden worden verbonden en iedereen is welkom. 

De volkskeuken van de verschillende culturen wordt er wisselend gepresenteerd. 

Vandaag kookten Eunice en Anamarie, 2 lieftallige Antilliaanse dames en man, man, wat rook het lekker. We waren te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner. Ik vroeg of ze ons niet wat hapjes konden voorschotelen, tegen betaling uiteraard. Het kon…., het werd smullen.

Een dame van Chinese afkomst kwam bij ons aan tafel zitten en vertelde haar verhaal, heel boeiend. 

Katendrecht is al ruim een eeuw, de wijk waar mensen uit stad, land en uit de hele wereld aanmeren en zich vestigen.

Hier zullen we beslist vaker heengaan, we schreven ons in voor de nieuwsbrief, zodat we op de hoogte blijven van de verschillenden activiteiten.

Ik kan jullie een bezoek van harte aanbevelen, je kan het hele huis bezichtigen, er is kunst, er zijn tentoonstellingen, er is een luistertoer en je kunt er terecht voor een drankje en evt een lunch of diner. 

Met moeite scheurden we ons los en liepen verder richting station. 

Wat een boeiende dag, Ciao.


HuisarRest?, ik dacht het niet

Lieve mensen, dit wordt een korte blog, ik heb geen inspiratie, ik ben ingekakt.

Mijn wandelingen doe ik echter nog wel elke dag, ondanks de eikenprocessierups. 

Ik schijn er vooralsnog, niet gevoelig voor te zijn. 

Mijn Markdal vriendin echter wel, zij zit onder de jeukende uitslag. 

Ook manlief verschalkt zich al weken in huis, want overal in onze omgeving zijn eikenbomen en hij zit binnen no time ook onder de uitslag. 

Ach en dan de hitte, die houdt ons binnen. In de vroege ochtend ga ik aan de wandel en daarna snel even naar Appie en that’s it. 

Verder ben ik ontzettend lui en futloos. Gelukkig heb ik genoeg boeken, vandaag begin ik aan het boek van Ilja Pfeiffer ‘Grand Hotel Europa’. 

De shoot van deze week is niet doorgegaan, het is te heet om een uur onder de lampen te staan, jammer, dus ook geen werk aan de Mac nu. 

Maar…ik mag jullie enkele foto’s laten zien van de shoot met de 3 kinderen, zie ‘StudioCiao’.

Dit duffe leven bevalt me niet, ik heb behoefte aan actie, aan belevingen, een boek helpt slechts even om niet geheel in te kakken, ik zou er bijna depressief van worden. Ciao. 

Ps, een mislukte foto, die toch wel iets heeft.

Een bovenmatige Zeikerd

Na een maand een plaspil minder geslikt te hebben, mocht ik voor een half-uurs onderzoek, naar de huisarts. Ik was enorm (te) gefocust, dit moest lukken om dat pilletje definitief te kunnen skippen. 

Ik werd in een kamertje van een psycholoog gezet, hangend aan het bloeddruk apparaat, zittend in een luie stoel. 

De bloeddrukmeter ging regelmatig aan het werk, ik kon zien hoe het ervoor stond. De eerste meting was te hoog, SHIT, dit kon toch niet, ik wist wel beter, want thuis had ik een bloeddruk van een deerne. Ik begon de zenuwen te krijgen, ik had last van omgevingsgeluiden doordat de deur niet dicht was, ik vond de kamer te ‘geiten-wollen-sokkerig’ naar aanleiding van de titels van de boeken die ik zag, de doos tissues stoorde mij, de schilderijen vond ik te braaf en noem maar op. De tweede meting was iets lager, maar toch aan de hoge kant. 

Het werd er niet veel beter op, ik had de moed opgegeven, het pilletje zou er weer bij moeten. 

S’middags werd ik door de huisarts gebeld, ……het pilletje mocht er toch af, zij kon zien aan de onderdruk, dat de bovendruk niet in verhouding was en wist met zekerheid te zeggen dat het goed zat. Gelukkig, want ik vind dat ook, dus bij deze ben ik geen bovenmatige zeikerd meer. 

Wat lopen en gezond leven toch kan doen met een mens. 

Maar….wat zeker ook meespeelt, is de rust die ik heb sinds de oude dame is heen gegaan, er is een levenslange druk van de ketel, ongekend, ik hoef me niet meer te bewijzen, ik hoef me niet meer schuldig te voelen. 

Breda had weer een evenement, een salsa happening in de stad. Superleuk om daar te gaan fotograferen en te genieten van de muziek en de dansende, kleurige mensen. 

Wat zou ik graag ook kunnen salsa dansen. Ik heb overwogen om dat te gaan leren, maar heb besloten dat ik al genoeg leuks heb, er is geen tijd voor meer. Ik ga op YouTube gewoon proberen mee te dansen, in mijn eentje, ook leuk, haha. 

Manlief ging niet mee, hij heeft al ruim een week een wondje aan zijn voet en wil dat eerst laten helen, ik heb hem gezegd dat hij zich eens op suiker moet laten testen, maar deze raad slaat hij vooralsnog in de wind. 

En….er is elke dag wel wielrennen op de tv, daar geniet hij enorm van, dus….deze dame ging alleen op stap. 

Helaas was de dansvloer onbereikbaar voor mij, het was alleen voor betalende salsa dansers, en 12€ vond ik iets te veel van het goede en….je kreeg dan een polsbandje om en was dan meteen aangeschoten wild, want…… beroepsdansers…..konden je zomaar de vloer op halen. Dat gingen we dus echt niet doen he. 

Het was niet te doen om zonder telelens mooie platen te schieten. Dus….. ik moet goed sparen voor een telelens, die kan niet ontbreken bij een straatfotograaf. 

Ik heb geduld, de lens moet nog ‘uitkomen’. 

Maar sparen lukt me aardig, alles wat ik verdien met portretteren gaat in de pot hoor. 

Deze week had ik weer een enorme uitdaging, 3 kids moest ik fotograferen. De moeilijkheid was dat de kids, moesten passen op een verticale acryl plaat van 140/80. Dus ik moest ze boven elkaar schieten en dat leverde hilarische momenten op. Het ging om een jongens-tweeling van 9 en een meisje van 6. Uiteindelijk hebben we met hulp van krukjes DE plaat weten te schieten. De kids dachten zelf ook mee, we probeerden van alles uit, superleuk. Waar ik wel aan moest wennen, was dat de ouders achter mijn rug meekeken, een beetje hete adem in mijn rug dus, pffff.

Maar….missie geslaagd en iedereen tevreden, ik kreeg nog een extraatje ook, zo leuk. 

Aan het bewerken van de vele foto’s ben ik behoorlijk lang bezig geweest, dat is eigenlijk niet in geld uit te drukken, ik zie dit echt als een hobby. 

Hopelijk krijg ik toestemming om wat foto’s te plaatsen. 

Het zakelijke portret van vorige week, staat inmiddels onder het kopje ‘Studio Ciao’. 

Het geluk van deze zomerse dagen: Onze Jasmijn bloeit uitbundig en geurt ongegeneerd het hele huis door.

Ciao.