Niet elk gezin, is wat het lijkt

Op de reünie kwam ik 2 hartsvriendinnen tegen, Lo en Ma. Met Lo heb ik door de jaren heen contact gehouden en we ontmoeten elkaar soms. 

Met Ma is het contact door de jaren heen verwaterd. We hebben met onze respectievelijke ‘mannen’ nog samen in een studentenhuis in Tilburg gewoond, maar toen manlief en ik verkasten naar Breda, zijn we elkaar uit het oog verloren. Zij had het druk met haar studie en verhuisde naar Nijmegen en ik verloor me in mijn leraressen bestaan. Soms hoorde ik via via nog wat over haar, maar zelfs dat hield op. 

En nu.. heb ik haar dus weer ontmoet op de reünie, we hadden elkaar ruim 45 jaar niet meer gezien en….het klikte meteen weer en….zij is nog steeds beeldschoon. 

Ik was het kleine, loensende en onzekere meisje en bij haar en haar familie voelde ik me gewaardeerd en prettig, dit in tegenstelling tot mijn thuissituatie. 

Ook bij Lo kwam ik veel over de vloer. Als ik deze families niet had gehad, dan had ik het niet gered.

Mo en ik hebben elkaar deze week weer ontmoet, zij kwam van Nijmegen naar Den Bosch, ik van Breda, we hadden op het station afgesproken.

We doken meteen een restaurant binnen en onder het genot van koffie en later een lunch, haalden we herinneringen op. 

Tot mijn grote verbazing, heeft Ma ook niet zo’n ‘geborgen’ jeugd gehad en had zij juist weer steun van ons gezin en ook van Lo’s familie. Typisch dat ik dat als kind totaal niet door heb gehad, ik was gek op de ouders van Ma. 

Zo zie je maar weer, menig gezin is niet wat het lijkt.

Ik vertelde Ma over de situatie bij ons thuis en zij over haar thuissituatie, ik moet zeggen dat we beiden verrassende verhalen hebben gehoord. 

Het was goed om over je jeugd te praten met iemand die met je is opgegroeid. We hebben 4 uur gepraat en besloten om de vriendschap nieuw leven in te blazen, want het voelde zo vertrouwd en prettig. 

We hebben nog een ‘beest’ in huis gehaald, te weten; een grote smart tv, het ‘Bakbeest’ genaamd.

Hij woont op onze slaapkamer, ohhhh wat slecht he?, maar we genieten er grenzeloos van, we gunnen het onszelf.

Deze week kwam de handige klusjesman (een juweel), jaja, die hebben we eindelijk gevonden, nieuwe kranen plaatsen. 

We zijn als een kind zo blij, geen lekkende kranen meer, geen eeuwige kalkvlekken meer, maar glimmende, goed werkende spuwers. Deze goede man, willen we niet meer kwijt, zeker omdat veel dingen nu de geest gaan geven, te oud he?

De Griepspuit hebben we ook weer in de arm, samen met de Corsicaan (hij voor eerst), verbaasden we ons over de logistiek bij de prikhappening, top, binnen 10 minuten stonden we weer buiten. Ik heb nog een pijnlijke, rode, warme, dikke prikplek en manlief heeft niets, wiens prik werkt het best vragen we ons af.

De oude dame is een jaar dood, we zijn met onze kleine, (10 personen) directe familie bij elkaar gekomen, hebben eerst gewandeld in het Markdal en daarna samen gegeten bij Moeke. Het was wel een klereherrie helaas, want….vrijdagavond, het eten was prima.

Om mijn flitsers te leren kennen, heb ik via Facebook een mentor gevonden, hij gaat me onderwijzen en…dat gaat straks gebeuren, Ciao!

De bus met zijwieltjes

Dag 5, Dinsdag 29 Oktober, Bristol-Breda

Lieve I was al weg toen ik opstond om half acht. 

In de woonkeuken stond de draadloze thermostaat en die zette ik op een dragelijke temperatuur en installeerde me met koffie en de iPad, op inmiddels mijn plek, aan de tafel. Broerlief kwam er ook al snel aan, we besloten te ontbijten/lunchen op het vliegveld. 

We hadden het druk met het opladen met onze apparaten. Een puntje van aandacht mensen; in Engeland hebben ze geheel andere stopcontacten, dus je hebt een stekkerding nodig, gelukkig waren er genoeg van die attributen in huis.

We ruimden wat op, deden de afwas, pakten onze bagage in en liepen door het park naar de bushalte. We hadden al een kaartje online gekocht, dus we hoefden alleen maar de QR code te scannen in de bus. De buschauffeurs zitten achter glas en zijn super chagrijnig, zelden groeten ze terug.

En weer reed de bus regelmatig door die speciale smalle busbanen met behulp van die wieltjes, zo apart.

De luchthaven is klein, maar je moet er wel onwijs veel lopen, zelfs trappen, voor je bij je gate bent. Het doet allemaal wat knullig aan.

We hadden nu een city hopper en de catering van de KLM was aanwezig, maar was niet te eten. De wijn smaakte wel, maar was niet bijzonder.

In 55 minuten vlogen we naar Schiphol. 

Broerlief moest naar de bagageband om zijn koffer op te halen, ik nam afscheid van hem en rende naar de trein, en…… haalde hem gelukkig.

Het verliep supergoed en om 18:00 waren manlief en ik weer verenigd, we zaten beiden vol verhalen.

Tja en dan neemt het gewone leven het weer over, ook niet verkeerd voor een tijdje.

Ik ben druk met mijn foto’s en langzamerhand zullen we de overwintering gaan voorbereiden, want over 8 weken is het zover.

De meeste van onze vrienden daar, zijn er al en hebben jaloersmakende verhalen via FaceTime. 

Maar voor het zover is hebben we nog heel wat afspraken en logeerpartijen, dus de tijd gaat vliegen. Ciao


Opeens stonden we voor een Banksy

Dag 4, Maandag 28 Oktober 2019, Bristol

Na de ochtendrituelen, inclusief DE tosti’s, gingen we weer op pad. Lieve I, had een dag vrij genomen, en was ook van de partij, ze had een hele tour door Bristol gepland met als eindpunt de Clifton Suspension Bridge.

We liepen richting centrum, tot aan de Avon en vandaar liepen we langs het water kilometers verder naar het centrum. Er is daar enorm veel te zien, industriële gebouwen die mooi opgeleukt zijn, veel graffiti en muur schilderingen. 

Het was echt een bijzonder mooie tocht zo langs het water, je hebt geen idee dat je eigenlijk midden in een grote stad loopt, zo genuanceerd en weids is Bristol.

Het meest bizarre dat ik gezien heb, is een pracht van een moderne voetgangersbrug over de Avon, die nergens naar toe leidt met ernaast een autobrug met hetzelfde lot. De bedoeling was dat er aan de overkant een geheel nieuwe wijk gebouwd zou worden met een voetbal stadion. 

Nu ligt het er allemaal wezenloos bij (waarschijnlijk is het betaald van EU geld en toen was het geld op) een grote trieste verspilling.

We kwamen uit bij het Feeder Canal, dit kanaal zorgt er door middel van een sluis voor, dat het water in de haven op niveau blijft en niet onderhevig is aan de getijden.

We liepen langs superstrakke moderne gebouwen, een soort kop van Zuid, via een mooie brug naar het prachtige oude station. 

We mochten van de bewaking even het perron op om te fotograferen en namen nog snel een koffie in de stationsrestauratie. Het is een mooie restauratie, maar de inrichting was ongezellig, een rommeltje en ze hadden niet eens gebak.

Ik heb echt wel even moeten mopperen, de pubs zijn hier zo gezellig en knus en dan zaten wij in een ongezellige tent. Al snel waren ze mijn gezeik beu en werd er besloten dat we naar een gezellige pub zouden gaan. Hoi, Hoi, Hoi, ik fleurde meteen op.

We liepen langs de Bristol Cathedral, naar een hele leuke, oude pub ‘the Ship’, genaamd. Het zat er vol drinkend volk (midden op de dag), dus wij namen er ook maar eentje. Lieve I en ik, waren de enige vrouwen op de bardame na.

Na het aangenaam verpozen, liepen we naar de dokken en dat is een hele belevenis er is van alles te zien, er liggen zelfs Nederlandse rivierboten.

En opeens………stonden we zomaar voor een Banksy, dat was voor mij een magisch moment. Je moet het weten anders mis je hem.

We liepen verguld verder, de brug was nog ver, en het begon al bijna te schemeren, dus we stapten flink door. Maar broerlief wenste plotseling nog een dringende sanitaire stop in een pub.

Dat was het breekpunt, eenmaal in de warme, knusse pub, ‘The Nova Scotia’, besloten we de brug voor gezien te houden. Volgend jaar ben ik weer welkom bij Lieve I en dan doen we die alsnog.

We hebben daar heerlijk gezeten en nog een leuk gesprek gehad met een aardige pub ganger.

Om Lieve I te bedanken voor de gastvrijheid, boden we haar een dineetje aan in een luxe pub, ‘The Pump House’.

We startten met ….een gin&tonic en genoten later van een heerlijk diner. Het dessert namen we in een doggybag mee naar huis, het was te veel allemaal.

Omdat we nu toch echt pap in de benen hadden, gingen we met een taxi naar huis voor de somma van 12 pond, de taxi’s zijn echt spotgoedkoop daar.

We namen thuis nog een afzakkertje en zeiden Lieve I alvast gedag en bedankte haar voor alles, zij moest de volgende ochtend vroeg alweer naar het werk, wij zouden pas rond 10 uur naar het vliegveld reizen. Ciao

Up, naar de Sunday Roast

Dag 4, Zondag 27 Oktober, Bristol 2019

Het uur langer slapen is me wonderwel gelukt! Super, ik had genoeg power voor de dag, want het ging een lange wandeling worden vandaag.

We zijn met z’n 3-en, fervente wandelaars, dus we hadden gekozen voor een trail (16km) langs de Avon.

De Avon is een grote rivier die door Bristol heen loopt, richting Bath. In Bristol is het een getijde rivier, dat wil zeggen dat er eb en vloed te zien is.

Voor we gingen wandelen, voorzag broerlief ons weer van een tostie, ik zag hem dezelfde stipte handelingen uitvoeren, alsof hij nog in zijn lab bezig was. Zijn tosti’s zijn daarom van een constante kwaliteit. Ze smaken uitstekend.

Het was stralend weer, dus de roze poncho bleef thuis.

We liepen vanaf het huis van Lieve I in een half uur naar de rivier, de Avon, ondertussen zagen we genoeg boeiends om te fotograferen. Broerlief en ik met het Beest en Lieve I met haar Samsung, die overigens schitterende foto’s maakt.

Bij de rivier kwamen we op het mooie pad dat kilometers lang, langs de rivier loopt. Helaas was het wel een zompige bedoening daar en niks geen zand-modder, maar fikse klei zooi. Mijn Nikes zijn een beetje naar de filistijnen nu, alhoewel manlief ze nu enigszins toonbaar heeft gekregen.

We genoten van de prachtige herfsttinten, de natuur, de rivier, de langsvarende boten en we maakten vele praatjes met mensen die we tegenkwamen.

We zagen bijvoorbeeld een kunstenaar bezig met een enorme wandschildering, ik noemde hem accuut Banksy, omdat ik zo teleurgesteld was dat ik het fenomeen niet tegen gekomen was. De man voelde zich zeer vereerd.

Toen we na uren lopen en veel plezier, aankwamen bij de pub ‘The Old Lock’, besloten we daar na een borreltje, ook maar meteen te lunchen. 

In Engeland kent men het fenomeen: ‘The Sunday Roast’, en die vindt altijd plaats in de middag. Ik had deze lunch hoog op mijn bucketlist staan en nu kwam het er ook daadwerkelijk van.

De hele pub rook naar Kerstmis-eten, we hadden meteen trek.

De lunch was werkelijk subliem, lekker ouderwets, roastbeef met saus, Yorkshire pudding, verse groentes en puree. Het smaakte ons voortreffelijk en het vlees was botermals en smakelijk.

Het was heel druk in de pub, veel families en gezelschappen. 

Achter ons zat een groot gezelschap die enorm veel lol hadden. Na het eten ben ik naar hen toe gegaan en heb ik een gesprek aangeknoopt, het werden hilarische taferelen, vooral toen broerlief vriendelijk gemolesteerd werd door een grote, kale, vrolijke man met oorbellen en een enorme buik. Broerlief zag de lol er niet zo van in, haha. 

We zetten de tocht voort in lichte staat van dronkenschap, we hadden lol voor tien en dreigden regelmatig in de modder te vallen, het was glibberen hoor.

We kwamen nog in gesprek met 2 aardige vrouwen met een actieve hond, zo leuk, de mensen zijn hier enorm open en aardig.

Het was al donker en ietwat mistig toen we bij ons eindpunt aankwamen in Keynsham, bij de pub ‘The lock-keeper’, een hele knusse oude pub, we namen daar nog een drankje en liepen naar de bushalte. Ik werd door mijn twee ‘Engelen’ keurig door het drukke verkeer geloodst.

Eenmaal thuis, maakten we een Gin &Tonic klaar en proostten op deze prachtige dag.

Het smaakte ons goed, maar….de rest van de gin is voor de gastvrouw, die zich meteen voornam om op de dag van ons vertrek een G&T te drinken. 

Helemaal uitgeblust begonnen we aan een goede nacht om de volgende dag weer volop te kunnen genieten, Ciao.

Het leven door een roze bril

Dag 3. Zaterdag 26 Oktober, 2019, Bristol.

Tjonge, wat slaap ik hier toch goed. 

Het was baggerweer, storm en wind en heel veel regen. Helaas zou het de hele dag zo blijven was de voorspelling, dus het zou een ‘pubdag’ gaan worden.

We startten de dag traag op in de gezellige woonkeuken van ‘lieve i’ met veel koffies, gezellige gesprekken en heerlijke tosti’s, die met liefde en precisie door broerlief bereid werden. Hij ergerde zich wel behoorlijk aan de afwijkende maat van de boterhammen, haha.

Om 11 uur verlieten we in de stromende regen onze gezellige basis, ik wederom gehuld in mijn roze poncho. Mijn grootse zorg was dat mijn gympies niet te nat zouden worden.

We liepen door het natte park naar de bushalte en namen de bus naar het centrum. We moesten enorm omrijden omdat er een roadblock was, de politie was op zoek naar een crimi.

De bus zat bom vol studenten en naast me zat een student van de kunstacademie, hij tekende allerlei mythische figuren in een schetsboek. 

In het centrum stapten we over op de bus naar de wijk ‘Bishopton’, daar hadden we met Lynne afgesproken. Zij is een vriendin van onze gastvrouw, ik had haar al eens ontmoet toen ze met broerlief en Lieve I meekwam naar ons in Breda en….. Lynne komt dit jaar ook een week naar Calpe met hen.

We waren te vroeg en hadden eigenlijk het plan om lekker wat te shoppen in deze gezellige wijk. Helaas de regen liet dat niet toe.

We doken een trendy koffietent in en brachten daar onder het genot van een cappuccino en een gedeeld stuk taart, een droog uurtje door.

Buiten was het guur, nat winderig met luidruchtig, ietwat beschonken volk……..politie mannen, met auto’s, lopend en op paarden. Er liepen zelfs onvervalste ‘Bobbies’ bij. Er zou een of andere belangrijke voetbalwedstrijd plaatsvinden en ze verwachtten excessen.

Toen we het gênant begonnen te vinden, dat we daar zo lang zaten met slechts een consumptie, moesten we wel weer de regen in.

Het was echt verschrikkelijk, dus doken we na honderd meter maar een supermarkt in. Dat was leuk, lekker kijken wat die Engelsen verkopen….ik vond mijn geliefde ‘fever tree’ tonic. We kochten wat flesjes, want morgen (zondag) zouden we als ‘afzakkertje’ een gin&tonic drinken.

Broerlief maakte een komische opmerking tegen de man van de kassa, hij zei droog, terwijl we druipend voor de goede man stonden, “het regent”.

Nou dan schiet je toch echt in de lach met zijn allen. Eigenlijk gaat het zo over en weer, we lachen de hele dag door, we lijken wel een stel kleuters.

Tegenover de supermarkt, lag de pub, waar we met Lynne hadden afgesproken: “the prince of Wales”. Ook daar stond politie volk.

Wederom met gevaar voor leven staken we rennend en druipend over en propten ons de overvolle pub in.

Ook hier wat beschonken gasten die wilden weten waar we vandaan kwamen.

We vonden achter in een hoek een redelijke plek, maar het was er wel een klere herrie. Gelukkig werd het minder toen het beschonken volk naar het stadion liep.

Ook Lynne kwam druipend en zielig kijkend binnen, komisch hoor.

Lynne had voor ieder van ons een cadeautje, zij is namelijk van de cadeautjes, wij blij dat we voor haar ook een Delfts blauw blikje met stroopwafels hadden, ze was er zeer verguld mee.

Lieve I, kreeg van Lynne een rood poezen kerstjasje, broerlief een pak sesamcrackers die hij zo lekker vindt en ik kreeg een roze flamingo zonnebril voor Calpe. Zo komisch.

We brachten een paar aangename, gezellige, vloeibare uren door in de pub en hadden plezier voor 10 en uiteraard zette ik tot grote vreugde van het omringende volk regelmatig even mijn hippe zonnebril op, hilarisch.

Rond 5 uur, liepen we naar de ‘Coconut Tree’, een Srilankaans restaurant met tapasconcept. We bestelden veel gerechten en smulden gezamenlijk ons buikje vol. Het was heerlijk. We sloten af met ‘dronken’ bananen, hmmmmm.

Toen we buiten kwamen, was het droog, maar wel ijskoud met een pittig windje, dus ik trok toch maar weer mijn roze poncho aan en werd snel lekker warm. Dat ding is werkelijk goud waard.

Na een tweetal bussen liepen we lacherig de berg op en dronken thuis nog een afzakkertje en begonnen aan een lange nacht (klok 1 uur terug)

Vooral ik was benieuwd, hoe ik dit ging trekken. Ciao.

Hij droop af met de staart tussen de benen

Dag 2, vrijdag 25 Oktober Bristol

Wonderbaarlijk, ik heb ongelofelijk goed geslapen, ik ben maar 2x wakker geworden en sliep meteen weer in. Thuis word ik zeker 10 x wakker, met dank aan mijn lieve snurker, en kom dan moeilijk weer in slaap, omdat ik te zeer op mijn hoede ben voor zijn gesnurk en zijn lange apneus, soms wel van 1 minuut. Daarom mag ik van de huisarts 1x per 2 weken een slaappil om een zalige chemische nacht te beleven. Maar nu ik dus, voor het eerst in mijn huwelijkse staat, alleen op een kamer lig, besef ik hoe heilzaam dat is.

Het was voor mijn doen ook nog eens laat toen ik wakker werd, om 8 uur,  ik kon ‘Lieve I’ nog net gedag zeggen, zij ging naar haar werk.

Samen, met broerlief, dronken we koffie, deden de afwas van de dag ervoor, (lieve I, had een heerlijke curry gefabriceerd), kochten een voorraadje bier, wijn en alvast een paar blokken cheddar om mee naar huis te nemen, en gingen rond 11 uur op stap. 

We liepen via een bos, waar vossen wonen, grijze eekhoorns en een uil, door een park, in de stromende regen, naar de bushalte. 

We gingen naar Bath, met de bus, weer een dubbeldekker. Het was enorm druk op de weg en we deden er bijna een uur over. Het regende pijpenstelen, het was intens grijs en donker en er was een staking aan de gang (extinction rebellion) en we doken meteen een pub in (The Huntsman). 

Omdat we niet ontbeten hadden, hadden we stevige trek inmiddels. Na eerst een aperitiefje gedronken te hebben, bestelden we aan de bar Fish and chips voor mij en een tonijn sandwich voor broerlief. Het was heerlijk en…… we kwamen in contact met hele aardige Londenaren die een foto van ons maakten, ook de barman was enorm aardig, hij sprak ons toe alsof hij een voordracht hield, indrukwekkend hoor.

Inmiddels was het opgeklaard en droog, dus we maakten even een klein rondje door Bath en zagen onder andere de Avon in al zijn glorie die daar onder een schitterde brug doorstroomt.

Broerlief stelde voor om over die brug te lopen, maar ik had de zenuwen dat het weer ging regenen en dat we daardoor niet ten volle konden genieten van het Romeinse Badhuis waar ook veel in de openlucht te bezichtigen is.

Ik ben op veel Romeinse sites geweest, maar dit badhuis overtrof mijn stoutste verwachtingen, het is enorm goed bewaard gebleven, je ziet zelfs de warm waterbron, die nog steeds werkt. 

Om mijn schoonheid wat op te peppen, heb ik 2 bekertjes van dat vieze water gedronken en moooiiii dat ik nu ben. 

Er is een heel mooi museum bij, waar de opgravingen in verwerkt zijn. Echt mensen, mochten jullie ooit in de buurt zijn, DOEN! 

We maakten nog een kleine wandeling door een leuke winkelstraat, ik kocht verschillende soorten fudge en glazen oorbellen en broerlief kocht een kerstvogel met blauwe veren.

Het begon weer donker te worden, dus we besloten een bus eerder te nemen, echter die kwam niet. Uiteindelijk kwamen we precies op tijd aan om ons te melden in the old Vic, waar ‘Lieve I’ met 4 vriendinnen het weekend in zat te luiden. Heel leuk om haar vriendinnen te leren kennen. 

De pub hoort bij een theater en op een gegeven moment wilden ze ons weg hebben daar, maar er was ons toegezegd bij de aanschaf van de laatste fles wijn, dat we die in alle rust konden opdrinken. Toen gebeurde er een wonder, broerlief stond op, maakte zich breed, verhief zijn stem en vertelde in prefect Engels dat ons iets anders beloofd was en dat we niet van plan waren om te vertrekken. De ober droop meteen af.

Het was een gezellige avond.

In een pub (the Bancolounge) aten we met ons 3-en ons avondmaal.

Mijn paraplu was ik vergeten in Bath, maar gelukkig had ik een grote roze nood poncho in mijn rugzakje, en (ik als wandelende paraplu) liepen we naar huis.

Ik ben deze dag een paar keer bijna overreden, ik kan maar niet wennen aan het links rijdende verkeer.

Eenmaal thuis namen we nog een afzakkertje en gingen daarna volkomen tevreden naar onze eigen slaapkamer, wat een luxe. Ciao.

UP, naar ‘Lieve I’

Manlief bracht me naar de bus en ging daarna ‘gemakkelijk’ eten kopen voor zichzelf, hij redt zich wel.

Op Schiphol stond broerlief me al op te wachten met een enorme koffer bij zich, terwijl ik met een handbagage koffertje aan kwam zetten. Als ik dat geweten had, had ik wat extra schoenen mee kunnen nemen. Volgende keer beter.

We passeerden erg snel de security en onze camera’s moesten weer aan een grondiger onderzoek ontworpen worden.

Daarna kochten we voor onze gastvrouw, een liter Bobbi’s gin (de lekkerste), Delfts blauwe blikjes gevuld met stroopwafels en een Delfts blauw kookei dat oud Nederlandse liedjes afspeelt bij respectievelijk, een zacht, halfzacht en een hard ei. Leuk voor een Nederlandse dame in den verre.

Goed geslaagd, zegen we neer in een enorm gezellige Ierse pub, ‘Murphy’s’ geheten.

Mijn broer dronk er gulzig 1 liter ‘stout’ en ik een wijntje.

Ons vliegtuig was klein, een Boeing 737, we zaten vrijwel achterin en…..er was wederom geen catering, want…….weer staking. We kregen een bakje water en een koek, een stroopwafel dit keer.

Na een uur landden we op Bristol Airport en namen daar de bus naar het centrum. We hadden een app op onze mobiel gezet en kochten online de buskaartjes met onze visa, ideaal, dit gaan we de hele tijd doen hier.

We zaten in een dubbeldekker, helemaal bovenin op de eerste rij. Geweldig, dat uitzicht, ik keek mijn ogen uit en vond het links rijden ronduit raar. Maar het werd nog vreemder, de bus reed regelmatig een soort sleuf in, omdat de weg erg smal was en we tegenliggers hadden.

Mijn broer vertelde me dat de bus bij de wielkassen, kleine zijwieltjes heeft, zodat de bus er lekker door kan ‘rollen’. Ze noemen het hier ‘Guided Buses’.

In het centrum van Bristol stapten we over op een stadsdienst, na weer online kaartjes gekocht te hebben. Het was loeidruk in de bus (weer een dubbeldekker, en hoog dat die dingen zijn).

We reden door het spitsuur naar de wijk van ‘lieve I’ en moesten van daaruit nog een behoorlijke heuvel op en weer af. De stoepen zijn niet echt veilig, dus het is beslist geen omgeving voor manlief hier. Het verkeer vind ik vreselijk, ik wen maar niet aan het feit dat het gevaar van rechts kan komen, als ik keurig naar links heb gekeken voor het oversteken. Zebrapaden zie je hier niet en er is vaker geen dan wel een voetgangerslicht. Gelukkig let mijn broer goed op me. De huizen vind ik een gezellige uitstraling hebben met erkers, ornamenten, trappen en dergelijke, een beetje Harry Potter stijl. En dan die pubs, die zien er zo gezellig uit, ze trekken hoor. We besloten om op de eerstvolgende regenachtige dag een ‘pubdag’ te houden, goed plan.

Het huis van ‘lieve I’, ligt boven op een heuvel, je moet een stijle trap op om bij haar voordeur te komen. Het uitzicht is adembenemend, mooi zicht op Bristol.

‘Lieve I’ voorzag ons na de omhelzingen en de cadeautjes, meteen van een drankje en…de pret kon beginnen….Ciao.

Kerstmis vluchteling

Inmiddels zijn we gewend aan het idee, dat we steeds meer op elkaar zijn aangewezen. 

Thanks god, dat we nog samen zijn, anders werd het wel een eenzaam bestaan.

Het is wat wrang dat we voor de ‘feestelijke’ Decembermaand thuis zijn gebleven, volgend jaar gaan we al in December naar ons gezellige bejaardentehuis in Calpe, we zijn naast ‘wintervluchtelingen’, ook nog verworden tot ‘kerstmisvluchtelingen’. 

Back to reality nu, het is flink herfstig en nat en de ‘wintertijd’ zit er aan te komen. Dit jaar zal het terugzetten van de klok voor mij wat meer impact hebben, want ik zal twee uur terug in de tijd moeten en dat is wat voor een ochtendmens.

Ik ben dus aan het trainen, wat meer uitslapen, beetje bij beetje, en…het lukt me aardig. We gaan het zien.

Donderdag a.s. vlieg ik met mijn broer naar Bristol. We logeren een paar dagen bij een goede vriendin van hem, een hele aardige vrouw, die ik sinds kort ook mijn vriendin mag noemen. Zij is heel spontaan en kan uitbundig genieten van het kleine, daar hou ik van.

We gaan Bristol uitgebreid verkennen en er zit zelfs nog een dagje Bath in. Ik verheug me enorm, ik ben in tegenstelling tot manlief, maar 1 maal in Engeland geweest en dat was samen op een ‘kopie’ in onze studententijd. 

Manlief kan ik met een gerust hart achterlaten, hij zal vele koffiesessies hebben met de bovenbuurman, de Corsicaan, ja, ja, die is weer een tijdje in het land, we hebben inmiddels al vele gezellige uren samen doorgebracht.

En……manlief kan zich uitgebreid te buiten gaan aan……… in bed tv kijken, we hebben een ‘bakbeest’ aangeschaft voor de slaapkamer, een smart tv. 

Hoe modern we ook lijken, we kijken in de woonkamer gewoon nog naar een oude simpele kleine tv, zonder toeters of bellen.

Afgelopen weekend besloten we tot de aanschaf van ‘het bakbeest’, voor in de slaapkamer, met het oog op onze ouderdom, kwalen, eenzaamheid, gemakzucht, bedlegerigheid en noem maar op.

Eigenlijk ben ik een verfent tegenstander van een tv in de slaapkamer, maar nu, met het oog op ‘later’, denk ik dat het ons wel wat gaat opleveren. 

We hebben vooralsnog de regel ingesteld………’tv uit om half 10’, we kunnen desnoods de volgende ochtend dingen terugzien haha. 

We gaan wellicht onze dagen slijten in bed haha.

Manlief is naar de jaarlijkse controle van de oogarts geweest en nu is er pas duidelijk uitgekomen dat het steeds trager te kunnen focussen (de reden om de auto eruit te doen), alles te maken heeft met zijn voortschrijdende ataxie. Nou, eigenlijk hadden we dat zelf al bedacht. 

En, om nog een keer over die auto te beginnen, we missen hem niet echt, we pakken wat vaker een taxi en…we laten bijna alles thuisbezorgen (doet de jeugd ook haha) en….we houden nog geld over.

Hebben jullie dat nu ook dat alles langzamerhand kapot gaat?, een nieuwe wasmachine, droger, afwasmachine en dergelijke? Wij in ieder geval wel, vele zaken laten het afweten en moeten vervangen worden. Iets nieuws aanschaffen is makkelijk, maar dan moet het ook nog geïnstalleerd worden, bijvoorbeeld, nieuwe kranen, waar vind je zo gauw een loodgieter?

Het heeft me heel wat tijd gekost om er eentje bereid te vinden om dit klusje te klaren, de meesten vonden de klus te klein en zeiden dat ze het te druk hebben. 

Maar nu heeft er zich een bereidwillige aangediend, volgende week zullen 2 nieuwe kranen geplaatst worden, hoera!

Tja, en dan die tv, dat bakbeest, we snapten er helemaal niets van, maar gelukkig was de Ziggo monteur, tegen betaling uiteraard, bereid om de boel in te regelen en het modem boven weer werkende te krijgen.

Nu is alles weer even in orde, maar…ik houd mijn hart vast……denkend aan de koelkast, de oven……

Ik hoop dat ik tijd en/of WiFi heb om te bloggen vanuit Bristol, anders gebeurt dat met terugwerkende kracht.

Ciao.

Ik heb ook goed nieuws

Manlief en ik zijn in de rouw, we hebben iets te verwerken. 

Wij hechten aan familie tradities, met als hoogtepunt de gezellige Sinterklaasavond en nog meer, de Kerst.

Je begrijpt het al, het is na ruim 40 jaar over.

De kids willen geen Sinterklaas meer vieren, de pakjes worden verplaatst naar de Kerst, maar……met de Kerst zijn de kids niet thuis, ze gaan naar warmere oorden en dat is hun goed recht. Zoonlief heeft zich al wat langer teruggetrokken van de feestmaand, hij houdt er niet van. Dus….we zijn ineens home alone. 

Wij zijn geen claimende ouders, willen zeker geen verplicht nummer zijn en begrijpen de kids wel.

Maar…..het doet wel pijn kan ik jullie vertellen, langzamerhand brokkelt ons bestaan af.

Er is nog een klein kansje dat een gezamenlijke 1e Kerstdag er nog in zit, en dat zouden we binnen een paar dagen horen, werd ons verteld.

Maar manlief zei tegen mij, toen we na de ‘mededelingen’ naar huis liepen, dat wordt niks, het levert alleen maar stress, zeker als ze de dag erop gaan vliegen, we hakken de knoop zelf door, we gaan de hort op met de Kerst en ja, ook met Sinterklaas, we gaan niet met hangende pootjes thuis zitten.

Het is inmiddels geregeld. Met Sinterklaas zijn we welkom bij mijn jongste broer in Uitgeest, hij viert ieder jaar in zijn eentje ‘Sinterklaas’ met lekkers en chocomelk en de DVD van Toon Hermans, https://www.youtube.com/watch?v=Qc5xHHBp6Hs, wat is hij, en wij ook, blij dat we nu met z’n drieeën het ‘avondje’ doen.

Voor de Kerstdagen heb ik een appartement in Antwerpen gehuurd, lekker in de buurt van mijn oudste broer en gezin, voor het ware familiegevoel en ik weet zeker dat we met hen ook het glas gaan heffen. Mijn jongste broer zit dan in Engeland, anders was hij zeker meegegaan.

Leuke vooruitzichten, maar wel dubbel, hoplijk went het.

En of de duvel ermee speelde, ik werd ziek! Ik plaste ineens bloed en bleek een blaasontsteking te hebben, de 1e van mijn leven. Ik kreeg een stevige antibiotica kuur en daar had ik uiteindelijk meer last van, wat een troep, maar het kon niet anders. Nu ben ik weer het vrouwtje, maar ik ben als de dood dat dit me nog eens gaat gaat overkomen. 

Gelukkig heb ik ook goed nieuws, ik had een hele gave fotografie opdracht, te weten een zakelijk portret van een mooie dame in mijn studio en op een ander moment een shoot op het station en op een padel baan https://www.utpv.nl/padel/, dit alles voor haar website. 

Het is wonderwel goed gelukt en de samenwerking was perfect en…..ik kreeg, naast een lief kaartje, een aardige bonus bovenop het gevraagde bedrag.

Wat ben ik blij dat ik deze passie heb.


Ga op ÉÉn been staan en……

Ik geniet nog steeds na van de ohhh zo gezellige reünie. 

Nooit gedacht dat dit evenement zo’n impact zou hebben op me en.….niet alleen op mij, maar op meerdere mensen.

Ik heb enkele portretten gemaakt ter plekke, met de bedoeling om er een smoelenboekje van te maken. Maar…ik had de lat te hoog gelegd, ik wilde ook gesprekken voeren en herinneringen ophalen met deze en gene en….het licht was ronduit slecht.

Dus ik heb het niet compleet, maar heb wel de gemaakte foto’s doorgestuurd. 

Ik krijg hele leuke reacties en met sommigen heb ik ‘bijklets’ afspraken gemaakt. 

(Zo leuk om in de herfst van je leven samen de balans op te maken en naar de wortels van ons leven te kijken).

Het was er zelfs zo donker dat manlief nog ‘waggeliger’ was dan anders helaas.

Die arme manlief, mijn eens zo stoere bink, is nu zo afhankelijk van licht geworden.

Ik weet niet of jullie kunnen begrijpen dat licht zo belangrijk is voor het evenwicht, daarom heb ik een proefje voor jullie: ga eens op 1 been staan en probeer stabiel te blijven, lukt dit? Okee, dan doe je nu je ogen dicht en blijf op een been staan en…. wat ervaar je nu?

Nu begrijp je dat ‘zien’ cruciaal is voor je evenwicht. Daarom gaan we s’avonds liever niet meer de straat op dus. 

In huis hebben we sensoren op nachtlampjes, zodat manlief in de nacht zijn weg veilig kan vinden, deze dingen nemen we overal mee naar toe.

Nu ik het toch over manlief heb, zijn nieuwe neuroloog, een enthousiaste jonge hond, wil toch verdere onderzoeken doen, hij vindt het vreemd dat de spieren van manlief in tact blijven, meestal gaat de achteruitgang samen.

Manlief heeft bloed moeten laten prikken en dat wordt weer op allerlei ‘dingen’ onderzocht. Eind van de maand, neemt de neuroloog contact op. 

Baadt het niet dan schaadt het niet, maar beter wordt het niet.

Ik ben met broerlief weer naar de Kunsthal in Rotterdam geweest en nam mijn portretlens mee, uiteraard het beest ook hoor.

Er was een zeer indrukwekkende tentoonstelling van Joana Vasconcelos, ’I am your mirror’. Geweldige tentoonstelling, kort samengevat: Verleidelijk, humoristisch, uitbundig en ietwat absurdistisch. De foto’s spreken voor zich.

Ik heb geprobeerd om de interactie tussen mens en kunst in beeld te brengen, heel leuk om te doen.

En of je het gelooft of niet, we hebben weer een zeldzame parel in Rotterdam gevonden: ‘ Bierhandel de Pijp’, het oudste café van Rotterdam. 

Je moet het weten, want de buitenkant oogt shabby, maar eenmaal binnen kijk je je ogen uit. Niet geschikt voor manlief helaas, een erg donkere ruimte.

Er wordt ook gekookt en het schijnt goed te zijn, helaas waren wij te laat om nog te kunnen eten. Raadzaam is om te reserveren. Gelukkig kregen we een mandje apennootjes bij ons drankje.

Ik heb een interessante foto opdracht gekregen, het gaat om een header voor een zakelijke website. Ik heb mijn voelhoorns uitgestoken en kreeg onverwachts van enkele lieve mensen goede ideeën aangereikt. We gaan er vrijdag mee aan de slag, ook moet ik een zakelijk portret erbij maken. Zo’n leuke uitdaging.

Mijn agenda begint dicht te slibben met allerlei soorten afspraken, zakelijk en vriendschappelijk, met nachtjes logeren en ook……..een weekje naar het buitenland!

En voor we het weten, vertrekken we naar Calpe en gaan we daar weer lekker verder.

Op de reünie kreeg ik te horen dat ik nog zo vitaal ben, gelukkig wel, want ik wil nog zo veel, dat ik soms gek word van mezelf.

Morgen ga ik met een collega fotograaf een nieuwe lichtopstelling uitproberen, manlief is model, lief he?

Ciao.