Gooit Ciao de HANDDOEK in de ring?

Lieve mensen, ik sta voor een belangrijke keuze, wat moet ik doen?

  1. Ik ga door met mijn wekelijkse blog, 
  2. ik stop ermee, of, 
  3. ik zet de boel in de wacht tot betere tijden.

Ik mis ‘stof’ en prikkels om over te schrijven, ons leven is voor jullie niet bijster interessant. 

Dat shit virus zet meer op z’n kop dan ons lief is, ons leven ligt op de schop.

We zijn voorlopig veroordeeld tot ‘thuis’ blijven, geen uitstapjes meer, uitgezonderd beperkte visites en dergelijke. 

De wereld om ons heen is kleiner geworden, we verblijven voornamelijk in huis. 

Gelukkig wonen we comfortabel en zijn we van vele gemakken voorzien, dus we amuseren ons wel. 

Maar… we missen toch wel de dagjes uit met de trein, de mini vakanties en sociale contacten. Eigenlijk zouden we op dit moment met broerlief in Bilbao en omgeving, rondstruinen.

Mijn camera ligt al weken werkeloos in de kast, ik heb geen uitdagingen.

Mijn fotobewerkingen zijn afgerond en een mooi fotoboek van ‘Calpe in de Lockdown’ is besteld. 

Eigenlijk ben ik ‘klaar’, er staat niets meer op de rol.

Maar als jullie denken dat we bij de pakken neer zijn gaan zitten?, echt niet, we zoeken de uitdagingen in huis. 

Manlief is aan het opruimen geslagen en daar wordt ik zo blij van, hij heeft zeker 40 jaar aan ‘zooi’ verzameld. Ook pakt hij wat klussen in en rond het huis op.

Ik houd me meer bezig, (naast het wandelen, huishouden, lezen en Netflix), met koken en bakken. Die airfryer heeft me een enorme trigger gegeven en psssttt, er komt nog een nieuw ‘speeltje’ aan. 

Manlief is een fervente eter, dus die laat me mijn gang graag gaan.

Tja, je moet toch wat he?

Onze dagen zijn anders, maar goed gevuld (gelieve dit ook letterlijk te nemen).

Toch kan ik jullie melden dat ik, na Calpe, al 1 hele kilo kwijt ben (ik moet er nog 3) en manlief is zelfs afgevallen en hij loopt niet eens, grrrr.

Jullie zien, we maken het goed, maar we hopen wel dat we deze winter niet in Nederland hoeven door te brengen. Ciao.

Ochtend Geluk

Het hart is machtiger dan het verstand

De verjaardag van manlief was heel gezellig. Er mochten niet meer dan 6 personen komen van meneer Rutte en daar hebben we ons keurig aan gehouden, gelukkig hebben we niet veel kids, ze mochten allemaal binnen.

Manlief is behoorlijk in het zonnetje gezet en op het moment dat we allen het glas champagne (cadeau van M&J) hieven, belden M&J op beeld met ook een glas in de hand, wat een face timing he?

We hadden ons voorgenomen om de kids op afstand te houden omdat ze weer meer contacten hebben doordat de scholen weer begonnen zijn……..daar is niets van terecht gekomen, het hart is machtiger dan het verstand. De tijd zal leren of het hart zegeviert.

Ook ideale schoonzoon was jarig deze week, hij werd 50 jaar, hij was al in beeld toen manlief 50 werd. We hebben zijn verjaardag alleen met het gezin gevierd en dat was reuze gezellig. 

Omdat de dag van tevoren, de overbuurman was overleden en thuis opgebaard lag, had dochterlief ervoor gekozen om geen grote Abraham in de voortuin te zetten, maar toen ze de volgende dag wakker werden, zagen ze toch enige versiering, verzorgd door een van de buren.

Manlief beleeft weer gouden tijden voor de buis, je weet wel, hij kijkt naar de tour. Ik ben afgehaakt, ik lig boven voor de buis, je weet, Netflix. Ik kijk nu naar la reine del sur, geweldige serie en ik pik menig Spaans woord op als bijvangst. 

Als het goed is, heb ik deze week een shoot, dat wordt weer genieten. 

Verder heb ik niets te melden, oh ja, toch wel, ik heb geen last van ‘nomofobie’. Dit is grote angst om zonder mobiel te zitten en niet bereikbaar te zijn. Nou, ik zet het ding regelmatig uit, lekker rustig toch? Ciao.

Ochtend Geluk

Corona Frustratie?, dan maar een ‘natte lunch’.

Om maar met de deur in huis te vallen, ik heb last van ‘corona frustratie’. 

Ik heb er genoeg van, ik kan geen kant meer op. 

Ik mis zo veel en denk, is dit het nu? Ik ben nog fit en jong van geest, we hebben eindelijk financiële speelruimte en tijd, ik ben ongelofelijk nieuwsgierig en gretig, ik heb een geweldige camera, maar……..de tijd staat stil. 

De ene dag kan ik er beter tegen dan de andere, maar het broeit van binnen. Soms denk ik, laat ik maar de goden gaan verzoeken, we zien wel waar het schip strandt, ik ga de hort op, de trein, het vliegtuig en de bus in, naar musea, naar gezelligheid. Maar toch…, gevaarlijk ziek wil ik ook niet worden, dus ik blijf zoveel mogelijk opgehokt.

De jeugd gaat ‘rellen’ en de ouderen laten de pootjes hangen. 

Genoeg geklaagd, we moeten ermee dealen.

Elke dag maak ik mijn wandeling en elke dag, griezel ik weer van die zwetende, groetende, briesende hardlopers. Ik geniet van de schone lucht, de natuur en de beweging. 

Ik doe mijn boodschappen bij de appie en griezel van die akelige lui die geen afstand houden en eenmaal thuis, griezel ik nog na en was mijn handen en ook weer na het opruimen van de waren en zeker weer na het gebruik van de waren, je zou er bijna smetvrees van krijgen.

En dan opeens….staan de kleinkinderen voor de deur en kijken ons verwachtingsvol aan en natuurlijk laten we ze binnen en natuurlijk omhelzen we hen en later zijn we weer bang dat we ‘besmet’ zijn en tellen de dagen, gelukkig mogen we nu tot 10 tellen.

Ook zijn we op visite gegaan bij een ex collega (van de tijd dat ik nog werkzaam was als docent), we hebben wel in de tuin gezeten en met afstand. Ze woont vlakbij en we zijn erachter gekomen dat we veel gemeen hebben, zoals ‘Spanje’, eten, koken en borrelen. We hebben afgesproken om regelmatig bij elkaar te lunchen. 

We hadden met onze vriend Henri zaliger, ook zo’n ‘eet-relatie’, hij heeft de naam ‘natte lunch’ ingevoerd, wij missen hem en onze samenkomsten enorm en ook de vele goede gesprekken en zijn enorme humor. Dus….jullie kunnen je wel voorstellen dat we heel blij zijn, dat er weer een andere deur geopend is. 

Ik ga de spits afbijten en ga een Kroatisch gerecht maken en maak me niet gek over benamingen, zoals bijvoorbeeld zigeunersaus en moorkoppen hoor.

Tja, we moeten de lol, met beleid, binnenshuis gaan zoeken, het is wel wrang dat daar de meeste besmettingen plaatsvinden, wat een dubbele situatie. 

De statistieken geven aan dat er nu veel meer jongeren besmet raken, geen wonder, de ouderen zijn voorzichtiger geworden.

Manlief is morgen jarig, de kids zullen wel even binnen wippen (wel eng, want de scholen zijn weer begonnen, dus meer contacten) en ik moet toch wel iets in huis halen en dat is me een ding hoor. 

Dochterlief heeft een ernstige notenallergie, dus ik lees me het schompes op die kleine shit etiketten in de appie en raadt eens, er zitten bijna overal sporen van noten in. Kleinkind 1 is veganistisch en kleinkind 2 is vegetarisch, dus deze dame staat voor hete vuren. Maar……ik heb manlief gelukkig alvast een airfryer gegeven en heb bedacht dat ik heel veel frites en snacks ga bakken, safety first in deze barre tijden. Ciao.

De Jarige

Mijden als de corona

Voor ik echt begin, wil ik jullie een-super-luie-ontbijt-tip geven. 

Doe een afbakbroodje met een ei in de airfryer en zet de temp op 160 graden en de timer op 8 minuten en na de piep, hebt u het volmaakte ontbijt, echt, het kan niet beter.

Die airfryer had ik online besteld, alvast als cadeau voor manlief die binnenkort jarig is. Aanvankelijk was hij sceptisch, maar nu is hij laaiend enthousiast, na allerlei heerlijkheden, zoals zelfgemaakte springrolls, gepofte aardappels, zalmgerechten, appelflappen ect etc.

De afgelopen week stond in het teken van pakjes, Hans van PostNL zegt nu al ‘tot morgen’ tegen ons als hij alweer een pakje levert. Jaja, deze dame heeft eens lekker online geshopt, heerlijk op zijn tijd, zeker nu we niet voor ons plezier in een drukke winkel willen zijn. 

Nu heb ik veel bij Zalando besteld en wat doen die lui….. de boel afzonderlijk versturen. De ene dag komt er een polo, de andere dag een T-shirt en de volgende dag een topje. Schiet lekker op zo, maar het blijft spannend om uit te kijken naar weer een pakje, uiteraard was het shoppen ook leuk en…de garderobe wordt langzamerhand weer aangevuld. Manlief heeft er wel een taak bijgekregen nu, hij vernietigd en sorteert het verpakkingsmateriaal minutieus zodat het in onze kliko past, dat is hem wel toevertrouwd.

Nadat Hans van PostNL gisteren een doos wijn afleverde van Gall&Gall, hadden we toch wat last van ‘shop schaamte’, want we laten die goeie man wel zeulen met onze waren. Maar Hans vond het allemaal best, maar….zouden we een pakket voor de buurvrouw (niet de buurheks) willen aannemen?, vroeg hij. ‘Natuurlijk’ zeiden wij in koor, konden we eindelijk wat terug doen voor Hans, hoefde hij niet nog eens langs te gaan bij de buurvrouw. Hans liep naar zijn bus, pakte een steekwagen, en sleepte er een enorm pakket op….

Nu is onze hal geheel gevuld, we kunnen er amper in en uit en de buurvrouw?…….. die is op vakantie blijkt nu. 

Tja, verder heb ik weinig te melden, er gebeurt niet veel, we zien bijna niemand, we ‘mijden elkaar als de Corona’, want de pest is overwonnen. Ik claim bij deze de nieuwe uitdrukking, dat u het maar weet.

Toch hadden we deze week nog een gezellige borrel op het programma staan, bij een ex collega van mij, maar door de hitte hebben we die verplaatst, te heet voor ons allen.

De hitte hangt nog als een dikke warme vochtige wolk in het huis, hopelijk verlaat hij ons vanmiddag tijdens de verwachte onweersbuien, we zijn hem liever kwijt dan rijk nu.

Gelukkig kan ik mijn ei nog goed kwijt in het bewerken van mijn foto’s en het maken van fotoboeken, maar ik mis het shooten verschrikkelijk, misschien moet ik maar weer eens met manlief aan de slag gaan, hij begint een interessante ‘kop’ te krijgen, zeker nu zijn haren wat langer en grijzer worden. Ciao.

Ochtend Geluk

De Ipad gooit roet in het eten.

De nieuwe vaatwasser kan er wat van en…..hij is stiller en zuiniger, dat ook nog. 

Hij moest meteen flink aan de bak, want toen M&J er waren, was er afwas genoeg.

Zij arriveerden woensdag ochtend en we wachtten hen op met koffie en Limburgse vlaai, Merlyn is er gek op, vandaar.

Het wederzien was uitbundig en we vergaten … …’Corona’…., fingers crossed nu.

Ik had een heerlijke Indische lunch voorbereid (al zeg ik het zelf) en Jelle vergreep er zich (te) uitbundig aan en………heeft de hele nacht maagpijn gehad, wat een start he?

Wij hadden gelukkig nergens last van.

Alvorens te starten met een borrel en de late lunch, hadden we de auto naar het hotel (https://www.mastbosch.nl/) gebracht en waren terug naar ons gelopen.

Daarna konden we echt los gaan, maar……we hebben het heel netjes gehouden, het was te warm voor veel alcohol.

We hadden weer pret voor tien en het leek net alsof we elkaar een paar dagen ervoor nog gezien hadden.

De dag erop stond in het teken van een luxe lunch in het restaurant

(http://www.liefdegesticht.nl/) van hotel Nassau in de stad, maar eerst wilde Merlyn een nieuwe iPad, kopen. En dat slokte heel wat tijd op, eerst wachten, toen kiezen, toen dingen uitleggen en toen bestanden laten overzetten, pfff. In Bristol is het zeer ingewikkeld en tijdrovend om de Apple shop in te komen, dus Merlyn greep haar kans in Breda.

Eenmaal in het restaurant vergaten we het gedoe en genoten intens van de exquise gerechten. Het was verrukkelijk, een aanrader dus. Kijk maar eens op de website, wij namen het menu van de chef.

Manlief en ik dronken met M&J later nog een afzakkertje op het terras van hun hotel en liepen daarna ietwat vermoeid, maar uiterst voldaan, door de hitte naar huis (20 minuten).

De volgende dag, kwamen M&J bij ons ontbijten, we zouden even bekijken wat we zouden gaan ondernemen. Helaas….de nieuwe IPad gooide roet in het eten, een app (Canal Digital), was niet goed ingeladen en werkte niet, dus we moesten terug.

Weer naar de stad en weer eerst wachten (in de hitte) om binnen te mogen, uiteindelijk heeft de medewerkster na anderhalve uur ‘klooien’ de boel aan de praat gekregen. Ik zal jullie de details besparen, maar M&J hebben een gezamenlijk Engels account, waarmee je eigenlijk niet in de Nederlandse AppStore kan, dus dat moest omzeild worden. 

Maar het is gelukt, M&J glommen van opluchting en wij gezamenlijk van de hitte.

We hebben de auto weer naar het hotel gebracht en zijn naar https://www.moeke.nl/ginnekenindex.php, onze stamkroeg,  gelopen en zegen neder, onder de platanen, op het terras, het feest kon weer beginnen. We hebben er genoten van versnaperingen en een heerlijke late lunch.

En toen was de dag van vertrek alweer aangebroken, maar eerst kwamen ze nog gezellig ontbijten bij ons. 

Wat was het fijn om elkaar weer te gezien te hebben, maar wat een enerverende dagen in de hitte, gelukkig is ons huis aangenaam koel gebleven.

We gaan elkaar weer zien in Spanje, zij gaan al eind September en wij in December, tenminste…..als ‘Corona’ niet weer toe gaat slaan. Ciao.

Vreemd en asociaal

Wat een vreemd en asociaal leven leiden we nu, gelukkig hebben we elkaar.

We zijn nog geen een keer naar een terras gegaan of naar een restaurant. Ook de stad mijden we als de pest. 

Ons laatste contact met anderen was op de verjaardag van kleinkind 1, 11 dagen geleden, gelukkig kunnen we er nu wel bijna zeker van zijn dat we daar (door de jongeren) niet besmet zijn geraakt.

En nu…… gaan we onze bubbel vergroten, we gaan volgende week M&J welkom heten in onze casa. Ze verblijven in een hotel in de buurt, maar we zullen 3 dagen samen van alles gaan ondernemen, wel met de nodige veiligheidsmaatregelen hoor. 

We verheugen ons zeer om hen weer te ontmoeten, we hebben elkaar enorm gemist, mede omdat we erg gehecht zijn geraakt tijdens de strengen lockdown in Spanje. Het gaat beslist genieten worden.

Weten jullie nog dat ik schreef dat er allerlei zaken vervangen moeten worden in onze casa?….het is weer zover, de vaatwasser heeft gisteren de geest gegeven. Het ding is bijna 20 jaar oud geworden, niet slecht he?

Vanmiddag wordt er een nieuw apparaat geïnstalleerd, als dat niet voortvarend is?

Ik zou wel zonder zo’n ding kunnen hoor, maar we hebben afgesproken dat we de thuisbasis zo luxe mogelijk willen hebben, zeker omdat we zoveel aan huis gekluisterd zijn nu.

We hadden voor ons vertrek naar Spanje, boven een wifi booster laten installeren, we wilden namelijk in het hele huis goede ontvangst hebben en eindelijk hadden we het ding na weer een bezoek van een Ziggo monteur goed aan het werk, en…. hij verzekerde ons dat deze booster (Ziggo C7) het beste apparaat van de ziggo was. 

Helaas …. kregen we deze week een mail van de Ziggo dat dit type booster ‘hack gevoelig’ is en of we de naam en het wachtwoord maar even willen veranderen. Okee dacht ik, doe ik meteen, maar ik had al gauw in de gaten dat dat niet zo simpel was. 

Ik wilde mijn vingers er niet aan branden, stel je voor dat we niet meer kunnen Netflixen in ons bedje?

Dus….. ik belde de Ziggo en vroeg of er een monteur langs kon komen, tegen betaling uiteraard. Maar….dat kon niet, je weet wel Corona. Ik zei nog dat het probleem bij hen lag en dat het geen stijl was om de klant het te laten oplossen, maar ze waren niet te vermurwen. 

Toen vroeg ik of ik dan een echt veilig apparaat kon bestellen en dat kon en ja…dan kon er wel een monteur komen. Snapt u het nog, ik niet. 

Ik heb meteen het apparaat besteld. Het betreft een set van 3 units (TP-LINK DECO M4).

De volgende dag had ik de set al in huis en ohhh, wat mooi ziet het eruit, haha.

Ik dacht: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het kan”, ik ben de boel dus gaan installeren. Het was uiteindelijk uitermate simpel, je moet een app downloaden en dan ga je stap voor stap aan het werk, opoe kan de was doen hoor.

We hebben nu boven, in 3 kamers zo’n unit staan. Ik heb al onze apparaten en Netflix verbonden en het werkt voortreffelijk. Zoooo blij dat dit me gelukt is.

Een buurvrouw van ons, niet de buurheks, is overleden, zij had zo blijkt nu, de gekkekoeienziekte, ongelofelijk dat je dat zomaar kan krijgen. 

Niemand wist dat ze hieraan leed, ze is nog vrij lang zelfstandig gebleven, maar we vonden haar wel steeds vreemder worden. Wij gingen aanvankelijk goed met haar om, maar opeens wilde ze niets meer van ons weten, een groet kon er amper nog vanaf. Ik heb haar nog gevraagd of er iets was, ‘nee hoor’ zei ze toen.

Toen we terug kwamen uit Spanje, mistte ik haar meteen, ze liep normaliter een paar maal langs met haar hondje. Ik ben gaan informeren bij deze en gene. Het gekke was dat ze door de meeste buren nog niet eens gemist was. Uiteindelijk wist een van de buren ons te vertellen dat ze in een hospice lag en dat het ging om de ziekte van Creutzfeldt-Jakob.

Wat in en in triest. Ze was echt een fitte, actieve vrouw (77) en probeerde zo gezond mogelijk te leven.

Haar huis(je) zal binnenkort verkocht gaan worden, het betreft een zeer oud ( mooi verbouwd) boerderijtje, zelfs met een nog in gebruik zijnde bedstee. 

Er zullen veel mensen op af gaan komen en de prijs zal hoog zijn. 

Ze laat twee zonen en 3 kleinkinderen achter en de toch wel moeilijke hond heeft ze zelf nog laten inslapen.

Ik loop elke dag genietend mijn ronde door het Markdal, een weldaad, zo fijn dat dat gewoon mijn achtertuin is. 

Het is ontspannend en bij terugkomst in onze casa is mijn hoofd leeg en ben ik weer vol goede moed op wat komen gaat. Ciao.

De Booster

Een spugende uitademing vol met aerosolen

Het Markdal ligt er mooi bij, ik geniet elke ochtend weer van mijn wandeling. 

Het valt me op dat het drukker is, wellicht heeft dat alles te maken met de corona, meer mensen die rondom huis hun vakantie doorbrengen en de natuur opzoeken.

Ik ga nu maar wat vroeger van huis, minder mensen en honden.

De paden zijn smal, dus afstand houden is niet mogelijk, best wel eng met die zwetende lui die voorbij rennen en in een spugende uitademing je een ‘goede morgen’ wensen, goedbedoeld, maar toch een risico vind ik.

Ja, lieve mensen, ik ben best wel bang, maar ook wij nemen regelmatig een risico.

Bijvoorbeeld op de verjaardag van kleindochter 1. We waren uitgenodigd voor een borrel. We waren met 13 personen en we gaven de jarige een knuffel en de ouders. Dochterlief is totaal niet bang en gaf zelfs een kus, ze zegt dat we ons niet gek moeten laten maken, de kans om besmet te raken is zo klein, zei ze.

En tja, je wil dan niet flauw doen. Gelukkig waren we buiten en hebben we met de rest van de mensen afstand gehouden. Maar toch, het knaagt, de meeste besmettingen vinden thuis plaats.

Het was overigens een hele gezellige borrel. 

Ons kleinkind werd 16 en werd door een knal roze limousine opgehaald, vol met vriendinnen. Ze hebben 2 uur door Breda gereden en foto’s gemaakt voor hun insta accounts haha.

Toen wij kwamen, werden ze net afgeleverd door de popi Jopie chauffeur, super om die meiden uit te zien stappen.

Omdat we nu zoveel thuis zijn, maken we onze casa en tuin wat gezelliger, je moet toch wat he?

Ik shop dus lekker (online) allerlei zaken, zoals mooie dekbed overtrekken, kussens, bakattributen, lampjes, drank, bloemen en planten.

We plannen voorlopig niets meer. 

Broerlief ziet af van een logeer partij, hij heeft geen zin in de treinreis met mondkapje en wil ook geen risico lopen. 

Broerlief uit Antwerpen zien we voorlopig ook niet, want in Antwerpen zijn de besmettingen alarmerend.

Tja, en dan hebben we M&J, zou hun komst nog wel doorgaan? En is het wel verstandig om hen te ontvangen? Geen idee hoe zij hierin staan. In Calpe wisten we dat we buiten de super geen contacten hadden. Nu zijn zij in de UK en ontmoeten zij, net als wij weer anderen, dus het risico op besmetting is zowel voor hen en ons groter nu. 

Wat is wijsheid en helemaal op veilig spelen, verziekt je leven wel behoorlijk. De tijd gaat het leren.

De kids gaan niet op vakantie, maar kleinkind 2 heeft het geluk om mee te mogen met haar vriendinnetje, wiens ouders ouders een heel kasteel in Frankrijk tot hun beschikking hebben, met personeel en al. De foto’s liegen er niet om, wat een luxe daar.

Het surfkamp van kleinkind 1 is helaas afgezegd, ze werkt nu op een aardbei plantage, verschil moet er zijn he? Ciao.

De balans van ons consumeren

Sorry, lieve mensen, ik ben wat aan de late kant. Van deze en gene kwamen al vragen over het hoe en waarom en ook dat men zo gewend was aan een dagelijkse blog en nu moet men afkicken, haha. 

We zijn inmiddels bijna 3 weken thuis, we zijn volledig geland en relaxed, misschien iets te.

De eerste dagen na aankomst, telden we de dagen en wat waren we blij dat we uiteindelijk na veertien dagen, konden zeggen dat we niet besmet waren geraakt in het vliegtuig, een pak van ons hart.

We beginnen te wennen aan de ‘losse’ aanpak hier en zijn niet zo meer zo bang, ook nemen we meer risico.

De kapster kwam bijvoorbeeld aan huis zonder mondkapje, we pikten het, wel met wat schroom. 

We hebben in deze weken veel moeten regelen, niet gek als je bijna een half jaar bent weg geweest.

Gelukkig verliep alles prima, we zijn zeer energiek gelukkig.

Zoals altijd na een lange tijd weg, hebben we de balans van ons consumeren opgemaakt en kwamen tot enkele veranderingen. 

Het NS abonnement van ons beiden gaat op de schop, manlief reist veel minder en heeft zijn abonnement opgezegd. Hij kan samen met mij ook voor 40% korting reizen. 

Ik heb de keuzedagen gecanceld omdat ik de helft niet gebruik ivm de overwintering. Ik kan altijd een goedkope dagkaart aanschaffen bij de Hema en dergelijke. Deze verandering scheelt weer knaken, haha.

En dan hebben we de museumkaart, manlief heeft de zijne opgezegd, hij gaat niet zo vaak meer naar een museum, dit in verband met zijn neuropathie.

Deze beslissingen hebben we ook genomen door de angst voor het corona virus, we gaan nu echt niet voor ons plezier in een trein of bus zitten.

En of de duvel ermee speelde, Transavia heeft de vlucht naar Bilbao ( in September), geannuleerd, geen idee waarom.

Gelukkig heb ik het appartement kosteloos kunnen annuleren. Voor broerlief, die zou met ons meegaan, is het een hard gelag, hij heeft nog geen vakantie gehad.

Binnenkort komt hij een paar dagen logeren, kunnen we  een paar dagen hier gezellige dingen ondernemen, kleine troost en….Bilbao blijft op ons to do lijst staan hoor.

M&J komen over enkele weken ook naar ons toe voor een paar dagen, dat wordt weer party time.

Dochterlief heeft me enorm verrast, ik werd ter ere van mijn verjaardag (1 Februari), door haar en de dametjes meegenomen naar een nieuw restaurant van het bedrijf waar dochterlief de marketing coördinator is. 

Het gaat om een nieuwe ‘Moeke’, de eerste ‘Moeke’, was/is ons stamcafé in Breda. Het concept is bijzonder en nu wordt het langzamerhand een keten. Moeke Nijmegen is de 8e Moeke en binnenkort opent Moeke Den Bosch haar deuren. Dochterlief verzorgt oa de branding voor deze zaken.

Moeke Nijmegen ligt aan een zwemplas en is meteen al een hit, super, vooral in deze zware tijden voor de horeca. 

Ik beloof jullie weer wat sneller terug te komen met een neuzeltje, Ciao.

Tussen de regels door

Evaluatie overwintering 2020

Toen we begin Januari arriveerden werd ik al snel ziek, behoorlijk ziek.

Ik heb dagen koorts gehad, heb de longen uit mijn lijf gehoest, nachten niet geslapen en ik had totaal geen energie. Ook mijn stem liet het afweten. Ik knapte maar langzaam op, het heeft zeker anderhalve maand geduurd voor ik weer de oude was.

Eind februari kwamen de eerste berichten van het COVID virus binnen. Ik dacht meteen, dat lijkt op mijn ziekteverschijnselen (nu blijkt dat het virus al in november actief was). 

We vertrokken in Maart naar Andorra en hadden niet in de gaten dat er zich spoedig een ramp ging voltooien.

Een dag na terugkomst uit Andorra, ging Spanje in een strenge, totale lockdown. Wat een geluk dat we niet meer in Andorra zaten.

In het begin waren we wat lacherig en sceptisch, maar al snel werd het bittere ernst. Er waren dagen dat we geen mens zagen of hoorden. We hoorden wel een oorverdovende angstige stilte, de straten waren leeg en er was geen verkeer, het leek net als of we alleen op de wereld waren, gek werden we ervan.

Al gauw besloten we met M&J contact te blijven houden, in de vorm van een wekelijks etentje en wat borreluurtjes. Zo blij dat we dit gedaan hebben, anders hadden we het beslist niet volgehouden. 

We waren ons bewust van het risico dat we namen en besloten om elkaar elke dag digitaal te melden of alles goed was en Manlief en Merlyn gingen geen boodschappen doen. Zowel Jelle als ik gingen maar een paar keer weer week de deur uit om het risico te verkleinen. 

In het begin vond ik het doodeng, we hadden geen idee hoe erg de situatie was in Calpe en ik zag in gedachten overal ‘besmette mensen’ rondlopen. Ik kan rustig zeggen dat ik bang was voor ons leven.

Ik had, duidelijk in het zicht, een lijst belangrijke telefoonnummers neergelegd, voor het geval dat.

Het was ook heel erg om niet gewoon naar buiten te mogen gaan, manlief is 7 weken niet buiten geweest. Het heeft er behoorlijk ingehakt, ik moet het zeker nog verwerken allemaal.

Wat waren we blij toen we weer mochten wandelen, wel in tijdsloten, maar dat namen we voor lief en ik ging zelfs ook in een ‘jonger’ tijdslot aan de wandel, gelukkig ben ik nooit aangehouden. 

De politie en het leger waren dreigend aanwezig en gaven flinke boetes aan overtreders. Toch voelden we ons uiteindelijk veilig, zeker toen de mondkapjes verplicht werden.

Door de strenge controles werd goed afstand gehouden gelukkig, dat is hier wel anders.

Helemaal blij waren we toen de terrassen en de restaurants opengingen, het leek bijna weer normaal. Maar in het begin vond ik het ook wel eng.

Nog blijer waren we toen de club openging en het zwembad en………de stranden en de zee.

De timing was perfect qua weer, want we hadden verkoeling nodig. Het was een mooie extra dat we de zee in konden, dat hadden we nog nooit meegemaakt hier, volgend jaar zal het erom spannen of de zee in Mei al goed op temperatuur is.

We zagen deze extra maand ook als een cadeau, ondanks het gemis van de kids en ‘thuis’, zeker nu de verzekering alles vergoed heeft.

Ik heb zeer weinig kunnen fotograferen, we hebben na Andorra geen uitstapjes meer gemaakt, broerlief kon niet komen en ik heb geen speciale wandelingen gemaakt.

Maar de ellende heeft ook een positieve kant, we hebben een hele hechte vriendschap opgebouwd met M&J, de schrijver en zijn vrouw en later ook met Sammy en Pablo en onze nieuwe ‘jonge’ vriend.

Helaas konden we weinig tot geen contact onderhouden met Paul, hij woont niet in Calpe. Volgend jaar gaan we dat ruimschoots goed maken.

We hebben het contact met jullie, middels berichtjes, telefoontjes en mailtjes zeer gewaardeerd, dat heeft ons zeker geholpen. Zo lief van jullie, dankjewel. Sommige berichten kwamen zelfs uit een onverwachte hoek, dat was ook verrassend.

En nu zijn we thuis en ik moet zeggen dat de aanpassing sneller ging dan vorig jaar, ook geen lekkend brein dit keer.

We voelen ons hier wel minder veilig, boodschappen doen vind ik eng hier en afstand wordt bijna niet gehouden. Ik winkel zo veel mogelijk online.

Gelukkig kan ik mijn energie kwijt in een veilig Markdal, ik ben inmiddels alweer 6 ons lichter.

Mijn corona nagels zijn bijna verdwenen, nu de corona zelf nog. Ciao.

Happy

Een kapot vliegtuig en een snotteraar

Donderdag 25 Juni

De dag van vertrek. 

We zijn vroeg opgestaan en hebben alle laatste karweitjes op ons gemak kunnen doen.

We werden door M&J en onze nieuwe ’jonge’ vriend uitgezwaaid, allen met tranen in onze ogen. We zijn zeer hecht geworden in deze bizarre tijd. 

De taxi was mooi op tijd en voordat we de taxi in mochten, moesten we onze handen ontsmetten, ook Jelle hield zijn handen op haha.

Het vliegveld was spooky leeg. Het was er echter zeer relaxed, zelfs bij de security. Helaas geen koffie te krijgen.

Het boarden verliep chaotisch, op je boarding pas stond je zone, die werd omgeroepen, maar niemand begreep of hoorde dat. Het was een rommeltje, gelukkig waren we maar met ongeveer 90 mensen. Al deze mensen hadden een verhaal over hun lockdown. Er was een oudere dame die de lockdown alleen heeft moeten uitzitten, ze was erg eenzaam en had geen internet, triest.

Uiteindelijk zat iedereen op zijn plek. 

Bij het instappen kregen we een menukaart en een pakje desinfectie spul.

Er zat een snotteraar/nieser in onze buurt, hij had zijn mondkapje niet op zijn neus. Hopelijk zijn we niet besmet.

We hadden een half uur vertraging omdat er iets in het systeem was uitgevallen, gelukkig hebben ze het kunnen verhelpen.

De vlucht verliep voorspoedig.

De taxi (via ‘snel een taxi.nl) stond klaar, de Afghaanse chauffeur had geen mondkapje op en zei dat wij de onze gewoon af mochten doen. Omdat we weten dat het dragen van een mondkapje ons niet beschermd, maar de ander wel, deden we het met wat schroom af. Ook hoefden we onze handen niet te ontsmetten.

Thuis stond ons een enorme verrassing te wachten.

Dochterlief en de dametjes, hadden de kamer versierd en legden net de laatste hand aan een uitgebreide borrel/snack tafel.

Wat een ontvangst, we mochten hen zelfs knuffelen, ze waren niet bang voor besmetting en wij ook niet. Het werd een hele gezellige borrel, met veel nieuwtjes, verhalen en gelach.

Ideale schoonzoon had een training, maar hij schoof later ook aan. We hadden dit onthaal niet durven dromen.

Vrijdag 26 juni

Heerlijk geslapen en vol energie werden we alweer om 6 uur wakker. Tijd voor koffie,

Manlief had gisteravond het apparaat al goed door gespoeld gelukkig.

Ik had de koffie hard nodig, want ik was me het apenzuur geschrokken, ik ben namelijk 5 kilo aangekomen, vreselijk. Ik ben maar een kleintje en dan is dat veel hoor. Dit gaat afzien worden.

Ik ben maar meteen flink aan de wandel gegaan en genoot van het Markdal en ondertussen verzon ik een boodschappen- en een todo lijst voor deze mooie zonnige dag.

Ik kon het niet laten om toch maar even 2 verse bolletjes te kopen, we hadden anders geen ontbijt he?

Wat me opviel is dat niemand hier afstand houdt en ook heb ik geen mens met een mondkapje gezien, bizar voor mij.

Bij AH, wordt je een zgn gedesinfecteerd karretje aangegeven, maar er is geen ontsmettingsmiddel en er zijn ook geen handschoenen, weer vreemd voor mij. En ook in AH, geen afstand.

Omdat we nu eenmaal gewend zijn om warm te eten rond half 2, zetten we deze goede gewoonte door. Broccoli met een tartaartje en veel uien.

We hebben de koffers uitgepakt, ik heb gewassen, gedroogd en manlief heeft het begroeide terras weer zichtbaar gemaakt.

Het thuiskomen valt ons erg mee en we gaan eigenlijk gewoon door met waar we gebleven waren.

Een dezer dagen zal ik nog een korte evaluatie geven van de overwintering 2020.

De snotteraar