Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houd sinds 2010 een (reis)dagboek bij op https://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan  en sinds 2015 hier op mijn site.

Manlief en ik, proberen zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Je mag me altijd mailen, ook voor een shoot: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is sinds Sept 2015 193.520 x bezocht

Oorverdovende storm

Woensdag 15 januari

Gisteren was het een sociale digitale dag, wel 10 mensen namen contact met me op, met vragen, verzoeken, tips en afspraken, zo leuk. Ook kreeg ik 2 shoot aanvragen en die kan ik voorlopig niet honoreren, helaas, want…..Breda.

Hopelijk krijg ik hier nog een klusje.

Het Spaanse leven gaat eindelijk beginnen, we zijn geland, enigszins hersteld, gesetteld en de agenda is alweer deels gevuld.

De dagbreker van vandaag was…….. de komst van de loodgieter, we hadden een lekkage. Voor ons niet zo dramatisch, wel voor de beneden buren. Gelukkig hebben we een voortvarend verhuur bureau, alle mankementen worden rigoureus aangepakt.

Donderdag 16 Januari

We hadden een meeting in de Engelse club (U3A, University of Third Age), tevens hebben we het lidmaatschap verlengd en we hebben ons ingeschreven op een excursie (weer een bezoek aan een wijnlandgoed haha).

We kregen een onverwacht berichtje van een ex van mijn oudste broer. Ze heeft vroeger een paar jaar bij ons (ouderlijk huis) gewoond (rond 1970). We hebben veel lief en leed gedeeld en zij leeft nog steeds in ons hart, we hadden elkaar zeker 48 jaar niet meer gezien. Zij woont al jaren permanent in Spanje, in de buurt van Tarragona en wilde er met haar man een paar dagen tussenuit, mede omdat er in Tarragona een grote brand had gewoed met enorme stankoverlast. Ze had een hotel hier inde buurt geboekt en…….ze wilde graag een afspraak met ons in Calpe.

We troffen elkaar in de oude stad en onder het genot van een drankje en een hapje haalden we vele herinneringen op. Bij het afscheid spraken we de hoop uit om elkaar volgend jaar hier weer te treffen.

Manlief en ik dronken nog een afzakkertje in de club. Ik werd met open armen ontvangen door Sammy en Pablo, manlief was inmiddels al oud nieuws. Ik gaf hen een Delfs blauw blikje met boterbabbelaars en kreeg tot mijn grote verrassing van hen een koelkast magneetje van Varna, Bulgarije, wat attent he?

Wat een heerlijke sociale dag, we hebben genoten.

Vrijdag 17 Januari

Het was een drukke dag, we moesten veel boodschappen doen in verband met visite morgen en overmorgen en we konden ons beddengoed en handdoeken inleveren en schoon goed mee terug nemen, wat een luxe he?

Manlief is sinds vorige week verantwoordelijk voor het verschonen van het bed, dit ook omdat hij de mise en place niet meer doet.

Jaja, we hebben de taken eerlijk verdeeld.

Het was prachtig weer, dus we hebben nog een half uurtje in de zon gezeten.

Zaterdag 18 Januari

Hoera, al twee nachten goed geslapen. 

Paul is vandaag koffie komen drinken, hij ziet er uitstekend uit gelukkig, maar hij heeft wel een erg pijnlijk been. 

We hebben uiteraard veel over die lieve vrolijke Fenny gepraat, wat missen we haar enorm, maar..…we weten ook dat het leven doorgaat en …we gaan er zeker nog iets van maken, spraken we af.

We hebben heerlijk gegeten in de club, Sammy en Pablo hebben goed voor ons gezorgd.

Zondag 19 Januari

Code rood. Al dagen werden we voorbereid op deze dag, het zou bar en boos gaan worden. We hoefden er gelukkig niet uit, we kregen borrelaars, M&J.

Buiten werd het inderdaad spooky weer, met hoge woeste golven, storm en enorm veel regen. Uitzicht was er niet meer, maar….binnen was het knus en warm en oh zo gezellig.

We hebben een supermiddag gehad en…we hebben samen een reisje gepland. We gaan er in Maart 5 dagen tussenuit en hebben zelfs al een hotel geboekt.

Maandag 19 Januari,

Het was de hele nacht een oorverdovend gestorm en de dag begon grijs en zal grijs blijven. Het schijnt hier in de stad flink huisgehouden te hebben, overstromingen, ondergelopen woningen, ongelukken en omgewaaide bomen. Het vliegveld Alicante is gesloten en de scholen zijn dicht en de vissers zijn niet uitgevaren. Dit geweld schijnt pas morgen af te nemen.

Straks gaan we lunchen in de oude stad met M&J, we gaan met de taxi. Ciao

Ik doe gewoon alsof ik beter ben

Donderdag 9 Januari

Iets meer geslapen. Rond half 6 er maar weer uit en oh jee, dan ben ik een uur aan het hoesten om de leidingen weer schoon te krijgen. De hoestdrank doet gelukkig wel iets en verder moet ik geduld hebben.

Ik had weer wat energie dus ben ik, goed ingepakt, met manlief boodschappen gaan doen.

Het was heerlijk om weer buiten te zijn en te genieten van de zuivere lucht.

Toch ben ik er nog niet, dacht ik aan het eind van de dag.

Vrijdag 10 Januari

Nou, ik heb het geweten, ik heb een rotnacht gehad, alles zat vast, ik bleef de hele nacht hoesten, zonder resultaat. Ik ben telkens even opgestaan, op de bank gaan zitten, wat water drinken etc etc, ik wist niet waar ik het zoeken moest van ellende.

Het leek wel of de hoestdrank niets meer deed.

Alles bij elkaar heb ik maar 2 uur slaap gehad. Toen ik uiteindelijk maar opstond, heb ik alles geprobeerd om mijn luchtwegen schoon te hoesten en uiteindelijk lukte het me, ver in de middag, nadat ik een paar keer gegorgeld had met een mengsel van citroensap, honing en water. Wat een opluchting, ik was als de dood dat ik longontsteking zou krijgen. Manlief heeft bij de apotheek paracetamol met codeine losgepeuterd, zodat ik wellicht eens een nacht kon slapen.

Zaterdag 11 Januari,

Voor ik naar bed ging dronk ik een scheutje hoestdrank, gorgelde ik met het mengsel, legde nog een kussen onder mijn hoofdkussen en nam de verdovende paracetamol pil en hoopte er het beste van.

Ik ben uiteindelijk 3x hoestend het bed uit geklommen om te gorgelen en dat hielp me weer een paar uur slaap verder. Dus al met al, een redelijke nacht. 

Het duurde wel uren, nadat ik opgestaan was, om schoon te hoesten. De hele zooi had zich goed genesteld in mijn bronchiën. 

Wat een verhaal, haak maar af hoor, maar helaas het is wat het is en het bepaalt ons leven nu.

Wederom was het stralend weer met een koude wind en we besloten beiden niet naar buiten te gaan en er alles aan te doen om te herstellen.

Op het balkon was het echt zomer, dus heb ik s’middags na het warme maal, voor de eerste keer 10 minuten uit de wind in de zon gezeten, het was een moment van landen en genieten en….ik had het gevoel dat het virus eindelijk overwonnen ging worden.

Door mijn ziekte, heb ik veel tijd gehad om te lezen, ik heb al 3 delen van de zeven zusters uit, een prachtig verslag van mensenlevens. Qua Netflix kan ik jullie melden dat ik aan VISaVIS ben begonnen, ik ben bij aflevering 3 en vind de serie goed, ook leuk dat het een Spaanse serie is, dus ik ga hem afkijken hoor, tijd genoeg.

Zondag 12 Januari

Helaas weer een hoestende, dus niet slapende nacht. Ik besloot dat het genoeg was zo, ik had werkelijk van alles geprobeerd om de hoest te baas te worden en was zelfs een paar dagen het appartement niet uit geweest. 

Ik ben gewoon aan de wandel gegaan, ondanks de koude wind. 

Ik kwam allerlei vrienden tegen die me al gemist hadden en ik hen uiteraard ook.

Wat een genot om weer beweging gehad te hebben.

De rest van de dag heb ik gelezen en manlief heeft op de iPad naar het wielrennen gekeken. Aan het eind van de middag kregen we een uitnodiging voor een borrel aan de overkant, doch ik besloot thuis te blijven, ik moet de goden niet te veel verzoeken. Manlief verliet met een big smile onze casa, eindelijk ook voor hem weer wat reuring.

Maandag 13 Januari

Het verhaal begint saai te worden, mijn hoest verstoort nog steeds mijn nachtrust, maar ik doe gewoon weer alles, ik voelde me op het laatst een gekooide vogel.

Dus……ik wandel weer en doe de boodschappen. Ik heb overigens elke dag van mijn ziekte, wel gezond/lekker gekookt.

Ik heb geprobeerd iets met Paul af te spreken, maar helaas is hij nu ziek.

Onze social club, behorend bij onze residentia, was gesloten wegens vakantie van de Bulgaarse uitbaters, maar was vandaag weer geopend.

Manlief is er met M&J naar toe gegaan. Hij kwam na een paar uur heel blij thuis, het was als weer vanouds zei hij met een big smile.

Dinsdag 14 Januari,

Weer een hoestnacht, maar ik accepteer het nu maar, ik kom de dag wel weer goed door met 5 uur slaap, dat is verbazingwekkend. Vandaag ga ik eens flink shoppen bij ‘Harrods’, de Chinese winkel aan de overkant, ik heb poetsspullen nodig. We hebben al een vast huishoudschema ontwikkeld, met taakverdeling, het is immers geen vakantie, niet waar. Ciao


Helaas, nog steeds ziek

Zaterdag 4 Januari

De dag na onze aankomst, begon het gefeest al. We waren uitgenodigd bij M&J voor een nieuwjaars buffet.

De dame met de blauwe haren, die nu overigens wit zijn, was er ook. Het was net alsof we niet eventjes 8 maanden weg waren geweest.

Het was heel gezellig met heerlijk eten en gin&tonics, manlief dronk overigens champagne.

Maar helaas voelde ik me steeds zieker worden en mijn stem liet het afweten. Ik voelde me een sprakeloze zombie. Eenmaal thuis ben ik meteen het bed ingedoken.

De nacht was vervelend, veel wakker en veel gesnotter en gehoest, bah.

Zondag 5 Januari

Ik ben in mijn zombie status blijven hangen en manlief is samen met Jelle de auto gaan wassen, echt een mannending haha.

Ondanks mijn zware verkoudheid, heb ik me in de avond buiten gewaagd, we gingen samen met M&J en de dame met de blauwe haren die nu wit zijn, naar de aankomst van de Driekoningen kijken. Ik had dit nog nooit gezien en had me hier enorm op verheugd, ik moest en zou plaatjes schieten. Tja, een fotograaf moet flink zijn.

Het was een spektakel, de koningen zaten op een troon, op een feestelijk versierde kar, zwaaiden en gooiden snoepjes. Verder was er veel gevolg bij, geen idee wat het allemaal moest voorstellen, maar het was kleurrijk en feestelijk. 

Ik heb mooie plaatjes kunnen schieten en daar ging het me om.

Voor de Spaanse kinderen is het extra feest, want zij mogen na de optocht hun schoentje klaarzetten en de volgende dag wordt er speciaal ontbeten en worden de cadeautjes uitgepakt. 

We hebben niet alles gezien, want het werd later en later voordat de vaart erin kwam, dus wij zijn afgehaakt en terug gelopen naar onze warme appartementen. Ik voelde me flink ziek, maar….. de president was tevreden.

Maandag 6 Januari

Nu was het officieel ‘Driekoningen’, hier een nationale feestdag, de kinderen zijn vrij en de winkels en bedrijven zijn gesloten.

Ik had weer een slechte nacht gehad met weinig slaap, dus ik bleef nu echt thuis en hield me rustig. Manlief bleef ook thuis, we hebben wat gelezen, gepuzzeld, gekeuveld en genoten van het zeeleven dat we kunnen aanschouwen vanaf de bank. 

Het is balkonweer, maar daar wagen we ons nog niet aan, eerst maar even aarden en beter worden.

En…ik heb de chromecast aangesloten, dat gaat veel kijkgenot geven!

Dinsdag 7 Januari

De nacht was redelijk, maar 6 uur slaap haal ik nog niet, ik ben blij als ik rechtop zit, dan kan ik het vastzittend slijm weghoesten. Het is me wat hoor, deze start hadden we niet kunnen bedenken.

Na een stevig ontbijt en een warm bad, voelde ik me een stuk beter, dus kleedde ik me goed aan (bleek later te goed, haha) en stapten manlief en ik de voordeur uit.

We brachten een ‘Delfts Blauw’ blikje gevuld met stroopwafels, naar onze verhuurder en liepen via de boulevard, rustig de stad in. 

Het was heerlijk zonnig weer en geen wind en ohh wat deed de schone frisse lucht me goed, zo heerlijk om hier weer te zijn.

We liepen even bij de Specsavers binnen om een afspraak te maken voor manlief en daarna liepen we naar TEDi, dat is een soort van Action en we gingen uit ons dak en kochten voor een habbekrats, allemaal leuke hebbedingen om het appartement op te leuken.

We hadden ons laten vertellen dat er onlangs een grote nieuwe supermarkt was geopend in Calpe en die wilden we ook zien.

En…..geen woord te veel, ze hebben daar werkelijk alles en veel bio, we sloegen er dus flink in.

En toen was onze energie op, genoeg gewandeld voor vandaag.

Bij thuiskomst bleek dat onze verhuurder, de airco/verwarming, uiterst prettig had ingesteld, nu hebben we geen last meer van geblaas. Ik voel het, het gaat goed komen nu.

Dit jaar ga ik niet meer s’avonds koken, ik ben dan meestal uitgeteld omdat ik altijd zo vroeg wakker ben, ik kook nu tussen 14:00 en 15:00, ideaal.

Ik heb een heerlijk maal bereid en genoten van mijn rustige avond.

Woensdag 8 Januari

Van ellende ben ik om half 3 vannacht maar opgestaan. Ik zat vol vast slijm en dat moest eruit door hoesten en snuiten. Ik zal jullie de details besparen, maar ik ben nog lang niet het vrouwtje.

Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo ernstig verkouden ben geweest en vooral de nachten breken me nu op, ik ben op.

Om niemand te besmetten houd ik afstand van onze vrienden, die zitten echt niet op deze ellende te wachten. Zo jammer dat we Paul nog even geen big hug kunnen geven, maar hij is kwetsbaar qua gezondheid, dus dat risico moeten we niet nemen.

Manlief heeft bij de apotheek een hoestdrank gekocht, hopelijk helpt het.

Hij moet helaas nu alleen naar de Specsavers, het is niet anders, ik heb geen puf meer en meld me af voorlopig. Ciao

PS: bedankt allen voor de lieve reacties, eerst maar even beter worden en dan hoop ik weer te knallen.

Op naar het Licht

En ja hoor, manlief werd verkouden, ik begon hem meteen te knijpen. 

Meestal als hij weer opgeknapt is, ben ik aan de beurt. Er is geen ontkomen aan, aan de nies- en hoestpartijen van manlief, want dit gebeurt niet bepaald bescheiden, iedereen mag meegenieten van zijn ellende.

Je raadt het al, ik ging stront verkouden op reis dus.

De airco in het vliegtuig stond ook nog eens op standje ‘koud’, het werd geen pretje, maar, het was allemaal voor een goed doel, …..overwinteren en naar het licht. 

Maar eerst nog even iets over de jaarwisseling, wij vonden de herrie, de troep en de stank, buiten proportie, je reinste terreur . Moet dit geweld nu niet eindelijk in goede banen geleid worden, of is het een economisch geval, het mag voor de grote winst, wat slachtoffers kosten.

De brief naar de belasting is geschreven, het heeft me veel nachtrust gekost en bloed, zweet en tranen. Mochten er nog stappen gezet moeten worden, ….broerlief neemt het verder van me over.

Met een dicht oor, waar een ruis in zat, een pijnlijk hoofd, een loopneus en een zere keel werden we van de luchthaven in een luxe taxi snel naar Calpe gereden.

We haalden de sleutels op en betraden ons domein waar we vorig jaar een paar weken gebivakkeerd hadden. 

We voelden ons subiet thuis en voelden ons rijk en gelukkig en….mijn somberte nam meteen lichtere vormen aan, ons tweede leven is gestart.

We zetten de koffers neer en liepen naar M&J en vielen elkaar in de armen, het voelde meteen weer goed. Jelle was zo attent om met ons naar de Super te rijden voor de eerste zware boodschappen. Wat een luxe, we sloegen overvloedig water, wijn, en zwaar voer in.

Nadat we de boodschappen een plekje hadden gegeven, liepen we naar de overkant, naar restaurante ‘El Cantonet’. We namen een menu del dia, met onder andere paella. Het smaakte uitstekend.

Eenmaal weer in onze casa stortten we in, genoeg voor vandaag, we gingen met de kippen op stok, het was een lange dag.


Ik wil wegrennen, NU!

De Kerstdagen in Antwerpen waren heel gezellig. 

De stad was mooi versierd, er was veel muziek, er was een grote sfeervolle kerstmarkt en een ijsbaan. 

We hebben er heerlijk rondgeslenterd en genoten van de reuring om ons heen.

Het appartement was top. 

Ik had bij aankomst wat lekkere dingen gehaald bij de traiteur aan de overkant, dus we hadden bij kaarslicht wat te snacken. 

Ook Netflix bezorgde ons vermaak.

Eerste Kerstdag zijn we gaan brunchen bij broerlief en schone zus. Het was een hele lange en gezellige happening, met 16 mensen aan tafel. 

Als dank heb ik nog van deze en gene een portretje geschoten, vooral de pubers waren er voor in.

Toen we 2e Kerstdag weer thuiskwamen, lag er een belasting brief op de mat, ik moest nog aangifte doen van de erfenis van de oude dame, dat was me geheel ontgaan.

Daar er geen erfenis was, eerder een min erfenis, dacht ik het even snel ingevuld te hebben, maar het werd ingewikkelder en ingewikkelder. Je wil niet weten welke gegevens je allemaal in moet vullen over de erven. Daar wij te maken hebben met buitenlandse erven zonder BSN nummer, kwam ik er niet meer uit en voelde me WOEST, wat een bureaucratie en dan al dat gedoe voor een min erfenis. Dus ik klom in de telefoon en heb uiteindelijk een uur aan de telefoon gehangen en me dingen laten uitleggen.

Ik ga niks invullen, onbegonnen werk, dan maar een evt boete. 

Maar ik ga wel een gedocumenteerde brief schrijven en hoop op begrip. 

We gaan het zien, het kost me enorm veel tijd en nachtrust. Wat een stress.

Eigenlijk wil ik gewoon hard wegrennen nu.

Maar ik moet me herpakken, want we vertrekken bijna naar Calpe en ik heb nog veel te doen.

Ik moet eerlijk zeggen nu; ” wat een SHIT December”. Ciao

Straatportret


Lekker chillen in een levendige stad

Toen we voor de borrel van dochterlief toch al in ons goeie goed gestoken waren, zetten we even de ‘kerstmuts’ op, voor de kerst selfie van het jaar 2019 dus. 

Niets is wat het lijkt, het is de eerste Kerst zonder kids sinds 44 jaar, dat is een aderlating hoor.

Maar, we gaan er wel wat van maken, we gaan weer naar hetzelfde appartement (Zuiderdokken) in Antwerpen, we zitten nu een verdieping lager, dat scheelt weer en…….geen maisonnette dit keer, dus….manlief proof!

We gaan lekker chillen en genieten van de sfeer in deze levendige stad en een lekker hapje gaat ons vast ook lukken en uiteraard hebben we een gezellige samenkomst bij broerlief en schone zus.

Deze week heb ik de laatste shoot van dit jaar gehad, een heel gezin dit maal, het was een grote uitdaging voor mij. Het resultaat is prima, maar stiekem doe ik veel liever een single/duo portretshoot. Dus…. volgend jaar ga ik me daar vooral op focussen.

En….ik wil ook wat vaker op locatie gaan shooten, daar ga ik in Calpe alvast mee aan de slag.

De studio is liefdevol afgebroken door manlief en opgeborgen, we hebben nu een loei van een kamer.

De voorbereidingen voor de lange overwintering zijn in volle gang, er moet heel wat geregeld en georganiseerd worden.

We hebben beiden actielijsten en werken die stelselmatig af als een waar dreamteam.

En tussen de bedrijven door is er Netflix, haha en ja hoor, lezen doe ik ook nog, maar wel minder.

Hopelijk blijft de temperatuur relatief hoog en beleven we eindelijks eens een winter zonder winter.

De vrienden in Calpe staan allen paraat, er wordt gewacht op ons.

Het ‘lijk’ blijkt de koster van de kerk te zijn, het lijkt mij een natuurlijke dood, anders hadden we wel wat geruchten gehoord.

Ik zal voor vertrek nog een verslag plaatsen, maar voor nu lieve mensen, wensen we jullie allen mooie dagen toe, hang wat ‘slingers’ op, ben tevreden, geniet van de geluksmomenten en verwacht niet te veel van anderen.

Ciao.

16 December, ook klaar met de Kerst?
De Kerst selfie
Selfie, zonder Kerst

Gelukkig heb ik niets gezien

Ik heb zo geen zin en puf om te bloggen, ik ben niet in goede doen, daarom wat kleine updates.

Straatfotografie is naast de portretfotografie mijn passie. Ik kon mijn hart ophalen in Antwerpen.

Hier enkele beelden.

Enne die bontjas….daar moet je in Nederland niet mee lopen.

Het wordt steeds stiller rondom ons.

Afscheid nemen, neemt grillige vormen aan.

Een klant van mij, heeft haar site gelanceerd en daar hij openbaar is, plaats ik de link, de foto’s zijn door mij gemaakt, ik ben trots. www.mariellehoekman.nl

Ik wacht met smart op het 4e seizoen van ‘the Crown’, een verdomd goede serie op Netflix.

De ooievaars zijn terug!

Ik geniet nog elke dag van mijn wandeling, ondanks mijn pijnlijke knieën, de regen, de modder, de kou, de wind en…….. een lijk. 

Ik ben eergisteren, zonder dat ik het zag, zowel op de heen als de terugweg vlak langs een lijk gelopen. Toen ik net thuis was, hoorde ik een sirene, er was op 112 een melding binnen gekomen, dat er een dode man bij de kerk lag. Alles werd meteen hermetisch afgesloten en onderzocht. Er is nog steeds niets bekend verder. 

Wat ben ik ongelofelijk blij dat ik niets gezien heb, dat had ik er nu echt niet bij kunnen hebben.

Ik hou jullie op de hoogte. Ciao!

Tot slot; dochterlief blaast vandaag 44 kaarsjes uit, hoeraaaa, we gaan straks het glas met haar heffen. Ciao.

Een trieste meDEdeling…….

Ik heb jullie veel te vertellen, maar eerst moet ik helaas mededelen dat Fenny is overleden.

Paul had ons een paar dagen geleden al geschreven dat de tumor terug was gekomen en dat Fenny niet lang meer te leven had. Gisterochtend is ze in het ziekenhuis, in Benidorm, overleden. 

Wat een triestigheid, die lieve vrolijke Fenny (67) is niet meer en Paul, die zelf ook ziek is, is nu alleen. Gelukkig zijn er twee dames die als een dochter voor hem zijn en hem steunen waar mogelijk.

Zo jammer dat we Fenny niet meer hebben kunnen zien. Het zal anders zijn in Calpe nu.

Lieve Paul….sterkte!

We hebben een druk weekend ‘Antwerpen’ achter de rug, maar zitten intens na te genieten.

We hadden een feest in een van de zaken van mijn broer/schone zus.

31 jaar geleden openden ze in Antwerpen hun eerste zaak in een groot pand in de Kloosterstraat. Aanvankelijk huurden ze het pand, later kochten ze het en nog later trokken ze naar een statig pand aan de Oever en verbouwden ze het eerste pand tot appartementencomplex om te verhuren, de winkel bleef en wordt nog steeds gerund door schone zuster. 

Kloosterstraat

Mijn broer heeft een antiek zaak op de Oever en daar boven wonen ze.

Onder het pand in de Kloosterstraat bevinden zich 5 Middeleeuwse kelders, en deze hebben ze onlangs in de oude staat teruggebracht en nu is het een pracht van een expositie ruimte. 

De opening werd groots gevierd met vele genodigden uit de kunst-en antiek wereld, familie en vrienden. Er was sublieme catering en…life muziek. Er was een cellist, die ook nog eens goed kon zingen en een accordeonist, een geweldig mooie match. De akoestiek was bijzonder goed daar onder de gewelven van een Middeleeuwse abdij.

We hebben enorm genoten van alles en de sfeer was fabelachtig.

Omdat het een latertje zou worden, hadden we samen met mijn jongste broer een appartement gehuurd in de buurt https://www.booking.com/hotel/be/zuiderdokken-apartments.nl.html?aid=318615;label=New_Dutch_NL_NL_21456919225-h80T2porWQu2AcvphCQ7XAS99511315825%3Apl%3Ata%3Ap1%3Ap2%3Aac%3Aap1t1%3Aneg%3Afi%3Atidsa-64415224945%3Alp9064559%3Ali%3Adec%3Adm;sid=58728270f0978c09d32c9b624cf6e6a0;dest_id=-1953257;dest_type=city;dist=0;group_adults=2;group_children=0;hapos=1;hpos=1;no_rooms=1;room1=A%2CA;sb_price_type=total;sr_order=popularity;srepoch=1575364801;srpvid=f4c941a03f19007b;type=total;ucfs=1&

Alvorens naar de Kloosterstraat te gaan, installeerden we ons in het appartement. We moesten wel even slikken omdat we op de 3/4e verdieping zaten, in een soort van maisonnette. De master bedroom is boven en ook de badkamer.

Omdat de trap naar de 4e verdieping voor manlief te gevaarlijk was, zonder leuning, besloten wij in de slaapkamer beneden te slapen en ons bed aan broerlief af te staan, geen straf voor hem, hoor, hij lag daar riant. Manlief heeft zich in de keuken moeten wassen. Maar verder, prima appartement hoor.

En het werd echt een latertje hoor, zo gezellig was het. Gelukkig was manlief zo slim om zijn stok mee te nemen, en die had hij beslist nodig.

Na een veel te korte, maar goede nacht, zaten we rond 7 uur alweer aan de koffie, lekker luxe, er was een Nespresso apparaat, inclusief allerlei soorten cups, hmmmm dus.

We hadden veel na te praten en bekeken alvast onze vele foto’s. 

Broerlief en ik hebben een feest rapportage gemaakt als cadeau.

Na alle ochtendrituelen, liepen we naar het FOMU, het fotomuseum, en genoten van de schitterende foto’s van Stefan van Fleteren, mijn grote voorbeeld. Werkelijk een tentoonstelling van wereldklasse. https://fomu.be

Daarna liepen we naar de Oever om te ontbijten bij de feestvarkens. Wij, familie en vrienden, kwamen daar allen te samen en zaten uiteindelijk met 15 mensen aan tafel, heel gezellig. 

Uren later vertrok de een na de ander, ook wij, maar…….wij gingen nog niet naar huis. 

Wij wilden nog een dagje genieten in Antwerpen en hadden het appartement voor 2 dagen geboekt.

We maakten een heerlijke wandeling door een koud en guur Antwerpen en liepen daarna via de St Anna tunnel naar de overkant, dronken daar wat en liepen voldaan weer terug naar ons appartement, na eerst even flink ingeslagen te hebben bij een cateringbedrijf. 

Manlief in de St Annatunnel

Het werd een gezellige avond.

De volgende dag, gingen broerlief en ik ontbijten in een gezellige tent aan de overkant, manlief houdt niet van ontbijt en bleef in het appartement.

Nadat we uitgecheckt hadden (sleutel in een bakje beneden), liepen we op ons gemak door een guur Antwerpen naar het station en namen de intercity defect naar Breda. Gelukkig ging de trein pas defect in Breda/Amsterdam, alle mensen die door moesten naar Amsterdam moesten eruit en overstappen.

We namen een taxi naar ons huis, lekker makkelijk, want….we waren allen moe.

Maar…..we hadden wel nog zin in een maaltje bij Moeke Ginneken, dus…..nog even eruit dan maar.

Vanmorgen moesten we weer vroeg op, broerlief moest een vroege trein naar Roermond hebben om de begrafenis van de moeder van een vriend bij te wonen. Ik liep na zijn vertrek het Markdal in om weer ZEN te worden.

Het waren mooie, maar vermoeiende dagen en ik heb heel veel foto’s, dus heel veel werk.

Ciao.

Het Kersthuis in het Noorden

Maandag 18 November vertrokken we naar broerlief in Uitgeest. We wilden er eens helemaal uit, weg van de sores rondom ons.

De reis verliep niet voorspoedig, de intercity direct stopte er weer eens mee, vanaf nu benoem ik deze ’NS topper’, de intercity defect, altijd raak dus. Je weet wat je krijgt, valt het ook niet tegen.

Vanaf Rotterdam boemelden we in 21 stops naar Uitgeest. We waren compleet gaar, maar vrolijkten op toen broerlief ons op het station welkom heette, aandoenlijk.

Bij het betreden van zijn huis, belandden we pardoes in een compleet andere wereld, het was in een klap Kerstmis. We keken onze ogen uit, te midden van al zijn verzamelingen (LP’s, CD’s, DVD’s, cassettes, bierpullen, autootjes, koelkastmagneetjes, etc etc etc), stond/hing het vol met ‘kerstled’ vrolijkheid.

 

Het Kersthuis

De houtkachel snorde dat het een lieve lust was, het huis was aan kant, de bedden waren opgemaakt, het lekkers was in huis, het logeerfeest ging beginnen.

Broerlief houdt van voorraden, hij wil niet misgrijpen en dan heb ik het niet alleen over boodschappen, ook van al zijn apparatuur, heeft hij er minstens twee, dus wij maakten hem blij met onze oude CD/DVD speler. 

Onder het genot van lekkers, bekeken we op zijn enorme TV (55 inch), de foto’s van Stockholm, echt indrukwekkend moet ik zeggen. 

Omdat deze logeerpartij was ontstaan uit een grapje, we wilden friet komen eten bij hem, bakte broerlief goddelijke frieten voor ons. Het proces verliep heel gestructureerd, frietaardappels van AH, schillen, snijden, voorbakken en afbakken in arachideolie met tussendoor een snackje uit de airfryer. Komisch was, dat hij de sla 2 dagen later uit zijn fietstas haalde, vergeten dus. Maar…..zelden zo’n lekkere friet gegeten, eerlijk is eerlijk. 

Voldaan legden we ons ten ruste in een ijskoude slaapkamer, gelukkig hadden we wel een warm bed. 

Tja, ik ben een slechte slaper, ook moet ik altijd erg wennen aan een nieuwe situatie, dus ik lag uren wakker, echter wel met een vakantiegevoel, door de vele vliegtuigen die boven ons hoofd de landing inzetten. Ik moet zeggen dat ik dat geluid totaal niet storend vond.

Dinsdag 19 November, veel te vroeg was ik alweer wakker, na slechts een paar uurtjes slaap.

Ik zag er enorm tegenop om uit het warme bed te stappen, dus ik stelde de ochtendrituelen even uit, maar niet lang, ik had zin in de dag, we hadden leuke plannen.

Ik trotseerde moedig de koude badkamer, en liep daarna schoon en wel naar beneden, zette de verwarming aan (zeldzaamheid, maar ik had toestemming), en deed het grote licht aan (ook zeldzaam, broerlief verkiest de kerstverlichting) en begon te wordfeuden, etc, etc. Helaas niet onder het genot van koffie, ik wist niet hoe het geavanceerde koffieapparaat werkte.

Een uurtje later verscheen manlief, hij verzamelde beneden in de warme woonkamer nog wat moed om zich te gaan wassen haha.

Een half uur later ben ik naar boven gelopen, luid zingend. Broerlief begreep de hint gelukkig, stond op en voorzag ons van een heerlijk bakkie en van een warme croissant met kaas. Hmmmmm wat smaakte ons dat zeg, de dag kon beginnen hoor.

Uitgeest

We begonnen met een lange wandeling door Uitgeest, met als doel: de Action, want manlief en ik wilden wilden ook wel wat ‘LedPret’ en dat is gelukt, met een tas vol en een big smile kwamen we naar buiten.

Met de trein reden we naar Beverwijk, namen daar de bus en reden naar Wijk aan Zee en liepen door de duinen naar de zee. 

Wat een verademing is het altijd om de zee te zien, wat een energie krijg je daarvan, TOP. 

Na een heerlijke strandwandeling, dronken we een glaasje in een strandtent en later nog een glaasje in een gezellige horecagelegenheid in het dorp. 

Met bus en trein waren we snel weer in Uitgeest en liepen meteen door naar de Chinees en aten daar een heerlijk maal. En als jullie dachten dat dit de hoogtepunten van deze mooie dag waren? Nee dus, eenmaal weer zittend in het Kersthuis, met een snorrende houtkachel en een wijntje, genoten we op die enorme tv, met dolby surround, van een TOP film op DVD, te weten ‘Bohemian Rhapsody’. Wat een dijk van een film, ik zat er zo in dat ik bijna begon te klappen. Wat een afsluiter, zelfs de kou op de slaapkamer voelde ik niet meer.

Woensdag 20 November, ik had een goede nacht, de koude badkamer trotseerde ik, ik zette de verwarming aan, zette koffie en deed mijn ding tot de mannen beneden waren.

Wederom genoten we van verse warme croissants met kaas.

De dag kon beginnen, we reisden naar Hoorn, hier waren manlief en ik nog nooit geweest.

Wat een leuke stad en wat ligt het prachtig aan het Markermeer. We maakten er een lange wandeling in de stralende zon en genoten voor tien.

We aten bij ‘Bij Meta’ heerlijke biefstuk van de Josper Grill en op de valreep kocht ik er de huisgin, voor thuis.

Inmiddels was het erg mistig en koud.

Guur en Mistig

Eenmaal terug in het Kersthuis, keken we naar ‘De overwintering op Nova Zembla’ en ‘De hel van 63’, goed te doen met een snorrende houtkachel hoor.

Donderdag 21 November, na de ochtendrituelen, koffie en het ontbijt, bracht broerlief ons naar het station, de logeerpartij was over, de ernst van het leven riep.

We reisden naar Amsterdam Centraal om daar de intercity defect te nemen. We werden niet teleurgesteld, er was weer iets mis.

Met allerlei sprinters, boemelden we met een overstap in Dordrecht en Roosendaal in 3 volle uren naar Breda, helemaal gaar , toen we er eindelijk waren en namen een taxi naar ons huis.

Een ding is positief, we krijgen ons reisgeld terug.

We aten een pizza in een warm huis en keken wat naar onze kleine tv en gingen met de kippen op stok, wat een reis!

Ciao

Gefrustreerd door blauwe vlinders

Via een nieuwsgroep op Facebook, heb ik een mentor gevonden om me bij te spijkeren wat betreft het gebruik van reportage flitsers. Ik heb namelijk een bijzonder mooie belichting voor ogen, om te gebruiken bij de portretfotografie. 

Afgelopen zondag kwam hij met zijn vriendin, bij ons thuis voor de hoognodige instructies.

Aan de hand van een powerpoint presentatie legde hij ons zeer gedegen uit hoe een en ander werkt, dit alles onder het genot van koffie en lekkers.

Het was een heel gezellige, maar ook pittige middag. We hebben veel geleerd, en…..ook veel lol gehad. 

Helaas was het na de theorie, te laat om het geleerde met zijn hulp, in de praktijk te brengen, dus……. ze komen nog eens terug en.. we gaan ook nog een keer samen op een mooie locatie werken. Supergaaf dat deze jongeman het leuk vindt om ons te coachen.

Het gaat waarschijnlijk wel pas in het voorjaar gebeuren omdat we bijna gaan overwinteren. Maar niet getreurd, ik kan zelf al heel wat oefenen. Zo gauw ik iets redelijks heb, laat ik het jullie zien.

De grootste trigger is….’tijd’…. op het moment, we hebben een volle agenda met leuks en……ik heb ook nog eens een gratis maand Netflix en…dat moet uiteraard uitgebreid getest worden en……het is zooooo verslavend! Ik ben begonnen aan een serie: ‘Bloodline’ genaamd en ben nu helemaal in de ban van een spraakmakende familie. 

Ik weet zeker al, dat het niet bij die gratis maand blijft, vooral ook omdat we in Calpe gewoon kunnen blijven kijken. 

Mochten jullie nog aanraders voor ons hebben, laat het horen…

Gisteren zijn we samen met broerlief naar de ‘Nikonclub dag’ geweest in Burgers Zoo te Arnhem. Het was een topdag, we hebben een paar interessante workshops gevolgd, te weten: flitsen en autofocus. Weer veel opgestoken. 

De dag was zeer goed verzorgd, bij binnenkomst kregen we koffie met gebak en tegen 13:00 een voortreffelijke lunch en dat allemaal voor de somma van 10euro.

En…..we waren ook nog eens gratis in de Zoo, en daar hebben we uiteraard goed gebruik van gemaakt. 

Mooie dierentuin hoor. Een hoogtepunt vond ik de mangroven, lekker warm daar met spannende dieren. Vooral de vlinders boeiden me, maar ik ben wel gefrustreerd geraakt door blauwe vlinders die niet op de foto wilden.

Dag lieve mensen, we gaan nu ons koffertje pakken, we gaan er een paar dagen tussenuit.

Ciao.