Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houd sinds 2010 een (reis)dagboek bij op https://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan  en sinds 2015 hier op mijn site.

Manlief en ik, proberen zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Je mag me altijd mailen, ook voor een shoot: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is sinds Sept 2015 162.215 x bezocht

Beeldig Verslag Stockholm

Sorry, ik ben verlaat, ik weet het. De reden kunnen jullie wel raden, denk ik…….Ciao was druk met haar foto’s van Stockholm. Ik kan jullie vertellen dat ik een mooie buit heb meegenomen. Ja, want zo voelt het als ik flink geschoten heb, ik glunder dan van genoegen, ik heb een buit, zelfs mijn camera voelt zwaar.

Tevens heb ik weer een hele leuke shoot gehad, twee kids met de mamma. Wat is dat altijd weer leuk en feestelijk. Gelukkig heb ik hen ook blij kunnen maken. Foto’s kunnen jullie later zien onder het kopje ‘Studio Ciao’ (portfolio)

Dag 1 in Stockholm, Gamla Stan
Gamla Stan, de oude stad
De Russische architect voelt zich ongemakkelijk
Dag 2 in Stockholm, vanaf de veerboot
Broerlief in een oude Zweedse woning
Een echte Viking
Zicht op het koninklijk paleis
Metro T Centralen
Match
Dag 3 in Stockholm, Metro Station Alby
Metro Station, Stadion
Metro Station, Technische Hogeschool
Metro Station, Mörby Centrum
Metro Station, Solna
Metro Station, Tensta
Centraal Station
Metro Station Thorildsplan
Icebar
Gin&Tonic in de icebar
PFFFFFFFFF……….

Een broer met ‘Misofonie”

Zaterdag 9 September 2019, Stockholm-Breda

Heel relaxed dronken we koffie, lazen de krant, pakten de koffers in, checkten uit (sleutelkaart in brievenbus) en liepen naar het station.

Het appartement was prima, maar we zaten in een rookkamer, zelfs de rookmelder was dicht getapet, en we waren zo stom om niet te protesteren, en we hebben dag en nacht de ramen open gehad en hadden daardoor veel last van het verkeerslawaai. 

Ik zal op booking.com een melding maken dat het om app 306 gaat.

Broerlief heeft ‘misofonie’ en wordt behoorlijk agressief als hij ‘bellers’ bezig hoort. 

Ik wees hem erop dat gesprekken over en weer even irritant kunnen zijn, maar nee, hij houdt niet van ‘bellers’. 

De laatste avond stond er een beller beneden voor ons raam, en op een gegeven moment stormde broerlief naar het raam en sommeerde de beller om ergens anders te gaan staan. De beller deed het nog ook.

Op het centraal station kocht ik bij ‘Fabrique’ (de lekkerste bakker van Stockholm), kaneelbroodjes voor thuis, ik wilde ook nog wat Zweeds design, maar dacht daar op het vliegveld wel in te kunnen slagen.

We kochten een broodje met tonijn prut en peuzelde dat op, in de gezellige, met zitjes gevulde, hele grote stationshal.

Maar…ons geluk werd ruw verstoord, er kwam een beller naast broerlief zitten. Broerlief stoof op en beval de beller weg te gaan. Maar deze beller, voelde zich aangevallen en zei dat mijn broer een racist was, de man bleek een buitenlandse Nederlander die met Afghanistan belde.

Broerlief kneep hem een beetje en wilde niet meer naast hem zitten en ging aan de andere kant van mij zitten, en warempel daar werd ook gebeld. 

De agressieve beller was een zuiplap, getuige de drank die hij om 9 uur in de ochtend, vanuit een fles, in zijn cola kiepte. 

Broerlief bond in en bood zijn excuses aan en vertelde de man dat hij gek werd van al dat gebel om hem heen. De man bood hem meteen een glas whiskey aan, zo beroerd was hij niet. Stomverbaasd was hij toen mijn broer het genereuze aanbod van de hand wees.

Na ons hectische ontbijt, liepen we naar de halte van de flygbussen en warempel, de bus stond al in de startblokken. Het regende pijpenstelen, dus….tijd om naar huis te gaan.

Binnen 40 minuten stonden we op Arlanda AirPort. 

We liepen naar onze gate, gingen zonder veel ellende door de security en wat bleek……geen  winkels, wel een bar, dus daar ploften we toen maar neer, in een heuse fauteuil, en namen een glas (het was inmiddels wel 12 uur hoor).

We hadden de tijd, want……vertraging.

De vlucht verliep voorspoedig, en dit maal met catering (klef broodje kaas prut).

Op Schiphol namen we een afzakkertje bij café Rembrandt en voor de lekkere trek, nog wat bitterballen en bespraken onze reis.

We namen afscheid en beloofden elkaar, snel weer samen een reisje te maken. 

Het was ons goed bevallen zo samen als broertje en zusje op stap. 

Broerlief treinde naar Uitgeest en ik naar Breda.

Doodmoe en tevreden kwam ik thuis alwaar een blije manlief me verwelkomde. 

De kaneelbroodjes vond hij ook heerlijk.

Terwijl ik vertelde over de trip, dronken we een wijntje en ‘genoten’ van André Hazes, die achter ons complex, op het plein, stond te zingen en daarna liet Ruth Jacott ook nog wat horen (http://hartjeginneken.nl).

Doodmoe, met een hoofd vol met Stockholm ging ik op tijd naar bed en de volgende dag, stond ik fris en fruitig weer op en had mijn evaluatie op een rijtje:

Stockholm was boven verwachting, de metro stations vond ik een absolute topper.

De prijzen vallen alleszins mee. 

Het is er zeer schoon, je ziet totaal geen vuil op de straten etc, zelfs geen kauwgum plakkaten.

Tot mijn verbazing zijn er bedelende, kleurrijke zigeuners, gek dat ze geen warmere oorden opzoeken, ik had ze hier niet verwacht.

Honden heb ik weinig gezien, dus geen poep op de stoep.

De Stockholmers zijn gedisciplineerd, rustig en vriendelijk en de meesten hebben brede gezichten en kleine scheve ogen. 

We konden het Zweeds wel een beetje lezen, maar de gesproken taal is niet te volgen.

Het OV is er subliem en met onze 72-uurs OV kaart voor gepensioneerden, hebben we alles kunnen doen, zelfs het veer valt eronder.

De kaneelbroodjes zijn veel lekkerder dan de Zeeuwse bolussen.

Ik heb heel veel foto’s gemaakt, jullie houden nog wat toppers tegoed, maar nu alvast een paar.

Een van mijn doelen was een echte Viking op de plaat zetten, ik heb er 2 ‘gekiekt’.

Ciao.


Een zeer koude afsluiter

Veel te vroeg (half 5), werd ik wakker, na een niet zo beste nacht. 

Ik blijf er rustig onder, thuis ga ik de slaap wel weer inhalen, PUNT.

Vandaag al weer de laatste dag in Stockholm en om niets van de ‘metro kunst’ te missen, hebben we gisteravond een ‘reisschema’ gemaakt, zodat we ons feilloos en systematisch, diep onder de grond kunnen verplaatsen en kunnen genieten en fotograferen. 

Nu blijkt pas echt dat onze ‘beesten’, perfect zijn bij weinig licht, ik kan niet wachten om de foto’s op mijn Mac te zien in hun ware glorie.

Rond 9 uur liepen we naar de tram en reden een halte verder, daar begon onze metro tocht, maar eerst namen we een heerlijk ontbijt bij een bio ontbijtbar. Het smaakte ons voortreffelijk.

Het valt ons op dat de Zweden al veel verder zijn met gezond en eerlijk voedsel.

De metrotocht en de diverse stations waren werkelijk spectaculair, echt een topdag.

We hebben 12 stations gefotografeerd, van alle kanten, soms was het een hele reis om er te komen, maar oh zo de moeite waard. 

Het is een groot museum van wereldfaam onder de grond van Stockholm.

Maar ohhh wat waren we moe.

Toen we nog maar 2 stations voor de boeg hadden, zijn we toch maar even naar boven gegaan, naar de zon en het licht, wat een verademing.

We hebben een biertje gedronken aan het water, in de zon en weer een kaneelbroodje gedeeld en toen konden we de laatste stations wel weer aan.

Wat die kaneelbroodjes betreft, wat zijn die ongelofelijk lekker, zouden wij in Nederland ook moeten hebben.

De laatste stations waren ook nog eens bijzonder mooi, de kersen op de taart.

Het verbaasde ons dat je soms wel 4 lange roltrappen onder de grond moet, enorm diep dus.

Wat een heidens werk moet dat metronetwerk geweest zijn, dwars door rotsen en water.

Wij als Nederlanders beseffen dan des te meer dat ons OV zwaar belabberd is. 

Hier reis je in zeer korte tijd, heel comfortabel, met weinig wachttijd, dwars door een miljoenen stad, ongekend.

Tja, toen we de fotografie klus geklaard hadden, moest de finale van de dag nog komen.

We gingen naar de beroemde ‘Icebar”.

Je betaalt ongeveer 24 euro de man entree, krijgt een bontcape aan en warme handschoenen en via een sluis met deuren, belandt je in een bar die geheel van ijs is. 

In de bar staat een lieftallige dame die in ijsglazen een cocktail naar wens voor je maakt.

Ik had een Gin variant en broerlief Wodka spul en…het smaakte ons wonderwel.

En de kou?…..dat viel wel mee, 5 graden onder nul.

Wat een leuke afsluiting van deze dag.

Onderweg naar huis, aten we een pizza in een gezellig Italiaans restaurant. Het was er loeidruk, het leek wel of heel Stockholm uit eten ging.

We kregen wonderwel nog een tafeltje, maar moesten wel op tijd weg zijn omdat het tafeltje gereserveerd was. Nou dat vonden wij geen probleem, we gingen voor de snelle hap, we waren veel te moe om uitgebreid te tafelen.

De pizza smaakte ons uitstekend en het afzakkertje thuis ook.

Ik was gesloopt en lag om 9 uur in bed en broerlief een uurtje later.

Wat een super dag,

Ciao.


Zweedse Balletjes

Broerlief heeft vannacht slecht geslapen, hij werd de hele tijd wakker. 

De reden?:…..deze dame, die een chemische nacht had en heel erg ‘hard’ sliep. 

Tja, ik moest toch een extra nacht inhalen. Ik schijn gesnurkt te hebben en niet zuinig ook, ach weet hij nu ook wat ik de vorige nacht heb meegemaakt. Vannacht zal ik wel weer wakker liggen van hem.

In ieder geval, werd ik om half 6 fris en fruitig wakker, ik had er weer zin in en broerlief ronkte door tot 7 uur.

Na de ochtendrituelen liepen we naar de tramhalte en reden naar metrostation ‘Liljeholmen’ en vandaar gingen we verder met de metro naar het eiland ‘Gamla Stan’, de oude stad. 

Het klinkt misschien ingewikkeld, maar de reis duurde in het geheel maar 10 minuten. In Gamla Stan, doken we een leuke koffie tent in en namen er een belegd broodje.

Gelouterd liepen we naar de veerboot en lieten ons naar het eiland Djurgarden varen, ook dit was in 10 minuten gepiept.

Djurgarden is een museum eiland, voor elk wat wils, zoals onder andere, het ABBA museum, het Scheepvaartmuseum, maar ook een openluchtmuseum. Wij hadden onze zinnen gezet op de laatste.

Het was prachtig weer, dus ideaal voor het groene en zeer uitgestrekte park. 

We hebben oude Zweedse houten woningen bezocht, een boerderij, een molen, een Mansion, een stadhuis, en tot onze verbazing ook een aquarium, en een soort van dierentuin met wolven, lynxen, Wolverines, uilen, apen, beren, zeeleeuwen en rendieren. 

De beesten hebben alle ruimte en zijn behoorlijk actief. Super leuk om alles mooi op de plaat te zetten.

Toen we zo goed als alles gezien hadden, namen we een wijntje/biertje en deelden samen een kaneelbroodje (lekker!!!).

Daarna liepen we naar de veerboot en lieten ons weer op een ander eiland afzetten, te weten ‘Skeppsholmen’, het eiland waar het museum voor moderne kunst zich bevindt. 

Ik had mijn zinnen gezet, op de afdeling Zweedse architectuur en design, maar die was minimaal en viel me behoorlijk tegen. De moderne kunst was om van te smullen.

Helemaal voldaan en hondsmoe besloten we dat we genoeg cultuur hadden ingenomen voor vandaag en doken een pub in. Het bier was goed en de wijn was bagger. Ik nam me ter plekke voor om geen wijn meer te drinken in Stockholm, de wijn, zelfs de Chardonnay smaakt naar riool.

We besloten om deze avond eens Zweeds te gaan eten en ik googelde of er een Zweeds restaurant in de buurt was, en warempel het buurrestaurant ‘Polpette’ bleek onvervalst Zweeds.

We verkasten en bestelden eindelijk ‘Zweedse balletjes’, ik met puree en broerlief met frites en ook ik bestelde er een biertje bij. 

De balletjes waren onvervalst lekker en het bier ook, maar ik kreeg het glas niet leeg, haha.

Als dessert hadden we bedacht om de beroemde metrokunst te gaan aanschouwen en te fotograferen. 

We wisten dat we op ‘T-centralen’ naar de ‘blauwe lijn’ moesten gaan, heel diep onder de grond en………. we wisten niet wat we zagen, prachtige blauw in/geverfde rotspartijen. Heel indrukwekkend, en dat smaakt naar meer kan ik jullie vertellen.

Wat een dag weer, Ciao.

Een klap in het gezicht

Wat een nacht, wat een nacht, ik heb bijna niet geslapen. 

Broerlief snurkt ook, iets minder luid dan manlief, maar toch voldoende om er telkens wakker van te worden en we hadden 3 ramen open, lekker qua temperatuur en frisse lucht, maar erg veel verkeerslawaai. 

Vannacht ga ik een chemische nacht nemen, oordoppen vind ik wat pijnlijk in mijn gevoelige oren.

Om 5 uur ben ik van ellende maar opgestaan, broerlief ronkte vredig verder.

Gelukkig heb ik koffie meegenomen, dus na 2 koppen voelde ik me weer helemaal het vrouwtje, de dag kon beginnen.

We vertrokken beiden fris en fruitig richting oude stad, ‘Gamla Stan’, maar daar kom je niet zomaar, want Stockholm, behorend bij de Scherenkust, bestaat uit 14 eilanden, het heeft vele hoogteverschillen, is vergeven van de bruggen en er vinden vele (TE) bouwwerkzaamheden plaats.

Maar gelukkig rijden er treinen, trams, bussen en de metro en er zijn boten en veerdiensten.

Maar….wij wilden gaan lopen, dan zie je tenminste wat en je leert de stad beter kennen.

Het begin van de wandeling was hectisch met grote drukke wegen en het voetpad loopt vlak tegen het fietspad aan en zo nauw nemen de fietspad gebruikers het niet, je wordt regelmatig bijna overreden door mountainbikers, elektrische steps, elektrische skateboards en meer van dat elektrische geweld. Een ding is opvallend, allen dragen een helm, ook de ouderwetse fietsers.

Eenmaal op het eiland ‘Södermalm, werd het leuk, maar eerst doken we een ontbijtgelegenheid in, het was inmiddels al 10 uur.

We aten er een lekker broodje Lax (gerookte zalm).

We hadden weer energie en liepen verder langs het water, soms waande je je midden in de natuur aan een liefelijke rivier met veel groen. We zagen typische houten, kleurrijke huizen en woonboten en in de verte zagen we het statige stadhuis op het eiland ‘Kungsholmen liggen.

Het was een hele mooie tocht.

Bij het eiland ‘Gamla Stan’, is het een gekkenhuis, een enorme rommelige en vooral lawaaierige bouwplaats, echt verschrikkelijk, maar je moet er langs en door om in de oude stad te komen.

Eenmaal daar waan je je in de middeleeuwen, smalle straatjes, lommerrijke pleintjes, klinkers, steegjes op en af, trappen, maar ook graffiti en heeeeeel veeeel toeristen. Dus de grote pleinen hebben we gemeden, in de steegjes en dergelijke loopt de massa niet.

Uiteraard ook veel toeristenmeuk en helaas, broerlief moest er echt regelmatig naar binnen voor ansichtkaarten, koelkast magneten, kerstballen en dergelijke. Uiteindelijk schafte hij 1 magneetje aan, hij had graag wat kerstballen gehad, maar nam het risico niet dat ze zouden breken tijdens de reis.

De prijzen zijn er torenhoog, dus wij besloten hier niets te gebruiken, we zaten toch nog vol van het ontbijt. 

Uren hebben we rondgedwaald en gefotografeerd, een belevenis hoor.

Hoewel ik niet van de kerken ben, vond ik de koninklijke kapel wel indrukwekkend, ondanks al het goud en de gouden engelen.

Na Gamla Stan stond de ‘Fotografiska’ op het programma, HET fotomuseum in een prachtig industrieel pand aan het water.

Het was wel een helletocht om er te komen door de vele bouwwerkzaamheden en omleidingen, we liepen ons regelmatig vast in het zicht van de haven, ik denk dat we wel 5km te veel hebben gelopen hierdoor.

Toen we er bijna waren, besloten we een drankje te doen op een mottige cruiseboot, de wijn was bagger en het bier was uitmuntend volgens broerlief, hij vond het wel tof daar, ik niet zo. Het uitzicht op de stad wordt teniet gedaan door vele drijvende en vooral vervuilende, flatgebouwen, echt verschrikkelijk, er lagen er wel 5.

Eenmaal in het museum, kregen we een klap in ons gezicht, we werden geconfronteerd met de beelden van fotograaf ‘James Nachtwey’, broerlief wilde eigenlijk meteen weg, zo heftig zijn de beelden van oorlogsslachtoffers, vluchtelingen, misdaad, Afghanistan, Kunduz, Genocide, etc etc. Hij gelooft in de kracht van informatie, de mensheid moet geconfronteerd worden met de verschrikkingen, we moeten ‘zien’ wat er gebeurd, we mogen onze ogen er niet voor sluiten.

De beelden kwamen heftig bij ons binnen, rauw, indringend en ongecensureerd. 

Ongelofelijk hoe de beelden alle ellende bij je binnen brengen, dit moet gezien worden, zodat het niet weer gebeurd. Ongelofelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen.

Hierna bezochten we de tentoonstelling van Scarlet Hooft Graafland, een Nederlandse fotograaf.

Schitterde, bizarre, kleurrijke beelden, waar enorm over nagedacht is, geënsceneerd met een boodschap. Hier werden we vrolijk van, was wel nodig hoor.

En als afsluiter bezochten we de tentoonstelling van Charlize Theron, zwart wit portretten, helemaal in mijn straatje, dus ik heb er veel inspiratie opgedaan, mijn ‘huis’ model zal er aan moeten geloven hoor.

Moe en voldaan dronken we op de bovenste verdieping, waar zich een restaurant en bar bevindt, met prachtig uitzicht op Stockholm en helaas ook op die shit cruiseboten, een drankje. En hier waren de prijzen echt ‘Zweeds’, het biertje kostte 6 euro en mijn wijntje 15 euro, dus ik deed er maar 1 en broerlief mocht er twee. De wijn was overigens subliem.

In de museumwinkel kocht ik een theedoek met het logo en letters van de Fotografiska en broerlief een…..koelkast magneetje.

Tja, gezien de hoge drankprijzen besloten we om een staats drankwinkel te bezoeken en wat drank in te slaan voor thuis. Deze winkels liggen verspreid over de stad, hier kun je alleen alcoholische dranken kopen, dus in de supermarkt kun je niet terecht voor een flesje wijn of een lekker biertje.

Opvallend was dat er vele grimmige bewakers in de winkel rondliepen.

Met de buit liepen we een knus restaurant binnen (het was inmiddels al 18:00 uur) en aten frietjes met een hamburger en ja, toch maar een drankje erbij, gelukkig lagen de prijzen hier beduidend lager omdat we in een volkswijk zaten.

Er stond nog een ding op het programma, de zonsondergang aanschouwen op een magistraal en vooral hoog uitkijkpunt.

Het viel echter tegen, de zon zat achter de wolken, de bouwputten lagen het en der als rotte kiezen de zaak te verpesten en fotograferen is moeilijk hoor, met al die hekwerken om ’springers’ te ontmoedigen.

Maar…..we raakten er in gesprek met een Rus, die vloeiend Frans sprak, hij bezat ook een Nikon en was architect en hij wilde voor me poseren omdat ik zijn karakteristieke hoofd wilde hebben. Het zijn mooie en hilarische beelden geworden omdat hij uit ongemakkelijkheid de slappe lach kreeg. Deze beelden moeten jullie echter te goed houden.

Later kwamen we hem nog tegen in de Metro, leuke kerel vonden we.

Moe, maar voldaan kwamen we thuis, waar broerlief meteen de fles wijn en wat biertjes in de diepvries legde voor nog een afzakkertje op de valreep.

We hebben 22 km gelopen vandaag, Ciao.

En daar sta je dan, in een vreemde stad op de verkeerde plek

Dinsdag 3 September

Broerlief en ik troffen elkaar op Schiphol en gingen meteen naar de security, daar verliep de “marteling” soepeltjes en rustig. Vreemd was wel, dat de camera van mijn broer aan een nauwkeurig onderzoek werd onderworpen, terwijl die van mij (exact dezelfde) zo door kon. Ze pakken altijd zijn camera. We moesten wel allen door een body scan.

We deden een poging om de lounge van de KLM binnen te komen, helaas hadden we te weinig flying blue punten. Maar…… we hadden dankzij die punten wel een pracht van een stoel in het vliegtuig met veel beenruimte en pal achter de business class.

Maar voor we het vliegtuig in konden hadden we nog tijd genoeg voor een lunch en die namen we tot ons in het Heineken House, heel gezellig en lekker daar.

Toen we aankwamen bij de gate, bleek dat we vertraging hadden en die werd uiteindelijk ruim anderhalf uur, er was geen crew.

Vlieg ik ook eens met de KLM, heb ik dit.

Eenmaal in de blauwe vogel, zittend in een uiterst prettige stoel in het midden, broerlief uiteraard aan het raampje, (het blijft mijn kleine broertje), maar naast me aan de andere kant een lege stoel, werd er omgeroepen dat we geen maaltijd kregen, er waren problemen met de cateraar.

We kregen een koekje en een klein kuipje water, wat een luxe hè?

Maar de pret zat er toch flink in bij ons, we gingen op reis en hadden er zin in.

Even later kregen we warempel een flesje wijn/bier met knabbels en later kwam de purser ons nogmaals deze drankjes aanbieden, hij had die over van de business class, nu kreeg ik ook een echt glas, haha. Zo zie je, vrolijkheid loont, de zuurpruimen achter ons keken ernaar en kregen niets extra.

De vlucht duurde 2 uur en waar landden we?……..op ‘Arlanda’ in Stockholm!

Met de ‘Flygbussen” lieten we ons in 40 minuten naar het centrum van Stockholm brengen en daar kochten we een 72 uurs kaart voor de metro.

We doken de krochten van de stad in en stapten in de metro, maar…… wat bleek, we stapten uit op een verkeerde plek.

Een hele aardige vrouw hielp ons met het bellen van een taxi, het was inmiddels bijna donker en we hadden geen zin in gezoek. 

Met de taxi waren we in 10 minuten voor 20euro, en met vele tips, op de plek van bestemming.

Onze studio in villa Årsta, is groot, schoon en sober, maar prima in orde en niet duur en….we hebben 10 stopcontacten!

Op aanraden van de receptioniste liepen we naar een pizzeria aan het eind van de straat en dat bleek een gouden tip, we aten er een heerlijke pasta Bolognese en hadden een interessant gesprek met een hele aardige Servische man en een Turkse Koerd (de eigenaar en kok).

Helemaal voldaan en met volle maagjes legden we ons ten ruste in onze couchette.

Ciao

Ciao, gaat op reis en ze neemt mee:……..

Het Markdal begint weer spannend te worden, geen saaie, te groene of te blauwe taferelen meer.

We zien weer mist, spannende wolkenpartijen, mooie zonsopkomsten, spinnenwebben, fotogenieke ‘vergane glorie’ en paddestoelen.

En ja hoor, de ‘Reuzen Boleet’ is er ook weer, voor ons een bekend gegeven, maar voor mijn jongste broer en vriendin een openbaring. 

Dit gezellige stel was een dagje in Breda en wilde ons een etentje bij ‘Moeke” aanbieden, maar eerst moest er een mooie wandeling door het Markdal gemaakt worden.

Nou, daar zijn wij altijd voor te porren, dus na een lichte, doch enigszins vloeibare lunch in onze casa, liepen we het dal in. 

Broerlief had pap in zijn benen, dat kwam van het bier haha, en liep daardoor hetzelfde tempo als manlief, kwam dat even goed uit.

De dames moesten regelmatig even stoppen tot de heren weer bijgebeend waren.

En dat gebeurde uiteraard ook bij de boleten, ik had tijdens mijn ochtend wandeling al een pracht exemplaar voor hen gespot. 

Toen ik vertelde dat ze hem beslist mee moesten nemen omdat het een ware delicatesse is, verdween de uitverkorene snel, in een op voorhand meegenomen plastic zak. 

Uiteraard gaf ik hen een bereidingsadvies (curry), ze waren ietwat sceptisch, maar wilden het wel een kans geven, zeker omdat wij tot op heden niet zijn overleden na het eten van boleet.

De dag erop kregen we de lofuitingen, ze hebben ervan gesmuld.

Wij hebben overigens ook gesmuld en genoten bij Moeke, manlief vergreep zich aan een lap vlees.

Nu ik het toch over mijn jongste broer heb…..ik ga morgen op reis met hem. 

Broertje en zusje gaan een stedentrip van 5 dagen doen, ik houd de spanning er verder nog even in. 

We gaan naar het buitenland, luxe met de KLM, want daar houdt broerlief wel van.

Ik plaats de blog vandaag en tijdens de trip, via mijn IPad, de foto’s zijn/worden gemaakt met de IPhone omdat ik van mijn Beest te zware bestanden krijg voor mijn tablet. 

Edoch, het Beest gaat gezellig mee en zal hard aan het werk gezet worden, maar de mooiste foto’s zullen jullie later nog wel voorgeschotelde krijgen hoor.

Ik meld me zo snel mogelijk, Ciao.

Het leven is een voortdurend afscheid nemen

Vrijdag 23 Augustus, is J. overleden. Hij is slechts 74 jaar geworden.

Wij zijn ook niet welkom op de uitvaart, te triest voor woorden.

Buiten gesloten worden, is verschrikkelijk, vooral als je het niet kan begrijpen.

We denken erover om de handdoek in de ring te gooien en met de hele familie te breken, ze hebben ons te vaak pijn gedaan.

Van mijn ‘Host’, kreeg ik bericht dat ik de PHP instellingen van mijn site moest updaten, omdat ik kans liep gehackt te worden. Nou, dat was dus echt abracadabra voor mij, geen idee wat ik moest doen en geen idee wie me kon helpen. Ik dacht er zelfs over om te kappen met mijn site.

Edoch, op Facebook zit ik in allerlei ‘kennisgroepen’, ook zelfs een groep ‘Wordpress Help Nederland”. Ik plaatste een schreeuw om hulp, en warempel, een aardige meneer wilde me helpen. Hij loodste me door allerlei instellingen en zei me wat ik moest doen, dit alles via Messenger en het maken van print screens. 

Deze troela heeft het hem uiteindelijk geflikt, dankzij die aardige man en…hij gaf me nog een tip hoe ik mijn site voor jullie veilig kan maken, ook dat is me gelukt, getuige het slotje in de adresbalk zoals jullie kunnen zien. Ook zei hij dat ik altijd bij hem terecht kan voor evt toekomstige hulpvragen, TOP.

Een tijd terug heb ik een totaal andere hulpvraag gesteld, in de groep ‘Fotografen voor elkaar”, ik vroeg wie me wilde helpen met het leren gebruiken van een reportage flitser. En ja, Lucky me, een fotograferend koppel is bereid om naar Breda te komen om me op weg te helpen. Dit gaat binnenkort gebeuren en manlief gaat als model, gezellig mee. Na afloop zullen we deze aardige mensen, als dank een lekker glaasje+ aanbieden.

En nu de beet van de teek/spin, die zat me niet lekker (en hij jeukte ook nog eens heel erg), dus ik belde de huisarts nogmaals, ik wilde een afspraak maken en vragen om een antibiotica kuur. Maar……’fort Knox’ opende zich niet voor mij, ik zou teruggebeld worden door de dokter. 

Dat gebeurde, ze was ervan overtuigd dat de evt teek geen kans had gekregen om me te besmetten omdat ik het beest meteen had vermoord. Ik was niet overtuigd. Uiteindelijk mocht ik toch even komen ‘showen’ op een bepaalde tijd. 

Nadat ik in de wachtkamer een klein uur heb moeten wachten, mocht ik eindelijk het fort binnen, de huisarts drukte op de vlek en zei; “ het is geen Lyme, het is een allergische reactie op de beet”. Na een minuut stond ik weer buiten, opgelucht?, de tijd zal het leren.

Wij zijn inmiddels 52 jaar samen en al die tijd heb ik manlief ‘gesnoeid’, geknipt, om het netter te verwoorden. Vanaf nu leg ik mijn snoeischaar neder, geen zin meer, dus manlief had een echte kapper nodig. Ik ben de beroerdste niet en heb een knappe thuiskapster voor hem geregeld, ik had wel een wens, geen kale kop meer, maar iets meer ‘schwung’ op het hoofd. 

Missie geslaagd, nu heeft manlief een 6 wekelijks treffen met deze aardige kapster.

Manlief is Maandag 73 jaar geworden.

Hopelijk zijn ons nog heel wat jaren samen gegund.

Ciao.

De Jarige Job

rancuneus tot aan de dood

Via een mailtje, kregen we te horen dat de broer van Maurice stervende is, er stond bij dat hij geen bezoek meer wil. 

Dit bericht hakt er behoorlijk in. 

‘Geen bezoek’, betreft ons, zijn zussen gaan geregeld.

Het bericht kwam van de jongste zus van manlief, zij had besloten om ons uiteindelijk toch in te lichten, dat waarderen we, anders viel zijn dood nog rauwer op ons dak. 

De broer, die ik J zal noemen, is al een paar maanden ziek, heeft chemo gehad, is geopereerd en heeft een lichte hersenbloeding gehad en wij wisten van niets.

J is al langere tijd ‘boos’ op manlief, we hebben geen idee waarom, waarschijnlijk een onuitgesproken kleine trigger die een eigen leven is gaan leiden.

We hebben verscheidene pogingen gedaan om het contact te herstellen, maar op een gegeven moment hebben we de knop omgedraaid en besloten af te wachten.

Maar toch hoopte ik dat het uiteindelijk goed zou komen, manlief vond het best zo.

De familieleden van manlief zijn erg gesloten en dat is heel moeilijk om doorheen te breken.

Aanvankelijk waren we alleen diep bedroefd, maar nu zijn we ook boos, we voelen ons buitengesloten, juist nu heb je je familie nodig.

Manlief is er gelaten onder en ik heb mijn gevoelens kunnen uiten tijdens een telefoongesprek met  de jongste zus, zij houdt me nu op de hoogte verder.

De vriendin van J heeft niets laten horen, dat hebben we te accepteren.

We kunnen aan niets anders meer denken en voelen ons machteloos, een gezamenlijk verleden trekt aan ons voorbij. 

Ooit was J de vriend van mijn zus, hun relatie werd door haar beëindigd op de avond voor ons verlovingsfeest, zou dat de trigger zijn?

Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand tot aan zijn dood rancuneus kan zijn en vind het triest dat de broers elkaar niet meer in de ogen kunnen kijken.

Ik kan jullie vertellen dat we het zwaar hebben nu.

En of het niet zwaar genoeg is, een teek of een spin, heeft me in mijn onderrug weten te bijten. Ik heb hem meteen vermoord en dacht dat ik er met een sisser afkwam, maar nu, na een week heb ik een enorme rode vlek. Geen kring, maar toch heb ik de huisarts gebeld, wat te doen.

Ik moet het nog even aanzien, zei ze, maar ik maak me wel zorgen.

Wat een ellende.

Ciao.

Please Help

En ja hoor, of jullie het geloven of niet, ik heb de lens bij elkaar!

Deze meneer op onderstaande foto, gaf me het goede voorbeeld hoe ik het moest aanpakken.

Maar….dit ging me toch te ver, dus moest ik een andere mogelijkheid zoeken. 

En die diende zich al snel aan, op het nieuws hoorde ik dat de goudprijs enorm hoog is op dit moment. 

In mijn hoofd scande ik snel wat ‘gouden attributen’ die al jaren lagen te verstoffen in een rommella.

Ik graaide de boel bij elkaar en werd nog gretiger, helaas mocht ik de lelijke gouden manchetknopen van manlief niet hebben. 

Ik naar de juwelier en warempel….lens in the pocket.

Nu nog wachten tot ie ‘uit’ komt en dat is op 6 September, maar dan zit ik met broerlief in het buitenland, dus het wordt wat later eer ik mijn klanten aan mijn nieuwe speeltje kan blootstellen.

Tjonge, ik had nooit gedacht dat ik zo snel kon sparen en dat goud?, dat mis ik totaal niet.

Omdat ik best wel mag zeggen dat ik semi-professioneel bezig ben met mijn passie, heb ik een logo laten maken, dat gaat nu voortaan op mijn foto’s, uitgezonderd de “betaalde” foto’s voor mijn klanten.

Jullie kunnen mijn logo zien op de verschillende pagina’s op de header van mijn site, er staan overigens ook nieuwe foto’s.

Ik ben er blij mee.

Langzamerhand begint de mond op mond reclame te werken, aan klanten geen gebrek. 

Ik vraag voor een shoot een klein bedrag, ondanks het vele werk dat ik besteed aan de bewerkingen. 

Ik doe dit zo goedkoop, omdat ik het echt als een hobby zie. 

Na een shoot (die best wel vermoeiend is voor beide partijen) ben ik een paar dagen zoet met bewerken, en dan geniet ik enorm kan ik jullie vertellen, ik blij, zij blij, is mijn motto, vandaar.

Er zit in ons buurtje weer een feestweek aan te komen, te weten een Braderie met allerlei artiesten, bands, nog veel meer vermaak en…. kermis ( http://www.bruisendginneken.nl ). 

Er wordt op verscheidene plekken al flink gewerkt aan de opbouw, leuk voor een straatfotograaf, ik maak dus geregeld een rondje met het beest.

De buxus rups heeft onze oude (45 Jaar) buxus bollen nu ook kaal gevreten, RIP.

Manlief heeft ze in de stromende regen ontmanteld. Ik had net de klimopheg in het zonnetje kunnen snoeien, haha. Manlief is allergisch voor klimop, dus dat is altijd mijn ding. 

Vanwaar deze explosie van activiteit?, de GFT wagen komt, we floreren als we een stok achter de deur hebben. Weg is weg.

Wat de allergie van manlief betreft, hij heeft de huisarts een bezoek moeten brengen, vanwege een grote blaar die maar niet weg ging, het was een gevalletje allergische reactie op iets, waarschijnlijk die shit rupsen haartjes. De natuur is duidelijk in opstand gekomen tegen het mensenras.

Ik heb ook nog sex nieuws uit het Markdal te melden: er heeft een nachtelijke orgie plaats gevonden, getuige de ‘bespoten’ koeien in de wei. Ze zijn besprongen, gemerkt en waarschijnlijk geschopt met jong ( een oud gezegde).

Ciao.


‘Bespoten”