Een joggingbroek op je hoofd

Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou gaan zeggen: “Ik ben blij dat het flink regent”! Ik zeg dit niet omdat ik begaan ben met het welbevinden van mijn oogstaandeel, nee, onze tuinder heeft een beregeningssysteem, dus dat zit wel snor.
De reden waarom ik blij ben met de regen, is……..hooikoorts. Vroeger had ik hier enorm veel last van, en dat was pas echt lijden, toen was er geen probaat middel beschikbaar. Met de jaren ben ik er overheen gegroeid. Maar………….in de nacht van 26 Mei, sloeg het noodlot toe, ik werd klokslag 04:00 uur niesend en briesend wakker. Aanvankelijk dacht ik dat het een tijdelijk euvel was, maar nu, vele dozen tissues later, besef ik dat ik weer een ‘hooikoortslijer’ ben geworden. Ik wist niet dat dit nog zou kunnen gebeuren op mijn bejaarde leeftijd. Jammer, niet leuk, maar ik blijf gewoon mijn wandelingen in het Markdal doen, dan maar niesend en huilend, het is niet anders. Vandaag even geen kriebelogen en nies aanvallen, voelt wel goed moet ik zeggen.
We zullen er maar eens een regeldag van maken omdat we noodgedwongen binnenshuis bivakkeren. Vanmiddag ga ik wel nog even oogsten, er is o.a. knoflook, koolrabi en er zijn zelfs al peulen, hmmmmm.
Als het mooi weer is, staan alle tuindeuren en ramen op PP open en zitten we vaak op ons terras en tja…..dan hoor je ook de diverse buren en of je wil of niet, je vangt het een en ander op.
De dochter van de buurheks heeft haar voet gebroken en woont nu tijdelijk in bij haar moeder. Je kunt je voorstellen dat dat niet lang goed gaat en ja hoor, de bom barstte toen ik lekker zat te relaxen in mijn tuinstoel. Opeens een luid geschreeuw en gescheld tussen de beide dames, ik zou de deur toch even hebben dichtgedaan. Het was uitermate schokkerend en banaal. Het bevestigde wel mijn vermoeden dat de heks enorm ‘dubbel’ is, ik begon haar net weer aardig te vinden.
De chirurg heeft een huis gekocht, niet verkeerd, hun huilbaby heeft zich dit jaar ontpopt tot een krijspeuter, om het kwartier gaat het mis. De moeder kan er blijkbaar goed tegen, ze vertrekt geen spier. Wanneer het gezin PP zal verlaten, weten we niet.
De familie Flodder gaat na jaren rotzooi te hebben verzameld ook verhuizen, ze zijn aan het pakken, zelfs de rommel wordt meegenomen, hoera!
We gaan dus weer twee nieuwe gezinnen krijgen. Omdat deze huizen verhuurd worden en behoorlijk aan de prijs zijn, gaat het normaliter om tijdelijke (nood)opvang, meestal betreft het bemiddelde gescheiden dames met kinderen en vertrekken ze uiteindelijk weer met een ‘nieuwe’ man. We hebben er in de loop der jaren al heel wat zien komen en gaan met de nodige ‘bagage’.
We houden ons hart vast, wat we nu weer gaan krijgen, maar eindelijk……..hebben we nu een mede eigenaar die ook zijn nek durft uit te steken, hij staat erop dat de huisregels in acht genomen worden, wij staan vierkant achter hem, hoera. Zou het nu eindelijk eens een fatsoenlijke PP worden, zonder camping taferelen?
De kleinkids hadden een hockey toernooi en uiteraard waren we present en moedigden hen gedreven aan. Het was geen straf, wat een kanjers, ze hielden zelfs stand tegen een ‘reusachtig’ jongensteam. Het viel me op dat alle meiden een paardenstaart hebben, op de ballet waren dat knotjes. Het schijnt dat een paardenstaart, de joggingbroek onder de kapsels is, niks mis mee toch?

de joggingbroeken
Reusachtig

Ik heb mijn jaarlijkse onderzoek weer gehad in verband met erfelijke belasting van hart-en vaat kwalen. Gelukkig ben ik weer goedgekeurd, hoera!
Manlief gaat deze week eindelijk naar de neuroloog in verband met zijn gewaggel, wellicht is er iets aan te doen. Ook heeft hij een oog dat opeens weer goed ziet, de opticien vond het een vreemd verschijnsel, wij vinden het een wonder.
Net kleinkind2 uitgezwaaid, ze gaat op kamp. We hebben als een gek in de stromende regen staan zwaaien, maar geen kind gezien, die verdomde getinte ramen ook, bah!
Ciao.

Een slijmerige sessie

De afgelopen week was er een van opeenstapelende gebeurtenissen, ik zal er een paar beschrijven.
Inmiddels heb ik alweer een paar maal geoogst, naast de de rucola, raapsteeltjes, radijzen en wilde spinazie, konden er nu ook een paksoi en 5 bosuitjes meegenomen worden. Het was wederom smullen geblazen, vooral de radijzen worden door Maurice zeer gewaardeerd. Ik heb me vergrepen aan de paksoi, hmmm.
Ik heb een klein vermoeden dat we deze week veel sla gaan eten.
Als je kleine kinderen hebt, ga je naar voortgangsgesprekken op hun school, wij gaan naar ‘achteruitgangsgesprekken’ over de oude dame. We stellen dan samen met de verpleeghuisarts en de EVV-er (de eerst verantwoordelijke verzorger) het zorgplan voor de komende tijd op. We hebben nu met klem erop aangedrongen om de oude dame tussen de mensen te laten zijn en blijven, dus geen ‘rustuurtjes’ op de kamer meer, daar wordt ze somber en verward van. Verder maakt de dame het best, ze gaat wel steeds slechter lopen. Ze mag nu wat meer in de rolstoel, hoewel dat het einde van het looptijdperk zal worden.
Onze jongste, is 40 geworden, hoera!
Kleinkind 2 heeft een vreemde liefde, ze is helemaal verslingerd aan het maken van ‘slijm’ en daarna ‘speelt’ ze er elke dag mee en geniet met volle teugen. Omdat het maken van de smurrie nogal wat rommel geeft, heeft dochterlief er na vele snotsessies een dikke punt achtergezet. Deze oma, vond dat wel heel erg zielig en beloofde de slijmjunk, een sessie in casa oma. we prikten een datum en bespraken de boodschappen die gedaan moesten worden, we zouden een megabak slijm gaan maken. Ik doneerde het geld en de slijmjurk deed de aankoop van 4 potten hobby lijm, 2 flessen lenzenvloeistof en 2 bussen scheerschuim. Tesamen met een grote plastic teil, kwam ze de dag erop met een big smile de waren al brengen, in de hoop dat we een vervroegde sessie konden doen. Ik was onverbiddelijk, ze moest geduld hebben. Dat was moeilijk, vooral omdat ze hier nog een paar keer kwam lunchen en de spullen zag wachten.
Toen de dag eindelijk was aangebroken, brak er nog even de pleuris uit, ideale schoonzoon had DE ‘slijmbewaarbak’ weggegooid. Met een grijns kwam hij net op tijd een nieuw aangekocht exemplaar brengen.
We konden na het nuttigen van een feestelijk taartje beginnen hoor, het ‘recept’ kwam van youtube, het schijnt een rage te zijn hoor.
De slijm is gelukt, kleinkind 2 heeft genoten en geniet thuis nog door. Ik ontdek nog steeds her en der, slijm in mijn keuken, haha. Over een maand, doen we nog een sessie, beloofde ik, toen ik haar intens gelukkige snuitje zag.
De buxusrups/mot heeft de oorlog gewonnen, in onze hele wijk staat geen gezonde struik meer. Het ziet er triest, dor en bruin uit en…..de boel is niet meer te redden. Manlief heeft alle struikjes (100) verwijderd, een echte kaalslag. Toen hij bezig was, wisten de honderden rupsen niet wat hun overkwam, ze probeerden het ‘rupsen’ pad te kiezen, dit tot groot vermaak van schoolklassen die langs liepen. Hun juf heeft er een deel van haar biologieles aan gewijd. Vooralsnog is de voortuin leeg en wachtend.
Elk jaar hebben we een jazzfestival in Breda, een ongekend en kwalitatief hoogwaardig evenement, ook wij hebben genoten.
Mijn jongste broer werd 65 jaar, hoera, we zijn naar hem toe gereisd, Uitgeest is zijn habitat. Wat een doods en somber dorp, we werden er spontaan depressief en geen terrasje te bekennen. Gelukkig hebben ze het Uitgeestermeer, daar aan het water hebben we voortreffelijk geluncht in, http://www.tschippersrijk.nl
Lieve mensen, genoeg voor vandaag, ik ga mijn foto’s eens ordenen nu, anders wordt het een puinhoop. Ik ben zo enorm gretig aan het fotograferen.
Mijn camera bevalt me enorm, nooit gedacht dat ik zo uit mijn comfort zone zou gaan treden. In Juli ga ik zelfs een zomercursus volgen aan de foto akademie in Rotterdam, dan hoop ik de camera optimaal te gaan verkennen. Wat een heerlijke hobby en zo goed te combineren met mijn dagelijkse tochten. Ciao.

Oogsten
Moordenaar
Slijmsessie
slijmjunk
leeg
sfeertje hoor
libelle