Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

In de Voetsporen van de Koning

Nu weet ik het zeker, er zijn 2 ooievaarsjongen (uivertjes). Ik heb ze al een paar keer met wapperende vleugeltjes gezien. Ze zijn knap, mollig en schoon, dit in tegenstelling tot de ouwelui, die zijn mager, vuil en ronduit lelijk. De poten en de snavel zijn nog steeds van een bijzondere kleur rood.
Toch is er ooievaar leed te melden, er waren namelijk 3 jongen, eentje is het nest uit gesmeten, die was niet helemaal goed. Tja, de natuur is keihard, wij zouden zo’n baby in een couveuse leggen, reanimeren, volgieten met medicijnen of opereren.
Het is zo heerlijk om in het Markdal te wandelen, ik zie telkens weer iets nieuws.
Ondanks de vroegte, kom ik toch wel wat volk tegen. Op de eerste plaats, bouwvakkers, die zijn er altijd vroeg bij en ja, hoveniers, van hetzelfde laken een pak. Dan heb je de hondenuitlaters en…..de hijgende renners. En….een paar wandelaars zoals ik, gewoon lekker genietend lopend. Met die laatsten maak ik regelmatig een praatje, bijvoorbeeld hoe de stand van zaken is bij het ooievaarsgezin.
Omdat je telkens allerlei hekken door moet, in verband met loslopende koeien, houden we meestal het hek even open voor een wandelaar, een aankomende hijgende renner, of zo nu en dan een toerfietser. Laatst hield ik het hek open voor die laatste categorie, het betrof een volumineuze jongedame. Ze had haar fiets volhangen met allerlei vrolijk gekleurde tassen en tasjes, heel georganiseerd. Zij was duidelijk een reiziger, tja…..dan wordt ik nieuwsgierig he? Ik begon het gesprek met: “Zozo, u bent er vroeg bij”. Zij: “Ja, want ik heb een flinke tocht voor de boeg, ik ga naar Lier”. Ik: “Zozo, dat is een eind”. Zij: “Ja, maar uiteindelijk hoop ik Porto te bereiken. Daar woont een vriendin van mij, ik wilde er altijd al heen fietsen en nu ben ik ongewild mijn baan kwijtgeraakt en ik dacht: grijp je kans”. Ik: “Groot gelijk en veel succes” Zij: “Dankjewel”, en ze hees haar enorme zitvlak op het in het niet vallende zadel. Na mijmerend, dacht ik; de tocht zal in ieder geval haar figuur goed doen. Maar wat een reis he?, wat een stoere meid, ga er maar aan staan/fietsen. Ik hoop dat ze gezond en veilig in Porto zal geraken, met een leeg hoofd, wie weet wat ze allemaal voor haar kiezen gehad heeft op haar ex werk.
En ja hoor, Jut en Jul hebben weer een uitje van de week opgesoupeerd. We zijn in Zwolle geweest, lekker met de trein.
Ons doel was museum de Fundatie, we hadden er veel over gehoord en het gebouw is ook nog eens heel mooi met zijn keramiek wolk bovenop.
Zwolle verraste ons toen we naar het museum liepen, een stad met grandeur. We zagen indrukwekkende villa’s, prachtige gebouwen, leuke watertjes, bruggen en heel veel gezellige horeca.

DSCN1465
We vonden de Fundatie op zich, zeer mooi, zelfs het trappenhuis, maar de tentoonstellingen konden ons niet zo bekoren. Er was o.a een verzameling borduurwerk van Rob Scholte te zien. Voor alle duidelijkheid, hij heeft het alleen verzameld en achterstevoren laten inlijsten. We vonden er geen bal aan, zeker niet voor zo’n stoere vent.
Verder was er een tentoonstelling met allerlei expressionistisch werk, met als toppertjes (vonden wij); ‘Dieren’, van Heinrich Campendonk en ‘De Schepping van de Paarden’ van Franz Marc.
We vergaapten ons aan ‘Machteld’ van Karel Appel en gaven haar de zegen, dat zij de tand des tijds lang zal mogen doorstaan.
Als je in Zwolle bent, dan MOET je naar Waanders, een grote boekhandel in een schitterend opgeknapte kerk. Al wil je geen boek, toch doen, erg de moeite waard.

DSCN1492
Je kan er ook eten, maar dat deden wij niet, wij hadden gekozen voor ‘Poppe’, gevestigd in een voormalige hoefsmederij.
We waren de enige gasten, maar het eten was subliem.
De stad is echt leuk om te doorkruisen en vergeet niet een terrasje te pakken op de grote Markt, je waant je in het buitenland, vooral als het zonnetje zich laat zien.
Het was weer een mooi dagje uit.
De fotocursus loopt nog, opdracht 9 ‘straat’ is ingeleverd.

DSCN1261
Ook opdracht 10, ‘muziek’ is geschoten op het station in Zwolle.

Opdracht 11 is voor mij een echte uitdaging; ‘schemering’, ik ga vanavond eens proberen.
Zo lieve luitjes, dat was het weer voor deze week, nu genieten van onze logeetjes, Ciao! (volgende week meer foto’s)

 

Happy

Nee hoor, we zijn niet ingekakt, we zijn nog volop in the running, of eigenlijk in the walking. In de ochtend gaan we er samen op uit voor de boodschapjes enzo en daarna scheidden onze wegen zich. Jaja Jut en Jul participeren ook ‘los’. Vooral voor mij is dat wel even een ding geweest, zo alleen in den vreemde aan de wandel. Ik zie wel eens beren op de weg, maar met..…..meneer Nikon in de hand voel ik me veilig, ik denk dat ik een flinke mep met hem kan verkopen bij een ‘aanval’.
Gisteren had ik zo’n moment dat ik dacht dat een vent me achtervolgde, ik ging wat sneller lopen en keek of er mensen in de buurt waren. Er waren er geen, ik liep in de vrije natuur.
Gelukkig sloeg de ‘achtervolger’ een andere weg in, pffffff.
Niet leuk om zo op je hoede te moeten zijn, echte mooie stille paadjes sla ik niet meer in.
Dan maar op naar een park, dat is wat begrensder en waarschijnlijk meer volk en omdat dat park aanbevolen wordt door de VVV hier. Het is een pas aangelegd park met 170 soorten waargenomen vogels en…..er bevinden zich vele sculpturen, daar had ik wel zin in. Het was een eindje lopen, maar stevig doorlopend, ben je eerder dan je denkt.
Het park is helemaal ‘omhekt’, de boel wordt in de avond afgesloten, dan rust voor de vogels en de sculpturen.
Vol verwachting liep ik er binnen, veel informatie op borden, een vogel watch torentje met kijkers, een meertje en sculpturen.
Ik was er klaar voor, wellicht zag ik mijn flamingo weer of een andere vreemde vogel, of zou ik in katten zwijm vallen door een mooi kunstwerk.
Niets van dit alles, alhoewel 1 sculptuur was bijzonder leuk, maar geen vogels gezien, wel een vreemde eend met o-benen en een niet aangelijnde hond en…. dat park was ik in een zucht en een scheet uit, wat een tegenvaller.
Ik kwam terecht bij een camperkamp, vele campers in het gelid op een soort van parkeerplaats, wat een gratis ‘vrijheid’.
Even verder een echte camping, daar was tenminste nog een boom bij je plek.
Nee in de stemming was ik niet echt meer, terug dus, lekker snel lopend, naar de casa, naar manlief.
Het blijft leuk dat lopen en fotograferen, ik klik erop los hoor en het zet nog zoden aan de dijk ook. Ik heb al verteld over de onderscheidingen he, maar ik ben ook nog benaderd door Expo Milano, zij hebben nu 20 foto’s van mij, grote trots. En vandaag….., weer een grote onderscheiding van een bijzonder mooie gallery. Ik schijn het toch in me te hebben haha.
Wellicht verkoop ik nog eens wat?
Riet maakte me erop attent dat mijn onderscheidingen niet te zien zijn via mijn blog, dus ik ga tzt een eregalerij aanmaken, kunnen jullie zien wat ik ervan bak.
Verder loopt hier alles gesmeerd, s’middags na de lunch (nu al met wijn) een dik uur naar het strand, daarna douchen, wijnen, kokkerellen of naar de traiteur (we hebben nog niet alles geproefd) Wat een leventje he?
Maar langzamerhand gaan onze gedachten weer naar de thuishaven en dat is zoals het hoort denk ik.
Wij gaan nog even genieten, ik laat nog wel wat horen voor vertrek, Ciao.
Vreemde eend met o benen.

Avontuur langs de kust

Omdat het ding me al een paar dagen vermanend heeft toegesproken, ben ik gister maar weer eens stevig aan de wandel gegaan. Manlief moet dan afhaken, op tempo lopen, lukt hem niet meer helaas.
Eerst maar eens naar mijn flamingo, maar hij was er niet, zou het dan heel zeldzaam zijn geweest dat ik hem gezien heb?
Gelukkig heb ik lieve vriendinnen die vogelkenners zijn, zij hebben me verteld dat het om een flamingo gaat, een eenjarige. Volgens manlief wordt hij pas roze als hij garnalen eet. Maar dit beest stond toch echt in een zoet-of brakwater poeltje te snoepen. Ik weet het niet, maar ik ben blij dat ik hem ontmoet heb en bang was hij voor de dooie dood niet, ik stond 2 meter van hem af.
Terug de boulevard op en die liep ik in stevige pas helemaal af en…dit keer verder, een strandje over en…trappetjes op. Bleek er zomaar een smal wandelpaadje langs en over en zelfs door de rotspartijen te lopen. Dat was gaaf, met prachtige vergezichten en meneer Nikon klikte alles in zijn geheugen, dus die was ook weer tevreden. En….of de duvel ermee speelde, zag ik toch weer een vreemde vogel en dit maal meerdere. Ze zaten op een rotsig eilandje en spreidden regelmatig hun enorme vleugels uit. Prachtig, maar ook dit keer weet ik niet welk merk, dus……..ik plaats een foto en hoor het graag van de kenners. Volgens manlief zijn het aalscholvers.
Het paadje liep verder en was goed te doen, je moest wel heel goed uitkijken waar je je voeten neerzette.
Het ding gaf al mooie resultaten door, dus ik draaide om, wellicht kon ik het pad een volgende keer met manlief gaan lopen?
Op naar de traiteur, dit keer namen we ratatouille van groenten in tomatensaus en ossenhaas (van speciale koeien uit de bergen hier) met champignons, dat ging weer smullen worden.
Inmiddels was het behoorlijk broeierig geworden dus gingen we weer plat op het zand.
Was geen straf, zeker niet omdat ik niets meer hoefde te doen bij thuiskomst, alleen de oven aanzetten.
Het eten was subliem, wat een boffers zijn we dat we Feliu ontdekt hebben.
Vannacht met oordoppen geslapen, het was weer eens een feestdag, een Catalaanse, dus herrie in de omgeving, want de Spanjaarden kunnen feesten hoor.
Shit geslapen door de oordoppen hahaha, maar niets gehoord. Wat is beter?, ik weet het wel, nooit meer oordoppen dus.
Vanmorgen op een laag tempo de ochtendrituelen, de boodschappen en…….op stap met manlief. Hij had wel zin in dat pad en wilde mijn vreemde vogels ook wel zien. Het was weer warm en broeierig, maar wel lekker zo langs de zee. We zagen overal baaitjes met vrolijke locals en het pad slingerde zich omhoog, omlaag en dwars de rotsen door via met pies bezwangerde tunneltjes.
Manlief gaf er de brui aan, hij vond het te link worden voor zijn waggelende lijf, dus hij keerde om en ik ging alleen verder, spannend.
Het pad werd toch wel wat uitdagender, goed uitkijken, de baaitjes die ik nu passeerde, werden bevolkt door blote homo’s. Unheimlich en helemaal toen ik een tunneltje inging wat overduidelijk afgesloten was en nu opengebroken.
Toch maar door, instorten zou de boel niet, maar de pieslucht was niet te harden, toch door, maar toen ik eruitkwam, zag ik dat het pad half ingestort was. Even overwoog ik om het te wagen, maar……ik was verstandig en draaide om.
Ik had geen zin meer om langs de bloteriken te gaan, dus ik liep effe honderdtwintig treden naar boven en kwam op een doorgaande weg en sloeg linksaf richting Playa.
En toen……..weer vogels, maar deze kende ik……pauwen, een heel zooitje, maar die rotzakken spreidden hun verenpracht helaas niet voor de foto.
Ook kon ik nog even cultuur schuiven, Romeinse Termen met een namaakgod en een Romeinse villa (een zootje stenen).
Als toetje passeerde ik een biosupermarkt, een voltreffer.
Helemaal verhit, moe, maar tevreden arriveerde ik in de casa. Ik had een wijntje verdiend, het eerste wijntje buiten de toegestane uren is een feit nu.
Na de lunch wilde manlief plat op het zand en ik niet, te warm.
Ik ben nog maar eens mijn flamingo gaan zoeken, helaas en ben naar de casa gegaan, lekker lezen, cooling down op het balkon.
Manlief lijkt nu op een mens beneden de knoflookgrens.
Nu geoorloofd wijnen, en dan koken, het wordt een soort van tortilla, met gemengde groentjes en pompoen en kruiden.
Morgen weer naar de traiteur, het is per slot van rekening zondag dan, Ciao.

image

Pies tunnel
Pies tunnel