Gewoon, vol erin.

Het was weer tijd voor een uitstapje met mijn jongste, vrijgezellige, gepensioneerde broer.
Hij stelde voor om naar Wassenaar te gaan, naar museum Voorlinden. Tot mijn grote schaamte had ik er nog niet van gehoord, terwijl het museum toch al twee jaar geopend is, maar mijn broer wist zeker dat ik zou gaan genieten.
Ik heb geen voorwerk gedaan en ben er gewoon vol in gegaan en het was spectaculair.
Ik heb er als een verwonderd kind rondgelopen, het werd dus inderdaad genieten met een grote G.
En de kunst?, een grote K, wereldklasse.
Museum Voorlinden is een museum voor moderne en hedendaagse kunst en is gesitueerd op landgoed Voorlinden.
Op dit landgoed is een strak wit en zeer ruim gebouw neergezet. Alle zalen zijn royaal voorzien van daglicht en daardoor komt de kunst optimaal tot zijn recht. Er is een vaste collectie en er zijn wisselende tentoonstellingen.
Sprakeloos werd ik bij zeer natuurgetrouwe mensfiguren (Ron Mueck), die twee keer zo groot zijn dan wij, een liggende man en zittende vrouw in badkleding onder een parasol. Je herkent je erin, of je wil of niet.
Ook heel spectaculair is een enorme stalen sculptuur (Richard Serra), van 216 ton, loodzwaar dus, maar oh zo elegant, je verdwaalt erin, letterlijk.


De tentoonstellingen waren indrukwekkend, we hebben enorm genoten en voor we het wisten waren we 3 uur verder.
Het oude landhuis is nu horecagelegenheid, doodzonde van de ambiance, we kregen in die pracht van een ruimtes, een cafetariagevoel, druk en zeer gehorig. We hebben er dus niets genuttigd.

http://www.voorlinden.nl

De inwendige mens hebben we verwend in hartje Den Haag.


Wat een verrassende dag, wat een mooie kunst en wat een leuke ontdekking dat mijn broer exact dezelfde smaak voor kunst heeft.
Uiteraard weer veel foto’s gemaakt, mijn Mac zit vol moois.
Tja, en nu moet ik flink aan de bak, bewerken, ordenen en archiveren.
En of dat nog niet genoeg is, de sessies met de buurman gaan gewoon door. Ik heb al ongelofelijk veel geleerd en…jawel ook weer drie shoots gedaan, te weten manlief, dochterlief en kleinkind1.
Het is wat behelpen met mijn oranje deken tegen de kast aan geplakt en het natuurlijke licht en de iso aan de hoge kant, maar……….ik ga vooruit en begin de portret fotografie steeds boeiender te vinden. Hier kan ik voor de rest van mijn leven, mijn ei in kwijt.
Nu zorgen dat ik beetje bij beetje wat echte studio spullen bij elkaar sprokkel.
Wat heeft die manlief toch in gang gezet, door mij de president te offreren. Ik hoor hem wel wat meer zuchten nu.
En nu hangt er iets zwaars boven ons hoofd, onze woonkamer gaat geschilderd worden, plafond, muren en deuren, gewoon omdat het heel hard nodig is.
De schilder heeft nog geen exacte datum doorgegeven, dus de wolk hangt al dagen grimmig boven onze stulp. het zou komende week gaan gebeuren……
Het zal een paar dagen een enorme impact hebben op ons relaxte leventje, pfffff, maar…….we gaan er gewoon weer vol in.
Ciao.