Ik zal eens uit de school gaan klappen

De neuroloog deelde ons mede dat manlief geen kwaadaardige ziektes heeft. De neuropathie staat op zichzelf en is te wijten aan ouderdom. De reden dat er zoveel onderzoeken gedaan zijn, is dat manlief alleen uitval heeft in de sensoren en niet in de spieren. Gelukkig zijn zijn spieren geheel in takt, maar……dat garandeert niets, vertelde de neuroloog ons, wat niet is, kan nog komen.
Dus…..het is oppassen geblazen, geen risico’s nemen en meteen anticiperen als de boel verergerd.
We blijven alert en zullen ruim op tijd beslissingen over hulpmiddelen/vervoer nemen, hebben we elkaar beloofd. Voor de rest genieten we lekker door hoor, maar…..op onze manier.
Afgelopen week ben ik samen met mijn fotografie vriendin, 2x naar een vogelhut geweest, te weten in Zoetermeer (ijsvogels) en Otterlo (bosvogels).
Ik kan inmiddels een boek schrijven over het ‘vogelhutvolkje’, man, man, een grote roddel/opschep kliek. Ze troeven elkaar heel graag af en houden locaties geheim.
Persoonlijk vind ik de meeste foto’s te gelikt, van enige creativiteit is weinig te bespeuren. Als je een joekel van een lens hebt van duizenden euro’s, dan is het een makkie om een vogeltje te ‘schieten’. Sommigen zitten bijna dagelijks in een hut, met proviand, verhalen en uiteraard hun toeter.
Ik zal eens wat ‘hut geheimen’ verklappen;
De perfecte duikfoto wordt gemaakt met behulp van een aquarium, men kan een levende prooi kopen, die wordt in het aquarium gekieperd, jij stelt je camera helemaal in en wacht op het vogeltje en…schieten maar.
De vogels/beesten worden gevoerd, ze zijn zo tam als wat.
Het voer moet zo neergelegd worden, dat het niet zichtbaar is op de foto, want dan lijkt het niet echt.
De prooi voor roofvogels, een duif ofzo, wordt vastgepind, zodat je lekker lang kan schieten. De pindakaas wordt zorgvuldig in holtes van de bomen gepropt, hebben ze even de tijd, haha.
De stokken/stammen, watertjes, plantjes worden met zorg geplaatst en regelmatig veranderd, want anders heeft iedereen dezelfde foto’s haha.
De hutten worden steeds luxer, groter en duurder, het is big business hoor.
Bij de gratis hutten, moet je in het holst van de nacht je plekje innemen en dat de gehele dag met lijf en woord verdedigen.
Er wordt heel wat ruzie gemaakt om een plekje te bemachtigen en bezet te houden.
We hoorden een verhaal dat een teleurgestelde man, alle stokken uit het vijvertje trok, zo van, ik geen foto’s, jullie ook niet.
Er wordt heel veel opgeschept, er zitten vaak betweters.

Gelukkig…. zitten er ook aardige lui tussen hoor, zij zijn integer en bereid je te adviseren en we hebben ook hele leuke gesprekken kunnen voeren en enorm gelachen.
Maar…voorlopig hebben we het even gehad met het ‘hutten’.
Maandag zaten we in Otterlo in het Veluwe park, mooie hut, mooie scène (het leek wel een volière) en schattige vogeltjes. Vooral de grote bonte specht is een schoonheid. Omdat wij geen voer bij ons hadden, heb ik hen een müsli broodje met kaas aangeboden, en dat vonden ze verdomd lekker, dus……we konden schieten hoor.
Mijn vriendin en ik hebben ons op het eind van de dag beziggehouden met vogels in de vlucht te fotograferen, onze techniek is met rasse schreden verbeterd, maar echt scherp heb ik ze nog niet.

hut en aardige man in Zoetermeer
Grote Bonte Specht
Muis
Ik ken het merk niet
Pimpelmees?
Boomklever
??
Biologische Geitenkaas van Yvonne met specht
Glanskop
Roodborstje

Tja, eigenlijk ben ik ziek, griep en ik hoest de longen uit mijn lijf en ik slaap daardoor al nachten slecht. Toch ben ik maandag gaan ‘hutten’ en het deed me goed. Mijn gehoest deerde de vogels niet, het voer moest en zou verorberd worden.
Vandaag ben ik behoorlijk gammel, maar heb nog wel een grijns op mijn smoel, ik heb weer gave foto’s en veel geleerd.
Na al het ‘vogel’ geweld gaan we ons eens concentreren op lange sluitertijden en het werken met grijsfiters, zal zeker een leuke uitdaging gaan worden.
Maar….eerst gaan manlief en ik naar Lissabon, zo’n zin in.
En……voor als ik me verveel……heb ik een pak vogelvoer gekocht om op ons terras te strooien, ik camoufleer me en dan heb ik mijn privé vogelhut, dat wordt leuk!!! Ciao.

 

Nature Sucks

Tjonge, ik ben een soort van vogelaar geworden, eigenlijk meer een stalker. De familie ooievaar, bestaande uit gechipte pa en chiploze ma en hun 4 al hele grote kinderen, weet de aandacht te trekken in het Markdal hoor. Vooral fotografen houden er de wacht. Ik trof er zelfs een paar die al om 5uur in de vroege ochtend, zitten te koekeloeren met joekels van telelenzen. Ik verschijn pas rond half 7 en begin altijd eerst wat collega’s te fotograferen, dat is inmiddels ook al een aardige verzameling. Nu trof ik laatst een jongedame die mij op de plaat had gezet en warempel ze wist me via instagram te vinden en nu ben ik de trotse eigenaar van een actiefoto van mezelf staand op een bankje, echt heel erg leuk.


Ik heb inmiddels al heel wat leuke contacten met collega’s. Die ooievaars verbroederen hoor.
Het gezinnetje maakt zich langzamerhand op voor vertrek, ze vliegen al een flink end in de rondte, eten al goed in het wild, maar brengen de nachten en de pauzes nog door op het nest, de ouders op een nestje, want te veel kids. Gisteren is moeder aangevallen door een reiger, ze bleef voor dood op het dak liggen, maar vandaag kwam ik haar gelukkig alweer knabbelend in een weiland tegen.

 
Een paar dagen terug, op een mistige warme ochtend, trof ik het hele gezin in de Mark aan en dat trok bekijks. Niet alleen kwamen er fotografen op af, maar ook visarends, lepelaars, eenden, ganzen, meeuwen en…..koeien, badende koeien.


De shoot die we daar hadden, was vele malen boeiender dan die met het koninklijke gezin, kan ik jullie vertellen.
De Tour is begonnen en voor het eerst in jaren, zit ik niet meer constant voor de buis, te druk met mijn hobby’s. Manlief geniet echter met volle teugen en bekijkt ook nog allerlei voor-en nabeschouwingen, hij vindt het best als ik de hort op ga.
Zo ben ik met mijn broer naar een schitterende fototentoonstelling van Sebastiao Dalgado geweest in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. We hebben er uren doorgebracht en enorm genoten. De man laat ons met zijn foto’s zien, hoe mooi de natuur is en spreekt de wens uit om de natuur niet verder te verzieken. Jammer was wel de commercie erom heen, je mocht niets fotograferen, maar kon wel boeken of van te voren samengestelde fotosetjes kopen. En…net die foto die je wel wilde, zat er niet tussen, grrrr. Maar….tijdens het nuttigen van een koel chardoneetje op een terras, wist ik een paar toppers van het net te plukken. Ik zal ze plaatsen, maar wel keurig de naam van de fotograaf erbij vermelden hoor.

Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado

Ik ben me al aan het voorbereiden op de zomercursus fotografie en heb een wel bloedmooi model gevonden. We hebben in mijn geliefde Markdal de eerste shoot gedaan. Het model is kleindochter1, kleindochter2 past.


In Breda vinden allerlei festiviteiten plaats in het kader van 350 jaar Vrede van Breda. Er is een vredesfontein geplaatst en…je mag er gewoon doorheen. Hilarisch om te zien, vooral kinderen hebben dolle pret, maar allen zijn doorweekt na afloop, ha ha. Dat was ook weer een leuke shot voor deze dame.


Jullie zien, ik vermaak me wel en manlief geniet van de Tour. Op een dag werd hij echter gestoord, door zoonlief met een hulpvraag, door mij met een hulpvraag en toen hij uiteindelijk echt voor de buis plofte, kregen we een uitnodiging van ‘een goede vriend die wat te vieren had’ voor een borrel in ons stamcafé. Manlief zette meteen de tv uit, het terras met spiritualiën lonkte, ook voor hem. Het werd een gezellige borrel en…….diner, lekker en uiterst gezellig, wat een traktatie!
Maar…het was niet alleen maar leuk deze week, ik moet jullie nog iets ergs mede delen. Mijn pompoenen zijn gesneuveld, de een door een hoosbui en de ander opgevroten door de slakken, wat een domper.
Nature Sucks, Ciao!