Ik Ben Jaloers Op U

Ons extra uitje ging naar de ‘Swan Market’ in Tilburg. Die hele markt kon ons eigenlijk gestolen worden, de locatie was het doel.
Het geheel vond plaats in een voormalige wagenmakerij in de spoorzone. Je kan er zelden in, dit was onze kans.
Het is een schitterend industrieel gebouw, erg leuk om er rondgelopen te hebben en uiteraard te fotograferen.
De markt was te pruimen, maar…de friet……was super, zelf gesneden en gebakken, perfect goudgeel en knapperig. Dat was een genotmomentje.
Het idee achter deze vorm van markt is leuk, het moet een platvorm zijn voor startende, creatieve ondernemers die hun producten aan het grotere publiek willen tonen. Wij vonden het een hoog truttigheid gehalte hebben en veel eenheidsworst.

Vlug terug naar Breda en op naar het volgende evenement, een kinderkermis, iets nostalgisch zou het zijn. Het was verschrikkelijk, wat een klere herrie en wat een drukte, wegwezen.
Manlief stelde voor om op het terras van onze stamkroeg de dag waardig af te sluiten met een glaasje. Het werden er twee en wel met een enorme bak nachochips met kaas uit de oven, om je vingers bij af te likken, zoooo lekker.

IMG_2766
We hadden de smaak te pakken gekregen en hebben thuis op ons eigen terras nog flink doorgehaald. Het was ook zo’n zwoele zomeravond.
De volgende dag waren we wat stiller dan anders.
En nu dan het uitje van deze week; Rotterdam.
Het doel was: “De Trap” en het “Museum Boijmans Van Beuningen” en “Lekker lunchen”.
Even op voorhand…….op alle punten meer dan geslaagd!
“De Trap” is een zeer uit de kluiten gewassen trap van steigermateriaal, 180 treden maar liefst. Hij brengt je boven op het magistrale Groot Handelsgebouw en eenmaal boven heb je een dito uitzicht, we konden zelfs de sky line van Den Haag zien. Je kan het hele dak ronden, eigenlijk vierkanten, want het is een carré met een binnenruimte.
We vonden het een enorme belevenis.

DSCN4581 DSCN4791
Helemaal high, liepen we naar het museum. Tot onze grote schaamte, waren we er nog nooit geweest, dus we hadden ons voorgenomen om de hele collectie te ‘doen’ en de tentoonstellingen. Het is ons gelukt hoor, een makkie, want het was adembenemend allemaal, een indrukwekkende collectie!
Het gebouw is zeer bijzonder, van buiten lijkt het een vierkanten kolos en van binnen is het verrassend intiem met veel hout. TOP.

DSCN4681 DSCN4727
Aan het oude gedeelte is een moderne afdeling gebouwd, heel strak en sereen en daar bevindt zich ook de horeca, grenzend aan het mooie museumpark. Je raadt het al he, daar in het zonnetje op het terras dronken we ons eerste wijntje van de dag. Niet verkeerd die koele Viognier.
We waren gereed voor een bezoek aan restaurant ‘de Harmonie’. Het werd zoeken, naderhand bleek dat we er gewoon langs gelopen waren, zo onopvallend. Het bevindt zich in een statig pand aan de Westersingel.
We konden terecht in de tuin, er was nog net een tafeltje tussen allerlei bobo’s. Links van ons zat de afdeling Shell en rechts van ons twee mannen wier gesprek we toch wel erg interessant vonden. Het ging over de stadsvisie van Rotterdam, qua architectuur en kunst. Later raakten we in gesprek met hen, maar eerst: De Lunch”.
We bestelden een driegangen menu. Het bleken kleine, mooi opgediende gerechten, maar subliem op elkaar afgesteld en…. het was ohhh zoo lekker. Ik vind dat ook zij een ster verdienen.
Uiteindelijk heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en heb de heren rechts naast me aangesproken met de woorden: “Ik ben jaloers op U”. Ze waren verrast en wilden weten waarom en zo ontspon zich een interessant gesprek over kunst en architectuur. De heren waren respectievelijk, Arend Verhoeven, een RET (Rotterdams Openbaar vervoersbedrijf) medewerker, verantwoordelijk voor de metrokunst en een kunstenaar. Die laatste heeft de kunst in het metrostation Dijkzigt ontworpen. Een zeer aimabele man, woonachtig in den Haag, Peter Jansen genaamd. Het is een lang en interessant gesprek geworden.
Helemaal voldaan konden we Rotterdam weer verlaten, maar we gaan snel terug, er is daar een pracht project (Rotterdam viert de stad) gaande, waar we nog meer van willen zien.
Updates:
Ik ben een vos tegengekomen in het Markdal, aanvankelijk dacht ik dat het een hond was, totdat ik mijn foto zag.

DSCN4126
De ooievaars zijn nog niet uitgevlogen. De moeder vliegt een stukje verder op het dak en probeert ze te lokken. Een beest gelooft het wel en blijft liggen, de andere zwiept al lekker met de vleugels.
Een zwanenechtpaar, kwam mij hun baby’s showen, 5 maar liefst, zo wollig en schattig.

DSCN4878
Er lag een zwerver met een gitaar, te slapen, op mijn fotobankje (dient als statief) nog wel.
De oude dame maakt het goed.
We hebben ons voorgenomen om ons niets meer van PP aan te trekken, geen doen. Het is een puinhoop op PP qua zooi, het is lawaaiig met spelende en ballende kids en de buurheks promoot de boel. Ze doen maar, hier gaat de muziek wat harder, horen we tenminste iets wat onze keus is.
Zo lieve mensen dat was het voor deze week, volgende week kom ik wat later ivm een weekendje weg, daar horen jullie later alles van hoor, Ciao.

De Wereld Draait Door

Een stoere foto maakte ik van hem, alvorens hij vermist werd. Hij staat fier met zijn drie vrienden op de foto. Een aparte groep, een soort jury. Helaas is hij verdwenen.
Hij viel me altijd op, omdat hij regelmatig afstand van de groep nam, of……….dat hij weggepest werd. Ik zal dat nu nooit weten, was hij een looser, een nerd, een einzelgänger, of een intriest iemand, die niet geaccepteerd werd?
Ik zal de stoere foto plaatsen als eerbetoon aan hem.

DSCN8073
Na dit soort van memoriam, kruip ik weer in de huid van ‘ooievaarkenner/stalker’.
Tot mijn grote vreugde was ik getuige van een van de laatste vrijpartijen op grote hoogte. Het was een goeie hoor, een snelle, een gretige maar vooral ook ongeduldige. Het vrouwtje hield haar ‘salaris’ in de vorm van een sappige pad, nu gewoon in haar bek terwijl mannetje zich enorm uitsloofde. Volgens mij, was dit winnende wip, het vrouwtje wil niet meer en zit nu op haar kont op een 1/2/3/4 eieren. Over 30 dagen zullen we het weten hoeveel, of eerder, want er hangt een webcam in de buurt.

DSCN8120
En…we hebben een bijzonder uitje van de week geconsumeerd. Wij zijn met de trein naar Tilburg gegaan. Een ritje van een kwartier en daarom eigenlijk niet de moeite om er naar toe te gaan, dachten we altijd. Ook vonden wij Tilburg nou niet bepaald een aantrekkelijke stad.
We hebben er 1 jaar gewoond (manlief 4) en zijn er zelfs getrouwd (gratis). We woonden in een studentenhuis, heel gezellig en knus. Er was altijd wel iets te beleven, maar de stad sprak ons niet aan, vandaar onze verhuizing naar Breda.
Toch vonden we dat we na 44 jaar eens terug moesten gaan, zou ons ‘huis’ er nog staan, zouden we de dagelijks loopjes nog herkennen?
Maar…..de grootste reden was dat we het nu toch eindelijk eens tijd vonden voor een bezoek aan het textielmuseum. Daar hadden we veel goeds over gehoord, maar we vonden het zo truttig klinken.
Tja, we worden wat milder in onze uitspraken en geven dingen een hernieuwde kans.
Het weer was te pruimen, geen regen in ieder geval, dus…….stevig de pas erin toen we uit de trein stapten.
Op naar Fabriekstraat 11, vlakbij het station.
Ik kreeg toch echt een warm gevoel van binnen, hier was ik ook toch wel heel gelukkig geweest. Manlief voelde niets, haha, dat zet ons aan het denken nietwaar?
Het huis staat er nog, er wonen zelfs nog studenten in. Ik vond het wel erg bijzonder om het te zien, allerlei herinneringen kwamen boven. Manlief stond er als een ijskonijn bij, hij geloofde het wel en had het koud.

Okeee dan, we keerden onze ruggen naar het centrum toe en liepen onder het spoor door richting museum.
Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik nog nooit eerder in deze buurt geweest ben, dus ik vond het wel spannend. We zagen mooie statige panden, daarin woonden de fabrieksdirecteuren. En we zagen oude fabrieken, die goed geconserveerd zijn en veelal een tweede kans als behuizing hebben. Tja en verder ouwe meuk woningen, maar ook een authentieke De Gruyter.
Het textielmuseum bevindt zich in een oud industrieel pand, een voormalige textielfabriek.
Het is heel mooi gerestaureerd, strak en veel glas.

DSCN8334
Eerst maar eens koffie en welja, appeltaart met slagroom. Het taartje was trouwens verrassend lekker, huisgemaakt door een leerbedrijf voor kansarme jongeren. De bediening was ronduit ontroerend, wat doen die mensen hun stinkende best, chapeau!
Het werd tijd voor het serieuzere werk en we liepen de weverij binnen, ze noemen het het ‘textiellab’ omdat de weverij volop produceert. Er werken kunstenaars aan schitterende objecten (zij moeten de ruimte huren) en er wordt kleinschalig geproduceerd (voor de museumshop en een enkele kleine opdracht.) Het is spectaculair om te zien en te horen. Vrijwilligers nemen de tijd om je alles haarfijn uit te leggen. De ruimte op zich is al een hoogstandje.
Het museum zelf was totaal niet truttig, er was o.a. een prachtige tentoonstelling van Sheila Hicks, een zeer begaafd kunstenaar. Zij heeft textiel in allerlei vormen tot kunst verheven, schitterend, indrukwekkend en kleurrijk.
We gaan dit museum in de gaten houden, hier zullen ze ons beslist nog eens gaan zien.

DSCN8241 DSCN8263
Tilburg heeft nog een heel bijzonder museum, De Pont genaamd, vernoemd naar de jurist en zakenman Jan de Pont (1915-1985) uit wiens nalatenschap in 1988 een stichting ‘ter stimulering van de hedendaagse kunst’ kon worden opgericht. Het bevindt zich ook in een industrieel gebouw, een voormalige wolspinnerij. Het is perfect gerestaureerd en zeer geschikt gemaakt voor het tonen van kunst in al zijn glorie. Het zijn enorme lichte ruimtes, zelden zo veel ruimte gezien, werkelijk prachtig. Ook hier hebben we genoten en ja, hier gaan we ook zeker terug.

DSCN8341 DSCN8369 DSCN8349
Wat zijn we verrast door Tilburg, ze hebben zich met deze musea behoorlijk op de kaart gezet en….dat is nog niet alles. De hele spoorzone wordt spectaculair opgeknapt om plaats te geven aan kunstenaars, conceptstores, horeca, theater, clubs en een heuse B&B. Jammergenoeg was het te koud en ook al wat te laat om hier eens goed rond te struinen, dus we MOETEN terug!
Maar……we hebben wel de tijd genomen om te eten in de “Houtloods”. Ook weer mooi strak en licht verbouwd en knus ingericht. Er is een open keuken, dat maakt het ook zeer aantrekkelijk. We hebben heerlijk, origineel en verantwoord gegeten. Ik had heilbot op een bedje van gefermenteerde groente en manlief gegrilde sukade met zoetzure bonen en paddestoelen crème. Het was goddelijk. Als dessert hadden we een mousse van cheesecake met kweepeer, pijnboompitten en granité mousseux! Ook hier moeten we zeker terug.

DSCN8385
Wie had dat kunnen denken dat Tilburg nu heel wat te bieden heeft voor een geslaagde dagtrip.
Er was echter wel een behoorlijke zwarte schaduw over deze schitterende dag, de bomaanslagen in Brussel, ronduit verschrikkelijk.
Dochterlief belde ons toen we in de bus op weg naar het station zaten, om ons dit nieuws mede te delen. Ze vond het maar niets dat we gingen ‘treinen’, waarop ik zei: “ach het is Tilburg maar, daar wil je niet dood gevonden worden’.
Ze heeft ons de hele dag in de gaten gehouden via de volgapp en was pas tevreden toen we weer veilig thuis waren.
Ik moet wel zeggen dat we niet meer zo onbevangen zullen reizen en wat meer om ons heen zullen kijken.
Wat een wereld, Ciao.