Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

Van alternatief naar normaal

Zaterdag 16 September

Nog twee dagen en dan zit het er weer op. We vinden het best zo, we laten het erbij, we gaan niet meer op zoek, maar laten ons verassen. We gaan ook niet meer terug naar het museum dat gesloten was, het heeft zo moeten zijn, denken we.
Toch zijn we nog iets speciaals van plan vandaag, we willen alternatief uit eten.
Maar eerst ga ik op stap in het gouden uurtje. Ik ben niet de enige, een bruidspaar met fotografen, pikt ook het mooie licht en wel aan de Taag, niet verkeerd. Het was ijzig koud, die arme bruid heeft moeten lijden, ik had gelukkig warme kleding aan, gisteren genoeg kou geleden.
Het is weer genieten geblazen, voor mij en ook voor de president.
Met broodjes, arriveer ik wat later in de casa, manlief heeft de boel aan kant en wordt beloond met een lekker ontbijtje.
Na mijn ontbijtje heb ik nog even geoefend met het statief, lange sluitertijden en een selfie, uiteraard in het fotogenieke trappenhuis.
We doen het verder rustig aan, niets moet, we zien wel.
Rond het middaguur gaan we op pad en bij het verlaten van ons straatje, worden we hartelijk begroet door Laurinda, ze vertelde van alles, maar helaas, ik versta er helemaal niets van, Portugees ligt dwars in mijn oren.
Via het centrum, lopen we naar een enorme mercado (markthal uit 1902). Deze doet voor de helft dienst als markt en voor de andere helft is het een foodhall, van een hoog niveau. De boel is er strak geregisseerd, je kan er van alles eten en drinken. De kwaliteit is hoog, de prijzen laag en zelfs het eet/drinkgerei is restaurantwaardig. Het is er wel druk, dus je moet geduld hebben, soms krijg je een pieper mee om je te melden dat je bestelde gerecht klaar is.
Ik vond het een super concept en heel gezellig, maar manlief had geen zin om telkens te wachten, en na een gerecht (kroketjes en een glas wijn), stelde hij voor om echt uit eten te gaan.
Okee, ik ben de beroerdste niet, op naar Alfama, een oude wijk. Daar is het vergeven van de restaurantjes, we kozen voor een tapas restaurant. Het was er heerlijk zitten en de gerechten waren zeer smakelijk. We zagen dat we tegenover de kathedraal ‘de Sé’ (1147) zaten, dat beschouwden we als een teken en besloten om deze eens van binnen te gaan kijken. De helft is gratis te bezoeken en het interessante deel niet, slim!
Toch betaald en we werden niet teleurgesteld, we zagen opgravingen van een klooster complex en een Romeinse weg en vooral de oude rondgang vonden we zeer sfeervol, leuk om een portretje te schieten vond ik, mooi licht.
Op weg naar Mouraria, kwamen we enkele mensen tegen in klederdracht, het leek wel een groep die een deel van hun oogst ging offeren.
In onze wijk, liepen we nog even het plaatselijke fadohuis binnen, manlief kocht er de cd van de voorstelling van vorige week en een knalrood fado shirt, ik zal tzt een foto van mijn blijde man plaatsen.
Het was een relaxte dag.
In de casa, zetten we weer een Fado cd op en genoten van de muziek en een wijntje. Voor de geïnteresseerden die ook van Fado houden, een gouden tip; Gisela Jaôa, een zeer jonge topzangeres.

Het gezelligste straatje van Mouraria