Van alternatief naar normaal

Zaterdag 16 September

Nog twee dagen en dan zit het er weer op. We vinden het best zo, we laten het erbij, we gaan niet meer op zoek, maar laten ons verassen. We gaan ook niet meer terug naar het museum dat gesloten was, het heeft zo moeten zijn, denken we.
Toch zijn we nog iets speciaals van plan vandaag, we willen alternatief uit eten.
Maar eerst ga ik op stap in het gouden uurtje. Ik ben niet de enige, een bruidspaar met fotografen, pikt ook het mooie licht en wel aan de Taag, niet verkeerd. Het was ijzig koud, die arme bruid heeft moeten lijden, ik had gelukkig warme kleding aan, gisteren genoeg kou geleden.
Het is weer genieten geblazen, voor mij en ook voor de president.
Met broodjes, arriveer ik wat later in de casa, manlief heeft de boel aan kant en wordt beloond met een lekker ontbijtje.
Na mijn ontbijtje heb ik nog even geoefend met het statief, lange sluitertijden en een selfie, uiteraard in het fotogenieke trappenhuis.
We doen het verder rustig aan, niets moet, we zien wel.
Rond het middaguur gaan we op pad en bij het verlaten van ons straatje, worden we hartelijk begroet door Laurinda, ze vertelde van alles, maar helaas, ik versta er helemaal niets van, Portugees ligt dwars in mijn oren.
Via het centrum, lopen we naar een enorme mercado (markthal uit 1902). Deze doet voor de helft dienst als markt en voor de andere helft is het een foodhall, van een hoog niveau. De boel is er strak geregisseerd, je kan er van alles eten en drinken. De kwaliteit is hoog, de prijzen laag en zelfs het eet/drinkgerei is restaurantwaardig. Het is er wel druk, dus je moet geduld hebben, soms krijg je een pieper mee om je te melden dat je bestelde gerecht klaar is.
Ik vond het een super concept en heel gezellig, maar manlief had geen zin om telkens te wachten, en na een gerecht (kroketjes en een glas wijn), stelde hij voor om echt uit eten te gaan.
Okee, ik ben de beroerdste niet, op naar Alfama, een oude wijk. Daar is het vergeven van de restaurantjes, we kozen voor een tapas restaurant. Het was er heerlijk zitten en de gerechten waren zeer smakelijk. We zagen dat we tegenover de kathedraal ‘de Sé’ (1147) zaten, dat beschouwden we als een teken en besloten om deze eens van binnen te gaan kijken. De helft is gratis te bezoeken en het interessante deel niet, slim!
Toch betaald en we werden niet teleurgesteld, we zagen opgravingen van een klooster complex en een Romeinse weg en vooral de oude rondgang vonden we zeer sfeervol, leuk om een portretje te schieten vond ik, mooi licht.
Op weg naar Mouraria, kwamen we enkele mensen tegen in klederdracht, het leek wel een groep die een deel van hun oogst ging offeren.
In onze wijk, liepen we nog even het plaatselijke fadohuis binnen, manlief kocht er de cd van de voorstelling van vorige week en een knalrood fado shirt, ik zal tzt een foto van mijn blijde man plaatsen.
Het was een relaxte dag.
In de casa, zetten we weer een Fado cd op en genoten van de muziek en een wijntje. Voor de geïnteresseerden die ook van Fado houden, een gouden tip; Gisela Jaôa, een zeer jonge topzangeres.

Het gezelligste straatje van Mouraria

Voor God moet je wat over hebben

Vrijdag 15 september

Ongelofelijk, ik heb me verslapen! Dat is werkelijk zeldzaam en ik moet zeggen, wat heb ik lekker geslapen. Vandaag dus weer geen wandeling, niet erg, want we hebben een flink programma, we gaan naar God! Om naar deze heer te gaan moeten we de Taag over, wij hebben voor het veer gekozen, gewoon met onze OV.
We gaan naar het reusachtige Christusbeeld in Almada. Het standbeeld werd gebouwd in opdracht van de Portugese dictator Antonio de Oliveira Salazar in 1959.
Om het kwartier vertrekt er een veerboot van Sodré naar Cacilhas
Binnen het kwartier waren we aan de overkant, bibberend en wel, want er waaide een stevige noorden wind en de temperatuur was nog niet gestegen.
Even zoeken waar de bus naar Almada vertrekt en ja hoor, bus 101a, rijdt er rechtstreeks naar toe. God woont boven op een berg op een hele hoge zuil.
Toen we de bus uitstapten werden we al geconfronteerd met de wind, maar toen we onder de voeten van God stonden, werden we zowat weggeblazen. Maar…..het uitzicht daar is magistraal, je kunt heel Lissabon overzien en je hebt een schitterend zicht op de ‘mooie rooie’.
Omdat ik echt bang was dat mijn pruik ten hemel zou gaan stijgen, wilde ik niet met de lift naar boven. Manlief twijfelde nog even, maar ook hij vond er niks aan in die behoorlijk koude wind.
We hebben er wat rondgestruind, gefotografeerd en toen geloofden we het wel en keerden God onze ruggen toe.
We besloten om te gaan lopen, werden we wat warmer, hoopten we.
Dat was een goed besluit, het kostte wat tijd, maar we zagen wel veel. We belandden bij een uitkijkpunt en hadden wederom prachtig zicht. We konden kiezen, over de weg naar beneden of via vele trappen. Na wat getwijfel kozen we voor de trappen, we zouden meteen omdraaien als het te erg werd. Het ging goed en het was leuk, en spannend. En…..verrassing, we kwamen uit op het terras van het door ons uitgekozen restaurant, super. Het was nog niet open, maar wij gingen alvast aan een tafeltje in het zonnetje zitten, want er waren al vele tafels gereserveerd.
We zaten er super en waanden ons in Venetië. Al gauw kwam er meer volk en het restaurant ging open. We bestelden, manlief een dikke biefstuk en ik weer een kabeljauw gerecht, nu als koekjes met een bonen/rijst gerecht erbij. Dit werd nummer 4 van de 365 en het smaakte me geweldig en manlief at zelfs ook twee viskoeken en vond het heerlijk.
Maar…jawel, weer een maar, een dikke maar zelfs, tijdens het eten draaide de zon en liet ons in de schaduw verder eten en het werd kouder en kouder. Manlief had het zelfs zo koud, dat hij niet meer op kon houden met trillen, het zag er echt eng uit. We namen geen nagerecht meer en maakten dat we zo snel mogelijk weg kwamen, na betaald te hebben.
Er wachtte nog een uitdaging voor manlief, we moesten over een heel smal weggetje langs de Taag, maar het was wel adembenemend mooi. Gelukkig is manlief niet de rivier in gewaggeld. We zagen een reuze kwal, hij liet zich slecht fotograferen, wat een kwallenstreek.
Inmiddels waren we beiden tot op het bot verkleumd.
Op het veer, kozen we een plek benedendeks en ontdooiden wat.
Eenmaal weer in Lissabon, konden we verder opwarmen, de wind was er stukken minder en het was beduidend warmer.
Via de grote winkelstraat liepen we terug, nu zagen we daar het leven van overdag. Veel volk op de been, veel straatartiesten, bedelaars en we zagen een blank gezin uit Zuid Afrika die met de fiets gekomen waren. Ze waren al in Italië, Corsica, Frankrijk en Spanje geweest en wilden nu een boot zien te vinden die hun naar Amerika bracht en……u raadt het al, ze hadden geld nodig. Ze hadden allerlei prullen gemaakt en probeerden die te verkopen. Ik vond het erg wrang om hen naast die arme sloebers, te zien zitten en vragen om geld. Hun kinderen hadden verweerde gezichten met ietwat vervilt haar en echt blij keken ze niet, volgens mij waren ze doodop.
Wij kochten nog wat gebakjes en liepen verder naar huis, het was tijd om te gaan chillen.

De Fado klinkt in Mouraria

Zondag 10 September

Over mijn nachtrust ga ik het niet meer hebben, maar manlief slaapt goed gelukkig.
Vanochtend liep ik met de president naar de Taag, ik had zin in een wijdse frisse blik.
Via de hoofdstraat, langs die mooie lift, liep ik onder de Arco da Rua Augusta, een soort van arc de triomphe, het grote plein op, het handels plein, nu badend in leegte.


En daar stond ik aan de Taag, het was vloed, jaja, de getijden doen hier mee hoor.
Het licht is zo mooi na zonsopgang, het zgn gouden uurtje, dus even profiteren met de president.
Het blijft hard werken, van alles probeerde ik uit en….ook een selfie.


Op de terugweg, liep ik tegen een juweel van een bakkerij aan, hier blijf ik vanaf nu komen, zo veel zondige zaligheden, hartig, neutraal en zoet, daar moeten we er nog vele van gaan proeven. Er kwam net een plaat hartigs uit de oven, dus dat werd het voor vandaag en…….het smaakte goddelijk, een soort van luxe tosti in een broodje.
Na het verorberen van de zonde, werd het even uitbuiken op de bank en ondertussen draaiden we een wasje, wat een luxe.
Zo konden we ons rustig voorbereiden op een Fado middag/avond in onze wijk.
Onze wijk, Mouraria, is een volkswijk, heel sociaal en intens en voor de minderbedeelden wordt goed gezorgd. Mouraria is nog steeds de bakermat van de Fado, het is het Volendam van de Fado.
Dus……alle plaatselijke Fadozangers in spé gaan gratis, ieder 2 liederen vertolken en het publiek doet een mooie donatie voor de behoeftigen van de wijk.
Het betreft een buurtevenement.
Maar eerst een flink maal, nu in ‘Catedral do Fado’, we hadden gereserveerd, want het is klein en geliefd bij de locals. Ook hier wordt iedereen geplaatst bij anderen aan tafel, en vol is vol.
Naast ons zaten twee alleraardigste Portugezen, zij adviseerden ons toen we een handgeschreven menu kregen met voor ons onbekende gerechten. We kozen voor kalkoen met rijst op Portugeze wijze en het smaakte goddelijk.
In het restaurant bespeurden we al een opgewonden sfeertje, want de Fado zou gaan klinken in een smal straatje, om de hoek. We kregen de tip om er alvast naar toe te gaan, en een stoeltje te bezetten.
Tot onze verrassing zaten er weer wat buurvrouwen en die wilden maar wat graag op de foto. En…de aardige heren van het restaurant zaten er ook, dus we sloten ons bij hen aan. We doneerden een bedrag en wachtten af.
Het werd drukker en drukker, de hele wijk was er en wij dus.
Het straatje liep wat op, een windje waaide er koel in, dus iedereen had goed zicht, een soort van natuurlijk amphitheater met airco.
En….. het spektakel begon, een vrouw, een man, een meisje, een oma, een opa, een jongen etc etc, zongen de sterren van de hemel.
Ongekend wat een talenten, en wat een doorleefde stemmen, zelfs een meisje van 14 zong twee schitterende balades met een dijk van een gedragen stem, zij schijnt uit te gaan groeien tot grote hoogten, werd ons verteld.
Wij hebben genoten, en manlief beleefde zijn absolute Fado hoogtepunt.
Ik vond het welletjes na een paar uur en manlief kwam 3 uur later met een big smile thuis.
Ik moet zeggen dat ik zelden zo’n puur feest heb meegemaakt, er werd gelachen, meegezongen, geklapt en gehuild en de ‘fadistas’ grensden aan het professionele.
Geloof me, ik ben klassiek geschoold en heb het ‘oor’, anders zou ik dit nooit durven beweren. Okeee, een zanger was minder, hij jankte, maar was wel geliefd in de buurt.
Er was een oudere dame die op handen werd gedragen en werd aanbeden, wie weet was zij beroemd, ze zong fabelachtig.
Het was een dag met een gouden randje.

Invalide

Donderdag 7 September

Weer een klamme nacht en de dag voorspelde nog meer hitte.
Onze nacht was dus wederom niet best, pfffff. Dit moet niet langer duren, eerst nachten getergd door de hoest en nu door de warmte en het stadsgeluid. Voor de geïnteresseerden, de hoest is nog steeds niet helemaal verdwenen.
Maar verandering van spijs doet leven, dus ondanks de korte nacht, trok ik er om 07:00 uur weer verwachtingsvol op uit met de president.
En…ik was een beetje hyper, omdat een foto van mij is uitverkozen tot foto van de maand op instagram, geen sinecure hoor, het gaat wel over 30 miljoen fotografen wereldwijd. Toch leuk voor dit oudje he?
Via Mouraria liep ik naar een schitterend uitzichtpunt, vandaar kon ik heel wat Lissabon overzien en fotograferen en het werd weer een mooi oefenmoment voor deze gretige dame. Ik verlies dan werkelijk alle gevoel voor tijd en schrik uiteindelijk dat de tijd wel erg rap verslonden is.


Dus, snel terug en op zoek naar een goede bakkerij, voor het dagelijks brood van manlief.
Het is gelukt, warm en wel.
Manlief liet het zich smaken en bij mij ging de pap er ook goed in.
Anekdote; de koelkast stond behoorlijk koud, dus alles was bevroren, zo ook mijn pap, haha. Ik maak altijd pap voor 4 dagen, dus de koelkast moet de heerlijkheden wel lekker houden he? Hebben de boel wat zuiniger ingesteld.
Omdat we vandaag extreme hitte konden verwachten, besloten we om weer vroeg te vertrekken en maar een paar ‘dingen’ te doen, om uiterlijk rond 14:00 weer op onze patio neder te kunnen ploffen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Als eerste liepen we in 10 minuten naar de burcht; castelo de sao jorge.
De Sint Jorisvesting is de bakermat van Lissabon, dus die moesten we toch echt met een bezoek vereren. Met een speciaal senior kaartje betraden we het fort en werden verast met een panorama van 360 graden over de Taagdelta en de hele stad, TOP.
Op een stenen bankje met een grandioos uitzicht, lazen we dat de Visigoten zich hier vestigden in de 5e eeuw, WoW, indrukwekkend he?
Later kwamen de Moren en breidden de boel uit. In 1147 pikte de toenmalige koning de vesting in en het werd uiteindelijk voor lange tijd een koninklijke residentie, uiteraard werd er gedurende de tijd heel wat aan geklust.
Voor manlief was de bestrating niet best, man, man, wat een enorme stenen werden er schots en scheef gebruikt. Gelukkig bood de stok de nodige steun, maar op de kantelen waagde manlief zich niet.
Zou er vroeger ook een krijger met neuropathie zijn geweest?, daar hadden ze dan weinig aan, wellicht mocht die zich ‘op kantoor’ bezighouden met strategieën bedenken.
Het was beslist een geslaagde tocht hoor, ieder heeft op zijn manier genoten. Een ontmoeting met een pracht van een pauw vond ik een absolute topper

De Strateeg


Toen we het fort verlieten, spuugden de bussen hordes toeristen uit, wegwezen…en snel.
Op naar een wel heel bijzondere kerk, een kerk speciaal voor nationale helden, de igreja de Santa engracia/panteao nacional. In deze kerk is Vasco da Gama bijgezet, maar ook Amalia Rodriquez, de beroemde Fado zangeres.
Het geheel deed ons denken aan het Pantheon in Rome, maar deze vonden we veel mooier en indrukwekkender. Je weet niet waar je kijken moet, zoveel te zien. En dan kun je ook nog op alle verdiepingen een rondgang maken, spectaculair. Helaas durfde manlief het niet aan. Later kwamen we er achter dat er een lift is voor invaliden. Tja, we moeten nog leren om de ‘invalide gemakken’ te zien en uit te nutten.
Helemaal in de koepel gekomen, kon ik zelfs nog een terras betreden, ongekend en wat een uitzicht.

Helemaal beneden zit Maurice


Het was een hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.
Inmiddels was het 35 graden, pfff. Nog effe een kerk, geen idee hoe hij heet, maar wel een kaarsje aangestoken met een speciale wens, je weet maar nooit he?
En toen vonden we het welletjes.
We dronken nog een voortreffelijk wijntje bij een paar Russen in onze straat en ploften uiteindelijk op onze patio neder. Oh, nee dus, manlief heeft nog even naar de Vuelta gekeken.
Mijn kippen/groentesoep was voortreffelijk en zeker door de toevoeging van het restje uit de doggybag; eend/rijst.
Het was weer een gouden dag voor ons.