En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Met een bezemsteel moet het lukken, toch?

Bijna heb ik ons gezin in ‘studio Ciao’ gehad, zoonlief, kleinkind2 en ikzelf ‘moeten’ nog.
De eerste 2 zijn nog wat schuchter en ik ben nogal lastig, want ik moet wel een selfie van hoge kwaliteit gaan maken he?, ik heb al heel wat mislukkingen moeten verwijderen.
Het probleem is het scherpstellen op ‘niets’, want ik zit nog niet.
Nu had ik me zo bedacht dat ik scherp stel op een bezemsteel, de zelfontspanner zet op 10 seconden, een spurt maak naar mijn plek, de bezem weg keil, en mijn supermodel gezicht opzet en….click. Na 30 sprinten was ik bekaf en geen foto kon er mee door.
Afzien van een selfie, is geen optie, ik ploeg voort.
Ondertussen probeer ik andere dingen uit, zo kwam ik bij het opruimen, een best wel fotogeniek ‘caravan’ attribuut tegen. Snel wat natte blaadjes uit de tuin gehaald en opgehangen.
Kind kan de was doen, toch?


Het Markdal is saai op het moment, zeker wat fotograferen betreft, vanmorgen in de mist toch maar weer eens de president meegenomen, maar echt blij ben ik niet met zijn werk., wordt ik nou zo kritisch, of zijn de foto’s gewoon mislukt?
De schaatsvereniging bereidt zich voor op een schaatsseizoen, zal het dit jaar gaan lukken?

 
Manlief is nog steeds niet zijn stoere ouwe zelf, hij zit wat meer binnen.
Ondanks onze griep, zijn we toch maar de griepprik gaan halen.
Manlief heeft nergens last van, maar ik heb een pijnlijke arm, zo wordt de misere wat in evenwicht gebracht en hebben we samen wat te klagen. Lekker stel zijn we.
Het wordt tijd dat we onze koffers pakken en naar Spanje verkassen, daar is meer licht, warmte en reuring.
Gelukkig is het over 7 weken zover.
Eerst maar eens de feest/verjaardagen doorleven, we zijn van plan er eens flink van te genieten, maar wel met onze verwachtingen op nul, uiteraard hangen we ook zelf wat slingers op.
De Decembermaand is gestart, het gefeest gaat bijna beginnen.
De ‘Sint’ cadeautjes zijn in huis en het brein bereidt zich voor op de rijmen, slijmen, lijmen…..?
De oude dame krijgt een lading pakjes van ons, we hebben het idee dat ze als een kind zo blij zal zijn met het ‘uitpakken’ en de cadeautjes uiteraard, en de volgende dag, als ze wakker wordt en de reeds uitgepakte cadeautjes naast haar bed ziet liggen, is ze vast weer blij verrast.
Onze woonkamer is nog steeds een studio, eigenlijk best wel gezellig, zeker met de 3 piepkleine kerstboompjes van de Hema. Maar……vóór de kerst, wordt de boel even opgeborgen hoor.


Inmiddels heb ik een selfie gemaakt, die er mee doorkan en nog wel redelijk scherp, dankzij de bezem. (Zie Studio Ciao)
En…er hangen al weer wat foto’s in de keuken, niet helemaal naar onze zin, maar gezien onze kwalen is het toch wel een prestatie nietwaar.
Stel je voor, manlief die met boor zijn evenwicht moet proberen te behouden, ga er maar aan staan.
En of we het leuk vinden of niet, de winter is in het land. Gelukkig heb ik bij de Lidl een lading thermo ondergoed ingeslagen en ik heb zelfs speciale warme fotografie handschoenen, het is nu zaak om het nog 7 weken vol te houden en dan houden wij de winter voor gezien.
Ik wens jullie allen een gezellige ‘Sint’. Ciao.

Studio ‘CIAO’ werkt

Er stond een shoot gepland met dochterlief en daar kleinkind1 vrij was, kwam ook zij mee.
Waar ik bang voor was, gebeurde, de dames kwamen enigszins lacherig binnen. Nu had ik ineens 2 giechels in het gareel te houden. Achter mijn rug, werden er gekke bekken getrokken en daar voelde ik me toch niet zo senang bij. Dus……ik was niet mezelf, maar gelukkig heb ik toch een paar bruikbare foto’s voor aan onze muur.
Portretfotografie doe je niet zomaar uit je losse pols, er komt veel bij kijken en ja……ik vergeet nog wel eens een cruciaal iets. Ik heb nu een lijstje gemaakt, dat als leidraad moet gaan dienen bij het shooten.
Ik heb weer een Photowalk met @ilovebreda gedaan, nu in ons voormalige belastingkantoor. Dit best wel saaie gebouw, gaat huisvesting bieden aan kleine plaatselijke bedrijfjes en het krijgt tevens een buurtfunctie voor allerlei activiteiten. Uiteraard zal er wel het een en ander aan verbouwd gaan worden.
Een meneer van de gemeente, heette ons welkom en vertelde dat de gemeente blij was met onze komst, er zouden foto’s gaan komen en zij zien een tentoonstelling wel zitten op de eerste open dag voor de buurt en de huurders. Dus…….we mogen onze foto’s insturen en zij maken een selectie. Ik ga dat zeker doen, niet geschoten, is nooit raak.
Zoals ik al zei, het gebouw is totaal niet spannend, de lege kantoren ook niet. Gelukkig waren er fotogenieke trappen en de gangen waren ook wel het fotograferen waard. We konden ook nog op het dakterras, maar….ik had me wat meer van het uitzicht voorgesteld.
Al met al een leerzame ochtend hoor, maar geen echt gave foto’s.
Manlief is aan de beterende hand gelukkig, hij waagt zich al wat meer buiten. Zijn ‘klokje’ is weer gerepareerd, dus is hij ook weer het heertje.
De oude dame maakt het goed, ze heeft wel een schaafwond op haar kin, maar niemand weet hoe dat zo gekomen is.
Mijn broer en ik hebben een mooie dag geconsumeerd, in Amsterdam. We zijn in ‘Huis Marseille’ en in ‘FOAM’ geweest. Dit zijn fotomusea van hoge kwaliteit, gesitueerd in statige grachtenpanden. De tentoonstellingen gaven ons weer veel kijkplezier en inspiratie.
Het is altijd leuk om door Amsterdam te dwalen, zeker nu met de kerstverlichting. We zijn toch maar weer geëindigd bij Nam Khee op de Zeedijk, het was weer smullen.
En eindelijk ben ik weer eens met mijn jonge fotovriendin op stap geweest, nu naar Rotterdam om lange sluitertijden te oefenen. Ondanks de stevige wind hebben we toch een paar mooie platen kunnen schieten en veel geleerd.
Studio ‘Ciao’ trekt best wel wat vrijwilligers, ik heb goed kunnen oefenen en ben tevreden.
Ik kan me nu gaan uitleven aan het ontwikkelen van de foto’s.
De eerste foto’s liggen al bij de drukker, onze witte muur kan bijna gevuld gaan worden.

En….bent u benieuwd naar de portretten van de studio?, klik het kopje ‘studio Ciao’ aan op de startpagina van mijn blog. En wilt u ook op de foto?, kom maar op dan.

    

Studio ‘CIAO” is geopend

Eindelijk kwam het bericht dat de studiolampen waren gearriveerd. Manlief haalde ze op en wat bleek?…………..Het was er maar 1!
Wat een domper. Na wat heen en weer mailen en wat telefoontjes, kwam de aap uit de mouw…er was iets fout gegaan en het zou meteen rechtgezet gaan worden, de dag erop zou de andere lamp geleverd worden, aan huis dit maal.
Okee, dan maar eerst aan de slag met die ene, ik bedoel dus, het ding in elkaar zetten. We dachten dat het een makkie zou zijn, maar nee, het was een behoorlijke toestand. Manlief snapte er niets van, ik nog veel minder, …….toen kwam de Corsicaan erbij….en die snapte het ook niet.
We gaven het op, het moest maar door ‘kamera-express’ opgelost worden, zij leveren tenslotte iets zonder handleiding.
Maar…….de Corsicaan, kwam weer naar beneden met een paar a4tjes, hij had een gebruiksaanwijzing op het wereldwijde web gevonden, hoera!!!!!!!!
Manlief en hij weer aan de slag, ik nipte van een wijntje en keek erna.
Het lukte niet, manlief gaf het op, hij kookte ietwat, de Corsicaan bleef de rust zelve, uiteindelijk gooide ik me maar in de strijd en…… we kwamen door de gebruiksaanwijzing een stukje verder, manlief haakte ook weer aan en uiteindelijk kregen we de softbox met 6 handen strak gespannen. Wat een gedoe, het zweet brak ons van alle kanten uit, maar wat waren we blij dat we die klus geklaard hadden.
De Corsicaan verzuchtte: “dit was nog moeilijker dan een ‘Ikea kast’ en Manlief zei nuchter…..,morgen hebben we er weer een’, pffffffff.
Even hoopte ik dat ik de dag erop de dans zou ontspringen, ik had een Photowalk in het Chassé theater. Maar…. na een supergave fotohappening kwam ik in een huis met nog steeds slechts 1 studiolamp. Wat een domper.
Mijn foto’s van het Chassé zijn overigens supergaaf geworden, we konden onder begeleiding bijna overal in daar, razend interessant en mooi. Mijn haat/liefde verhouding met het statief is ook iets verbeterd.
Dit theater is zo verdomd mooi van architectuur (Herman Hertzberger), zowel van binnen als van buiten. Van buiten zit er minimaal kleur in, maar eenmaal binnen spettert vooral het rood je tegenmoet.
Deze shoot werd weer georganiseerd door @ilovebreda, http://ilovebreda.nl
Ik ben voorlopig weer zoet met het bewerken van foto’s, maar ik popel om portretten te gaan schieten.

   
De lamp arriveerde uiteindelijk zaterdagavond na 18:00, we hebben hem een nachtje in de doos laten slapen.
Zondagmiddag hebben we weer met z’n 3tjes, de 2e lamp in elkaar gezet….binnen 10 minuten was het gepiept.
Tja en nu moet ik gaan leren om met studiolampen om te gaan, de Corsicaan gaat me op weg helpen en manlief is model.
Maar…manlief is niet zo volgzaam, de schurk, als ik een pose voorstel, zegt hij consequent: “Nee”. Hij heeft echter een excuus, hij is zichzelf niet, hij is nog steeds ziekjes. Na een bezoek aan de huisarts is hij aan de antibiotica gegaan, maar de boel werkt nog niet echt.
We hebben een studio ingericht in de huiskamer, plek zat en eettafel iets aan de kant. Het ziet er professioneel uit, dus…..er zal geheid wel kwaliteit geleverd gaan worden. Vanaf nu is Studio ‘CIAO’ geopend.

Nu nog mensen vinden en strikken als proefkonijn. Ik wordt door mijn ‘verslaving’ steeds brutaler, met de president heb ik eindelijk lef, dus ik sleep zoveel mogelijk mensen voor mijn lens. Zo ook mijn hulp, ze vond het maar niks dat ze niet opgemaakt was, ik vind haar beeldschoon zo.

 

We laten de boel een kleine 2 weken staan en hopelijk komen er zoveel mogelijk mensen langs die ik kan vangen……click!

Ik weet niet of jullie het al gezien hebben, maar ik heb op mijn startpagina een nieuw kopje geplaatst, met als titel: “Studio Ciao”, daar kunnen jullie de resultaten volgen.
Hopelijk, kan ik ooit eens van eventuele donaties van tevreden ‘gasten’, een echte portretlens aanschaffen.