Nooit, is altijd wel.

Hallo lieve mensen, wat boffen we toch met het weer, zelfs de herfst vind ik op deze manier aanvaardbaar. Maar….ik heb makkelijk praten, half Januari zitten we alweer in Spanje en dat vooruitzicht doet wonderen. Er is echter nog één probleempje, ik heb lukraak vorig jaar een ticket voor de heenvlucht gekocht voor, 39 euro de man, en dacht, ik zie wel verder. Nu puntje bij paaltje komt, blijkt dat we 16 dagen dakloos zijn. Ik moet dus nog een verblijf gaan zoeken voor die dagen. Ik maak me echter geen zorgen Spanje is groot, we hoeven niet persé in Calpe te zijn dan, maar toch, hoop ik dat er iemand een appartement cancelt in ons lievelingscomplex, we staan hoog op de wachtlijst, dus…..we wachten rustigjes af, ik hou in tegenstelling tot manlief wel van een gokje.

Ik ben weer naar het ‘tietenmobile’ geweest, voor de tweejaarlijkse mammografie, het was wederom verpletterend x4, maar de uitslag was goed gelukkig. Ik moet in het geheel, als alles goed blijft gaan, nog 3x in mijn leven deelnemen aan dit bevolking onderzoek, daarna ben ik uit(af)geschreven.

De shoot van een tienjarig meisje was super, het betrof een zeer gemotiveerd meisje dat droomt van een modellen carrière, ze had de shoot voor haar verjaardag gekregen van haar ouders. 

Ze zit werkelijk tussen servet en tafellaken in, en dat wilde ik tot uitdrukking laten komen in de diverse portretten. Gelukkig voor jullie, heb ik toestemming om wat foto’s van haar te plaatsen, hier en op de pagina van studio Ciao. Wat me altijd weer verbaasd is het feit dat na een tijdje ‘schieten’, de vrouw langzaam uit het meisje komt, heel mooi om te zien. 

De oude dame maakt het goed, maar ze slaapt steeds meer en heel vast ook nog eens. Ze schrikt niet als we haar uit een diepe slaap wekken, maar moet wel even rustig landen. 

Ze herkent ons nog steeds, er verschijnt altijd een glimlach op haar gezicht als ze ons ziet. We nemen haar iedere keer in de rolstoel mee naar het restaurant om een kopje thee drinken. We doen er altijd wat bonbonnetjes bij, die we in stukjes snijden, kan ze ze lekker op sabbelen. Maar oh wee als er krokantjes inzitten, dan spuugt ze alles meteen uit en smeert het over de tafel. 

Ze geniet van de reuring om haar heen en helemaal blij wordt ze als ze een hond of een kind ziet. Er is geen zinnig gesprek meer met haar te voeren, ze begrijpt er niets van en ze hoort ook nog eens slecht. Maar wij houden de schijn op en blijven gewoon met haar praten, zij knikt dan vaak maar wat. Als manlief een flauw grapje maakt, moet ze wel heel erg lachen, volgens mij komt dat wel bij haar binnen. 

En heel soms, geeft ze een treffende reactie op iets wat je zegt en dan merk je dat zij eens een intelligente dame was.

Zo had ik het over iets dat nooit gebeurde, zij reageerde hierop met: “nooit, is altijd wel”. Ongelofelijk dat die leus ineens over haar lippen kwam. 

Het blijft een mysterie, het demente brein.

De afgelopen week voelde ik me niet zo senang, er spelen wat vervelende zaken in mijn omgeving, om niet te blijven malen, ben ik flink aan het lezen geslagen en twee boeken kan ik jullie van harte aanbevelen: 

Het betreft, ‘Ivanov’ van Hanna Bervoets….meesterlijk schrijft ze over het opzoeken van ethische grenzen door de wetenschap. Het boek leest als een thriller. 

Het andere boek van maar liefst 1.269 pagina’s heet: ‘Het achtste leven’, van Nino Haratischwili. Het is een familie-epos, het begint kort voor de Russische revolutie en eindigt 6 generaties later. Ook dit boek leest als een trein, het is een magistrale vertelling over een Georgische familie, echt, een absolute aanrader.

Zo lieve mensen, ik laat het hierbij, Ciao.

Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Met een bezemsteel moet het lukken, toch?

Bijna heb ik ons gezin in ‘studio Ciao’ gehad, zoonlief, kleinkind2 en ikzelf ‘moeten’ nog.
De eerste 2 zijn nog wat schuchter en ik ben nogal lastig, want ik moet wel een selfie van hoge kwaliteit gaan maken he?, ik heb al heel wat mislukkingen moeten verwijderen.
Het probleem is het scherpstellen op ‘niets’, want ik zit nog niet.
Nu had ik me zo bedacht dat ik scherp stel op een bezemsteel, de zelfontspanner zet op 10 seconden, een spurt maak naar mijn plek, de bezem weg keil, en mijn supermodel gezicht opzet en….click. Na 30 sprinten was ik bekaf en geen foto kon er mee door.
Afzien van een selfie, is geen optie, ik ploeg voort.
Ondertussen probeer ik andere dingen uit, zo kwam ik bij het opruimen, een best wel fotogeniek ‘caravan’ attribuut tegen. Snel wat natte blaadjes uit de tuin gehaald en opgehangen.
Kind kan de was doen, toch?


Het Markdal is saai op het moment, zeker wat fotograferen betreft, vanmorgen in de mist toch maar weer eens de president meegenomen, maar echt blij ben ik niet met zijn werk., wordt ik nou zo kritisch, of zijn de foto’s gewoon mislukt?
De schaatsvereniging bereidt zich voor op een schaatsseizoen, zal het dit jaar gaan lukken?

 
Manlief is nog steeds niet zijn stoere ouwe zelf, hij zit wat meer binnen.
Ondanks onze griep, zijn we toch maar de griepprik gaan halen.
Manlief heeft nergens last van, maar ik heb een pijnlijke arm, zo wordt de misere wat in evenwicht gebracht en hebben we samen wat te klagen. Lekker stel zijn we.
Het wordt tijd dat we onze koffers pakken en naar Spanje verkassen, daar is meer licht, warmte en reuring.
Gelukkig is het over 7 weken zover.
Eerst maar eens de feest/verjaardagen doorleven, we zijn van plan er eens flink van te genieten, maar wel met onze verwachtingen op nul, uiteraard hangen we ook zelf wat slingers op.
De Decembermaand is gestart, het gefeest gaat bijna beginnen.
De ‘Sint’ cadeautjes zijn in huis en het brein bereidt zich voor op de rijmen, slijmen, lijmen…..?
De oude dame krijgt een lading pakjes van ons, we hebben het idee dat ze als een kind zo blij zal zijn met het ‘uitpakken’ en de cadeautjes uiteraard, en de volgende dag, als ze wakker wordt en de reeds uitgepakte cadeautjes naast haar bed ziet liggen, is ze vast weer blij verrast.
Onze woonkamer is nog steeds een studio, eigenlijk best wel gezellig, zeker met de 3 piepkleine kerstboompjes van de Hema. Maar……vóór de kerst, wordt de boel even opgeborgen hoor.


Inmiddels heb ik een selfie gemaakt, die er mee doorkan en nog wel redelijk scherp, dankzij de bezem. (Zie Studio Ciao)
En…er hangen al weer wat foto’s in de keuken, niet helemaal naar onze zin, maar gezien onze kwalen is het toch wel een prestatie nietwaar.
Stel je voor, manlief die met boor zijn evenwicht moet proberen te behouden, ga er maar aan staan.
En of we het leuk vinden of niet, de winter is in het land. Gelukkig heb ik bij de Lidl een lading thermo ondergoed ingeslagen en ik heb zelfs speciale warme fotografie handschoenen, het is nu zaak om het nog 7 weken vol te houden en dan houden wij de winter voor gezien.
Ik wens jullie allen een gezellige ‘Sint’. Ciao.