Het Raadsel van het zakje

Zoals beloofd, jullie mogen met me mee, we maken onze dagelijkse zenwandeling.
Hup, het is kwart voor 6, uit bed! Tuurlijk zetten we een volle pot koffie, slikken we onze pilletjes en gaan op ons gemak het nieuws lezen en leggen een feudje. Manlief blijft nog even op een oor en verheugt zich onbewust op de koffie, die geduldig op hem wacht.
Als hij verschijnt, meestal zo rond 7 uur, maken wij ons klaar voor vertrek.
Sportkleding aan en goede loopschoenen, de president om de nek, sleutel in de zak en gaan zonder banaan.
We pakken de lift, want we zitten 6 hoog en zoeven rustig naar beneden, geen kip te zien, maar de kou slaat ons in het gezicht in de immens grote hal. Eerst de ene glazen deur door en dan de laatste, die springt snel achter ons dicht.
Het is goed fris, lichtelijk schemerig, de lantaarns branden nog, maar…..er loopt al een mannetje handmatig de straat te vegen, hola dus.
We zetten er flink de pas in en slaan de weg naar het zoutmeer in, even kijken of de flamingo’s aan de kant zitten. Vandaag niet, dus snel door richting zee. En daar begint het grote genieten, daar rolt de zee, daar kleurt de lucht alle kleuren van de regenboog en dan moet de zon nog komen. De opkomst gaat best wel snel en de ene keer is ie spectaculairder dan de andere. Vooral als er wat wolken zijn, is ie op zijn mooist vind ik. Ik hou niet zo van dat perfecte, er mag wat spanning in. Meestal is het me zeer naar de zin, smile, big smile en mijn lichaam begint te ontdooien.

We zetten er stevig de pas in, ondertussen genieten we van alles om ons heen, de geur, de lucht, de rollende zee, het lachen van de meeuwen, vriendelijke groeters, een vleugje jasmijn en een zonnende kat. Mijn vriend kom ik vandaag niet tegen, jammer, ik had hem graag voor jullie gefotografeerd, hopelijk is hij niet ziek.
Binnen een half uur ben ik bij mijn luxueuze gym aan zee. Er staan 5 toestellen en op elk doe ik honderd keer de bedoelde training. Ik train mijn kuiten, dijen, buik, bekken, rug, armen, liezen en knieën en ben zo’n tien minuten zoet, is te doen he? Ondertussen staar ik naar de zee, in de hoop een grote vis te zien, helaas, nog nooit wat gezien, maar een mens moet blijven hopen nietwaar?

Hier doe ik maar 20 opdrukken, want het is heel zwaar.

Op dit stuk kom ik altijd een vrouw tegen met een plastic zakje. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, waarom ga je nu altijd aan de wandel met een plastic zakje? Vandaag heb ik dat raadsel opgelost, ze geeft de ‘boulevard katten’ eten, aardig mens dus. Nu snap ik ook, dat elke ochtend dezelfde kat op de dezelfde plek zit, hij wacht op zijn ontbijt dus.

De vrouw met het zakje

Na de training loop ik stevig door naar het keerpunt, boven op een klif en met magistraal zicht. We keren en lopen gezwind terug, er is nu al wat meer sportief volk te bespeuren, zoals vissers, joggers en ja….zwemmers.

Vaak ga ik nu het zand op, speurend naar schatten, helaas….nog niets. Maar ik neem wel flink wat hijsen zeelucht.
Ik loop weer van de boulevard weg, op naar het zoutmeer, kijken of er nu een wereldfoto gesmaakt kan worden…..vandaag niet.

Een jonkie.

We lopen heuvelopwaarts, richting onze straat, maar slaan toch nog even de weg naar de haven in. Meestal zie ik hier een mannetje, die een sappige inktvis probeert te vangen, vandaag niet. De vissersboten zijn uitgevaren en de 2 tourboten maken de boel klaar voor het grote geldverdienen. De boeters zijn ook al aan het werk en ik draai me om, het is welletjes zo. Meestal ben ik zo’n anderhalf uur op pad en heb dan een berenhonger, op naar de pap dus. Ik geniet enorm van de deze tocht en saai is het nooit. Het is de laatste dagen wat frisser, dat wel.
Na de pap ben ik weer helemaal appie de kikker en in voor een nieuwe activiteit.
Vandaag is dat de tocht met de zee links van mij en de zon in de rug, we gaan naar de stad. Wordt morgen vervolgd.
Ciao.

Te Druk en Geldverslindende Zaken

Soms heb je van die dagen dat je druk bent met afspraken en zaken die je aandacht vragen. Bij ons kwam dat als een kluitje bij elkaar in de afgelopen week.
Een van die dingen die geregeld moesten worden, was het aanvragen van een nieuw paspoort.
Nu kun je in Breda niet zomaar naar een loket in het stadskantoor, nee, je moet een afspraak maken. Gelukkig zit die procedure op hun site goed in elkaar en kon ik al snel een afspraak regelen, voor z’n tweetjes nog wel.
Ruim van te voren liepen we naar het stadskantoor, daar tegenover staat een fotobus, lekker makkelijk even een pasfotootje maken. Het ging gesmeerd, maar….voor het eerst in onze geschiedenis, mocht de bril niet op. Nu staan we dus beiden 10 jaar te kijk met blote billen gezichten in dit noodzakelijke document. Het zij zo.
Mooi op tijd konden we terecht bij de betreffende balie, ook daar liep alles gesmeerd, wel weer vingerafdrukken, want die mogen maar eenmalig gebruikt worden.
Omdat we nu toch in de stad waren, dachten we even een museumpje (MOTI) mee te pikken, maar wat schetste onze verbazing?, er werd een extra bijdrage van ons gevraagd omdat de tentoonstelling duur was uitgevallen. Dat schoot bij ons toch echt in het verkeerde keelgat, dus…we liepen regelrecht naar een zonnig terras en dronken een glas koele cava om de gemoederen te bedaren. Tevens was dit ook het enige uitje van de week, er was geen mogelijkheid om er een dagje tussenuit te knijpen, jammer! Oei, ik lieg, bij het ophalen van de documenten, ook weer even de kroeg in voor 2 glaasjes.
Allerlei zaken hebben onze welverdiende aandacht (gehad) en alle afspraken zijn we nagekomen, pfffffff. Heb er een vol hoofd van.
Er hangen nog offertes van een nieuwe ‘ketel’ in de lucht, dat gaat een flinke aderlating worden omdat onze ketel ook als een soort luchtververser werkt en dus zeer geavanceerd is, lees; prijzig. We laten hem nog even hangen, manlief is druk met onderzoek.
Het ding is nog niet kapot, maar….hij is behoorlijk belegen en zou dus elke dag de geest kunnen geven, of een hele dure reparatie kunnen vragen. We zullen de broekriemen moeten aanhalen.
Zo waren er nog meerder dingen aan vervanging/reparatie toe helaas.
Maar…ons hoor je nog steeds niet klagen hoor.
Gelukkig zijn onze tickets al lang betaald en hebben we reeds een voorschot overgemaakt op een wel heel duur 4 kamerappartement, met twee balkons (waarvan 1 met zeezicht) en gebruik van zwembad in ons geliefde Spanje.
Nee hoor, niet duur, voor een vrienden prijs kunnen we de hele maand September terecht in dit prachtige appartement met alles erop en eraan voor 600 eurootjes!! Wat een bofkonten zijn we he? We gaan naar La Mata, een kleine badplaats in de buurt van Torrevieja. We zitten pal aan zee, dus ik kan elke ochtend mijn strandwandeling doen, ik kan niet wachten. We zullen sowieso veel gaan wandelen daar, want het dorp ligt in een schitterend gebied met zoutmeren en bossen en…..nu vele flamingo’s, dit in tegenstelling tot die verdwaalde gast in Platja d’Aro.
Uiteraard houden wij ons aanbevolen voor tips.
Heerlijk dat we dit nog te goed hebben, want de zomer is tot nu toe ronduit pet.
De ooievaars zitten nog steeds met hun dikke luie kids opgescheept, misschien zijn zij zwaar depressief van het Nederlandse weer, ik raad ze dan ook met klem aan, om in Portugal op een mooie kathedraal te gaan wonen.
Volgende week gaan we zeker weer een dagje uit, waarschijnlijk naar Den Haag, dus……tips zijn wederom van harte welkom.

DSCN5526 DSCN5537 DSCN5624