Van alternatief naar normaal

Zaterdag 16 September

Nog twee dagen en dan zit het er weer op. We vinden het best zo, we laten het erbij, we gaan niet meer op zoek, maar laten ons verassen. We gaan ook niet meer terug naar het museum dat gesloten was, het heeft zo moeten zijn, denken we.
Toch zijn we nog iets speciaals van plan vandaag, we willen alternatief uit eten.
Maar eerst ga ik op stap in het gouden uurtje. Ik ben niet de enige, een bruidspaar met fotografen, pikt ook het mooie licht en wel aan de Taag, niet verkeerd. Het was ijzig koud, die arme bruid heeft moeten lijden, ik had gelukkig warme kleding aan, gisteren genoeg kou geleden.
Het is weer genieten geblazen, voor mij en ook voor de president.
Met broodjes, arriveer ik wat later in de casa, manlief heeft de boel aan kant en wordt beloond met een lekker ontbijtje.
Na mijn ontbijtje heb ik nog even geoefend met het statief, lange sluitertijden en een selfie, uiteraard in het fotogenieke trappenhuis.
We doen het verder rustig aan, niets moet, we zien wel.
Rond het middaguur gaan we op pad en bij het verlaten van ons straatje, worden we hartelijk begroet door Laurinda, ze vertelde van alles, maar helaas, ik versta er helemaal niets van, Portugees ligt dwars in mijn oren.
Via het centrum, lopen we naar een enorme mercado (markthal uit 1902). Deze doet voor de helft dienst als markt en voor de andere helft is het een foodhall, van een hoog niveau. De boel is er strak geregisseerd, je kan er van alles eten en drinken. De kwaliteit is hoog, de prijzen laag en zelfs het eet/drinkgerei is restaurantwaardig. Het is er wel druk, dus je moet geduld hebben, soms krijg je een pieper mee om je te melden dat je bestelde gerecht klaar is.
Ik vond het een super concept en heel gezellig, maar manlief had geen zin om telkens te wachten, en na een gerecht (kroketjes en een glas wijn), stelde hij voor om echt uit eten te gaan.
Okee, ik ben de beroerdste niet, op naar Alfama, een oude wijk. Daar is het vergeven van de restaurantjes, we kozen voor een tapas restaurant. Het was er heerlijk zitten en de gerechten waren zeer smakelijk. We zagen dat we tegenover de kathedraal ‘de Sé’ (1147) zaten, dat beschouwden we als een teken en besloten om deze eens van binnen te gaan kijken. De helft is gratis te bezoeken en het interessante deel niet, slim!
Toch betaald en we werden niet teleurgesteld, we zagen opgravingen van een klooster complex en een Romeinse weg en vooral de oude rondgang vonden we zeer sfeervol, leuk om een portretje te schieten vond ik, mooi licht.
Op weg naar Mouraria, kwamen we enkele mensen tegen in klederdracht, het leek wel een groep die een deel van hun oogst ging offeren.
In onze wijk, liepen we nog even het plaatselijke fadohuis binnen, manlief kocht er de cd van de voorstelling van vorige week en een knalrood fado shirt, ik zal tzt een foto van mijn blijde man plaatsen.
Het was een relaxte dag.
In de casa, zetten we weer een Fado cd op en genoten van de muziek en een wijntje. Voor de geïnteresseerden die ook van Fado houden, een gouden tip; Gisela Jaôa, een zeer jonge topzangeres.

Het gezelligste straatje van Mouraria

Met statief en filters op pad

Woensdag 13 September

Vandaag hebben we zin in wat groen, maar eerst even mijn wandeling in het gouden uurtje. Dit keer weer een andere route, het blijft verrassend hier en het blijft genieten hoor.
Bij een onooglijk bakkertje, heerlijke broodjes voor manlief gescoord, daar kon ik mee thuiskomen.
Hij blij en ik ook met mijn pap en…jawel met banaan, ze waren er weer bij de Brio.
We hebben rustigjes aan gedaan en wat klusjes gedaan, zoals een wasje en een afwasje en natuurlijk de plantjes van Julie toegesproken en bewaterd.
Voor de afwisseling, gingen we nu eens de metro in, altijd leuk. Het is ook een sport om mooie kunst te spotten onder de grond en het is heel leerzaam om er scherpe foto’s te maken met minder licht.


Manlief heeft een enorme metro ervaring in Londen opgedaan en wist precies hoe we bij het grote park konden komen, het parque Edouardo VII, daar moet elke zichzelf respecterende fotograaf een foto maken, hadden we gelezen en dus moesten wij ook. Ik had zelfs mijn statief meegenomen en wat grijsfilters.
Ik vond het spannend, want met die filters had ik nog nooit gewerkt.
Aan het eind van het park, kijk je op de stad en de Taag uit, prachtig zicht en dat moest dus gefotografeerd worden.
Ik heb van alles met die filters uitgeprobeerd, maar ik zag geen meerwaarde in het resultaat, ik zal wel wat verkeerds gedaan hebben.
Maar…..het watertje is aardig gelukt, hier zie je duidelijk dat ik een filter heb gebruikt, het water wordt mistig, mooi, grote blij en ik blijf het proberen hoor.


Verder vonden we het park, niet zo bijzonder.
We gingen weer met de metro terug naar Chiado om vervolgens nog wat boodschappen bij de Brio te doen. Ik wilde deze ietwat groene dag, een gezond maal op tafel zetten, met veel groenten, want dat eten we hier veel te weinig.
Via Rossio, terug naar huis, maar……we stopten even voor een neutje. We zagen bij een bepaalde winkel, altijd vele mensen met een klein glaasje op straat staan, dat wilde wij ook wel eens proeven. Zo gezegd, zo gedaan, het betrof een beroemd Portugees likeurtje, ginjinha, een soort van kersenlikeur. Het was lekker, maar wel zoet. Weer een ervaring rijker.


Op naar de casa, naar de rust en het comfort.
We kwamen onze vriend Pedro tegen en ik vroeg meteen of hij nog cd’s te koop had. En die had hij hoor, hij ging ze gelijk halen en kwam iets later naar ons huisje. We hebben er 5 gekocht en 1 kregen we erbij. Manlief ging uit zijn dak, daar komt hij de winter wel mee door.
Ik moet zeggen, het zijn juweeltjes, we hebben de rest van de middag in Fadosferen doorgebracht, met een wijntje uiteraard. Wat hebben we het hier toch fijn.
Ik heb een soort van boekweitpasta/groente/kip schotel gemaakt, met best wel lekkere (meegebrachte) kruiden.
We kunnen er weer even tegen en zijn klaar voor een nieuwe uitdaging morgen.

Relaxed dagje

Maandag 11 September

De helft van de trip zit er alweer op en…….we willen nog zoveel zien.
Maar vandaag nemen we toch even wat gas terug en zijn we van plan om lekker lang op een terras te gaan zitten, mede omdat de hulp ons huisje komt poetsen en……omdat we gereserveerd hebben in dat lunch restaurant waar ik de naam niet meer van wist. Inmiddels weet ik de naam hoor, het heet ; ‘Ze Da Mouraria’. Echte aanrader, je krijgt enorme porties, het is authentiek, geen toeristen, gezellig en lekker.
Maar eerst even in de benen, op naar mijn gouden uurtje.
Via een paar honderd treden, liep ik naar het uitkijkterras; ‘miradoura Da Graca’, het ligt zowat boven ons huis en het heeft een fabelachtig uitzicht. Ik wilde weer eens flink gaan oefenen met de president. Het lukte me ten dele, de volgende keer moet het statief mee hoor.
Dus waarom vanmiddag niet hier gaan zitten, kan ik fotograferen, kijken, kletsen en schrijven, dat zijn dus vele vliegen in een klap. Alleen ga ik met manlief niet al die trappen op, we gaan wel via de weg, ook best zwaar voor hem, maar dit uitkijk punt moet hij zien, vind ik.
De rest van de ochtend lekker thuis gebleven en wat klusjes gedaan.
Rond 12 uur liepen we naar het restaurant, het zat al voor de helft vol. We gingen voor dat heerlijke stoofvlees van rund met bruine bonen en rijst. Het was goddelijk, ze weten hier zo goed verschillende kruiden te gebruiken, als dessert namen we meloen, voor de broodnodige vitamine.
Vanuit het restaurant liepen we rustig naar boven, naar de miradoura. Het ligt lekker op de wind en in de schaduw en er is een horecagelegenheid. Je zit daar super chill, met een fabelachtig uitzicht. We schoven aan bij een Amerikaanse en hadden een leuk gesprek.
Ik heb geoefend met het statief, geschreven en we hebben lekker geborreld, de uurtjes tikten snel weg. Terug, zijn we de trappen afgelopen, het ging prima.
De hulp was geweest en het huisje was weer aan kant, ze had zelfs ons bed verschoond (wij hadden dat de dag ervoor ook gedaan en de boel gewassen, haha, wisten wij veel).
Het was een relaxed dagje, morgen maar weer eens flink in de benen.