Ken je die van die Corsicaan, die naar Corsica ging?……

Deze week heb Ik twee dagen niet gewandeld, ongekend, dit is nog niet eerder voorgekomen sinds 5 jaar. 

De reden was; ‘het weer’. 

Een dag lag er sneeuw en had het gevroren, dus……..glad, en dat is risicovol voor een dame op leeftijd en de andere dag, was er gietende regen en storm,………deze dame wilde haar lijf niet bloot stellen aan dit geweld. 

Maar…. het voelt niet goed, een dag niet lopen, ik word er moe en chagrijnig van. 

‘Het weer’, heeft ook de terugreis van de ‘Corsicaan’ (onze buurman en vriend) verziekt, hij keerde onverrichterzake terug van Schiphol naar Breda, zijn vlucht was zodanig vertraagd dat hij de aansluiting in Nice ging missen. Hij kreeg pardoes een ‘sneeuwwaas’ voor zijn ogen, maakte  rechtsomkeer naar Breda, verwerkte met de nodige $]£[¥^¥\¥ de gebeurtenis en besloot meteen om tot ons vertrek ook maar in Nederland te blijven en dat vinden wij uiteraard heel gezellig, want hij behoort inmiddels tot het meubilair. 

Jullie weten dat mijn wandelschoenen in de kliko beland zijn, helaas….. mijn bergschoenen nu ook, bijna tot stof vergaan en on-beloopbaar geworden. Tja, gevalletje versleten na 15 jaar bewezen diensten. 

Ik heb nu toch maar de euvele moed gehad om nieuwe wandelschoenen aan te schaffen, wellicht kan ik ze ook nog 15 jaar belopen. 

Mijn gemoed is bedaard, alhoewel ik op een dag nog enorm woest ben geworden, de reden was de ‘ABN/AMRO bank, de bank van de oude dame. 

Wat een klerebank, terwijl ik zo hoopvol gestemd was toen ik constateerde dat zij een speciale ‘nabestaanden desk’ hebben. 

Daar ben ik hoogst persoonlijk met alle verplichte paperassen heen gegaan, ik werd in een aparte ruimte ontvangen, kreeg koffie en alle service en expertise. Kat in het bakkie, dacht ik, binnen 2 weken, zou ik bericht krijgen, werd me bij afscheid mede gedeeld. Mooi, dan zou ik daarna nog internetbankieren kunnen regelen om vanuit Spanje alles verder te organiseren. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat er een nieuw personeelslid werd ingewerkt en bij ons gesprek aanwezig was, en daar lag uiteindelijk, denk ik, ook de grote misser. 

Want, wat bleek, na 3 weken had ik nog geen post van de bank, dus….klom ik in de telefoon. Ik belde de nabestaande desk, helaas… zo’n shit 0900 nummer, uiteindelijk een uur aan de telefoon gehangen, met als resultaat, het hoofdkantoor had geen papieren uit Breda ontvangen. 

Ik ontplofte, stelletje kneuzen. Ik kreeg te horen dat ik er zelf verder achteraan moest gaan en op mijn vraag of ik dan een direct nummer zou kunnen krijgen, kreeg ik nul op het rekest. 

Na weer een 0900 nummer en weer een telefoontje van 1 uur, kreeg ik het bericht dat alles in de inbox zat in Breda, keurig ingescand en wel, dat hoop ik tenminste, maar……..het was niet verstuurd. Mijn bloeddruk bereikte ongekende hoogten. 

Nu moet ik weer 2 weken wachten op post van de bank en erop vertrouwen dat het dit keer wel goed is gegaan. Ik zal de rest niet georganiseerd krijgen voor Spanje, dat zal moeten wachten tot Mei dus, zo ook de belasting afwikkeling, het is niet anders. 

De rekening van de uitvaart is inmiddels betaald door ons, de 3 kids van de oude dame. 

Wat een gedoe allemaal, maar…….ik heb de toestanden geparkeerd, we gaan nu genieten van deze knusse tijd. 

Er gebeuren zoveel mooie dingen om ons heen, we zijn echt omringd met zorg en liefde, dat dan weer wel. 

Een happening wil ik even benoemen, kleinkind 2 had een kerstopdracht van haar school; de brugpiepers moesten een oud mens verrassen met iets lekkers en wat gezelschap. 

De slimmerd koos voor haar opa en oma en verraste ons met roze, flink besuikerde donuts. 

Op mijn dankwoordje dat we dit zo lief vonden dat ze dit van haar centjes had gekocht, vertelde zij dat ze gewoon geld aan haar vader had gevraagd, haha. De donuts, gingen er bij haar in als koek. Maar…..ze bleef uren, we zijn weer helemaal op de hoogte van alles en er moest uiteraard nog ‘gepest’ worden en ik verloor zoals gewoonlijk. 

Met een goed gevoel kon het dametje huiswaarts keren, ons achterlatend met een big smile en een vervolgafspraakje. 

En nu lieve mensen, onze kerstwensen, jullie weten dat wij niet aan ‘papieren kaarten’ doen, maar bij deze wensen we jullie: 

Warme Liefdevolle Feestdagen, heb geen verwachtingen, ga er onbevangen in, hang zelf ook wat slingers op en geniet, ook van het kleine. 

Ciao. 

Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Doei allemaal, ik trek me terug.

Met een tas vol cadeautjes, liepen we de gezamenlijke huiskamer van het ‘selectieve sufclubje’ binnen. André Rieu fiedelde er lekker op los, 5 dames sluimerden rond een tafel en 3 dames lagen in een relaxstoel met een dekentje over zich heen. De oude dame lag uiteraard in zo’n stoel en……zij lepelde geconcentreerd een advocaatje met slagroom weg.
Ze was blij dat we er weer waren en hapte flink door, want ze wilde met ons naar het restaurant. Het glaasje werd minutieus leeg geschraapt, niets ging verloren. Toen het leeg was, hield ze het in de lucht en verzuchtte: “bah, ik hou er niet van”.
In het restaurant legden we een stapeltje cadeautjes op tafel voor de oude dame, ze keek verguld, maar verzuchtte: “Dat zal wat gekost hebben”.
Het waren allemaal ‘snot en kwijl’ cadeautjes, maar voor de oude dame waren het schatten. Allerlei soorten speldjes en veel lekkers.


Ze stikte bijna in de borstplaat, die hebben we haar maar afgenomen uit veiligheidsoverwegingen. De kikkers en de muizen waren het grootste succes.
Helemaal verkikkerd zat de dame uiteindelijk van haar thee te genieten met een paar prachtige speldjes in haar haren, te weten, het paard van de Sint op een goud strikje.
Zo jammer dat dit moment van geluk weer snel wegvaagt en ze weer naar haar sombere zelf terugkeert.
Het Sint feest met de kids verliep weer uitbundig, met gedichten en veel plezier en……..veel lekkers. Het was een avond met een gouden randje.
Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, ik vergreep me behoorlijk aan de pepernoten. Je wil niet weten in wat voor een smaken die rakkers tegenwoordig te krijgen zijn in de pepernoten boetiek, appeltaart, caramel met zeezout, met sneeuw, chocolade etc.
Toen de misselijkheid voorbij was, heb ik me geamuseerd met het maken van een selfie, om te laten zien dat het menens was.
Ik heb van de Sint een boek gekregen over grappige fotobewerkingen en ja, dit is het eerste maaksel.


Manlief is nog steeds niet de oude, hij blijft kouwelijk en rillerig, maar dat weerhield hem er niet van om 10 oliebollen, achterelkaar naar binnen te werken. Hij was niet eens misselijk.
Ik loop trouw mijn rondes in het Markdal en heb er vele ontmoetingen en gesprekjes met mensen die ik dagelijks tegenkom.
Zo is er een meneer die even naar Bali is geweest en weer veilig terug kon keren.
Er is een dame van 75, die flink ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ze is 6 kilo afgevallen en heeft nog steeds geen eetlust. Toch loopt ze dagelijks haar rondjes met de hond, haar man is dementerend en raakt de weg kwijt.
Er is een vrouw van middelbare leeftijd, die altijd de hond van haar broer uitlaat, hij en zijn gezin hebben hier geen tijd voor*€#*€#*€#(#@)-);++;.
Maar een bejaarde dame, mis ik al een paar dagen, ik maak me zorgen om haar en heb haar gemaild, maar nog geen antwoord gekregen.

Gelukkig ontving ik vanochtend in de vroegte een mailtje van haar, het gaat goed met haar, alleen heeft ze het erg druk. Ongelofelijk, ze is hoog bejaard en kookt regelmatig voor haar kinderen en kleinkinderen. Zo ook vandaag, er wordt nog Sinterklaas gevierd, ze kwam er niet onderuit, vertelde ze me vanochtend. Jaaaaaa, ik kwam haar tegen vanochtend, het deed me goed haar weer te zien, een enorm aardige vrouw.

Jullie begrijpen dat ik soms wat meer tijd kwijt ben met mijn rondes, er is vaak zoveel te vertellen in de wandelgangen.
Er hangen inmiddels 4 portretten op de witte muur, ik zal er volgende week ook bij komen te hangen, maar die andere twee?…


Manlief en ik hebben gisteren de boel opgehangen, het was echt een behoorlijke klus voor ons hoor, pfffff.
Code oranje vandaag, de sneeuw valt en blijft liggen, laat ik nu een van de weinige zijn die sneeuw afschuwelijk vindt.
Gelukkig heb ik de crosstrainer en een goed boek, van mij zul je geen last hebben vandaag en morgen.