Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Met een bezemsteel moet het lukken, toch?

Bijna heb ik ons gezin in ‘studio Ciao’ gehad, zoonlief, kleinkind2 en ikzelf ‘moeten’ nog.
De eerste 2 zijn nog wat schuchter en ik ben nogal lastig, want ik moet wel een selfie van hoge kwaliteit gaan maken he?, ik heb al heel wat mislukkingen moeten verwijderen.
Het probleem is het scherpstellen op ‘niets’, want ik zit nog niet.
Nu had ik me zo bedacht dat ik scherp stel op een bezemsteel, de zelfontspanner zet op 10 seconden, een spurt maak naar mijn plek, de bezem weg keil, en mijn supermodel gezicht opzet en….click. Na 30 sprinten was ik bekaf en geen foto kon er mee door.
Afzien van een selfie, is geen optie, ik ploeg voort.
Ondertussen probeer ik andere dingen uit, zo kwam ik bij het opruimen, een best wel fotogeniek ‘caravan’ attribuut tegen. Snel wat natte blaadjes uit de tuin gehaald en opgehangen.
Kind kan de was doen, toch?


Het Markdal is saai op het moment, zeker wat fotograferen betreft, vanmorgen in de mist toch maar weer eens de president meegenomen, maar echt blij ben ik niet met zijn werk., wordt ik nou zo kritisch, of zijn de foto’s gewoon mislukt?
De schaatsvereniging bereidt zich voor op een schaatsseizoen, zal het dit jaar gaan lukken?

 
Manlief is nog steeds niet zijn stoere ouwe zelf, hij zit wat meer binnen.
Ondanks onze griep, zijn we toch maar de griepprik gaan halen.
Manlief heeft nergens last van, maar ik heb een pijnlijke arm, zo wordt de misere wat in evenwicht gebracht en hebben we samen wat te klagen. Lekker stel zijn we.
Het wordt tijd dat we onze koffers pakken en naar Spanje verkassen, daar is meer licht, warmte en reuring.
Gelukkig is het over 7 weken zover.
Eerst maar eens de feest/verjaardagen doorleven, we zijn van plan er eens flink van te genieten, maar wel met onze verwachtingen op nul, uiteraard hangen we ook zelf wat slingers op.
De Decembermaand is gestart, het gefeest gaat bijna beginnen.
De ‘Sint’ cadeautjes zijn in huis en het brein bereidt zich voor op de rijmen, slijmen, lijmen…..?
De oude dame krijgt een lading pakjes van ons, we hebben het idee dat ze als een kind zo blij zal zijn met het ‘uitpakken’ en de cadeautjes uiteraard, en de volgende dag, als ze wakker wordt en de reeds uitgepakte cadeautjes naast haar bed ziet liggen, is ze vast weer blij verrast.
Onze woonkamer is nog steeds een studio, eigenlijk best wel gezellig, zeker met de 3 piepkleine kerstboompjes van de Hema. Maar……vóór de kerst, wordt de boel even opgeborgen hoor.


Inmiddels heb ik een selfie gemaakt, die er mee doorkan en nog wel redelijk scherp, dankzij de bezem. (Zie Studio Ciao)
En…er hangen al weer wat foto’s in de keuken, niet helemaal naar onze zin, maar gezien onze kwalen is het toch wel een prestatie nietwaar.
Stel je voor, manlief die met boor zijn evenwicht moet proberen te behouden, ga er maar aan staan.
En of we het leuk vinden of niet, de winter is in het land. Gelukkig heb ik bij de Lidl een lading thermo ondergoed ingeslagen en ik heb zelfs speciale warme fotografie handschoenen, het is nu zaak om het nog 7 weken vol te houden en dan houden wij de winter voor gezien.
Ik wens jullie allen een gezellige ‘Sint’. Ciao.

Oude Liefde

Nu met manlief terug in de tijd, naar de plek waar we eind jaren zestig in kattenzwijm vielen voor elkaar.
In Oirsbeek had ik hem leren kennen, mijn zus had verkering met zijn broer. En van het een, kwam het ander, want…….ik woonde op kamers in Maastricht en dat betekende vrijheid voor ons allen.
Zo is het gekomen,……….nu een ‘oude liefde’, dus.
Mijn zus zaliger, heeft overigens de verkering met de broer van manlief de avond voor onze verloving (ja, dat deden we toen nog), verbroken.
Manlief kwam uit een stijf nest en genoot enorm van de vrijheden in Maastricht, we hebben er flink huisgehouden hoor, wat een tijden.
Dus afgelopen zaterdag, werd Maastricht ons doelwit.
We wilden naar een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum en…. ik had een kunsthuis ontdekt waar we graag even wilden loeren.
En…..we wilden het beroemde Maastrichtse ‘zure vlees’ (zoervleis), weer eens gaan nuttigen.
We hebben alle doelen behaald.
De tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum was zeer de moeite waard, de wandeling erheen ook, altijd leuk om langs de Maas te lopen.

Bonnefanten Museum

 
Via mijn oude straat, natuurlijk, liepen we daarna naar het kunsthuis, Marres in de Capucijnerstraat. De tentoonstelling daar was ook heel indrukwekkend, maar we begrepen het pas echt na de folder gelezen te hebben.
http://www.marres.org/en/home-en/
Na al het moois, waren we toe aan het vleis, dus op naar Pieke Potloed, een echte Maastrichtse bistro, en beslist een aanrader. Ga in het voorgedeelte zitten, die serre is niet echt knus. De kaart is heel uitgebreid, en….het eten is typisch Maastrichts.
http://www.piekepotloed.nl
We voelden ons er echt thuis, dus het was genieten daar.
De nagerechten vielen ons tegen, allemaal toestanden met ijs, wij wilden vlaai of taart. Dus…….even verderop nuttigden we een heerlijk stuk kersenvlaai met slagroom, Hmmmm, de perfecte afsluiter voor dit hele leuke dagje Maastricht.
En manlief is ook nog eens een warme trui rijker, hij had het koud, hij was nog niet appie de kikker.
Hij doet het nog steeds rustigjes aan, hangend in de trui.


Ik heb weer veel spulletjes verkocht, dus…….nu heb ik ook een achtergrondsysteem en doek kunnen aanschaffen.
Studio Ciao gaat bijna open, ik heb al wat mensen in de wacht staan die door mij geportretteerd willen worden. Kan niet wachten.
Gelukkig was Maastricht een uitdager voor straatfotografie en ook liet het Markdal zich van een zeer bijzondere kant zien, gehuld in mist, wolken en ijs, met de opkomende zon, echt magistraal. Ik ben een bofkont.


Ik amuseer me kostelijk met de president, hij heeft zich uit de naad gewerkt met het perfectionaliseren van ‘Kim Feenstra’s’, dit met hulp van de ‘Corsicaan’ (bovenbuurman). We hebben er uren ingestoken om de juiste instellingen te vinden en opeens hadden we resultaat.
We gingen compleet uit ons dak. Nu wil ik zeer spoedig mijn nieuwe vaardigheden gebruiken om de perfecte ‘Kim’ te maken van mijn muze, kleinkind1.

Kim
Me, made by myself