Wie goed doet, goed ontmoet?

Het weekend in de zooi hebben we overleefd, verstand op nul en doorgaan.
Van koken is weinig gekomen deze dagen, te veel gedoe en ook geen fut. We hebben maar wat aangerommeld.
En eindelijk was het Maandag, de dag van de voltooing.
Weer waren we om 08:00 klaar om de schilders te ontvangen, maar……ze kwamen pas om 10:00 uur opdagen, grijnzend en wel.
Ze begonnen meteen met de resterende muren en daarna met het verwijderen van plakband en de beschermvloer. We werden straal genegeerd, ze praatten onderling amicaal in het Roemeens, geen idee wat er besproken werd.
Ideale schoonzoon was verhinderd, dus we stonden er toch alleen voor en lieten alles maar over ons heenkomen.
De rekening werd gepresenteerd, heel schuchter protesteerden we nog tegen het feit dat ook de pauzes in rekening gebracht waren en kregen €50,00 van de prijs afgepingeld.
Al het bruikbare restmateriaal namen de schurken mee en de zooi lieten ze voor ons achter en de ‘zachtaardige lamgeslagen doetjes’, stonden erbij en keken ze na.
Manlief is de volgende dag naar de ‘stort’ gereden om daar alles netjes te deponeren.
Het is dat de schilders topwerk geleverd hebben, maar na de interventie van ideale schoonzoon, waren ze ronduit lomp en vernederend.
Met dit soort mensen gaan we nooit meer in zee, dan maar meer betalen.
Waar ik heel verdrietig van word, is het feit dat er misbruik van je goedheid gemaakt wordt, je geeft ze een vinger en ze vreten je gewoon op.
Het zit niet in onze aard om mensen uit te buiten en om gunsten te vragen, we hopen alleen dat wie goed doet, goed ontmoet. Maar dat werkt blijkbaar niet zo, juist omdat we zo ‘aardig’ zijn, pakken ze je.
Wat waren we blij, toen ze vertrokken en wat waren we blij met onze mooie woonkamer/keuken.
Huppa, schouders eronder en knallen, schoonmaken, ruimen, inruimen en herplaatsen.
Binnen een paar uur, zaten we er weer relaxed bij en was het grote genieten begonnen.
Wat hebben we het goed saampjes in ons huisje, er komt hier geen schilder meer in.
Ik ben gelukkig genezen en heb weer energie, maar nu wankelt manlief in de lappenmand, dus nog maar even pas op de plaats.
We zijn al bijna 3 weken niet naar de oude dame geweest, ik voel me enorm schuldig. Het is helaas niet anders, we hadden stress, druk, drukte en virussen. Volgende week maken we het goed.
Gelukkig heeft ze geen weet van de frequentie van aanloop, ze verkeert lekker soezend en tevreden in haar eigen wereldje.
Ook ben ik niet wezen oogsten, heel jammer.
Maar vanaf nu wordt het beter, alhoewel…..manlief liet zijn horloge (geschenk van mij op zijn 60e), uit zijn neuropathische handen vallen, op de badkamer vloer. Kapot dus en de reparatie gaat ons bijna €800 kosten. We gaan een poging wagen om dit van de verzekering vergoed te krijgen, wie niet waagt wie niet wint.
Het was me het weekje wel, het heeft er flink ingehakt allemaal.
Ciao.

 

 

Twee zachtaardige doetjes en de schilder

En daar was dan het bericht: ‘de schilder komt donderdag’.
Vanaf dat moment, kregen we het druk, de kamer en de keuken moest zo leeg mogelijk gemaakt worden!
Nu moeten jullie je eens indenken wat dat bij jullie te weeg zou brengen, ik denk dat je dan begrijpt wat een gedoe het is.
We hebben een grote kast met serviesgoed, glasservies, bestek en veel meer zooi, en wel loeizwaar tezamen. Dus als men de kast ging verplaatsen, moest ie wel leeg. Dat karwei nam ik op me, want ik houd wel van ruimen. Eerst de overtollige troep weggemieterd, dat gaf al wat ruimte.
Vervolgens verzamelde ik ons ‘huwelijksservies’ op de tafel, pffffff, wat moet je er eigenlijk mee? Het is niet meer van deze tijd toch? Dus…….mooie foto’s gemaakt en….hup op marktplaats, (tot op heden nog geen koper). Alles in een verhuisdoos en hoppa de berging in…..een collectie ‘kerstservies ‘op tafel, mooie foto’s, op MP en….. verkocht binnen no time voor een acceptabel bedrag.
Een Oilily servies onderging dezelfde behandeling….niet verkocht tot op heden, maar wel al wat reacties, dus even naar boven met de handel.
Het huwelijkse glasservies staat inmiddels ook te wachten op een koper, in een doos in de berging, dat wel.
Rest een servies dat intens gebruikt wordt, een idem glasservies en een zilveren bestek, dat nooit gebruikt wordt (te veel gedoe met poetsen). Deze zaken ook maar even naar boven getransporteerd.
Tjonge dit is pas ruimen he?
De computerkast met tevens de geluidsinstallatie, heb ik niet leeggeruimd, dan sjouwen de mannen maar even.
Verder hebben we zoveel mogelijk spullen naar boven getransporteerd.
De eerste dag hebben twee mannen alleen maar voorbereidend werk (10 uur) gedaan, heel traag, maar wel precies, er is die dag geen verf aan te pas gekomen, grrrrr, er is alleen afgeplakt, geschuurd en geplamuurd.
Om de ‘feestvreugde’ wat te vergroten, werd ik ziek, flink balen dus.
Maar we hebben ons wel vermaakt hoor, ik werd nu getriggerd om allerlei ‘vergeten’ klusjes te doen, zoals mijn reislaptop updaten, lightroom erop zetten, mijn bureautje opruimen, strijken en……..allerlei online cursussen te doen met als gemeenschappelijk onderwerp: ‘Fotografie en Bewerking’, hoe kan het ook anders. Ik ben inmiddels specialist in lightroom.
Omdat de keuken helemaal ingepakt is, zelfs de koelkast, kamperen we echt, dat is wel knus voor even, maar als de mannen s’avonds naar huis gaan, wordt de koelkast en het fornuis even ontsloten, dus WIJN en SPIJS.
De tweede dag kwam er nog een man mee en ik moet zeggen, toen werd er flink gewerkt en zag je eindelijk al wat resultaat. Ze leveren echt klassewerk, maar ik merk toch dat ik me behoorlijk erger, ze pauzeren geregeld en halen verf en spullen tussendoor, terwijl de uren doortikken. Ik had vanaf het begin het gevoel dat er van ons geprofiteerd werd. Manlief is wat laconieker hierin.
Een man is aan de sch..t en bezoekt de plee frequent (uiteraard met geluid en geur), gelukkig hebben we boven onze eigen plee.
Grrrrr, ik kan hier zo ontzettend slecht tegen, al die mannen in ons geliefde huisje. Maar, wat moet dat moet en het is maar voor even.
De 3e dag (zaterdag), waren ze weer met z’n 2en, werd de wc weer goed bezocht, werden er weer veel koffietjes geoffreerd door manlief! en…… ja hoor er moest weer verf bij gehaald worden, ik kon het niet laten om te klokken.
Dit maal was hij maar 3 kwartier weg en……..geen verf…..de winkel was dicht! Manlief hoorde het gelaten aan. Maar ik ontplofte boven, dit kon niet waar zijn.
Wat een ellende en het erge is dat ik toch al sterk het gevoel had dat er over ons heen gewalst wordt.
Omdat er niets opgeruimd kon worden voordat de mooi afgelakte deuren droog zijn (stof-alert) en zondag werken ze niet, zouden ze maandag toch al terugkomen om de boel op te ruimen en ja…dan zullen ze nu dus ook de resterende muren komen verven (verder uren schrijven).
Er komt geen eind aan deze ellende, dit doen we nooit meer!
Toch zat het me niet lekker en heb ik hulptroepen in geroepen, in de vorm van ideale schoonzoon, hij is met de schilder in gesprek gegaan.
De schilder vond dit niet leuk, nu heeft hij te maken met een zakelijke partij en niet met twee zachtaardige doetjes, haha.
Ideale schoonzoon heeft hem gevraagd om maandag MET verf te komen, alles af te werken en op te ruimen en…….de rekening heel gespecificeerd aan hem te presenteren, qua uren en materialen.
Maar vooralsnog zitten we dit weekend nog in een puinhoop en is het flink behelpen, als we dit vooraf hadden geweten?
En nu nog maar zien wat er maandag gaat gebeuren, gelukkig is ideale schoonzon van de partij. Zo jammer, dat het zo moet, de schilder levert echt wel kwaliteit.
En mijn gezondheid?…….kan beter.
Ciao.

 

 

Gewoon, vol erin.

Het was weer tijd voor een uitstapje met mijn jongste, vrijgezellige, gepensioneerde broer.
Hij stelde voor om naar Wassenaar te gaan, naar museum Voorlinden. Tot mijn grote schaamte had ik er nog niet van gehoord, terwijl het museum toch al twee jaar geopend is, maar mijn broer wist zeker dat ik zou gaan genieten.
Ik heb geen voorwerk gedaan en ben er gewoon vol in gegaan en het was spectaculair.
Ik heb er als een verwonderd kind rondgelopen, het werd dus inderdaad genieten met een grote G.
En de kunst?, een grote K, wereldklasse.
Museum Voorlinden is een museum voor moderne en hedendaagse kunst en is gesitueerd op landgoed Voorlinden.
Op dit landgoed is een strak wit en zeer ruim gebouw neergezet. Alle zalen zijn royaal voorzien van daglicht en daardoor komt de kunst optimaal tot zijn recht. Er is een vaste collectie en er zijn wisselende tentoonstellingen.
Sprakeloos werd ik bij zeer natuurgetrouwe mensfiguren (Ron Mueck), die twee keer zo groot zijn dan wij, een liggende man en zittende vrouw in badkleding onder een parasol. Je herkent je erin, of je wil of niet.
Ook heel spectaculair is een enorme stalen sculptuur (Richard Serra), van 216 ton, loodzwaar dus, maar oh zo elegant, je verdwaalt erin, letterlijk.


De tentoonstellingen waren indrukwekkend, we hebben enorm genoten en voor we het wisten waren we 3 uur verder.
Het oude landhuis is nu horecagelegenheid, doodzonde van de ambiance, we kregen in die pracht van een ruimtes, een cafetariagevoel, druk en zeer gehorig. We hebben er dus niets genuttigd.

http://www.voorlinden.nl

De inwendige mens hebben we verwend in hartje Den Haag.


Wat een verrassende dag, wat een mooie kunst en wat een leuke ontdekking dat mijn broer exact dezelfde smaak voor kunst heeft.
Uiteraard weer veel foto’s gemaakt, mijn Mac zit vol moois.
Tja, en nu moet ik flink aan de bak, bewerken, ordenen en archiveren.
En of dat nog niet genoeg is, de sessies met de buurman gaan gewoon door. Ik heb al ongelofelijk veel geleerd en…jawel ook weer drie shoots gedaan, te weten manlief, dochterlief en kleinkind1.
Het is wat behelpen met mijn oranje deken tegen de kast aan geplakt en het natuurlijke licht en de iso aan de hoge kant, maar……….ik ga vooruit en begin de portret fotografie steeds boeiender te vinden. Hier kan ik voor de rest van mijn leven, mijn ei in kwijt.
Nu zorgen dat ik beetje bij beetje wat echte studio spullen bij elkaar sprokkel.
Wat heeft die manlief toch in gang gezet, door mij de president te offreren. Ik hoor hem wel wat meer zuchten nu.
En nu hangt er iets zwaars boven ons hoofd, onze woonkamer gaat geschilderd worden, plafond, muren en deuren, gewoon omdat het heel hard nodig is.
De schilder heeft nog geen exacte datum doorgegeven, dus de wolk hangt al dagen grimmig boven onze stulp. het zou komende week gaan gebeuren……
Het zal een paar dagen een enorme impact hebben op ons relaxte leventje, pfffff, maar…….we gaan er gewoon weer vol in.
Ciao.