Studio ‘CIAO’ werkt

Er stond een shoot gepland met dochterlief en daar kleinkind1 vrij was, kwam ook zij mee.
Waar ik bang voor was, gebeurde, de dames kwamen enigszins lacherig binnen. Nu had ik ineens 2 giechels in het gareel te houden. Achter mijn rug, werden er gekke bekken getrokken en daar voelde ik me toch niet zo senang bij. Dus……ik was niet mezelf, maar gelukkig heb ik toch een paar bruikbare foto’s voor aan onze muur.
Portretfotografie doe je niet zomaar uit je losse pols, er komt veel bij kijken en ja……ik vergeet nog wel eens een cruciaal iets. Ik heb nu een lijstje gemaakt, dat als leidraad moet gaan dienen bij het shooten.
Ik heb weer een Photowalk met @ilovebreda gedaan, nu in ons voormalige belastingkantoor. Dit best wel saaie gebouw, gaat huisvesting bieden aan kleine plaatselijke bedrijfjes en het krijgt tevens een buurtfunctie voor allerlei activiteiten. Uiteraard zal er wel het een en ander aan verbouwd gaan worden.
Een meneer van de gemeente, heette ons welkom en vertelde dat de gemeente blij was met onze komst, er zouden foto’s gaan komen en zij zien een tentoonstelling wel zitten op de eerste open dag voor de buurt en de huurders. Dus…….we mogen onze foto’s insturen en zij maken een selectie. Ik ga dat zeker doen, niet geschoten, is nooit raak.
Zoals ik al zei, het gebouw is totaal niet spannend, de lege kantoren ook niet. Gelukkig waren er fotogenieke trappen en de gangen waren ook wel het fotograferen waard. We konden ook nog op het dakterras, maar….ik had me wat meer van het uitzicht voorgesteld.
Al met al een leerzame ochtend hoor, maar geen echt gave foto’s.
Manlief is aan de beterende hand gelukkig, hij waagt zich al wat meer buiten. Zijn ‘klokje’ is weer gerepareerd, dus is hij ook weer het heertje.
De oude dame maakt het goed, ze heeft wel een schaafwond op haar kin, maar niemand weet hoe dat zo gekomen is.
Mijn broer en ik hebben een mooie dag geconsumeerd, in Amsterdam. We zijn in ‘Huis Marseille’ en in ‘FOAM’ geweest. Dit zijn fotomusea van hoge kwaliteit, gesitueerd in statige grachtenpanden. De tentoonstellingen gaven ons weer veel kijkplezier en inspiratie.
Het is altijd leuk om door Amsterdam te dwalen, zeker nu met de kerstverlichting. We zijn toch maar weer geëindigd bij Nam Khee op de Zeedijk, het was weer smullen.
En eindelijk ben ik weer eens met mijn jonge fotovriendin op stap geweest, nu naar Rotterdam om lange sluitertijden te oefenen. Ondanks de stevige wind hebben we toch een paar mooie platen kunnen schieten en veel geleerd.
Studio ‘Ciao’ trekt best wel wat vrijwilligers, ik heb goed kunnen oefenen en ben tevreden.
Ik kan me nu gaan uitleven aan het ontwikkelen van de foto’s.
De eerste foto’s liggen al bij de drukker, onze witte muur kan bijna gevuld gaan worden.

En….bent u benieuwd naar de portretten van de studio?, klik het kopje ‘studio Ciao’ aan op de startpagina van mijn blog. En wilt u ook op de foto?, kom maar op dan.

    

Belofte maakt Schuld

Hallo lieve mensen,

Even een tussendoortje, een zgn ‘fotoverhaal tussendoortje’.
Ik had jullie al verteld dat een van mijn foto’s was uitverkoren (wereldwijd), als beste diagonale foto van de dag. En die foto is de wereld over gegaan.

Het is deze foto, het is een gedraaid detail van een multifunctioneel gebouw ontworpen door OMA-architect ‘Rem Koolhaas’. Het gebouw heet: ‘De Rotterdam’.
Voor de geïnteresseerden, plaats ik een linkje
http://oma.eu/projects/de-rotterdam

Jullie begrijpen wel dat ik een beetje trots ben op de president.
En wat mezelf betreft?,…..het heeft me iets opgeleverd en wel een gratis wanddecoratie, van een van mijn foto’s.
Een nieuw bedrijf zoekt fotografen om hun producten uit te testen en ik was een van de uitverkorenen.
Het enige wat ik moet doen is een beoordeling schrijven over het maakproces en het uiteindelijke resultaat. Omdat ik al wist dat dit bedrijf: http://www.saal-digital.nl kwaliteit levert, ging ik met ze in zee.
Ik kreeg van hen een code en ging aan de slag.
Ik koos voor Alu-Dibond Butlerfinish, omdat ik een vrij donkere foto met een paar mooie lichteffecten had gekozen. Ik wist dat dat letterlijk en figuurlijk schitterend zou worden, omdat ik al eens een foto op aluminium had laten afdrukken bij een andere organisatie.
Het hele bestelproces, verliep vlekkeloos, kind kan de was doen en insturen maar en…..gaan zitten wachten, zoooo benieuwd.
Ik kreeg meteen een bevestiging van Saal, een paar dagen later kreeg ik bericht uit Duitsland dat mijn bestelling verstuurd ging worden, met een trackcode.
Uiteindelijk had ik mijn bestelling binnen een week in huis. De verpakking was optimaal, dus puntgaaf kwam mijn product te voorschijn. Woww, zeiden zowel manlief als ik….PERFECT. Wat is het mooi geworden. We hebben de foto in het licht gehangen, dan komt het aluminium nog beter tot zijn recht en….met het licht verandert de foto.

 
Wat zijn wij tevreden en blij, dankjewel Saal, ik wil best nog wel een product van jullie testen hoor, laat maar weten, haha. Ik ga in ieder geval voortaan met hen in zee en de prijzen?…die zijn uiterst schappelijk, zeker vergelijkbaar met de Hema en beter van kwaliteit!

En…ik had jullie nog iets beloofd, weten jullie nog? Er was iets wat me opviel in Lissabon, het triggerde me en ik liet vanaf dag 1, de president al deze objecten verzamelen, ik wil er nog iets moois van gaan maken, maar bij deze alvast wat schoonheden.

Geen doggybag voor manlief

Amsterdam wachtte op mij, jazeker, het werd weer eens tijd om deze stad met een bezoek te vereren.
Manlief bleef in de casa, dus ik ging gewapend met de president en een goed boek op weg. Doch, in the big city zou ik iemand treffen en niet bij ‘de vleugel op het centraal’ deze keer.
Nee, mijn jongste broer houdt daar niet van, hij wil graag zittend bij een kopje koffie en een krantje, het wachten veraangenamen. Hij had gekozen voor ‘Loetje’, niet verkeerd en de appeltaart is aan te raden hoor.
Ons doel was; Amsterdam proeven, een museumpje pakken en… eten bij NamKee.
Het museum werd het ‘van Gogh’, leuk, die bekende werken weer te zien, maar het gebouw beviel me nog beter, met dank aan Rietveld.


De enorme drukte nam ik niet voor lief, wat een gekte.
Gelukkig heeft broerlief in Amsterdam gewerkt, dus bekend terrein, het ‘Amsterdam proeven’ is daarom zeer geslaagd te noemen. Maar…ik moet zeggen, Amsterdam is echt wel vol.
Doch… . de gemiddelde toerist kent niet de smaak van NamKee, dus… er was plaats voor ons op de Zeedijk, een superleuke buurt overigens.
We hebben er gesmuld, en van ons plan om een doggybag voor manlief mee te nemen is niets gekomen.
Het was wederom een geslaagde ‘broertje/zusje dag’ en het volgende evenement werd onder het genot van een ‘nadrankje’ alweer genoteerd.

En daar was dan opeens de laatste opdracht van de kids, dus……vakantie voorbij voor hen.
Via een volg app, konden we hen de gehele terugreis volgen op de autowegen, ongelofelijk dat dat mogelijk is en vooral bijzonder leuk voor gretige grootouders, voor middernacht kwamen ze thuis en wij draaiden ons om en sliepen gerust verder.
Omdat ik de volgende dag nog een afsluitende workshop van de zomercursus had in Rotterdam, ging ik de lieverds toch alvast even knuffelen toen ze goed en wel wakker waren.
Toen ik doodmoe, maar voldaan uit Rotterdam terugkwam, was mijn grote kleine vriend ‘Rocky’, verdwenen, hij laat een leegte achter. Ik ben echt van het beestje gaan houden, hij was zo aanhankelijk en als ik in de vroege uurtjes alleen beneden zat, voelde ik zijn aanwezigheid, gezellig.
De workshop was top, weer veel geleerd en het proeft naar meer! Eerst maar eens wat foto’s opsturen naar André, kijken wat hij ervan vindt. Als jullie ooit nog eens een fotocursus willen volgen, kan ik zijn http://www.rotterdamse-fotografieschool.nl van harte aanbevelen, en hij is ook nog eens erg servicegericht, getuige de na-zorg.
Het fotograferen op de ‘M’ is nu normaal en ik ga een nieuwe fase in.

PS
De neuroloog heeft de afspraak van Oktober verzet naar vanmiddag!!! Wat heeft hij te melden?

 

Hier wat ingestuurde foto’s, ben benieuwd. Dit zijn door mij bewerkte, ook de originelen heb ik gestuurd zodat André een betere beoordeling kan maken. Schroom niet om te reageren, want ik kan van jullie ook veel leren. Later, Ciao!

Zoomen, doe je met je voeten.

Eindelijk was het dan zover, de zomercursus ‘fotografie’ ging van start.
Ik had me er enorm op verheugd, eindelijk zou ik eens gaan horen en zien, hoe ik President Nikon onder de duim kon houden en al zijn geheimen gaan leren kennen.
Nooit gedacht dat ik dat überhaupt zou willen. Maar manlief had het goed ingeschat, doordat ik nu een ‘spiegelreflex’ heb, word ik zo getriggerd, dat ik meer wil.
Dus vandaar de cursus.
Ietwat nerveus, toog ik naar Rotterdam met de opgeladen President, hij voorzien van lege ingewanden en ik met een hoofd vol vragen…… , ’zou ik het wel kunnen volgen?’, was het niet te hoog gegrepen?’, ‘hoe zou de docent zijn?’ en ook niet onbelangrijk, ‘zou ik me wel op mijn gemak voelen?’.
Aangekomen op de Coolhaven, bekroop me een angstig gevoel……het sfeertje daar beviel me niet, wie weet had een ‘gek’ me daar naar toe gelokt.
Maar het bord, met de vermelding; ‘Fotografieschool’, zag er degelijk en gelikt uit. Ik nam me voor om niet aan te bellen, maar om te wachten op medecursisten, ik was rijkelijk vroeg.
En ja hoor, daar kwam een vrouw aan en snel daarop weer een, gelukkig!
We belden aan, de deur klikte open en een enorme pieslucht, perste zich in onze reukorganen, we kregen de slappe lach en begonnen aan het beklimmen van de vele (8) trappen.
Eenmaal boven, stond André, de docent, ons op te wachten, hij beviel me meteen.
Als Paul de Leeuw een broer had gehad, dan was hij het, zelfde postuur, zelfde pretoogjes, zelfde humor, zelfde accent, zelfde stem en kundig, ik heb hem echter niet horen zingen.
We betraden een prachtige loft, waarin zich een studio en werkruimtes bevonden, het voelde goed!
Nadat we allen voorzien waren van koffie/thee/water begon André met te zeggen: “Na deze cursus, fotograferen jullie alleen nog op de ‘M’ (handmatig) en NOOIT meer op de automaat”.
Het werd doodstil, ieder had er zo zijn gedachten en twijfels over.
We waren met 8 cursisten, 2 heren en 6 dames, de leeftijden varieerden van 31, tot en met 60/ 69. Leuke mensen met dezelfde passie.
Na een kort voorstelrondje, legde André ons alles uit over, Diafragma, Sluitertijd, Belichting, Scherp stellen en ISO.
En….warempel, ik begreep het en kon mijn eerste stapjes zetten hoor. En….….ik vond het leuk, een nieuwe dimensie had zijn intrede gedaan.
De cursus zat goed in elkaar, middels een presentatie, schools op een whiteboard, met oefenrondes, met gezamenlijk fotograferen in Delfshaven en met een opdracht die we thuis moesten maken.
De opdracht luidde:
‘Fotgrafeer op diafragma 8, vlakken en lijnen zonder gedoe’. We moesten 5 geslaagde foto’s en 5 mislukkelingen op een stick zetten.
De opdracht lag gelukkig geheel in mijn straatje, maar….ik had de zenuwen, nu moest ik wel alles zelf gaan instellen en zou ik dat wel kunnen en….we mochten er geen nabewerking op los laten.
Een ‘aandachtvragend’ groepslid, zei meteen dat hij geen tijd had, hij had andere dingen te doen, uhhh?
Ik ben er een middag in Breda op uit getrokken en heb heel wat geschoten en had er ontzettend veel plezier in.
De ‘mislukte’ had ik er zo uitgepikt, makkie, maar om er dan 5 ‘geslaagde’ uit te halen, was een crime, kan ik jullie vertellen. Ik werd onzeker, ik vroeg me af of ik het wel goed zag en of ik wel een foto kon beoordelen.
Wat ging ik weer nerveus met de ‘buit’ naar Rotterdam.
Mijn foto’s waren als eerste aan de beurt en………hij stond perplex, ‘zoooooo’ zei hij, jij ‘ziet het’. Hij had op mijn ‘gelukte’ niets aan te merken. Wowwwww, een geluksgevoel overviel me, was het echt zo? Tjonge wat was ik blij, ik ben dus goed bezig.
En….eindelijk viel voor mij alles op zijn plaats, voor mij geen ‘gedoe’ meer, ik ken mijn specialiteit en ga me daar op focussen.
Het was een ontzettend leerzame cursus en we waren een hele leuke groep.
Volgend jaar doe ik er geheid weer een, ‘portretfotografie’ zie ik ook wel zitten. En….…ik zou het bijna vergeten, ik krijg over een paar weken nog een workshop ‘creatief fotograferen’.
Ik zie meer mogelijkheden door het gebruik van eigen instellingen, er is een wereld voor me open gegaan.
Als ik nu rondloop met de president, hoor ik André aanwijzigingen geven en als ik weer eens wil gaan inzoomen, hoor ik hem zeggen: ‘Zoomen, doe je met je voeten”.

Een paar ‘Gelukten’.

 

 

 

Nature Sucks

Tjonge, ik ben een soort van vogelaar geworden, eigenlijk meer een stalker. De familie ooievaar, bestaande uit gechipte pa en chiploze ma en hun 4 al hele grote kinderen, weet de aandacht te trekken in het Markdal hoor. Vooral fotografen houden er de wacht. Ik trof er zelfs een paar die al om 5uur in de vroege ochtend, zitten te koekeloeren met joekels van telelenzen. Ik verschijn pas rond half 7 en begin altijd eerst wat collega’s te fotograferen, dat is inmiddels ook al een aardige verzameling. Nu trof ik laatst een jongedame die mij op de plaat had gezet en warempel ze wist me via instagram te vinden en nu ben ik de trotse eigenaar van een actiefoto van mezelf staand op een bankje, echt heel erg leuk.


Ik heb inmiddels al heel wat leuke contacten met collega’s. Die ooievaars verbroederen hoor.
Het gezinnetje maakt zich langzamerhand op voor vertrek, ze vliegen al een flink end in de rondte, eten al goed in het wild, maar brengen de nachten en de pauzes nog door op het nest, de ouders op een nestje, want te veel kids. Gisteren is moeder aangevallen door een reiger, ze bleef voor dood op het dak liggen, maar vandaag kwam ik haar gelukkig alweer knabbelend in een weiland tegen.

 
Een paar dagen terug, op een mistige warme ochtend, trof ik het hele gezin in de Mark aan en dat trok bekijks. Niet alleen kwamen er fotografen op af, maar ook visarends, lepelaars, eenden, ganzen, meeuwen en…..koeien, badende koeien.


De shoot die we daar hadden, was vele malen boeiender dan die met het koninklijke gezin, kan ik jullie vertellen.
De Tour is begonnen en voor het eerst in jaren, zit ik niet meer constant voor de buis, te druk met mijn hobby’s. Manlief geniet echter met volle teugen en bekijkt ook nog allerlei voor-en nabeschouwingen, hij vindt het best als ik de hort op ga.
Zo ben ik met mijn broer naar een schitterende fototentoonstelling van Sebastiao Dalgado geweest in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. We hebben er uren doorgebracht en enorm genoten. De man laat ons met zijn foto’s zien, hoe mooi de natuur is en spreekt de wens uit om de natuur niet verder te verzieken. Jammer was wel de commercie erom heen, je mocht niets fotograferen, maar kon wel boeken of van te voren samengestelde fotosetjes kopen. En…net die foto die je wel wilde, zat er niet tussen, grrrr. Maar….tijdens het nuttigen van een koel chardoneetje op een terras, wist ik een paar toppers van het net te plukken. Ik zal ze plaatsen, maar wel keurig de naam van de fotograaf erbij vermelden hoor.

Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado

Ik ben me al aan het voorbereiden op de zomercursus fotografie en heb een wel bloedmooi model gevonden. We hebben in mijn geliefde Markdal de eerste shoot gedaan. Het model is kleindochter1, kleindochter2 past.


In Breda vinden allerlei festiviteiten plaats in het kader van 350 jaar Vrede van Breda. Er is een vredesfontein geplaatst en…je mag er gewoon doorheen. Hilarisch om te zien, vooral kinderen hebben dolle pret, maar allen zijn doorweekt na afloop, ha ha. Dat was ook weer een leuke shot voor deze dame.


Jullie zien, ik vermaak me wel en manlief geniet van de Tour. Op een dag werd hij echter gestoord, door zoonlief met een hulpvraag, door mij met een hulpvraag en toen hij uiteindelijk echt voor de buis plofte, kregen we een uitnodiging van ‘een goede vriend die wat te vieren had’ voor een borrel in ons stamcafé. Manlief zette meteen de tv uit, het terras met spiritualiën lonkte, ook voor hem. Het werd een gezellige borrel en…….diner, lekker en uiterst gezellig, wat een traktatie!
Maar…het was niet alleen maar leuk deze week, ik moet jullie nog iets ergs mede delen. Mijn pompoenen zijn gesneuveld, de een door een hoosbui en de ander opgevroten door de slakken, wat een domper.
Nature Sucks, Ciao!

 

Pokemon versus Nikon

Eindelijk weer een uitje van de week en MET de extra dimensie (Pokemon). Dat beloofde weer veel, zo’n zin in. Manlief verklaart me nu helemaal gestoord, maar…… lol krijgt hij er ook van, want we maken de gekste dingen mee.
Het doel was Rotterdam, hoe kan het ook anders, onze lievelingsstad. We gingen eindelijk naar het Nederlands Fotomuseum en om precies te zijn naar de tentoonstelling van Frans Lanting.
In de bus op weg naar het station, begon de pret al, ik kreeg de kans om veel pokeballs te scoren doordat we langs vele pokestops kwamen, hmmmmm zooooo lekkerrrrrr. In de stad zijn er veel meer dan die paar bij ons in het Ginneken, dus ik loop er nog wel vaker naar toe hoor, want regelmatig zit ik zonder ballen en dat is dan weer een inkoppertje voor manlief, grrrr.
Maar wat schetste mijn verbazing toen we arriveerden in Rotterdam; het ziet daar blauw van de pokestops, gewoon een oerwoud, een luilekkerland, ik begon er echt van te kwijlen en ben meteen gaan scoren. En….dan….opeens is je zak vol en kan je niet meer laden, pfff, effe rust. Maar… dat hadden jullie gedacht…….meneer Nikon had enorme honger gekregen en hapte het een na het andere gebouw op, hmmmmmm, wat een walhalla. En dan opeens sta je weer vol voor de Erasmus Brug; ‘De Zwaan”, het blijft spectaculair en dat vond meneer Nikon ook en velen met mij.

DSCN6282
Het weer was wat grijzig, maar dat mocht de pret niet drukken, op naar het fotomuseum.
We moesten 2,50 toeslag betalen, maar dat wisten we en hadden we er dik voor Frans over.
We sloegen stijl achterover van zijn magistrale foto’s, zooooo ongelofelijk mooi en aangrijpend. Zoo kleurig, prachtig. Ja, zo zou ik ook voor kleur gaan kiezen, maar alleen voor de natuur hoor, mijn geliefde geometrische foto’s vragen niet om kleur (geen functie).
Hier foto’s van Frans en de laatste, de slak, is van mijn hand. ik had zowaar inspiratie gekregen. De eerste trouwens ook.

DSCN6298 DSCN6299 DSCN6300 DSCN6301 DSCN6362
Als jullie kans zien, moet je echt naar Frans, hij is er nog tot 4 September. Voor de liefhebbers van Afrika en vooral Madagaskar, is het een must! Je krijgt een enorme boost en inspiratie.
Wij houden niet van verre reizen, dus wij gaan snel binnen de kortste keren fotograferen in de dierentuin ha ha.
Er waren nog wat andere tentoonstellingen, ook aardig hoor.
Helemaal voldaan liepen we de frisse natte grijze lucht weer in en kuierden lekker langs het water, zo ontspannend. Maar …..voor eventjes, het begon te miezelen, ik wilde meteen een kroeg induiken, maar manlief vond het leuker om eerst naar het centrum te lopen, ik geef hem dan gewoon zijn zin hoor, ik ben de beroerdste niet. Maar eenmaal op de Zwaan, werd de miezel toch wat serieuzer en opperde manlief om om te draaien, ik liet me dat geen twee keer zeggen. Dus toch die kroeg in en…warempel, een pokestop in de buurt en…pokemon. Onder het genot van een koele Chablis, ving ik de een na de andere ha ha, zomaar op mijn luie kont.
Toen we op de buienradar zagen dat de kust veilig was, rondden we de brug, op zoek naar de lekkerste friet van Rotterdam! Dit keer geen maal in een restaurant, dit in verband met een extra uitje zaterdag as, waarvoor ik zelfs al een restaurant gereserveerd heb. Dus vandaag even lowcost, maar wel lekker. Ik had Google gevraagd waar de lekkerste friet te vinden was, et voilà, kat in het bakkie. Op de Coolsingel ligt ‘Pomms’ een biologische frietzaak (maandag en dinsdag gesloten). Alles is zelfgemaakt en biologisch en dat proef je, zoo smaakvol. Ik kan jullie van harte de geitenkaas kroketten aanraden. Gezeten op een kratje hebben we zitten schransen daar.

DSCN6353
Met volle buikjes, liepen we door het Pokemon woud weer terug naar het station, ik met mijn zak vol ballen en beesten.
Wat een leuke dag weer, wat een inspiratie weer, zo dankbaar voor alles!
Updates:
De ooievaars zie ik niet meer op het nest. De ouders zijn vertrokken, maar de kids scharrelen nog in de omgeving.
De zomer heeft zich even teruggetrokken, ook geen ramp.
De Tour is goddank gereden en…. zonder al te grote kleerscheuren.
We hebben te maken met een huilbaby op PP. Nooit geweten dat een baby zo veel decibellen kan produceren en bijna de gehele dag. Ik beklaag de ouders, ook de baby hoor.
Ons ‘Italiaantje’ (een van de twee bovenbuurmannen) is vertrokken, nu komt de eigenaar hier zelf wonen. Zou hij met zijn hele gezin komen?, klein hoor!, zou hij gescheiden zijn en zich in zijn uppie daar boven settelen?, we gaan het zien.
Over het zgn ‘verkochte’ huis hebben we nog geen nieuws.
Verder rust op PP.
Later, Ciao.

Ik Ben Jaloers Op U

Ons extra uitje ging naar de ‘Swan Market’ in Tilburg. Die hele markt kon ons eigenlijk gestolen worden, de locatie was het doel.
Het geheel vond plaats in een voormalige wagenmakerij in de spoorzone. Je kan er zelden in, dit was onze kans.
Het is een schitterend industrieel gebouw, erg leuk om er rondgelopen te hebben en uiteraard te fotograferen.
De markt was te pruimen, maar…de friet……was super, zelf gesneden en gebakken, perfect goudgeel en knapperig. Dat was een genotmomentje.
Het idee achter deze vorm van markt is leuk, het moet een platvorm zijn voor startende, creatieve ondernemers die hun producten aan het grotere publiek willen tonen. Wij vonden het een hoog truttigheid gehalte hebben en veel eenheidsworst.

DSCN4425 DSCN4436
Vlug terug naar Breda en op naar het volgende evenement, een kinderkermis, iets nostalgisch zou het zijn. Het was verschrikkelijk, wat een klere herrie en wat een drukte, wegwezen.
Manlief stelde voor om op het terras van onze stamkroeg de dag waardig af te sluiten met een glaasje. Het werden er twee en wel met een enorme bak nachochips met kaas uit de oven, om je vingers bij af te likken, zoooo lekker.

IMG_2766
We hadden de smaak te pakken gekregen en hebben thuis op ons eigen terras nog flink doorgehaald. Het was ook zo’n zwoele zomeravond.
De volgende dag waren we wat stiller dan anders.
En nu dan het uitje van deze week; Rotterdam.
Het doel was: “De Trap” en het “Museum Boijmans Van Beuningen” en “Lekker lunchen”.
Even op voorhand…….op alle punten meer dan geslaagd!
“De Trap” is een zeer uit de kluiten gewassen trap van steigermateriaal, 180 treden maar liefst. Hij brengt je boven op het magistrale Groot Handelsgebouw en eenmaal boven heb je een dito uitzicht, we konden zelfs de sky line van Den Haag zien. Je kan het hele dak ronden, eigenlijk vierkanten, want het is een carré met een binnenruimte.
We vonden het een enorme belevenis.

DSCN4581 DSCN4791
Helemaal high, liepen we naar het museum. Tot onze grote schaamte, waren we er nog nooit geweest, dus we hadden ons voorgenomen om de hele collectie te ‘doen’ en de tentoonstellingen. Het is ons gelukt hoor, een makkie, want het was adembenemend allemaal, een indrukwekkende collectie!
Het gebouw is zeer bijzonder, van buiten lijkt het een vierkanten kolos en van binnen is het verrassend intiem met veel hout. TOP.

DSCN4681 DSCN4683 DSCN4693 DSCN4702 DSCN4727
Aan het oude gedeelte is een moderne afdeling gebouwd, heel strak en sereen en daar bevindt zich ook de horeca, grenzend aan het mooie museumpark. Je raadt het al he, daar in het zonnetje op het terras dronken we ons eerste wijntje van de dag. Niet verkeerd die koele Viognier.
We waren gereed voor een bezoek aan restaurant ‘de Harmonie’. Het werd zoeken, naderhand bleek dat we er gewoon langs gelopen waren, zo onopvallend. Het bevindt zich in een statig pand aan de Westersingel.
We konden terecht in de tuin, er was nog net een tafeltje tussen allerlei bobo’s. Links van ons zat de afdeling Shell en rechts van ons twee mannen wier gesprek we toch wel erg interessant vonden. Het ging over de stadsvisie van Rotterdam, qua architectuur en kunst. Later raakten we in gesprek met hen, maar eerst: De Lunch”.
We bestelden een driegangen menu. Het bleken kleine, mooi opgediende gerechten, maar subliem op elkaar afgesteld en…. het was ohhh zoo lekker. Ik vind dat ook zij een ster verdienen.
Uiteindelijk heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en heb de heren rechts naast me aangesproken met de woorden: “Ik ben jaloers op U”. Ze waren verrast en wilden weten waarom en zo ontspon zich een interessant gesprek over kunst en architectuur. De heren waren respectievelijk, Arend Verhoeven, een RET (Rotterdams Openbaar vervoersbedrijf) medewerker, verantwoordelijk voor de metrokunst en een kunstenaar. Die laatste heeft de kunst in het metrostation Dijkzigt ontworpen. Een zeer aimabele man, woonachtig in den Haag, Peter Jansen genaamd. Het is een lang en interessant gesprek geworden.
Helemaal voldaan konden we Rotterdam weer verlaten, maar we gaan snel terug, er is daar een pracht project (Rotterdam viert de stad) gaande, waar we nog meer van willen zien.
Updates:
Ik ben een vos tegengekomen in het Markdal, aanvankelijk dacht ik dat het een hond was, totdat ik mijn foto zag.

DSCN4126
De ooievaars zijn nog niet uitgevlogen. De moeder vliegt een stukje verder op het dak en probeert ze te lokken. Een beest gelooft het wel en blijft liggen, de andere zwiept al lekker met de vleugels.
Een zwanenechtpaar, kwam mij hun baby’s showen, 5 maar liefst, zo wollig en schattig.

DSCN4878 DSCN4916 DSCN4554 DSCN4567
Er lag een zwerver met een gitaar, te slapen, op mijn fotobankje (dient als statief) nog wel.
De oude dame maakt het goed.
We hebben ons voorgenomen om ons niets meer van PP aan te trekken, geen doen. Het is een puinhoop op PP qua zooi, het is lawaaiig met spelende en ballende kids en de buurheks promoot de boel. Ze doen maar, hier gaat de muziek wat harder, horen we tenminste iets wat onze keus is.
Zo lieve mensen dat was het voor deze week, volgende week kom ik wat later ivm een weekendje weg, daar horen jullie later alles van hoor, Ciao.