Heel hoog in de bergen……

Jullie zullen wel denken, Ciao is niet meer zo actief.
Niets is minder waar, Ciao leeft gretig het leven in Calpe, met een blije manlief.
We leven hier als goden in Spanje, ondanks de heftige wind.
Wij dachten altijd dat Fuerteventura de wind in zijn vaandels had, nee…..die wind is gewoon met ons meegereisd en heeft zich lekker genesteld in Calpe.
Het vervelende is, dat die schurk zich ook nog eens gehuld heeft in een mantel van koude en…….hij zet er ten vervolmaking van het pestgedrag, nog een irritant fluitconcert bij.
Een nacht hebben we zelfs amper geslapen door de nadrukkelijke aanwezigheid van deze lawaaierige gast.
Maar….we hebben stand gehoorden hoor, we zijn blijven genieten.
We hebben gewoon onze wandelingen gemaakt, dit maal wel met wat meer beloning na afloop. Overal werden we hartelijk en warm ontvangen, vooral in onze stamkroeg ‘Danny’s’. Daar was het de afgelopen week beduidend drukker, wel zo gezellig.
Omdat wij ons hier zo thuisvoelen, hebben we bedacht dat het verblijf hier geen vakantie betreft , maar een noodzakelijk tweede leven. En daar ik in Nederland in principe eenmaal per week blog, doe ik dat dus ook in ons tweede leven, vandaar.
Mochten we opeens de toerist gaan uithangen, dan krijgt u wel een sappig verslag hoor. Wellicht de komende week, want we krijgen een logee en die willen we wel het een en ander laten zien.
Nu we wat meer binnenshuis verkeren, moeten we ons in het appartement ook goed kunnen vermaken. Voor mij een makkie, ik heb mijn boeken (al 6 gelezen) en mijn fotobewerking, maar voor manlief was het even wennen, hij zit namelijk graag in het zonnetje op het balkon, gewapend met zijn spiksplinternieuwe verrekijker (Nikon) en uiteraard zijn muziek. Gelukkig had ik een verrassing voor hem, een puzzelboek, dit omdat hij in Februari met een verbeten grijns een moeilijke puzzel oploste in ons weekkrantje en er nog plezier in had ook.
Tot mijn grote vreugde kan ik jullie meedelen dat hij inmiddels 22 puzzels heeft opgelost, ongekend. Ook heeft hij kunnen genieten van twee wielren klassiekers op de tv.
Nu de wind het niet van ons plezier heeft kunnen winnen, begint hij het langzamerhand op te geven.
Met onze lieve local vrienden hebben we een uitstapje naar de bergen gemaakt. Het was een schitterende bergrit en we zagen boomgaarden vol met nispelro (een gele perzikachtige vrucht).
We reden naar Guadalest, een klein, maar toeristisch dorp hoog in de bergen.
Het bijna duizend jaar oude dorp is geheel gesitueerd rondom een kasteel. Het kasteel, El Castell de Guadalest genaamd, is jarenlang een belangrijk verdedigingspunt geweest van de Moren tegen de Spanjaarden.
We hebben te midden van dit schoons, met magistraal zicht op de bergen een drankje genuttigd. Van lopen is niet veel gekomen omdat onze vrienden niet zo mobiel zijn en manlief wel heel erg wiebelig was, het zij zo.
Maar eten kunnen we allen als de beste en dat hebben gedaan in het dorpje ‘Popol’.
De terugweg was wederom adembenemend mooi. Dankjewel lieve Fenny en Paul.
De afsluiter van de week vierden we weer in El Cantal, manlief met een menu del dia en ik met een forse zeetong.
Wat een fijne week was het, Ciao.

Riet, dit maal geen hondenkop?
markt in Calpe

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Studio ‘CIAO’ werkt

Er stond een shoot gepland met dochterlief en daar kleinkind1 vrij was, kwam ook zij mee.
Waar ik bang voor was, gebeurde, de dames kwamen enigszins lacherig binnen. Nu had ik ineens 2 giechels in het gareel te houden. Achter mijn rug, werden er gekke bekken getrokken en daar voelde ik me toch niet zo senang bij. Dus……ik was niet mezelf, maar gelukkig heb ik toch een paar bruikbare foto’s voor aan onze muur.
Portretfotografie doe je niet zomaar uit je losse pols, er komt veel bij kijken en ja……ik vergeet nog wel eens een cruciaal iets. Ik heb nu een lijstje gemaakt, dat als leidraad moet gaan dienen bij het shooten.
Ik heb weer een Photowalk met @ilovebreda gedaan, nu in ons voormalige belastingkantoor. Dit best wel saaie gebouw, gaat huisvesting bieden aan kleine plaatselijke bedrijfjes en het krijgt tevens een buurtfunctie voor allerlei activiteiten. Uiteraard zal er wel het een en ander aan verbouwd gaan worden.
Een meneer van de gemeente, heette ons welkom en vertelde dat de gemeente blij was met onze komst, er zouden foto’s gaan komen en zij zien een tentoonstelling wel zitten op de eerste open dag voor de buurt en de huurders. Dus…….we mogen onze foto’s insturen en zij maken een selectie. Ik ga dat zeker doen, niet geschoten, is nooit raak.
Zoals ik al zei, het gebouw is totaal niet spannend, de lege kantoren ook niet. Gelukkig waren er fotogenieke trappen en de gangen waren ook wel het fotograferen waard. We konden ook nog op het dakterras, maar….ik had me wat meer van het uitzicht voorgesteld.
Al met al een leerzame ochtend hoor, maar geen echt gave foto’s.
Manlief is aan de beterende hand gelukkig, hij waagt zich al wat meer buiten. Zijn ‘klokje’ is weer gerepareerd, dus is hij ook weer het heertje.
De oude dame maakt het goed, ze heeft wel een schaafwond op haar kin, maar niemand weet hoe dat zo gekomen is.
Mijn broer en ik hebben een mooie dag geconsumeerd, in Amsterdam. We zijn in ‘Huis Marseille’ en in ‘FOAM’ geweest. Dit zijn fotomusea van hoge kwaliteit, gesitueerd in statige grachtenpanden. De tentoonstellingen gaven ons weer veel kijkplezier en inspiratie.
Het is altijd leuk om door Amsterdam te dwalen, zeker nu met de kerstverlichting. We zijn toch maar weer geëindigd bij Nam Khee op de Zeedijk, het was weer smullen.
En eindelijk ben ik weer eens met mijn jonge fotovriendin op stap geweest, nu naar Rotterdam om lange sluitertijden te oefenen. Ondanks de stevige wind hebben we toch een paar mooie platen kunnen schieten en veel geleerd.
Studio ‘Ciao’ trekt best wel wat vrijwilligers, ik heb goed kunnen oefenen en ben tevreden.
Ik kan me nu gaan uitleven aan het ontwikkelen van de foto’s.
De eerste foto’s liggen al bij de drukker, onze witte muur kan bijna gevuld gaan worden.

En….bent u benieuwd naar de portretten van de studio?, klik het kopje ‘studio Ciao’ aan op de startpagina van mijn blog. En wilt u ook op de foto?, kom maar op dan.

    

Gewoon, vol erin.

Het was weer tijd voor een uitstapje met mijn jongste, vrijgezellige, gepensioneerde broer.
Hij stelde voor om naar Wassenaar te gaan, naar museum Voorlinden. Tot mijn grote schaamte had ik er nog niet van gehoord, terwijl het museum toch al twee jaar geopend is, maar mijn broer wist zeker dat ik zou gaan genieten.
Ik heb geen voorwerk gedaan en ben er gewoon vol in gegaan en het was spectaculair.
Ik heb er als een verwonderd kind rondgelopen, het werd dus inderdaad genieten met een grote G.
En de kunst?, een grote K, wereldklasse.
Museum Voorlinden is een museum voor moderne en hedendaagse kunst en is gesitueerd op landgoed Voorlinden.
Op dit landgoed is een strak wit en zeer ruim gebouw neergezet. Alle zalen zijn royaal voorzien van daglicht en daardoor komt de kunst optimaal tot zijn recht. Er is een vaste collectie en er zijn wisselende tentoonstellingen.
Sprakeloos werd ik bij zeer natuurgetrouwe mensfiguren (Ron Mueck), die twee keer zo groot zijn dan wij, een liggende man en zittende vrouw in badkleding onder een parasol. Je herkent je erin, of je wil of niet.
Ook heel spectaculair is een enorme stalen sculptuur (Richard Serra), van 216 ton, loodzwaar dus, maar oh zo elegant, je verdwaalt erin, letterlijk.


De tentoonstellingen waren indrukwekkend, we hebben enorm genoten en voor we het wisten waren we 3 uur verder.
Het oude landhuis is nu horecagelegenheid, doodzonde van de ambiance, we kregen in die pracht van een ruimtes, een cafetariagevoel, druk en zeer gehorig. We hebben er dus niets genuttigd.

http://www.voorlinden.nl

De inwendige mens hebben we verwend in hartje Den Haag.


Wat een verrassende dag, wat een mooie kunst en wat een leuke ontdekking dat mijn broer exact dezelfde smaak voor kunst heeft.
Uiteraard weer veel foto’s gemaakt, mijn Mac zit vol moois.
Tja, en nu moet ik flink aan de bak, bewerken, ordenen en archiveren.
En of dat nog niet genoeg is, de sessies met de buurman gaan gewoon door. Ik heb al ongelofelijk veel geleerd en…jawel ook weer drie shoots gedaan, te weten manlief, dochterlief en kleinkind1.
Het is wat behelpen met mijn oranje deken tegen de kast aan geplakt en het natuurlijke licht en de iso aan de hoge kant, maar……….ik ga vooruit en begin de portret fotografie steeds boeiender te vinden. Hier kan ik voor de rest van mijn leven, mijn ei in kwijt.
Nu zorgen dat ik beetje bij beetje wat echte studio spullen bij elkaar sprokkel.
Wat heeft die manlief toch in gang gezet, door mij de president te offreren. Ik hoor hem wel wat meer zuchten nu.
En nu hangt er iets zwaars boven ons hoofd, onze woonkamer gaat geschilderd worden, plafond, muren en deuren, gewoon omdat het heel hard nodig is.
De schilder heeft nog geen exacte datum doorgegeven, dus de wolk hangt al dagen grimmig boven onze stulp. het zou komende week gaan gebeuren……
Het zal een paar dagen een enorme impact hebben op ons relaxte leventje, pfffff, maar…….we gaan er gewoon weer vol in.
Ciao.

 

 

 

Een mens is nooit te oud om te leren, (hoop ik).

Hoera, we hebben een mijlpaal behaald, mijn site heeft de 100.000 pageviews aangetikt en dit dankzij jullie, BEDANKT. Dus….ik ga door met mijn schrijfsels.
Ik ben op 26 Maart 2010 begonnen op http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan. Ik had toen geen idee of iemand iets van me zou gaan lezen. Gelukkig werd ik gelezen, gevolgd en kwamen er reacties, erg leuk en motiverend.
Maar na een aantal jaren begon de waarbenjij site kuren te vertonen en begon ik me er flink aan te storen. Maar…elk nadeel heb z’n voordeel, ik kreeg hierdoor de spirit om een eigen site te bouwen. Met hulp van een student kreeg ik hem uiteindelijk in de lucht op 31 Augustus 2015. http://yvonneciao.nl/?p=104
Toch ben ik de waarbenjij site trouw gebleven en postte dubbel, inmiddels heb ik hier meer dan een half miljoen pageviews. Maar de laatste maanden zet ik er slechts een linkje op, met de bedoeling er langzamerhand mee te stoppen. Maar…ik heb vernomen dat er hard gewerkt wordt aan een volkomen nieuwe site, dus ik wacht nog even, wie weet hebben ze me terug dan.
Mijn eigen site blijft gewoon hoor, vooral omdat hierop mijn foto’s beter tot zijn recht komen.
Inmiddels zijn we alweer 3 weken thuis en eindelijk heb ik de ‘Lissabon’ foto’s doorgespit, een heel karwei, vooral omdat ik zo’n gretige fotograaf ben. Ik had nog wel een flinke domper te verwerken, ik bleek namelijk niet in RAW gefotografeerd te hebben en daardoor had ik minder mogelijkheden om de foto’s te bewerken. Heel jammer, vooral omdat ik steeds kritischer wordt.
Het fotoprogramma van de Mac vond ik ook niet meer voldoen, dus ik ben overstag gegaan en heb een abonnement op Lightroom genomen (inclusief photoshop). Het is me wel een ding hoor, dit heb je niet zomaar onder de knie. Aan de hand van een online cursus en een dik boek ploeter ik enkele uren per dag voort en soms wil ik de hele boel aan de kant schuiven.
Gelukkig kwam er een geschenk uit Corsica vallen, de bovenbuurman is weer gearriveerd en laat de goede man nu fotograaf zijn en ook nog eens heel aardig. Hij wil me wegwijs gaan maken in de wereld van Lightroom en…..ook heel erg leuk hij leert me enkele basis vaardigheden om portretten te schieten. We hebben een soort van studio gecreëerd in onze woonkamer, een deken over de kast is de achtergrond, het daglicht is mijn ‘lamp’ en een wit kussen zorgt voor wat oplichting aan de andere kant van het gezicht. Manlief is met enige tegenzin ons model.
Na de sessie gaan we aan de slag met de RAW bestanden op Lightroom.

Hier een eerste begin, ietwat onscherp, dat wel.


Ik heb al heel wat geleerd, maar heb toch nog wel wat sessies nodig, gelukkig vindt de buurman onze koffie erg lekker.
Dit jaar hadden we veel druiven en ze waren ook nog eens groter dan normaal. Manlief heeft ze met engelengeduld geoogst en er sap van gemaakt, heerlijk.

Tja en dan is het tijd om je telefoonabonnement te verlengen en schaf je een nieuwe telefoon aan. Eerst grote blij en toen kwam de ellende, het overzetten van mijn gegevens ging compleet mis, ik zal geheid iets verkeerd gedaan hebben, dus eind van het verhaal…ik ben alles kwijt en heb nog nooit zo’n maagdelijke telefoon gehad.
Ik heb het inmiddels verwerkt, het is niet anders en wordt langzamerhand weer blij met mijn nieuwe telefoon.

Ciao.