Heel hoog in de bergen……

Jullie zullen wel denken, Ciao is niet meer zo actief.
Niets is minder waar, Ciao leeft gretig het leven in Calpe, met een blije manlief.
We leven hier als goden in Spanje, ondanks de heftige wind.
Wij dachten altijd dat Fuerteventura de wind in zijn vaandels had, nee…..die wind is gewoon met ons meegereisd en heeft zich lekker genesteld in Calpe.
Het vervelende is, dat die schurk zich ook nog eens gehuld heeft in een mantel van koude en…….hij zet er ten vervolmaking van het pestgedrag, nog een irritant fluitconcert bij.
Een nacht hebben we zelfs amper geslapen door de nadrukkelijke aanwezigheid van deze lawaaierige gast.
Maar….we hebben stand gehoorden hoor, we zijn blijven genieten.
We hebben gewoon onze wandelingen gemaakt, dit maal wel met wat meer beloning na afloop. Overal werden we hartelijk en warm ontvangen, vooral in onze stamkroeg ‘Danny’s’. Daar was het de afgelopen week beduidend drukker, wel zo gezellig.
Omdat wij ons hier zo thuisvoelen, hebben we bedacht dat het verblijf hier geen vakantie betreft , maar een noodzakelijk tweede leven. En daar ik in Nederland in principe eenmaal per week blog, doe ik dat dus ook in ons tweede leven, vandaar.
Mochten we opeens de toerist gaan uithangen, dan krijgt u wel een sappig verslag hoor. Wellicht de komende week, want we krijgen een logee en die willen we wel het een en ander laten zien.
Nu we wat meer binnenshuis verkeren, moeten we ons in het appartement ook goed kunnen vermaken. Voor mij een makkie, ik heb mijn boeken (al 6 gelezen) en mijn fotobewerking, maar voor manlief was het even wennen, hij zit namelijk graag in het zonnetje op het balkon, gewapend met zijn spiksplinternieuwe verrekijker (Nikon) en uiteraard zijn muziek. Gelukkig had ik een verrassing voor hem, een puzzelboek, dit omdat hij in Februari met een verbeten grijns een moeilijke puzzel oploste in ons weekkrantje en er nog plezier in had ook.
Tot mijn grote vreugde kan ik jullie meedelen dat hij inmiddels 22 puzzels heeft opgelost, ongekend. Ook heeft hij kunnen genieten van twee wielren klassiekers op de tv.
Nu de wind het niet van ons plezier heeft kunnen winnen, begint hij het langzamerhand op te geven.
Met onze lieve local vrienden hebben we een uitstapje naar de bergen gemaakt. Het was een schitterende bergrit en we zagen boomgaarden vol met nispelro (een gele perzikachtige vrucht).
We reden naar Guadalest, een klein, maar toeristisch dorp hoog in de bergen.
Het bijna duizend jaar oude dorp is geheel gesitueerd rondom een kasteel. Het kasteel, El Castell de Guadalest genaamd, is jarenlang een belangrijk verdedigingspunt geweest van de Moren tegen de Spanjaarden.
We hebben te midden van dit schoons, met magistraal zicht op de bergen een drankje genuttigd. Van lopen is niet veel gekomen omdat onze vrienden niet zo mobiel zijn en manlief wel heel erg wiebelig was, het zij zo.
Maar eten kunnen we allen als de beste en dat hebben gedaan in het dorpje ‘Popol’.
De terugweg was wederom adembenemend mooi. Dankjewel lieve Fenny en Paul.
De afsluiter van de week vierden we weer in El Cantal, manlief met een menu del dia en ik met een forse zeetong.
Wat een fijne week was het, Ciao.

Riet, dit maal geen hondenkop?
markt in Calpe

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Doei allemaal, ik trek me terug.

Met een tas vol cadeautjes, liepen we de gezamenlijke huiskamer van het ‘selectieve sufclubje’ binnen. André Rieu fiedelde er lekker op los, 5 dames sluimerden rond een tafel en 3 dames lagen in een relaxstoel met een dekentje over zich heen. De oude dame lag uiteraard in zo’n stoel en……zij lepelde geconcentreerd een advocaatje met slagroom weg.
Ze was blij dat we er weer waren en hapte flink door, want ze wilde met ons naar het restaurant. Het glaasje werd minutieus leeg geschraapt, niets ging verloren. Toen het leeg was, hield ze het in de lucht en verzuchtte: “bah, ik hou er niet van”.
In het restaurant legden we een stapeltje cadeautjes op tafel voor de oude dame, ze keek verguld, maar verzuchtte: “Dat zal wat gekost hebben”.
Het waren allemaal ‘snot en kwijl’ cadeautjes, maar voor de oude dame waren het schatten. Allerlei soorten speldjes en veel lekkers.


Ze stikte bijna in de borstplaat, die hebben we haar maar afgenomen uit veiligheidsoverwegingen. De kikkers en de muizen waren het grootste succes.
Helemaal verkikkerd zat de dame uiteindelijk van haar thee te genieten met een paar prachtige speldjes in haar haren, te weten, het paard van de Sint op een goud strikje.
Zo jammer dat dit moment van geluk weer snel wegvaagt en ze weer naar haar sombere zelf terugkeert.
Het Sint feest met de kids verliep weer uitbundig, met gedichten en veel plezier en……..veel lekkers. Het was een avond met een gouden randje.
Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, ik vergreep me behoorlijk aan de pepernoten. Je wil niet weten in wat voor een smaken die rakkers tegenwoordig te krijgen zijn in de pepernoten boetiek, appeltaart, caramel met zeezout, met sneeuw, chocolade etc.
Toen de misselijkheid voorbij was, heb ik me geamuseerd met het maken van een selfie, om te laten zien dat het menens was.
Ik heb van de Sint een boek gekregen over grappige fotobewerkingen en ja, dit is het eerste maaksel.


Manlief is nog steeds niet de oude, hij blijft kouwelijk en rillerig, maar dat weerhield hem er niet van om 10 oliebollen, achterelkaar naar binnen te werken. Hij was niet eens misselijk.
Ik loop trouw mijn rondes in het Markdal en heb er vele ontmoetingen en gesprekjes met mensen die ik dagelijks tegenkom.
Zo is er een meneer die even naar Bali is geweest en weer veilig terug kon keren.
Er is een dame van 75, die flink ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ze is 6 kilo afgevallen en heeft nog steeds geen eetlust. Toch loopt ze dagelijks haar rondjes met de hond, haar man is dementerend en raakt de weg kwijt.
Er is een vrouw van middelbare leeftijd, die altijd de hond van haar broer uitlaat, hij en zijn gezin hebben hier geen tijd voor*€#*€#*€#(#@)-);++;.
Maar een bejaarde dame, mis ik al een paar dagen, ik maak me zorgen om haar en heb haar gemaild, maar nog geen antwoord gekregen.

Gelukkig ontving ik vanochtend in de vroegte een mailtje van haar, het gaat goed met haar, alleen heeft ze het erg druk. Ongelofelijk, ze is hoog bejaard en kookt regelmatig voor haar kinderen en kleinkinderen. Zo ook vandaag, er wordt nog Sinterklaas gevierd, ze kwam er niet onderuit, vertelde ze me vanochtend. Jaaaaaa, ik kwam haar tegen vanochtend, het deed me goed haar weer te zien, een enorm aardige vrouw.

Jullie begrijpen dat ik soms wat meer tijd kwijt ben met mijn rondes, er is vaak zoveel te vertellen in de wandelgangen.
Er hangen inmiddels 4 portretten op de witte muur, ik zal er volgende week ook bij komen te hangen, maar die andere twee?…


Manlief en ik hebben gisteren de boel opgehangen, het was echt een behoorlijke klus voor ons hoor, pfffff.
Code oranje vandaag, de sneeuw valt en blijft liggen, laat ik nu een van de weinige zijn die sneeuw afschuwelijk vindt.
Gelukkig heb ik de crosstrainer en een goed boek, van mij zul je geen last hebben vandaag en morgen.

Met een bezemsteel moet het lukken, toch?

Bijna heb ik ons gezin in ‘studio Ciao’ gehad, zoonlief, kleinkind2 en ikzelf ‘moeten’ nog.
De eerste 2 zijn nog wat schuchter en ik ben nogal lastig, want ik moet wel een selfie van hoge kwaliteit gaan maken he?, ik heb al heel wat mislukkingen moeten verwijderen.
Het probleem is het scherpstellen op ‘niets’, want ik zit nog niet.
Nu had ik me zo bedacht dat ik scherp stel op een bezemsteel, de zelfontspanner zet op 10 seconden, een spurt maak naar mijn plek, de bezem weg keil, en mijn supermodel gezicht opzet en….click. Na 30 sprinten was ik bekaf en geen foto kon er mee door.
Afzien van een selfie, is geen optie, ik ploeg voort.
Ondertussen probeer ik andere dingen uit, zo kwam ik bij het opruimen, een best wel fotogeniek ‘caravan’ attribuut tegen. Snel wat natte blaadjes uit de tuin gehaald en opgehangen.
Kind kan de was doen, toch?


Het Markdal is saai op het moment, zeker wat fotograferen betreft, vanmorgen in de mist toch maar weer eens de president meegenomen, maar echt blij ben ik niet met zijn werk., wordt ik nou zo kritisch, of zijn de foto’s gewoon mislukt?
De schaatsvereniging bereidt zich voor op een schaatsseizoen, zal het dit jaar gaan lukken?

 
Manlief is nog steeds niet zijn stoere ouwe zelf, hij zit wat meer binnen.
Ondanks onze griep, zijn we toch maar de griepprik gaan halen.
Manlief heeft nergens last van, maar ik heb een pijnlijke arm, zo wordt de misere wat in evenwicht gebracht en hebben we samen wat te klagen. Lekker stel zijn we.
Het wordt tijd dat we onze koffers pakken en naar Spanje verkassen, daar is meer licht, warmte en reuring.
Gelukkig is het over 7 weken zover.
Eerst maar eens de feest/verjaardagen doorleven, we zijn van plan er eens flink van te genieten, maar wel met onze verwachtingen op nul, uiteraard hangen we ook zelf wat slingers op.
De Decembermaand is gestart, het gefeest gaat bijna beginnen.
De ‘Sint’ cadeautjes zijn in huis en het brein bereidt zich voor op de rijmen, slijmen, lijmen…..?
De oude dame krijgt een lading pakjes van ons, we hebben het idee dat ze als een kind zo blij zal zijn met het ‘uitpakken’ en de cadeautjes uiteraard, en de volgende dag, als ze wakker wordt en de reeds uitgepakte cadeautjes naast haar bed ziet liggen, is ze vast weer blij verrast.
Onze woonkamer is nog steeds een studio, eigenlijk best wel gezellig, zeker met de 3 piepkleine kerstboompjes van de Hema. Maar……vóór de kerst, wordt de boel even opgeborgen hoor.


Inmiddels heb ik een selfie gemaakt, die er mee doorkan en nog wel redelijk scherp, dankzij de bezem. (Zie Studio Ciao)
En…er hangen al weer wat foto’s in de keuken, niet helemaal naar onze zin, maar gezien onze kwalen is het toch wel een prestatie nietwaar.
Stel je voor, manlief die met boor zijn evenwicht moet proberen te behouden, ga er maar aan staan.
En of we het leuk vinden of niet, de winter is in het land. Gelukkig heb ik bij de Lidl een lading thermo ondergoed ingeslagen en ik heb zelfs speciale warme fotografie handschoenen, het is nu zaak om het nog 7 weken vol te houden en dan houden wij de winter voor gezien.
Ik wens jullie allen een gezellige ‘Sint’. Ciao.

Studio ‘CIAO’ werkt

Er stond een shoot gepland met dochterlief en daar kleinkind1 vrij was, kwam ook zij mee.
Waar ik bang voor was, gebeurde, de dames kwamen enigszins lacherig binnen. Nu had ik ineens 2 giechels in het gareel te houden. Achter mijn rug, werden er gekke bekken getrokken en daar voelde ik me toch niet zo senang bij. Dus……ik was niet mezelf, maar gelukkig heb ik toch een paar bruikbare foto’s voor aan onze muur.
Portretfotografie doe je niet zomaar uit je losse pols, er komt veel bij kijken en ja……ik vergeet nog wel eens een cruciaal iets. Ik heb nu een lijstje gemaakt, dat als leidraad moet gaan dienen bij het shooten.
Ik heb weer een Photowalk met @ilovebreda gedaan, nu in ons voormalige belastingkantoor. Dit best wel saaie gebouw, gaat huisvesting bieden aan kleine plaatselijke bedrijfjes en het krijgt tevens een buurtfunctie voor allerlei activiteiten. Uiteraard zal er wel het een en ander aan verbouwd gaan worden.
Een meneer van de gemeente, heette ons welkom en vertelde dat de gemeente blij was met onze komst, er zouden foto’s gaan komen en zij zien een tentoonstelling wel zitten op de eerste open dag voor de buurt en de huurders. Dus…….we mogen onze foto’s insturen en zij maken een selectie. Ik ga dat zeker doen, niet geschoten, is nooit raak.
Zoals ik al zei, het gebouw is totaal niet spannend, de lege kantoren ook niet. Gelukkig waren er fotogenieke trappen en de gangen waren ook wel het fotograferen waard. We konden ook nog op het dakterras, maar….ik had me wat meer van het uitzicht voorgesteld.
Al met al een leerzame ochtend hoor, maar geen echt gave foto’s.
Manlief is aan de beterende hand gelukkig, hij waagt zich al wat meer buiten. Zijn ‘klokje’ is weer gerepareerd, dus is hij ook weer het heertje.
De oude dame maakt het goed, ze heeft wel een schaafwond op haar kin, maar niemand weet hoe dat zo gekomen is.
Mijn broer en ik hebben een mooie dag geconsumeerd, in Amsterdam. We zijn in ‘Huis Marseille’ en in ‘FOAM’ geweest. Dit zijn fotomusea van hoge kwaliteit, gesitueerd in statige grachtenpanden. De tentoonstellingen gaven ons weer veel kijkplezier en inspiratie.
Het is altijd leuk om door Amsterdam te dwalen, zeker nu met de kerstverlichting. We zijn toch maar weer geëindigd bij Nam Khee op de Zeedijk, het was weer smullen.
En eindelijk ben ik weer eens met mijn jonge fotovriendin op stap geweest, nu naar Rotterdam om lange sluitertijden te oefenen. Ondanks de stevige wind hebben we toch een paar mooie platen kunnen schieten en veel geleerd.
Studio ‘Ciao’ trekt best wel wat vrijwilligers, ik heb goed kunnen oefenen en ben tevreden.
Ik kan me nu gaan uitleven aan het ontwikkelen van de foto’s.
De eerste foto’s liggen al bij de drukker, onze witte muur kan bijna gevuld gaan worden.

En….bent u benieuwd naar de portretten van de studio?, klik het kopje ‘studio Ciao’ aan op de startpagina van mijn blog. En wilt u ook op de foto?, kom maar op dan.

    

Studio ‘CIAO” is geopend

Eindelijk kwam het bericht dat de studiolampen waren gearriveerd. Manlief haalde ze op en wat bleek?…………..Het was er maar 1!
Wat een domper. Na wat heen en weer mailen en wat telefoontjes, kwam de aap uit de mouw…er was iets fout gegaan en het zou meteen rechtgezet gaan worden, de dag erop zou de andere lamp geleverd worden, aan huis dit maal.
Okee, dan maar eerst aan de slag met die ene, ik bedoel dus, het ding in elkaar zetten. We dachten dat het een makkie zou zijn, maar nee, het was een behoorlijke toestand. Manlief snapte er niets van, ik nog veel minder, …….toen kwam de Corsicaan erbij….en die snapte het ook niet.
We gaven het op, het moest maar door ‘kamera-express’ opgelost worden, zij leveren tenslotte iets zonder handleiding.
Maar…….de Corsicaan, kwam weer naar beneden met een paar a4tjes, hij had een gebruiksaanwijzing op het wereldwijde web gevonden, hoera!!!!!!!!
Manlief en hij weer aan de slag, ik nipte van een wijntje en keek erna.
Het lukte niet, manlief gaf het op, hij kookte ietwat, de Corsicaan bleef de rust zelve, uiteindelijk gooide ik me maar in de strijd en…… we kwamen door de gebruiksaanwijzing een stukje verder, manlief haakte ook weer aan en uiteindelijk kregen we de softbox met 6 handen strak gespannen. Wat een gedoe, het zweet brak ons van alle kanten uit, maar wat waren we blij dat we die klus geklaard hadden.
De Corsicaan verzuchtte: “dit was nog moeilijker dan een ‘Ikea kast’ en Manlief zei nuchter…..,morgen hebben we er weer een’, pffffffff.
Even hoopte ik dat ik de dag erop de dans zou ontspringen, ik had een Photowalk in het Chassé theater. Maar…. na een supergave fotohappening kwam ik in een huis met nog steeds slechts 1 studiolamp. Wat een domper.
Mijn foto’s van het Chassé zijn overigens supergaaf geworden, we konden onder begeleiding bijna overal in daar, razend interessant en mooi. Mijn haat/liefde verhouding met het statief is ook iets verbeterd.
Dit theater is zo verdomd mooi van architectuur (Herman Hertzberger), zowel van binnen als van buiten. Van buiten zit er minimaal kleur in, maar eenmaal binnen spettert vooral het rood je tegenmoet.
Deze shoot werd weer georganiseerd door @ilovebreda, http://ilovebreda.nl
Ik ben voorlopig weer zoet met het bewerken van foto’s, maar ik popel om portretten te gaan schieten.

   
De lamp arriveerde uiteindelijk zaterdagavond na 18:00, we hebben hem een nachtje in de doos laten slapen.
Zondagmiddag hebben we weer met z’n 3tjes, de 2e lamp in elkaar gezet….binnen 10 minuten was het gepiept.
Tja en nu moet ik gaan leren om met studiolampen om te gaan, de Corsicaan gaat me op weg helpen en manlief is model.
Maar…manlief is niet zo volgzaam, de schurk, als ik een pose voorstel, zegt hij consequent: “Nee”. Hij heeft echter een excuus, hij is zichzelf niet, hij is nog steeds ziekjes. Na een bezoek aan de huisarts is hij aan de antibiotica gegaan, maar de boel werkt nog niet echt.
We hebben een studio ingericht in de huiskamer, plek zat en eettafel iets aan de kant. Het ziet er professioneel uit, dus…..er zal geheid wel kwaliteit geleverd gaan worden. Vanaf nu is Studio ‘CIAO’ geopend.

Nu nog mensen vinden en strikken als proefkonijn. Ik wordt door mijn ‘verslaving’ steeds brutaler, met de president heb ik eindelijk lef, dus ik sleep zoveel mogelijk mensen voor mijn lens. Zo ook mijn hulp, ze vond het maar niks dat ze niet opgemaakt was, ik vind haar beeldschoon zo.

 

We laten de boel een kleine 2 weken staan en hopelijk komen er zoveel mogelijk mensen langs die ik kan vangen……click!

Ik weet niet of jullie het al gezien hebben, maar ik heb op mijn startpagina een nieuw kopje geplaatst, met als titel: “Studio Ciao”, daar kunnen jullie de resultaten volgen.
Hopelijk, kan ik ooit eens van eventuele donaties van tevreden ‘gasten’, een echte portretlens aanschaffen.

 

Oude Liefde

Nu met manlief terug in de tijd, naar de plek waar we eind jaren zestig in kattenzwijm vielen voor elkaar.
In Oirsbeek had ik hem leren kennen, mijn zus had verkering met zijn broer. En van het een, kwam het ander, want…….ik woonde op kamers in Maastricht en dat betekende vrijheid voor ons allen.
Zo is het gekomen,……….nu een ‘oude liefde’, dus.
Mijn zus zaliger, heeft overigens de verkering met de broer van manlief de avond voor onze verloving (ja, dat deden we toen nog), verbroken.
Manlief kwam uit een stijf nest en genoot enorm van de vrijheden in Maastricht, we hebben er flink huisgehouden hoor, wat een tijden.
Dus afgelopen zaterdag, werd Maastricht ons doelwit.
We wilden naar een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum en…. ik had een kunsthuis ontdekt waar we graag even wilden loeren.
En…..we wilden het beroemde Maastrichtse ‘zure vlees’ (zoervleis), weer eens gaan nuttigen.
We hebben alle doelen behaald.
De tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum was zeer de moeite waard, de wandeling erheen ook, altijd leuk om langs de Maas te lopen.

Bonnefanten Museum

 
Via mijn oude straat, natuurlijk, liepen we daarna naar het kunsthuis, Marres in de Capucijnerstraat. De tentoonstelling daar was ook heel indrukwekkend, maar we begrepen het pas echt na de folder gelezen te hebben.
http://www.marres.org/en/home-en/
Na al het moois, waren we toe aan het vleis, dus op naar Pieke Potloed, een echte Maastrichtse bistro, en beslist een aanrader. Ga in het voorgedeelte zitten, die serre is niet echt knus. De kaart is heel uitgebreid, en….het eten is typisch Maastrichts.
http://www.piekepotloed.nl
We voelden ons er echt thuis, dus het was genieten daar.
De nagerechten vielen ons tegen, allemaal toestanden met ijs, wij wilden vlaai of taart. Dus…….even verderop nuttigden we een heerlijk stuk kersenvlaai met slagroom, Hmmmm, de perfecte afsluiter voor dit hele leuke dagje Maastricht.
En manlief is ook nog eens een warme trui rijker, hij had het koud, hij was nog niet appie de kikker.
Hij doet het nog steeds rustigjes aan, hangend in de trui.


Ik heb weer veel spulletjes verkocht, dus…….nu heb ik ook een achtergrondsysteem en doek kunnen aanschaffen.
Studio Ciao gaat bijna open, ik heb al wat mensen in de wacht staan die door mij geportretteerd willen worden. Kan niet wachten.
Gelukkig was Maastricht een uitdager voor straatfotografie en ook liet het Markdal zich van een zeer bijzondere kant zien, gehuld in mist, wolken en ijs, met de opkomende zon, echt magistraal. Ik ben een bofkont.


Ik amuseer me kostelijk met de president, hij heeft zich uit de naad gewerkt met het perfectionaliseren van ‘Kim Feenstra’s’, dit met hulp van de ‘Corsicaan’ (bovenbuurman). We hebben er uren ingestoken om de juiste instellingen te vinden en opeens hadden we resultaat.
We gingen compleet uit ons dak. Nu wil ik zeer spoedig mijn nieuwe vaardigheden gebruiken om de perfecte ‘Kim’ te maken van mijn muze, kleinkind1.

Kim
Me, made by myself