Bevlekt ontvangen

Vandaag ga ik jullie vertellen waar de volgende reis heen gaat.
De keuze was moeilijk omdat ons ‘lijstje’ zo omvangrijk is.
We hadden wel twee uitgangspunten; 1) het moest een cultuurreis worden en 2) het moest haalbaar zijn voor manlief.
Door deze punten konden we heel wat wegstrepen op het lijstje. We beseffen ons nu wel dat sommige reizen voor ons niet meer weggelegd zijn, best wel confronterend. Gelukkig zijn er de reisverhalen van andere reizigers, we reizen gewoon met hen mee, leuk!
Maar niet getreurd, er blijft genoeg voor ons over.
Uiteindelijk is onze keus op Lissabon gevallen, deze stad heeft enorm veel te bieden en is goed te doen voor mijn ‘wiebelman’, mits we ons aan bepaalde spelregels houden en mochten de heuveltjes te zwaar worden, dan zijn er leuke trammetjes of de metro. Maar…we proberen zoveel mogelijk lopend te doen, dan zie je het meest.
Ik had het liefst buiten Lissabon willen bivakkeren en elke dag forensen, maar manlief wilde in het hart van de stad verblijven.
Manlief heeft gewonnen omdat hij er het meeste baat bij heeft, we zijn zo ‘thuis’ als het nodig mocht zijn.
Na de keuze begon voor mij het zoeken naar het ‘ideale’ stekje. We wilden een appartement van een particulier met alles erop en eraan, zodat we gewoon kunnen leven tussen de locals.
Dagen heb ik het internet afgestruind en uiteindelijk vond ik een pareltje.
Ik vond een ruim appartement, rustig gelegen, met patio, van een alleraardigste Nederlandse dame.
Alles is tot in de puntjes verzorgd en… we hebben ontzettend veel tips van haar gekregen.
Wat een en ander nog aantrekkelijker maakt is de locatie, het gaat om de wijk Mouraria, een oude Moorse wijk en het hart van de Fado. Laat manlief nou een fervent fan zijn van de Fado! We hebben ook een super gaaf Fado adres gekregen en totaal niet toeristisch, dat gaat genieten worden en….in het appartement kunnen we gebruik maken van een cd-speler met vele Fado cd’s, ik kan dus met een gerust hart mijn dagelijkse loopje blijven doen. Dat loopje zal wel wat zwaarder zijn dan het Markdal, heuvel op en af, want Lissabon is gebouwd op 7 heuvels.
We blijven er twee weken en hopen veel te zien en te doen.
Ik ben alweer bezig met een programma, dat is veel uitzoekwerk, maar met de informatie van de alleraardigste dame, vordert het gestaag. Het is bovendien enorm leuk werk, al een soort ‘voorvakantie’.
Maar eerst moet manlief nog verder door de medische molen, nu is er ook een oogarts bij betrokken, dus nog meer onderzoeken. We denken maar niet te veel aan de eventuele consequenties, dat is van latere zorg.
Omdat we nog een enorm leuk buurtfeest, dat we vorig jaar gemist hebben, willen meemaken, vertrekken we op maandag 4 September.
Nu over tot de orde van de dag:
Doordat dochterlief meer is gaan werken, zien we de kleinkids vaker…hoeraaa, dolle pret.
Het oogsten gaat super, er is zoveel lekkers.
Mijn pompoenplantjes groeien gestaag en zijn zelfs groter dan die van ideale schoonzoon, terwijl hij officiële pitten heeft gekocht, ha ha.


De oude dame draagt nu vol trots een luier en laat zonder gène de boel lekker lopen en vindt dat lekker warm, ieder zijn pleziertjes he?
De ooievaar kids vliegen al wat metertjes boven het nest en terug, de ouwelui zijn het duidelijk spuugzat. Nog een paar dagen en dan gaan ze allen op vakantie naar het zuiden.


En de meeste koeien in mijn geliefde Markdal zijn gedekt, getuige de gekleurde vlekken op hun rug. Manlief heeft mij uitgelegd dat de stier een verfblok om zijn buik heeft hangen en zo de bevruchte dames markeert. Ik dacht dat deze koeien gekocht waren door slagers.
Ciao.

 

In de ban van de pompoen

Wat boffen we toch met dit bijzonder mooie weer, het voelt als vakantie. s”Morgens in alle vroegte doe ik meteen de tuindeuren open en dan gebeurt het………de hele kamer vult zich met het sensuele parfum van de jasmijn en daar blijft het niet bij, nee, in de loop van de dag vult het ongeremd ook de bovenverdieping. Dit heb ik nog nooit in Nederland meegemaakt, dit absolute vakantiegenot. Ik moet wel zeggen dat de jasmijn op ons terras nog nooit zo uitbundig is geweest.

Jasmijn

Er is nog iets bijzonders aan de hand, maar dan in onze voortuin. Jullie weten dat onze buxussen vermoord zijn door de buxusmot en dat manlief alle lijken verwijderd heeft en…dat we er een kale voortuin aan over gehouden hebben he? Nou, inmiddels is de voortuin enigszins gevuld.
We wisten zo snel geen architectonisch hoogstandje te bedenken, dus kochten we 4 witte hortensia’s in pot voor een prikkie, groeven aan de andere zijde nog een groter exemplaar uit en placeerden de boel op een rijtje in de lege tuin. Niks spannends, maar het leek weer op een tuin. Nu had ik al langer het idee om eens gek te doen. Ik wilde een paar pompoenpitten in de volle grond verstoppen, kijken wat er gebeurt. Manlief vond het tien keer niks maar de rest van het ‘bestuur’ vond het ongevaarlijk, want…het zou toch nooit een bovengronds gebeuren worden. Dus….ik kreeg vrij spel en stak er slechts twee tussen de hortensia’s. Elke dag meldde ik zielig dat er nog geen pompoen aankwam en manlief lachte dan in zijn vuistje.
Maar op een goede dag kwam er eentje op en een paar dagen later de tweede en ik?….ging uit mijn plaat en manlief?……..ziet er nu ook wel de humor van in en geeft ze dagelijks het lekkerste water ever. Geen idee wat er gaat gebeuren, er schijnen 5 van de heerlijke oranje bollen aan te komen. dat worden in September 10 biologische (jawel) soepmaaltijden uit eigen tuin en dan ook nog de vele pompoenen uit de zelfoogst tuin. Wat een verrukking. Ik zal jullie vanaf nu wekelijks de groei van onze pompoenen door de strot duwen.

 
In onze zelfoogst tuin is het een groot feest, er is zoveel heerlijks oogstbaar, je moet zelfs echt keuzes maken. Deze week had ik hele zoete aardbeitjes, verse knof, bosui, worteltjes, peultjes, tuinbonen, venkel en wat peterselie. Ik ben de koning te rijk.
Je ziet steeds meer initiatieven om gezamenlijk een tuin te beginnen, wellicht hebben de moestuintjes van AH de mensen het plezier van het kweken van je eigen groente teruggegeven. Vroeger (ja dat mag ik inmiddels wel zeggen) had bijna elk gezin eigen kweek.
Om terug te komen op de initiatieven, heb ik wel een heel gaaf voorbeeld. Dochterlief woont in een enorm gezellige en sociale straat, ik ben er jaloers op. Ze houden er elk jaar een gigantisch leuk straatfeest met wisselend thema, ze verzorgen eten aan huis (voor 1 week) als er in de straat een baby geboren is, ze zijn er voor elkaar als er iemand ziek is of overleden. Ze vangen in nood elkaars kids op, ze gunnen elkaar van alles en doen wat ze kunnen om evt problemen aan te pakken. Kortom een modelstraat, gisteren hielden ze zelfs een gezellige ‘zomerwendeborrel’. Maar om terug te komen op het leuke initiatief; ze hebben het klaargespeeld om een veldje op de hoek van hun straat, dat alleen maar bescheten werd, in te richten als moestuintjes, en dit met toestemming van de gemeente. Het veld is ingedeeld in percelen en het buurtje mag een of meerdere perceeltjes huren. De basisschool die er tegenover ligt, heeft er 3 gehuurd en met hulp van de kinderen beplant, heel leuk en leerzaam. Dochterlief en co hebben ook een perceel en dat staat al vol met heerlijkheden. Wat een initiatief en zo sociaal en gezellig. Eind van de week wordt het officieel geopend met een drankje en een hapje en ik, met mijn enorme kennis van pompoenen ben uitgenodigd. Ook hierover zal ik jullie verslag doen.
Nooit gedacht dat ik ooit zo begeisterd zou zijn van groente, ik haatte dat spul zelfs en heb tot mijn grote schaamte in mijn studentenjaren scheurbuik opgelopen, zo erg was het.
Het ooievaars gezin, bestaande uit mevrouw, meneer en 4 kinderen maakt het goed, alhoewel we nu toch moeten constateren dat de ouwelui afgepeigerd zijn. Ze zijn vermagerd en vuil en er is geen plaats meer voor hen in het nest, want de jongen zijn al bijna net zo groot als de ouders. Ik heb gelezen dat ooievaars rond 1 Juli op vakantie gaan naar het Zuiden, maar de jongen maken totaal nog geen aanstalten om wat vliegoefeningen te doen, ze laten zich graag bedienen.
Tot zover, tot de volgende week maar weer, Ciao.

vader is op stap