En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Dansen met de Maagd

16 en 17 April, de Paasdagen
De nacht voor Pasen, was er wat herrie op straat, ik denk dat het om ‘ongelovig testosteron’ ging. Sterker nog, toen ik ons complex uitkwam rond 07:00 uur, zag ik nog knullen rondstruinen. Gelukkig patrouilleert de politie ook in de vroege uurtjes, dus ik voel me veilig. Ik hoef niet bang te zijn, dat er een gerichte aanval op de president zal komen en ik behoor niet tot de doelgroep.
Eenmaal op de boulevard, viel de stilte op me, in afwachting van de zon, alhoewel, de meeuwen lachen altijd. Er was geen mens te bespeuren, heel bizar. Wat een groot geluk om in je uppie te genieten van het kleurenspektakel dat je zomaar voor niks voorgeschoteld krijgt. Geen straf om vroeg uit de veren te zijn.


Elke ochtend, loop ik nog even naar mijn flamingo’s, ik zie nu vele jonkies en het valt me op dat er wat ouderen vertrokken zijn. Vanmorgen zag ik in het donker een vliegles. Alles vloog op en neer, ik denk een repetitie, ze zullen eerstdaags wel vertrekken.


Om toch enigszins een paasgevoel te krijgen, aten we een eitje als ontbijt, was lekker, maar mijn pap is veeeeel lekkerder. Dus op de 2e Paasdag, geen eitje.
En……. we aten een Duits pruimentaartje, heerlijk. Het Paasdiner, werd goulash met bruine bonen/groenten stoof. Was veel werk en moest lang pruttelen, maar het was om je vingers bij op te eten.
Maurice wilde naar de ronde van Vlaanderen kijken, maar toen ik hem vertelde dat dat pas wat later in de middag, uitgezonden ging worden, besloot hij toch om met mij mee te gaan. Ik had mezelf de opdracht gegeven, om op zoek te gaan naar ‘Pasen’.
Op de boulevard, was geen Pasen te bespeuren, zelfs geen mooi geklede families.
Mijn hoop ging uit naar de omgeving van de kerk in oud Calpe, op de berg.
En ja hoor, we zagen keurige luitjes en er waaide een feestelijk sfeertje tussen de huizen. De lappen van de processies, hingen nog vrolijk te wapperen.
Opeens begonnen de kerkklokken te luiden, dus….snel naar de kerk. Nou, daar was het pas echt feest, vele mensen waren op de been in hun goeie goed. Er liep zelfs een ballonenverkoopster rond met feestelijke, kleurige ballonnen. Toch maar even de kerk in, daar hing een inzingend bedwelmende bloemengeur van de vele bloemstukken rond de heiligen. Maria was echter in geen velden of wegen te bekennen, vreemd, vonden wij. Jezussen waren ruim vertegenwoordigd.
Wij weer naar buiten, dat geflaneer daar, stond ons wel aan.
Opeens klonk er muziek en warempel, daar kwam een fanfare uit een klein straatje. aangemarcheerd. Wowwwww, wat leuk, maar…….er kwam meer. Het werd een kleine processie. Geen puntmutsen meer en geen altaren. Nu vrouwen met wit kant op het hoofd, vrouwen en kinderen in mooie klederdracht, een stelletje vrolijke ‘fluiters’, en……daar kwam Jezus weer. Nu zonder altaar, ietwat kleiner exemplaar, en gedragen door vrouwelijke dragers. De dragers waren bijzonder vrolijk en swingden zelfs met het beeld. Maar toen Maria verscheen, ging het dak eraf, er werd geklapt en gejuicht en de mannelijke dragers maakten er nu een complete rondedans van met sexy heupbewegingen. Wowwww, wat een sfeertje en ook mooie muziek. Zo wil ik wel met de muziek mee.
Uiteindelijk ging de hele processie de kerk in, om de wedergeboorte te vieren, maar vele mensen moesten buiten blijven staan, de kerke puilde uit, wat een opkomst, ongekend. Wij bleven ook nog even om te genieten van de prachtige liederen. Wat een bijzondere Pasen hadden wij gevonden en of je het wil of niet, het loutert.


Vannacht was het rustig, ik denk dat iedereen moe was.
Officieel kennen de Spanjaarden geen 2e Paasdag, maar in familiekring maken ze deze dag, feestelijk de restjes op. De vissers zijn dan ook niet uitgevaren. Het Paasfeest, met alles wat erbij hoort is voor de Spanjaarden het hoogtepunt van het jaar. Kerstmis vieren ze wat gematigder en….maar 1 dag.
Wij hebben deze Semana Santa een zeer bijzondere en vooral unieke ervaring gevonden, maar zijn toch weer blij om in het leven van alledag te vallen en………rust, om ons heen.
Morgens varen de vissers weer uit, dus rond 17:00 uur gaat deze dame ze opwachten als ze binnen komen en……ik ga een vers visje op de kop tikken, kan niet wachten.
Ciao.