Ik heb hier de pest aan, maar het moet

Zoals jullie wellicht al gezien hebben, heb ik mijn site uitgekleed, dit alles in verband met die privacywet. 

Ik snap best dat we beschermd moeten worden op het web, zeker met persoonsgegevens in webshops, bedrijven, instellingen en wat al niet meer, maar helaas zijn die regels voor een eenvoudige blog ook van toepassing. 

Om gedoe te voorkomen ben ik dus mijn site aan het ontdoen van zaken die er eigenlijk niet zo toe doen. 

Continue reading Ik heb hier de pest aan, maar het moet

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Na regen komt zonneschijn.

4 September 2017

Wat een een rijkdom is gezondheid, dat merk je pas als je je een dweil voelt. Mijn gestel heeft het te verduren gehad, hopelijk kan ik weer opveren zonder restschade.
Tja en dan heb ik nog iets bijzonder verdrietigs te melden, onze knuffelooievaar, het geringde mannetje van 7 jaar oud is overleden. Ik vond hem heel vroeg in de ochtend, hartstikke dood. Hij lag er bij als een soort van opgebaarde Jezus, mensenhanden? Zijn hoofd ontbrak. Waart er een behoorlijk ziek persoon rond in het Markdal? Ik heb de boswachter verwittigd van mijn vondst.
Geen ree meer gezien, wel een prachtig mistig landschap, ik begon zowaar toch wat uit de dip te komen.


Manlief en ik zijn naar een festival geweest, een buurtfeest. Ik had de kaarten maanden geleden al gekocht, toen leek het me super. Maar nu, had ik mijn twijfels, wat moesten we daar?
We zijn toch gegaan, even sfeer proeven enzo.
Ik moet zeggen, we hebben het leuk gevonden, maar na twee uur hadden we het wel gezien.


Vandaag zat ik om 04:00 al beneden, slecht geslapen, tijd om Breda de rug toe te keren.
Op ons dooie gemak hebben we de rituelen doorlopen en de laatste spullen in de koffer gelegd. Manlief had het even moeilijk, in verband met ruimte (1 koffer), konden we maar 3 setjes kleren meenemen, ik was onverbiddelijk, we hebben een wasmachine in Lissabon, waar hebben we het over. Later bleek dat hij er toch nog wat kleding bij had gepropt, de boef, hij neemt graag (te) veel mee, want…stel dat…….
Met een taxi hebben we ons naar het station laten brengen (€16,50), dit in verband met spitsuur in de bussen. De reis naar Eindhoven AirPort verliep verder soepel, maar toen begon het.
Het was enorm druk op de luchthaven, met als gevolg lange rijen voor de security check, pffffff. Maar het werd nog vervelender, om de een of andere reden konden we pas rond vertrektijd boarden, dus…….dat leverde uiteindelijk een vertraging van een half uur op.
Helemaal happy beleefden we de landing in Lissabon, die is echt spectaculair, je vliegt zowat de stad in, sensationeel met schitterende uitzichten.


Het feest kon beginnen, niet dus, het werd een uur wachten op de bagage, pffffff. Vlug naar de uitgang, naar onze bestelde taxi en wat denk je……..die was er niet meer. De man had groot gelijk hoor, maar wij moesten ons even herprogrammeren. Op naar de reguliere taxistandplaats en….je raadt het al, een rij van hier tot Tokio, weer lang wachten dus, pffffff.
De taxi was goedkoop, €9,70, dat dan weer wel.
Pedro, een vriend van Julie (de verhuurster), heeft al die tijd op ons zitten wachten, hij kwam in tijdnood, want hij had nog een klus ook. Hij legde ons toch rustig alles uit, liep even mee door het appartement, en overhandigde ons de sleutels. Wat een toffe gast, we spraken af dat we contact zouden houden.
Het appartement is ruim, knus en romantisch, we voelden ons meteen thuis. De eigenaresse heeft alles met veel liefde ingericht, passend bij het behoorlijk oude appartement. In het vorige blog heb ik een linkje geplaatst, zodat jullie er ook een kijkje kunnen nemen.
We pakten de meest noodzakelijke dingen uit de koffer en liepen vol verwachting Mouraria in. De wijk omarmde ons meteen, smalle straatjes, trammetjes, balkonnetjes met veel groen en wapperende wasjes, allerlei mensen in verschillende kleuren en kleding, kleine restaurantjes, barretjes en winkeltjes en op- en aflopende straatjes.
Een smeltkroes van culturen en iedereen leeft in vrede met elkaar.
De mensen zijn bijzonder aardig en willen je graag hele verhalen vertellen, maar we verstaan geen woord helaas. Als we obrigado of obrigada zeggen, kijken ze verrukt, gelukkig, het betekent bedankt overigens en daar kom je een eind mee hoor. Inmiddels kennen we al wat meer binnenkomers.
We hebben ons eerste wijntje genuttigd bij een stel serieus kaartende mannen, de eigenaar moest zijn kaarten even neerleggen om ons van een drankje te voorzien, we kregen een enorme bel, kon hij even lekker door kaarten.
We zaten midden in de Fado wijk, heel knus.
We kwamen Pedro nog tegen en hij heeft ons even rondgeleid daar en ook nog wat tips gegeven over restaurantjes en Fado zangers. Maurice gaat helemaal uit zijn dak, nu weet hij welke cd’s hij kan kopen om zijn verzameling te vervolmaken. We zullen beslist ook een live Fado avond gaan beleven hoor, buiten de toeristenscene om.
Van Julie hadden we de tip van een leuk authentiek restaurantje in onze straat gekregen en daar liepen we uiteindelijk naar toe. We waren moe en hongerig.
Het restaurantje is heel klein en Maria zet elke dag wisselende gerechten op de kaart, of eigenlijk op een papieren tafellaken, die ze buiten op het raam plakt. Ze kookt zelf en haar man doet de rest. Ze spreken alleen Portugees, maar we kwamen er toch uit, ik nam de beroemde kabeljauw en manlief koos voor vlees. Het smaakte ons prima, het leek wel of we bij moeder thuis aan tafel zaten. Julie had voor ons lekkere hapjes en wijn geregeld omdat we haar plantjes onze liefde geven, dankjewel Julie, heel attent.
Moe en voldaan liepen we een paar deuren verder, ideaal voor manlief, want hij is op het moment behoorlijk instabiel.
We hebben nog een uurtje buiten in de patio gezeten, koel, rustig, ruisend groen en ja…toch nog maar een wijntje, want….er lag een heerlijke fles in de koelkast. Die Julie weet haar gasten te verwennen hoor en …..er lagen ook nog van die zalige beroemde gebakjes op ons te wachten, hmmmm.
We hebben geslapen als roosjes in een soort van Marokkaanse kamer, heel knusjes.

Nature Sucks

Tjonge, ik ben een soort van vogelaar geworden, eigenlijk meer een stalker. De familie ooievaar, bestaande uit gechipte pa en chiploze ma en hun 4 al hele grote kinderen, weet de aandacht te trekken in het Markdal hoor. Vooral fotografen houden er de wacht. Ik trof er zelfs een paar die al om 5uur in de vroege ochtend, zitten te koekeloeren met joekels van telelenzen. Ik verschijn pas rond half 7 en begin altijd eerst wat collega’s te fotograferen, dat is inmiddels ook al een aardige verzameling. Nu trof ik laatst een jongedame die mij op de plaat had gezet en warempel ze wist me via instagram te vinden en nu ben ik de trotse eigenaar van een actiefoto van mezelf staand op een bankje, echt heel erg leuk.


Ik heb inmiddels al heel wat leuke contacten met collega’s. Die ooievaars verbroederen hoor.
Het gezinnetje maakt zich langzamerhand op voor vertrek, ze vliegen al een flink end in de rondte, eten al goed in het wild, maar brengen de nachten en de pauzes nog door op het nest, de ouders op een nestje, want te veel kids. Gisteren is moeder aangevallen door een reiger, ze bleef voor dood op het dak liggen, maar vandaag kwam ik haar gelukkig alweer knabbelend in een weiland tegen.

 
Een paar dagen terug, op een mistige warme ochtend, trof ik het hele gezin in de Mark aan en dat trok bekijks. Niet alleen kwamen er fotografen op af, maar ook visarends, lepelaars, eenden, ganzen, meeuwen en…..koeien, badende koeien.


De shoot die we daar hadden, was vele malen boeiender dan die met het koninklijke gezin, kan ik jullie vertellen.
De Tour is begonnen en voor het eerst in jaren, zit ik niet meer constant voor de buis, te druk met mijn hobby’s. Manlief geniet echter met volle teugen en bekijkt ook nog allerlei voor-en nabeschouwingen, hij vindt het best als ik de hort op ga.
Zo ben ik met mijn broer naar een schitterende fototentoonstelling van Sebastiao Dalgado geweest in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. We hebben er uren doorgebracht en enorm genoten. De man laat ons met zijn foto’s zien, hoe mooi de natuur is en spreekt de wens uit om de natuur niet verder te verzieken. Jammer was wel de commercie erom heen, je mocht niets fotograferen, maar kon wel boeken of van te voren samengestelde fotosetjes kopen. En…net die foto die je wel wilde, zat er niet tussen, grrrr. Maar….tijdens het nuttigen van een koel chardoneetje op een terras, wist ik een paar toppers van het net te plukken. Ik zal ze plaatsen, maar wel keurig de naam van de fotograaf erbij vermelden hoor.

Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado

Ik ben me al aan het voorbereiden op de zomercursus fotografie en heb een wel bloedmooi model gevonden. We hebben in mijn geliefde Markdal de eerste shoot gedaan. Het model is kleindochter1, kleindochter2 past.


In Breda vinden allerlei festiviteiten plaats in het kader van 350 jaar Vrede van Breda. Er is een vredesfontein geplaatst en…je mag er gewoon doorheen. Hilarisch om te zien, vooral kinderen hebben dolle pret, maar allen zijn doorweekt na afloop, ha ha. Dat was ook weer een leuke shot voor deze dame.


Jullie zien, ik vermaak me wel en manlief geniet van de Tour. Op een dag werd hij echter gestoord, door zoonlief met een hulpvraag, door mij met een hulpvraag en toen hij uiteindelijk echt voor de buis plofte, kregen we een uitnodiging van ‘een goede vriend die wat te vieren had’ voor een borrel in ons stamcafé. Manlief zette meteen de tv uit, het terras met spiritualiën lonkte, ook voor hem. Het werd een gezellige borrel en…….diner, lekker en uiterst gezellig, wat een traktatie!
Maar…het was niet alleen maar leuk deze week, ik moet jullie nog iets ergs mede delen. Mijn pompoenen zijn gesneuveld, de een door een hoosbui en de ander opgevroten door de slakken, wat een domper.
Nature Sucks, Ciao!

 

Bevlekt ontvangen

Vandaag ga ik jullie vertellen waar de volgende reis heen gaat.
De keuze was moeilijk omdat ons ‘lijstje’ zo omvangrijk is.
We hadden wel twee uitgangspunten; 1) het moest een cultuurreis worden en 2) het moest haalbaar zijn voor manlief.
Door deze punten konden we heel wat wegstrepen op het lijstje. We beseffen ons nu wel dat sommige reizen voor ons niet meer weggelegd zijn, best wel confronterend. Gelukkig zijn er de reisverhalen van andere reizigers, we reizen gewoon met hen mee, leuk!
Maar niet getreurd, er blijft genoeg voor ons over.
Uiteindelijk is onze keus op Lissabon gevallen, deze stad heeft enorm veel te bieden en is goed te doen voor mijn ‘wiebelman’, mits we ons aan bepaalde spelregels houden en mochten de heuveltjes te zwaar worden, dan zijn er leuke trammetjes of de metro. Maar…we proberen zoveel mogelijk lopend te doen, dan zie je het meest.
Ik had het liefst buiten Lissabon willen bivakkeren en elke dag forensen, maar manlief wilde in het hart van de stad verblijven.
Manlief heeft gewonnen omdat hij er het meeste baat bij heeft, we zijn zo ‘thuis’ als het nodig mocht zijn.
Na de keuze begon voor mij het zoeken naar het ‘ideale’ stekje. We wilden een appartement van een particulier met alles erop en eraan, zodat we gewoon kunnen leven tussen de locals.
Dagen heb ik het internet afgestruind en uiteindelijk vond ik een pareltje.
Ik vond een ruim appartement, rustig gelegen, met patio, van een alleraardigste Nederlandse dame.
Alles is tot in de puntjes verzorgd en… we hebben ontzettend veel tips van haar gekregen.
Wat een en ander nog aantrekkelijker maakt is de locatie, het gaat om de wijk Mouraria, een oude Moorse wijk en het hart van de Fado. Laat manlief nou een fervent fan zijn van de Fado! We hebben ook een super gaaf Fado adres gekregen en totaal niet toeristisch, dat gaat genieten worden en….in het appartement kunnen we gebruik maken van een cd-speler met vele Fado cd’s, ik kan dus met een gerust hart mijn dagelijkse loopje blijven doen. Dat loopje zal wel wat zwaarder zijn dan het Markdal, heuvel op en af, want Lissabon is gebouwd op 7 heuvels.
We blijven er twee weken en hopen veel te zien en te doen.
Ik ben alweer bezig met een programma, dat is veel uitzoekwerk, maar met de informatie van de alleraardigste dame, vordert het gestaag. Het is bovendien enorm leuk werk, al een soort ‘voorvakantie’.
Maar eerst moet manlief nog verder door de medische molen, nu is er ook een oogarts bij betrokken, dus nog meer onderzoeken. We denken maar niet te veel aan de eventuele consequenties, dat is van latere zorg.
Omdat we nog een enorm leuk buurtfeest, dat we vorig jaar gemist hebben, willen meemaken, vertrekken we op maandag 4 September.
Nu over tot de orde van de dag:
Doordat dochterlief meer is gaan werken, zien we de kleinkids vaker…hoeraaa, dolle pret.
Het oogsten gaat super, er is zoveel lekkers.
Mijn pompoenplantjes groeien gestaag en zijn zelfs groter dan die van ideale schoonzoon, terwijl hij officiële pitten heeft gekocht, ha ha.


De oude dame draagt nu vol trots een luier en laat zonder gène de boel lekker lopen en vindt dat lekker warm, ieder zijn pleziertjes he?
De ooievaar kids vliegen al wat metertjes boven het nest en terug, de ouwelui zijn het duidelijk spuugzat. Nog een paar dagen en dan gaan ze allen op vakantie naar het zuiden.


En de meeste koeien in mijn geliefde Markdal zijn gedekt, getuige de gekleurde vlekken op hun rug. Manlief heeft mij uitgelegd dat de stier een verfblok om zijn buik heeft hangen en zo de bevruchte dames markeert. Ik dacht dat deze koeien gekocht waren door slagers.
Ciao.

 

Gotta Catch Them All

Het raadsel is niet opgelost, de foto is toch echt te onscherp. Maar…ik ben geneigd te denken dat Gerda gelijk heeft dat het een muskusrat is. Hoewel ik toch wat twijfel over de oren. We zullen het nooit zeker weten, nature sucks.
Weer een ‘dubbele’ week, verdriet in de wereld en blijdschap dichtbij huis, het is mogelijk, het is het leven.
En…de zomer houdt nog steeds stand, dat is echt genieten, vooral in de vroege ochtend als ik mijn wandeling maak. EN……breaking news: mijn wandelingen hebben een nieuwe uitdaging erbij gekregen, ik moet naast het lopen van mijn verplichte kilometers nu ook Pokemans vangen.
Deze dame wordt steeds gekker blijkt, ik schaam mezelf wel een beetje. Maar…ik ben gevallen voor dit spel, nooit gedacht dat dit zou gebeuren. Ik had de app even gedownload om erover te kunnen meepraten, want iedereen heeft het erover, maar was er binnen no time aan verslingerd. Dit is nou echt leuk te combineren met mijn eenzame wandelingen n de vroege ochtend. Er zitten volop Pokemons in het Markdal en van tevoren kom ik langs 3 stops om ballen (daar vang je ze mee) te verzamelen. Helaas ligt de site er regelmatig uit door het grote succes en dan ben ik best wel gefrustreerd als ik net goed bezig ben, haha.

DSCN6009
Degene die dit spel bedacht heeft is een genie, hij heeft de mensen naar buiten gekregen en laat ze lopen, veel lopen. Je kunt bijvoorbeeld een ei uitbroeden door 10 km te lopen!
Het is gebleken dat zelfs fanatieke gamers hun huis uit zijn gekomen. Er zijn er die zeker 6 uur buiten Pokemans jagen, kijk maar om je heen, je ziet ze overal. De jeugd beweegt!
Je leert ook dingen over je stad tijdens het spelen (je krijgt nl informatie over oa monumenten, beelden, gevels etc.) Dat wordt leuk op vakantie.
Je ziet de mensen socialer worden, ze lopen in groepen en je hoort de interactie. Wildvreemden praten met elkaar en geven tips, de wereld wordt een beetje aardiger.
Een tip: ben wel voorzichtig, kijk waar je loopt, let op het verkeer en heb respect voor privacy bij tuinen en huizen. Je hoeft nergens in om zo’n beest te vangen, je hoeft niet eens de straat over te steken. Gotta Catch Them All! En…Niet op de fiets of in de auto! (eieren kun je bij hogere snelheid niet eens uitbroeden).
Updates:
Kleindochter1 heeft de basisschool verlaten. Groep 8 werd letterlijk de school uitgeschopt.

DSCN6069 DSCN6084
De hele klas is nog enorm hecht, dit uit zich in ‘samenscholingen’ en huilbuien.
We hebben genoten van de eindmusical, bijna professioneel, het plezier en de saamhorigheid spatte ervan af. Uiteraard was onze kleindochter de mooiste en de beste!
De dame (dat is ze) is deze week 12 jaar geworden en dat hebben we uitbundig gevierd. Een super gezellig feest met heerlijke hapjes en veel ijskoude roseetjes, het laatste uiteraard voor de volwassen. Het was goed spul, geen kater tussen de Pokemons.

DSCN6153
Kleindochter2 mag geen Pokemon op haar mobiel, maar zag haar kans schoon om, onder het mom van even een ijsje te gaan kopen, mijn mobiel over te nemen en te Pokemonnen. We zijn anderhalf uur weggeweest en de boef heeft 12 Pokemons gevangen. Big Smile. Manlief heeft ons niet als vermist opgegeven, hij had een stil vermoeden….
Ik heb gejokt, mijn wandelingen zijn niet eenzaam. Ik kom best wel mensen tegen en maak hier en daar een praatje. Bij een cafe, is al voor 7 uur, een buitenlandse man aan het werk op het terras, hij veegt, schrobt en zet de boel weer in het gelid. Ik groet hem altijd, waarop hij dan zegt: “Dag vrouw, mooie vrouw” Jullie snappen toch wel dat ik hem geloof.
Het huis van onze leuke buren op PP is verkocht. Ze vertelden ons dat een oudere heer het heeft gekocht. Wij Grote Blij. Maar vandaag zag ik een jong stel het perceel bekijken en bespreken. Zou het nu ook verhuurd gaan worden? Damn!
En als laatste de ooievaren, zij keren nog steeds terug naar het nest, soms met de ouders en als gezin zie ik ze vaak gezellig samen fourageren. Van maaiende tractoren trekken ze zich niets aan. De jongen zijn al net zo groot als de ouders en hun poten beginnen al rood te kleuren.

DSCN6067

Zo, lieve mensen dit was het weer, nu gaan we naar de Tour kijken. Ik vind het niet meer zo spannend, nu we als Nederlanders niet meer zo van betekenis zijn. Ben blij als het weer gedaan is.
Ciao!

Te Druk en Geldverslindende Zaken

Soms heb je van die dagen dat je druk bent met afspraken en zaken die je aandacht vragen. Bij ons kwam dat als een kluitje bij elkaar in de afgelopen week.
Een van die dingen die geregeld moesten worden, was het aanvragen van een nieuw paspoort.
Nu kun je in Breda niet zomaar naar een loket in het stadskantoor, nee, je moet een afspraak maken. Gelukkig zit die procedure op hun site goed in elkaar en kon ik al snel een afspraak regelen, voor z’n tweetjes nog wel.
Ruim van te voren liepen we naar het stadskantoor, daar tegenover staat een fotobus, lekker makkelijk even een pasfotootje maken. Het ging gesmeerd, maar….voor het eerst in onze geschiedenis, mocht de bril niet op. Nu staan we dus beiden 10 jaar te kijk met blote billen gezichten in dit noodzakelijke document. Het zij zo.
Mooi op tijd konden we terecht bij de betreffende balie, ook daar liep alles gesmeerd, wel weer vingerafdrukken, want die mogen maar eenmalig gebruikt worden.
Omdat we nu toch in de stad waren, dachten we even een museumpje (MOTI) mee te pikken, maar wat schetste onze verbazing?, er werd een extra bijdrage van ons gevraagd omdat de tentoonstelling duur was uitgevallen. Dat schoot bij ons toch echt in het verkeerde keelgat, dus…we liepen regelrecht naar een zonnig terras en dronken een glas koele cava om de gemoederen te bedaren. Tevens was dit ook het enige uitje van de week, er was geen mogelijkheid om er een dagje tussenuit te knijpen, jammer! Oei, ik lieg, bij het ophalen van de documenten, ook weer even de kroeg in voor 2 glaasjes.
Allerlei zaken hebben onze welverdiende aandacht (gehad) en alle afspraken zijn we nagekomen, pfffffff. Heb er een vol hoofd van.
Er hangen nog offertes van een nieuwe ‘ketel’ in de lucht, dat gaat een flinke aderlating worden omdat onze ketel ook als een soort luchtververser werkt en dus zeer geavanceerd is, lees; prijzig. We laten hem nog even hangen, manlief is druk met onderzoek.
Het ding is nog niet kapot, maar….hij is behoorlijk belegen en zou dus elke dag de geest kunnen geven, of een hele dure reparatie kunnen vragen. We zullen de broekriemen moeten aanhalen.
Zo waren er nog meerder dingen aan vervanging/reparatie toe helaas.
Maar…ons hoor je nog steeds niet klagen hoor.
Gelukkig zijn onze tickets al lang betaald en hebben we reeds een voorschot overgemaakt op een wel heel duur 4 kamerappartement, met twee balkons (waarvan 1 met zeezicht) en gebruik van zwembad in ons geliefde Spanje.
Nee hoor, niet duur, voor een vrienden prijs kunnen we de hele maand September terecht in dit prachtige appartement met alles erop en eraan voor 600 eurootjes!! Wat een bofkonten zijn we he? We gaan naar La Mata, een kleine badplaats in de buurt van Torrevieja. We zitten pal aan zee, dus ik kan elke ochtend mijn strandwandeling doen, ik kan niet wachten. We zullen sowieso veel gaan wandelen daar, want het dorp ligt in een schitterend gebied met zoutmeren en bossen en…..nu vele flamingo’s, dit in tegenstelling tot die verdwaalde gast in Platja d’Aro.
Uiteraard houden wij ons aanbevolen voor tips.
Heerlijk dat we dit nog te goed hebben, want de zomer is tot nu toe ronduit pet.
De ooievaars zitten nog steeds met hun dikke luie kids opgescheept, misschien zijn zij zwaar depressief van het Nederlandse weer, ik raad ze dan ook met klem aan, om in Portugal op een mooie kathedraal te gaan wonen.
Volgende week gaan we zeker weer een dagje uit, waarschijnlijk naar Den Haag, dus……tips zijn wederom van harte welkom.

DSCN5526 DSCN5537 DSCN5624

Ik Ben Jaloers Op U

Ons extra uitje ging naar de ‘Swan Market’ in Tilburg. Die hele markt kon ons eigenlijk gestolen worden, de locatie was het doel.
Het geheel vond plaats in een voormalige wagenmakerij in de spoorzone. Je kan er zelden in, dit was onze kans.
Het is een schitterend industrieel gebouw, erg leuk om er rondgelopen te hebben en uiteraard te fotograferen.
De markt was te pruimen, maar…de friet……was super, zelf gesneden en gebakken, perfect goudgeel en knapperig. Dat was een genotmomentje.
Het idee achter deze vorm van markt is leuk, het moet een platvorm zijn voor startende, creatieve ondernemers die hun producten aan het grotere publiek willen tonen. Wij vonden het een hoog truttigheid gehalte hebben en veel eenheidsworst.

DSCN4425 DSCN4436
Vlug terug naar Breda en op naar het volgende evenement, een kinderkermis, iets nostalgisch zou het zijn. Het was verschrikkelijk, wat een klere herrie en wat een drukte, wegwezen.
Manlief stelde voor om op het terras van onze stamkroeg de dag waardig af te sluiten met een glaasje. Het werden er twee en wel met een enorme bak nachochips met kaas uit de oven, om je vingers bij af te likken, zoooo lekker.

IMG_2766
We hadden de smaak te pakken gekregen en hebben thuis op ons eigen terras nog flink doorgehaald. Het was ook zo’n zwoele zomeravond.
De volgende dag waren we wat stiller dan anders.
En nu dan het uitje van deze week; Rotterdam.
Het doel was: “De Trap” en het “Museum Boijmans Van Beuningen” en “Lekker lunchen”.
Even op voorhand…….op alle punten meer dan geslaagd!
“De Trap” is een zeer uit de kluiten gewassen trap van steigermateriaal, 180 treden maar liefst. Hij brengt je boven op het magistrale Groot Handelsgebouw en eenmaal boven heb je een dito uitzicht, we konden zelfs de sky line van Den Haag zien. Je kan het hele dak ronden, eigenlijk vierkanten, want het is een carré met een binnenruimte.
We vonden het een enorme belevenis.

DSCN4581 DSCN4791
Helemaal high, liepen we naar het museum. Tot onze grote schaamte, waren we er nog nooit geweest, dus we hadden ons voorgenomen om de hele collectie te ‘doen’ en de tentoonstellingen. Het is ons gelukt hoor, een makkie, want het was adembenemend allemaal, een indrukwekkende collectie!
Het gebouw is zeer bijzonder, van buiten lijkt het een vierkanten kolos en van binnen is het verrassend intiem met veel hout. TOP.

DSCN4681 DSCN4683 DSCN4693 DSCN4702 DSCN4727
Aan het oude gedeelte is een moderne afdeling gebouwd, heel strak en sereen en daar bevindt zich ook de horeca, grenzend aan het mooie museumpark. Je raadt het al he, daar in het zonnetje op het terras dronken we ons eerste wijntje van de dag. Niet verkeerd die koele Viognier.
We waren gereed voor een bezoek aan restaurant ‘de Harmonie’. Het werd zoeken, naderhand bleek dat we er gewoon langs gelopen waren, zo onopvallend. Het bevindt zich in een statig pand aan de Westersingel.
We konden terecht in de tuin, er was nog net een tafeltje tussen allerlei bobo’s. Links van ons zat de afdeling Shell en rechts van ons twee mannen wier gesprek we toch wel erg interessant vonden. Het ging over de stadsvisie van Rotterdam, qua architectuur en kunst. Later raakten we in gesprek met hen, maar eerst: De Lunch”.
We bestelden een driegangen menu. Het bleken kleine, mooi opgediende gerechten, maar subliem op elkaar afgesteld en…. het was ohhh zoo lekker. Ik vind dat ook zij een ster verdienen.
Uiteindelijk heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en heb de heren rechts naast me aangesproken met de woorden: “Ik ben jaloers op U”. Ze waren verrast en wilden weten waarom en zo ontspon zich een interessant gesprek over kunst en architectuur. De heren waren respectievelijk, Arend Verhoeven, een RET (Rotterdams Openbaar vervoersbedrijf) medewerker, verantwoordelijk voor de metrokunst en een kunstenaar. Die laatste heeft de kunst in het metrostation Dijkzigt ontworpen. Een zeer aimabele man, woonachtig in den Haag, Peter Jansen genaamd. Het is een lang en interessant gesprek geworden.
Helemaal voldaan konden we Rotterdam weer verlaten, maar we gaan snel terug, er is daar een pracht project (Rotterdam viert de stad) gaande, waar we nog meer van willen zien.
Updates:
Ik ben een vos tegengekomen in het Markdal, aanvankelijk dacht ik dat het een hond was, totdat ik mijn foto zag.

DSCN4126
De ooievaars zijn nog niet uitgevlogen. De moeder vliegt een stukje verder op het dak en probeert ze te lokken. Een beest gelooft het wel en blijft liggen, de andere zwiept al lekker met de vleugels.
Een zwanenechtpaar, kwam mij hun baby’s showen, 5 maar liefst, zo wollig en schattig.

DSCN4878 DSCN4916 DSCN4554 DSCN4567
Er lag een zwerver met een gitaar, te slapen, op mijn fotobankje (dient als statief) nog wel.
De oude dame maakt het goed.
We hebben ons voorgenomen om ons niets meer van PP aan te trekken, geen doen. Het is een puinhoop op PP qua zooi, het is lawaaiig met spelende en ballende kids en de buurheks promoot de boel. Ze doen maar, hier gaat de muziek wat harder, horen we tenminste iets wat onze keus is.
Zo lieve mensen dat was het voor deze week, volgende week kom ik wat later ivm een weekendje weg, daar horen jullie later alles van hoor, Ciao.

Het Bos(ch) in gestuurd

Ik ben er helemaal klaar mee, genoeg kou geleden, ik ga de echte lente afdwingen en kieper nu mijn winterjas in de kliko.
Zo gezegd, zo gedaan, het ding kon echt niet meer, hij ruste in vrede, na een mooi leven met deze best wel aardige dame. Hij is 10 jaar geworden, een zeer acceptabele leeftijd voor een jas. Volgend jaar zien we wel weer.
Vanochtend ging ik eindelijk in een fleece-je de deur uit, wat voelt dat Corralejoriaans.
In 2017 gaan we het anders aanpakken, dan gaan we naast het overwinteren, in April overlenteren, vandaar dat we geen mei/juni vakantie meer doen, die tijd is goed te pruimen in ons land.
Het ooievaars gezinnetje maakt het goed, de jongen zijn flink uit de kluiten gewassen en worden al eens alleen thuis gelaten. Ze oefenen goed met vleugels uitslaan, dus…eerstdaags vliegen ze uit, ik zal ze missen.DSCN2061

Och, dan zien we wel weer wat anders om van te genieten. Zo word ik al een paar dagen verwelkomd door een kikkerkoor, zo leuk. Een goede foto is me nog niet gelukt, een B-keusje zal ik plaatsen en een video (klik op 2744)

IMG_2744
Deze week heeft zich iets speciaals voorgedaan, manlief was bereid om mij te vergezellen naar het bos. Mijn laatste opdracht van de fotocursus was: ‘Het Bos in’ en daar ga ik s’ochtends beslist niet alleen in. Manlief was het geheel met me eens en stelde voor om zelfs al voor de koffie te vertrekken, dat betekende dus dat we rond 06:00 de deur achter ons dichtsloegen. Via het Markdal liepen we het bos in, het weer was triestig, dus het bos helemaal, geen bal aan, eerlijk gezegd zijn we geen ‘bosmensen’. Maar wat moet dat moet, voor een mooie foto moet je wat over hebben, nietwaar? En…ik heb er eentje hoor, dankzij manlief met hoed.

DSCN1949
Het was wel gezellig zo saampjes.

Hier een foto van manlief
Ben blij dat de cursus afgelopen is, nu ben ik weer lekker vrij in het fotohoofd. Het heeft me wel iets opgeleverd, ik fotografeer wat vaker handmatig, let meer op de belichting en…..ben niet meer zo blij met mijn toestel, ik wil meerrrrrrrrr. Dat had manlief ook al een tijd in de gaten, hij had zowaar al een fototoestel voor mij uitgezocht…weer een Nikon, maar….hij moet nog uitkomen. Ik moet dus nog even geduld hebben en me behelpen, wat een ondankbaar kreng he?
Ach eigenlijk is even wachten best goed voor de beurs, want er kwam zomaar opeens een nieuwe wasmachine op de urgentielijst. Pffff, wellicht de laatste van ons leven….
Maar…als het goed is, krijgen we deze maand nog een extraatje in de vorm van belastingteruggave, dankzij onze slimme accountant.
We leven gewoon verder in onze luxe bestaan en maakten weer een leuk uitje. Om in de ‘bossferen’ te blijven, kozen we voor Den Bosch, we wilden nog een staartje JeroenB meepikken.
We togen lekker gezapig met de trein naar Den Bosch, het weer was niet best, dus we doken meteen een knusse tent in voor koffie met….wat dacht je? Jaaaa, een Bosche Bol, zoo lekker. Dat was een mooi begin van de dag en warempel, het zonnetje liet zich toen ook zien. Eerst even naar de VVV voor de routebeschrijving van een ontdekkingstocht door het stadscentrum en wel in de voetsporen van JeroenB. Heel leuk opgezet en veel gezien en hier en daar nog wat figuren uit de tuin der lusten van Jeroen.
Je kon de toren van de St Jan beklimmen om vandaar via de dakgoten, allerlei 16e Eeuwse luchtboog beelden te bewonderen. Wij hebben onze portie aan Fikkie gegeven, geen zin in. In het Groot Tuighuis (vroeger een kerk) hebben we de stad ervaren ten tijde van het leven van jeroenB. We zagen via 3d-computeranimaties, hoe de mensen leefden in die tijd. Knap gedaan! Ook worden er archeologische vondsten tentoongesteld, zeer de moeite waard. Het volgende doel was het JeroenB Art Center, daar hangen al zijn panelen in hoogwaardige reproducties op ware grootte en er zijn bijzondere sculpturen en objecten te zien. Maar…..we hebben ons bozig omgedraaid, er werd door een arrogante dame heel pedant vermeld dat onze museumkaart bij hen geen waarde had, want…geen museum! Toen hadden we het meteen gehad, het begon ook nog eens te miezelen……dus doken we een kroeg in en namen er een op Jeroen.
Daarna nog een hapje op de goede man en voldaan op huis aan.
En nu……..ben ik onderhand GILLEND GEK. Hebben jullie al eens een hele dag Jan Smit om de oren gekregen? en nog zeer luid ook?. Nou, wij wel, er is hier een wielrenwedstrijd aan de gang en blijkbaar gedijen die fietsers goed op Jan, dus draaien maar met Jan, gek, worden we ervan. Het zal nog wel even duren vrees ik.
AU Ciao, AU Ciao.

DSCN1787 DSCN1825 DSCN1850