Een bloederig einde

25/26 April 2017,
Over 25 April, kan ik kort zijn, die dag was zeer relaxt. We hebben gewandeld en op ons riante balkon gezeten. Niet verkeerd he?
Maar toen werd het 26 April en die mooie dag eindigde bloederig.
De dag begon met een spectaculaire zonsopkomst. Wat is dat elke keer weer een visuele verwennerij, ik krijg hier nooit genoeg van. Uiteraard, kwam ik het mannetje weer tegen, nu vroeg ik hem of ik een foto van hem mocht nemen. Het mocht. Hij is een Fransman, komende uit Bordeaux, maar hij vond het er te koud, vertelde hij.


Vandaag zou volgens het weerbericht, de laatste zonnige dag worden voor ons, dus we besloten die eens goed uit te nutten. Voor de verandering gingen we lekker lui op een bedje bij ons zwembad liggen, met vol zicht op zee en de haven. Je ligt daar als het ware, gewoon tv te kijken, er is zoveel leven op zee, vooral vandaag met een stevig briesje. Dus veel zeilers, kite-surfers en peddelaars die meer golfsurfers waren geworden. Hilarisch om te zien.
Er is hier een hele actieve zeilschool, ze gebruiken de zgn ‘optimistjes’, en gaan in grote getale best ver de zee op. Ze worden echter goed begeleid door voldoende instructeurs met snelle motorbootjes. Soms houden we ons hart vast, als er opeens een grote boot de haven in komt varen en er net nog een stuntelaar zijn bootje weg probeert te zeilen. Gelukkig hebben we geen ongelukken zien gebeuren.
We bleven een paar uurtjes genieten en toen vonden we het welletjes, we besloten uit eten te gaan.
We liepen naar ‘Brisa Andaluz’, een echt Spaans restaurant aan de boulevard.
Als voorgerecht namen we samen een flinke portie gefrituurde baby inktvisjes. Dit is zo ongekend lekker, dat manlief, zelfs als fervente vishater, er zijn vingers er zowat bij opeet. Ik moet dan snel dooreten, anders is het op, voor ik het weet. Zo leuk om gezamenlijk iets vissigs weg te happen onder het genot van een lekker wijntje.
Het hoofdgerecht werd voor Maurice een sappige gegrilde biefstuk en voor mij weer een zeebaars. Ik heb ontdekt dat ik dit de lekkerste vis vind, hij heeft zoveel smaak. Ik ben zelfs een keer naar de visafslag gelopen en heb er een vers exemplaar gekocht. Ik schrok me wild, toen bleek dat ik hem zelf nog moest schoonmaken. Manlief trok zich bescheiden terug. Maar……..als je iets erg graag wilt, kan je veel. Op goed geluk heb ik de binnenboel met een mesje eruit geschraapt. Naderhand zag ik op YouTube dat je dat heel voorzichtig met een lepel moet doen, zodat de galblaas niet scheurt. Ik heb gewoon geluk gehad. Ik heb hem kort in de olijfolie gebakken en meteen, staande aan het aanrecht opgeschrokt. Wat was dat heel erg lekker en…..ik voelde me een held. Weer een ervaring rijker. En….voor het geval jullie je het afvragen, ik heb de schubben er ook afgeschraapt hoor. Maar heeft dat wel nut, als je het vel toch niet eet, vraag ik me af.
Als nagerecht namen we weer crêpes suzettes, na gevraagd te hebben of ie vers bereid zou worden. En jawel, aan tafel werd het lekkers bereid en geflambeerd. Het was een super zaligheid.
We kregen nog een glaasje limoncello bij de rekening. Wat een verwennerij, wat een dag…..tot nu toe.
Helemaal voldaan liepen we naar onze casa en doken het balkon op met als afsluiter, een borreltje……….wodka caramel! We hebben ervan genoten tot het wat kouder werd.
We gingen naar binnen, en als echte cybermamma, checkte ik meteen mijn Facebook groep, Calpe leeft.
En……..wat zag ik daar nou voor een bericht………!
Er lag een haai in onze haven, op de kade, dat wel.
Wij snel naar beneden, gewapend met onze camera’s.
En daar lag het onfortuinlijke beest van 8 meter en 4000 kilo, hartstikke dood te zijn. Er stond politie bij, wat ramptoeristen en mensen van de universiteit van Valencia en nog war wetenschappers van de fundatie oceanografie.
Het beest was in een net verstrikt geraakt en kon op zee niet meer gered worden, hij is uiteindelijk op de kade overleden. De vissers hadden op zee de onfortuinlijke vangst al gemeld, omdat het om een beschermde diersoort gaat, vandaar dus de verschijning van politie en wetenschappers. Het is zeldzaam dat een reuzenhaai in de Middellandse zee aangetroffen wordt, werd ons verteld.
Tot onze grote verbazing werd het beest ter plekke ontleed, we zagen de enorme levers, de testikels, het hele kleine piemeltje, de maaginhoud; garnalen en plankton, we zagen de ‘filters’ (5) in de enorme muil. Er werden biopten genomen en in potjes gedaan, er werd gemeten, gezaagd, gesneden en getimmerd. Spectaculair, maar oh zo triest voor dit imposante dier. Het ging dus om een reuzenhaai, ongevaarlijk voor de mens. Een a twee maal per jaar beland zo’n beest in een net.
De wetenschappers die er als onvervalste slagers op los gingen, waren alleraardigst. Ze gaven ons veel informatie, we mochten de haai aanraken en ze lieten ons met geduld foto’s maken.
We moesten wel beloven, wat foto’s door te sturen, we kregen een bebloed papiertje met een e-mailadres en een officiële Facebook groep, voor de geïnteresseerden; L’Elasmogrup.

 
Tjonge, wat een spectaculair einde van de dag, maar wel triest vonden wij, zo’n prachtig beest naar de haaien.
Helemaal hyper, keken we nog (met een borreltje voor de schrik) naar onze openhartige koning.
Wat een dag! Wat een sensatie.
Ciao.