Mijn Grootste Vijand

Langzamerhand herpakt mijn leven het gangetje. 

Ik slaap wat beter, trek er op uit en……ben weer aan het shooten. 

Dit alles wel tezamen met mijn moeder, zij is de hele dag van de partij hoor. 

Door de jaren heen heeft ze zich ingegraven in mijn brein  en is later langzamerhand een ‘kindje’ geworden. Jullie begrijpen, ze is er niet zomaar weer uit, dat gaat tijd kosten. 

Ik heb vrede met de hele situatie en zoek nu mijn weg als wees en ex-mantelzorger.

Een ding is zeker, ik heb bakken vol tijd gekregen en dat is eigenlijk een groot cadeau. 

Uiteraard zijn er nog allerlei ‘regel’ zaken, maar door de alom bekende ambtelijke molens, verlopen die in een relaxed tempo. 

Langzamerhand slibt onze agenda dicht, er moeten ‘inhaalslagen’ gemaakt worden, en voorbereidende ‘acties’ voor de overwintering. 

En ja…..het is ook ‘Feestmaand’, met als extra, wat verjaardagen. 

Dus……we zitten weer in een rush, leuk, gezellig en verwarmend en de oude dame kijkt mee.

Met mijn jongste broer ben ik naar de Kunsthal (inhaalslag) geweest, er was een tentoonstelling die we graag wilden zien, te weten: ‘Actie <-> Reactie, 100 jaar kinetische (bewegende) kunst. De tentoonstelling was heel bijzonder, vele zintuigen werden geprikkeld .

En…… tot mijn grote vreugde was er ook een tentoonstelling van Stephan Vanfleteren, een grote inspirator voor mij. 

Ik heb enkele mooie ideeën opgedaan die ik tot uitvoer ga brengen in CalpeI

Daar manlief, broerlief en ik, Nikon fan zijn, zijn we lid van de Nikon Club en de jaarlijkse Clubdag, was afgelopen zaterdag in het Spoorweg Museum in Utrecht. 

Er was veel verleidelijk ’Nikon’ spul te zien en er waren interessante lezingen. En…je kon je hart op halen aan het fotograferen van allerlei ‘trein spul’. 

De heren vonden het geweldig en ik? Niet dus, wat een stank geven die dingen af. Toch heb ik wel enkele mooie foto’s kunnen schieten. 

En om de week nog wat te vullen, zijn broerlief en ik naar Eindhoven gereisd en bezochten in de Campina melkfabriek, een tentoonstelling over robots, ‘Robot Love’, heel interessant en bizar. 

Het gaat om de liefde tussen mens en robot en de vraag is of we van ze kunnen houden door ze te voorzien van ‘menselijke’ eigenschappen.

Tja, wellicht gaan we nog eens verzorgd worden door een robot, niks geen ‘menselijke’ mantelzorgers meer. 

Jaja, lieve oude dame, jij hebt gelukkig nog redelijke ‘menselijke zorg’ genoten. 

Ik heb een drukke agenda met shoots staan, zo leuk om te doen en ik kan mijn passie uitleven. Ik heb al schitterende beelden van ons oudste kleinkind. Zo blij hiermee. 

Zo zien jullie, het leven heeft me weer aangeraakt.

Door alle emoties en stress heen, heb ik me omringd gevoeld met lieve mensen, ook met jullie, dat was een grote steun, nogmaals dank. 

En………ik ben tegen mijn grootste vijand aangelopen, ‘ME’, wat ben ik ongelofelijk hard voor mezelf, daar ga ik vanaf nu eens flink aan werken. Ciao. 

By Stefan Vanfleteren

   

Een zwaar afscheid

Gisteren begon de dag niet zo best, want………… geen koffie in de vroege ochtend, het masjien gaf ineens de geest. Manlief is uren bezig geweest om het ding te reanimeren, het mocht niet baten, RIP.

Toch wel een dingetje hoor, het apparaat was behoorlijk duur en semi-professioneel en is altijd in het watje gelegd door manlief, dus goed onderhouden en nu knijpt ie er zomaar tussenuit. Continue reading Een zwaar afscheid

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Invalide

Donderdag 7 September

Weer een klamme nacht en de dag voorspelde nog meer hitte.
Onze nacht was dus wederom niet best, pfffff. Dit moet niet langer duren, eerst nachten getergd door de hoest en nu door de warmte en het stadsgeluid. Voor de geïnteresseerden, de hoest is nog steeds niet helemaal verdwenen.
Maar verandering van spijs doet leven, dus ondanks de korte nacht, trok ik er om 07:00 uur weer verwachtingsvol op uit met de president.
En…ik was een beetje hyper, omdat een foto van mij is uitverkozen tot foto van de maand op instagram, geen sinecure hoor, het gaat wel over 30 miljoen fotografen wereldwijd. Toch leuk voor dit oudje he?
Via Mouraria liep ik naar een schitterend uitzichtpunt, vandaar kon ik heel wat Lissabon overzien en fotograferen en het werd weer een mooi oefenmoment voor deze gretige dame. Ik verlies dan werkelijk alle gevoel voor tijd en schrik uiteindelijk dat de tijd wel erg rap verslonden is.


Dus, snel terug en op zoek naar een goede bakkerij, voor het dagelijks brood van manlief.
Het is gelukt, warm en wel.
Manlief liet het zich smaken en bij mij ging de pap er ook goed in.
Anekdote; de koelkast stond behoorlijk koud, dus alles was bevroren, zo ook mijn pap, haha. Ik maak altijd pap voor 4 dagen, dus de koelkast moet de heerlijkheden wel lekker houden he? Hebben de boel wat zuiniger ingesteld.
Omdat we vandaag extreme hitte konden verwachten, besloten we om weer vroeg te vertrekken en maar een paar ‘dingen’ te doen, om uiterlijk rond 14:00 weer op onze patio neder te kunnen ploffen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Als eerste liepen we in 10 minuten naar de burcht; castelo de sao jorge.
De Sint Jorisvesting is de bakermat van Lissabon, dus die moesten we toch echt met een bezoek vereren. Met een speciaal senior kaartje betraden we het fort en werden verast met een panorama van 360 graden over de Taagdelta en de hele stad, TOP.
Op een stenen bankje met een grandioos uitzicht, lazen we dat de Visigoten zich hier vestigden in de 5e eeuw, WoW, indrukwekkend he?
Later kwamen de Moren en breidden de boel uit. In 1147 pikte de toenmalige koning de vesting in en het werd uiteindelijk voor lange tijd een koninklijke residentie, uiteraard werd er gedurende de tijd heel wat aan geklust.
Voor manlief was de bestrating niet best, man, man, wat een enorme stenen werden er schots en scheef gebruikt. Gelukkig bood de stok de nodige steun, maar op de kantelen waagde manlief zich niet.
Zou er vroeger ook een krijger met neuropathie zijn geweest?, daar hadden ze dan weinig aan, wellicht mocht die zich ‘op kantoor’ bezighouden met strategieën bedenken.
Het was beslist een geslaagde tocht hoor, ieder heeft op zijn manier genoten. Een ontmoeting met een pracht van een pauw vond ik een absolute topper

De Strateeg


Toen we het fort verlieten, spuugden de bussen hordes toeristen uit, wegwezen…en snel.
Op naar een wel heel bijzondere kerk, een kerk speciaal voor nationale helden, de igreja de Santa engracia/panteao nacional. In deze kerk is Vasco da Gama bijgezet, maar ook Amalia Rodriquez, de beroemde Fado zangeres.
Het geheel deed ons denken aan het Pantheon in Rome, maar deze vonden we veel mooier en indrukwekkender. Je weet niet waar je kijken moet, zoveel te zien. En dan kun je ook nog op alle verdiepingen een rondgang maken, spectaculair. Helaas durfde manlief het niet aan. Later kwamen we er achter dat er een lift is voor invaliden. Tja, we moeten nog leren om de ‘invalide gemakken’ te zien en uit te nutten.
Helemaal in de koepel gekomen, kon ik zelfs nog een terras betreden, ongekend en wat een uitzicht.

Helemaal beneden zit Maurice


Het was een hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.
Inmiddels was het 35 graden, pfff. Nog effe een kerk, geen idee hoe hij heet, maar wel een kaarsje aangestoken met een speciale wens, je weet maar nooit he?
En toen vonden we het welletjes.
We dronken nog een voortreffelijk wijntje bij een paar Russen in onze straat en ploften uiteindelijk op onze patio neder. Oh, nee dus, manlief heeft nog even naar de Vuelta gekeken.
Mijn kippen/groentesoep was voortreffelijk en zeker door de toevoeging van het restje uit de doggybag; eend/rijst.
Het was weer een gouden dag voor ons.

Geen doggybag voor manlief

Amsterdam wachtte op mij, jazeker, het werd weer eens tijd om deze stad met een bezoek te vereren.
Manlief bleef in de casa, dus ik ging gewapend met de president en een goed boek op weg. Doch, in the big city zou ik iemand treffen en niet bij ‘de vleugel op het centraal’ deze keer.
Nee, mijn jongste broer houdt daar niet van, hij wil graag zittend bij een kopje koffie en een krantje, het wachten veraangenamen. Hij had gekozen voor ‘Loetje’, niet verkeerd en de appeltaart is aan te raden hoor.
Ons doel was; Amsterdam proeven, een museumpje pakken en… eten bij NamKee.
Het museum werd het ‘van Gogh’, leuk, die bekende werken weer te zien, maar het gebouw beviel me nog beter, met dank aan Rietveld.


De enorme drukte nam ik niet voor lief, wat een gekte.
Gelukkig heeft broerlief in Amsterdam gewerkt, dus bekend terrein, het ‘Amsterdam proeven’ is daarom zeer geslaagd te noemen. Maar…ik moet zeggen, Amsterdam is echt wel vol.
Doch… . de gemiddelde toerist kent niet de smaak van NamKee, dus… er was plaats voor ons op de Zeedijk, een superleuke buurt overigens.
We hebben er gesmuld, en van ons plan om een doggybag voor manlief mee te nemen is niets gekomen.
Het was wederom een geslaagde ‘broertje/zusje dag’ en het volgende evenement werd onder het genot van een ‘nadrankje’ alweer genoteerd.

En daar was dan opeens de laatste opdracht van de kids, dus……vakantie voorbij voor hen.
Via een volg app, konden we hen de gehele terugreis volgen op de autowegen, ongelofelijk dat dat mogelijk is en vooral bijzonder leuk voor gretige grootouders, voor middernacht kwamen ze thuis en wij draaiden ons om en sliepen gerust verder.
Omdat ik de volgende dag nog een afsluitende workshop van de zomercursus had in Rotterdam, ging ik de lieverds toch alvast even knuffelen toen ze goed en wel wakker waren.
Toen ik doodmoe, maar voldaan uit Rotterdam terugkwam, was mijn grote kleine vriend ‘Rocky’, verdwenen, hij laat een leegte achter. Ik ben echt van het beestje gaan houden, hij was zo aanhankelijk en als ik in de vroege uurtjes alleen beneden zat, voelde ik zijn aanwezigheid, gezellig.
De workshop was top, weer veel geleerd en het proeft naar meer! Eerst maar eens wat foto’s opsturen naar André, kijken wat hij ervan vindt. Als jullie ooit nog eens een fotocursus willen volgen, kan ik zijn http://www.rotterdamse-fotografieschool.nl van harte aanbevelen, en hij is ook nog eens erg servicegericht, getuige de na-zorg.
Het fotograferen op de ‘M’ is nu normaal en ik ga een nieuwe fase in.

PS
De neuroloog heeft de afspraak van Oktober verzet naar vanmiddag!!! Wat heeft hij te melden?

 

Hier wat ingestuurde foto’s, ben benieuwd. Dit zijn door mij bewerkte, ook de originelen heb ik gestuurd zodat André een betere beoordeling kan maken. Schroom niet om te reageren, want ik kan van jullie ook veel leren. Later, Ciao!

Pokemon versus Nikon

Eindelijk weer een uitje van de week en MET de extra dimensie (Pokemon). Dat beloofde weer veel, zo’n zin in. Manlief verklaart me nu helemaal gestoord, maar…… lol krijgt hij er ook van, want we maken de gekste dingen mee.
Het doel was Rotterdam, hoe kan het ook anders, onze lievelingsstad. We gingen eindelijk naar het Nederlands Fotomuseum en om precies te zijn naar de tentoonstelling van Frans Lanting.
In de bus op weg naar het station, begon de pret al, ik kreeg de kans om veel pokeballs te scoren doordat we langs vele pokestops kwamen, hmmmmm zooooo lekkerrrrrr. In de stad zijn er veel meer dan die paar bij ons in het Ginneken, dus ik loop er nog wel vaker naar toe hoor, want regelmatig zit ik zonder ballen en dat is dan weer een inkoppertje voor manlief, grrrr.
Maar wat schetste mijn verbazing toen we arriveerden in Rotterdam; het ziet daar blauw van de pokestops, gewoon een oerwoud, een luilekkerland, ik begon er echt van te kwijlen en ben meteen gaan scoren. En….dan….opeens is je zak vol en kan je niet meer laden, pfff, effe rust. Maar… dat hadden jullie gedacht…….meneer Nikon had enorme honger gekregen en hapte het een na het andere gebouw op, hmmmmmm, wat een walhalla. En dan opeens sta je weer vol voor de Erasmus Brug; ‘De Zwaan”, het blijft spectaculair en dat vond meneer Nikon ook en velen met mij.

DSCN6282
Het weer was wat grijzig, maar dat mocht de pret niet drukken, op naar het fotomuseum.
We moesten 2,50 toeslag betalen, maar dat wisten we en hadden we er dik voor Frans over.
We sloegen stijl achterover van zijn magistrale foto’s, zooooo ongelofelijk mooi en aangrijpend. Zoo kleurig, prachtig. Ja, zo zou ik ook voor kleur gaan kiezen, maar alleen voor de natuur hoor, mijn geliefde geometrische foto’s vragen niet om kleur (geen functie).
Hier foto’s van Frans en de laatste, de slak, is van mijn hand. ik had zowaar inspiratie gekregen. De eerste trouwens ook.

DSCN6298 DSCN6299 DSCN6300 DSCN6301 DSCN6362
Als jullie kans zien, moet je echt naar Frans, hij is er nog tot 4 September. Voor de liefhebbers van Afrika en vooral Madagaskar, is het een must! Je krijgt een enorme boost en inspiratie.
Wij houden niet van verre reizen, dus wij gaan snel binnen de kortste keren fotograferen in de dierentuin ha ha.
Er waren nog wat andere tentoonstellingen, ook aardig hoor.
Helemaal voldaan liepen we de frisse natte grijze lucht weer in en kuierden lekker langs het water, zo ontspannend. Maar …..voor eventjes, het begon te miezelen, ik wilde meteen een kroeg induiken, maar manlief vond het leuker om eerst naar het centrum te lopen, ik geef hem dan gewoon zijn zin hoor, ik ben de beroerdste niet. Maar eenmaal op de Zwaan, werd de miezel toch wat serieuzer en opperde manlief om om te draaien, ik liet me dat geen twee keer zeggen. Dus toch die kroeg in en…warempel, een pokestop in de buurt en…pokemon. Onder het genot van een koele Chablis, ving ik de een na de andere ha ha, zomaar op mijn luie kont.
Toen we op de buienradar zagen dat de kust veilig was, rondden we de brug, op zoek naar de lekkerste friet van Rotterdam! Dit keer geen maal in een restaurant, dit in verband met een extra uitje zaterdag as, waarvoor ik zelfs al een restaurant gereserveerd heb. Dus vandaag even lowcost, maar wel lekker. Ik had Google gevraagd waar de lekkerste friet te vinden was, et voilà, kat in het bakkie. Op de Coolsingel ligt ‘Pomms’ een biologische frietzaak (maandag en dinsdag gesloten). Alles is zelfgemaakt en biologisch en dat proef je, zoo smaakvol. Ik kan jullie van harte de geitenkaas kroketten aanraden. Gezeten op een kratje hebben we zitten schransen daar.

DSCN6353
Met volle buikjes, liepen we door het Pokemon woud weer terug naar het station, ik met mijn zak vol ballen en beesten.
Wat een leuke dag weer, wat een inspiratie weer, zo dankbaar voor alles!
Updates:
De ooievaars zie ik niet meer op het nest. De ouders zijn vertrokken, maar de kids scharrelen nog in de omgeving.
De zomer heeft zich even teruggetrokken, ook geen ramp.
De Tour is goddank gereden en…. zonder al te grote kleerscheuren.
We hebben te maken met een huilbaby op PP. Nooit geweten dat een baby zo veel decibellen kan produceren en bijna de gehele dag. Ik beklaag de ouders, ook de baby hoor.
Ons ‘Italiaantje’ (een van de twee bovenbuurmannen) is vertrokken, nu komt de eigenaar hier zelf wonen. Zou hij met zijn hele gezin komen?, klein hoor!, zou hij gescheiden zijn en zich in zijn uppie daar boven settelen?, we gaan het zien.
Over het zgn ‘verkochte’ huis hebben we nog geen nieuws.
Verder rust op PP.
Later, Ciao.

Op Bezoek bij Mondriaan

Wat ben ik blij dat ik nu mijn eigen site heb, want de ‘waarbenjijnu’ site heeft enorme problemen. Verslagen verdwijnen (zo ook mijn laatste verslag) en foto’s komen op andere sites terecht. Ik heb het idee dat de site hen boven de pet gegroeid is en als dan de keuze gemaakt moet worden tussen de reclames of de bloggers is hun keus waarschijnlijk snel gemaakt, want aan ons valt niet veel te verdienen.
Sinds een paar maanden zet ik er al geen foto’s meer op, want, kassa! en……ik ben geen VIP (geen reclames) meer. Ik geef dat geld graag uit, maar als er dan telkens problemen zijn, is de liefde over hoor. Heel jammer, want ik voelde me er thuis als een vis in het water. Het waren mooie jaren (5) daar en die kun je hopelijk nog altijd inzien bij hen. Dus..lieve mensen, bekend of onbekend, meld je hier aan op yvonneciao.nl, dan kun je ons wel en wee blijven volgen.
Het was weer een gevuld weekje, maar gelukkig had ik op voorhand de woensdag geblokt voor een dagje uit. Het werd zoals gezegd; Den Haag.
We hadden veel cultuur op het programma gezet en besloten op het laatste moment 1 onderdeel weg te strepen, het zou te veel worden, want we wilden nog wat boodschapjes doen en lekker gaan eten.
Om nog wat extra tijd te besparen, gingen we vanaf het station met de bus (lijn 24) naar het gemeentemuseum.
Het gebouw op zich is al een belevenis (Berlage 1934). Meneer Nikon werd meteen tot leven gewekt hoor.

DSCN5777
Alvorens de kunst tot ons te nemen, gingen we ons te buiten aan een gebakje met de naam ‘Haags Hopje’…TE LEKKER!
Eerst genoten we van de doorlopende tentoonstelling, Mondriaan. Deze collectie is uniek in de wereld met wel 300 werken. Ik moet zeggen dat we genoten hebben, veel werk was volkomen onbekend voor ons, zoals zijn schilderijen.

DSCN5811
Hierna was Bridget Riley aan de beurt en haar werk vonden we adembenemend, het is optische kunst, heel dynamisch en het beweegt zelfs met je mee. Prachtig!

DSCN5837
De afdeling zilver, kan ik jullie ook van harte aanbevelen, vooral de kunstvoorwerpen, de gebruiksvoorwerpen zie je al zo vaak bij je ouders of je grootouders ha ha.
Het Delfts blauwe gedeelte kon ons niet zo bekoren, je moet er van houden.

In de kelder bevinden zich de wonderkamers, een soort kunstdepot waaruit je stukken kan kiezen voor je virtuele inrichting -tentoonstelling of een -modeshow. Heel interactief en een ideaal uitje voor met je kids, zij kunnen zich volledig uitleven met behulp van een tablet. Wij hebben er alleen wat rondgekeken en niet deelgenomen aan dit unieke concept. Deze tentoonstelling is doorlopend, dus…wat let u met de vakantie voor de deur. AANRADER.
Na enkele uren doorgebracht te hebben in dit prachtige museum, zaten onze hoofden helemaal vol, maar……er kon nog wel iets bij, want we waren er nu toch.
Ik heb het over het naast gelegen Museon, daar is momenteel een kleine, maar zeer indrukwekkende fototentoonstelling van National Geographic. Daar hadden we nog wel trek in en het ging erin als koek kan ik u vertellen, prachtige en jaloersmakende foto’s.
De cultuur zat er op, tijd om lekker in de benen te gaan en terug naar het centrum. Het werd een hele leuke en vooral relaxte wandeling door een stuk Den Haag waar ik s’avonds niet zou lopen, o.a. de Schilderswijk. Het is best wel een leuk en gezellig buurtje vonden wij.
Deze tocht werd mede mogelijk gemaakt door Google Maps ( offline zelfs!) en zelfs op mijn vraag of ze een restaurant konden adviseren, kregen we opties. We kozen voor ‘Pavlov’ aan het Spui, heel gezellig en een beste Burger.

DSCN5858 DSCN5862
De tijd begon te dringen, want we wilden voor 16:00 inchecken omdat we een dal voordeel OV hebben, anders moesten we, wilden we goedkoop reizen wachten tot na 19:00 uur en daar hadden we geen trek in.
Maar…tijd voor de ‘Lush’ hadden we nog. Wat een fijne winkel en wat een heerlijke en vooral natuurlijke producten hebben ze daar. Dus…..voor de kids (en voor mij) zijn we weer goed geslaagd.
Het was een mooi dagje uit, we kunnen er weer even op teren hoor.

Updates:
De ooievaars zijn uitgevlogen.
Er werd geschoten rond het Markdal in de vroege ochtend, ik denk jagers. Heb het overleefd.
Er werd gebarbecued op PP (huurder), dit ging met ijzeren precisie, maar wat kan je anders verwachten van een vaatchirurg enne……de huisregels gelden uiteraard niet voor deze gewichtige meneer.
Er wordt s’nachts piano gespeeld (huurder), gelukkig niet onverdienstelijk.
Ik ben met kleinkind 1 naar de stad geweest om haar schooltas voor de middelbare school te gaan kopen. Ze gaat naar het TTO-Atheneum (tweetalig onderwijs). We zijn ons tevens flink te buiten gegaan aan chocolade zaligheden (www.chocolatecompany.nl/nl/service/chcobreda/)
Zo, lieve mensen, ik laat het hierbij, ik ga genieten van het mooie weer, Ciao!

`Opwinding en Genot in Amsterdam

Dat was een weekje kou lijden nadat ik mijn winterjas had weggegooid, maar…ik heb me staande en lopend gehouden en… ben nu dus beloond, de zomer is er ineens! Daar gaan we eens flink van genieten, dus hadden we gisteren een extra uitje ingelast, en…….dat liep behoorlijk uit de klauwen.
Volgende week zal ik daarover vertellen, eerst het uitje van de week, een dagje Amsterdam!
Het werd weer tijd voor een meeting met onze Amsterdamse vriendinnen
Heel democratisch hebben we gekozen voor Amsterdam, daar is zo veel te beleven.
Na wat mailtjes over en weer hadden we een dagprogramma in the pocket, compleet met een culinaire eetbelevenis. Het was nog heel moeilijk om te kiezen, zoveel leuks, interessants en lekkers in deze stad, gelukkig heeft manlief de knoop kunnen doorhakken.
Het weer was somber en wat aan de koude kant, maar…mijn fleece-je heeft zijn werk redelijk gedaan en…..het heeft niet geregend.
We hadden afgesproken bij de piano op het Centraal en hadden meteen weer de click, we gingen gewoon verder, heel vertrouwd.
Het ochtendprogramma bestond uit het bezoeken van FABCITY op Java eiland, maar eerst dronken we koffie vlak voor de schitterende Jan_Schaeferbrug.

DSCN4161 DSCN4170
De koffie smaakte ons goed, maar het stuk taart was beslist om over naar huis te schrijven, we konden er tegen hoor.
FABCITY is een tijdelijke, gratis toegankelijke campus en bestaat uit vele innovatieve paviljoens, installaties en protoypes. Honderden studenten, professionals, kunstenaars en creatievelingen, ontwikkelen een zelfvoorzienende stad tot een duurzaam stedelijk gebied, waarin ze werken, wonen, creëren, onderzoeken en presenteren er hun oplossingen voor stedelijke vraagstukken.
We zagen opvallend veel innovatieve 3D-printers voor allerlei doeleinden geschikt gemaakt, je houdt het niet voor mogelijk wat daar allemaal mee gemaakt kan worden, zoals betonnen muren, meubels, fietsen, kunst……
We zagen oplossingen voor de woningnood, in de vorm van tenten en allerlei soorten kant en klaar huizen. Echt schitterend, ik zou er zo in kunnen wonen.
Het was heel bijzonder om alles te bekijken en we staken nog veel extra’s op door de leuke gesprekken die her en der met de zeer vriendelijke mensen ontsproten.

DSCN4200
We verlieten Java eiland weer via die mooie brug en liepen door tot de volgende mooie brug (Hans van Heeswijk) die een verbinding maakt met het ‘Muziekgebouw aan het IJ’, daar gingen we een lichte lunch verorberen.
Het werd smullen van bitterballen met een wijntje in een mooie ambiance (café-restaurant de Zouthaven).
Met herboren kracht, reden we met de tram naar het ‘Stedelijk’, we waren gereed voor wat opwinding. En we raakten opgewonden hoor, daar zorgde Rudi Fuchs wel voor.
De goede man heeft een overzichtstentoonstelling samengesteld van meer dan een halve eeuw hedendaagse kunst. Rudi was speciaal voor ons ook aanwezig.
We hebben genoten tot we erbij neervielen.

DSCN4249 DSCN4277 DSCN4287
Inmiddels was het borreltijd en op weg naar het restaurant van onze keuze, liepen we tegen een gezellige kroeg aan, de ‘GlouGlou’ een wijnbar, waar ze ook speciale bieren hebben. Kat in het bakkie. De aardige eigenaar, (een gewezen fotograaf, heeft gestudeerd aan de fotoacademie in Breda en heeft een tante die bij ons om de hoek woont) liet ons allerlei wijntjes proeven en de keuze was snel gemaakt. Weer genieten was het, wat een leuke en lekkere tent. Maar we beheersten ons en namen maar 1 glaasje, want het ‘grote werk’ moest nog komen.
We hadden gereserveerd bij ‘Sinne’ zij hebben sinds kort een Michelinster!
Onze verwachtingen waren hoog gespannen en……..het was in een woord…GODDELIJK.
Wat een smaaksensaties, zoooooo lekker en voor de prijs hoef je het niet te laten, geen sterallures. We namen een drie-gangenmenu, maar we kregen er amuses bij en een soort van pré-dessert. Het was top, daar gaan we beslist eens terug.
Zeer voldaan hesen we onszelf in de tram en op het station namen we afscheid, wat een geweldige dag, wat een gezelschap en wat een warmte.
Nog even wat updates.
Huisarts is zeer tevreden over mijn bloeddruk, er mag ook nog een bètablokker af en over 2 weken weer controle, maar ik kan jullie al vertellen dat het meer dan goed zit!
Het beoogde nieuwe fototoestel is nog niet uit, ik kan niet meer wachten……
Belastingteruggave is een feit, grote blij!
Op PP is het rustig gebleven na de incidenten, maar helaas heeft een aardig stel buren besloten te gaan verhuizen, ze zijn het beu en hebben hun huis te koop gezet.
Ons ‘Italiaantje’ gaat het pand verlaten, de eigenaar komt er zelf wonen wordt er vanuit Corsica gefluisterd. Een vreemde zaak vinden wij, het betreft een gezin met 2 kinderen, ze zijn loaded en bezitten zelfs nog een huis hier (verhuur). Zou er sprake zijn van een scheiding, hebben ze hun huis buiten de stad verkocht, komt alleen hij, of zij, met of zonder kids? In ieder geval is het een kleine bovenwoning, zeker niet geschikt voor kids. We houden het in de gaten.
En als uitsmijter…….er heeft een heel weekend een dik tam konijn op de parkeerplaats gebivakkeerd, hij had zich buitengesloten en de baasjes waren niet thuis.
Ciao.

Baby’s en….klikken maar.

Na de waarschijnlijk laatste majestueuze wip van de ooievaars, ben ik gaan googelen. Hoe lang kunnen die eieren onder de kont in takt blijven? 33 dagen!
Ik pakte mijn agenda erbij en noteerde alvast de geboortedag.
Na onze geweldige Düsseldorfse trip, stond de geboorte gepland, dus…..bij thuiskomst ging ik meteen naar mijn vrienden. En ja hoor, ik zag, als echte ooievaarkenner, ander gedrag van de beesten. Het mannetje was druk, hij vloog af en aan en was wat vaker thuis op het honk. Zeker weten, baby’s daarboven. Hoeveel het er zijn?, geen idee, toch geen webcam.
Het blijft nu dus afwachten tot het grut wat gaat scharrelen in het nest en hun koppies over de rand gaan steken.
En dan….gaat deze gek met een statief de wacht houden, dat ga ik vastleggen, zeker weten.
Op dit moment ben ik druk met oefenen om de controle over het statief te krijgen, dat vind ik nog niet zo simpel. Maar….ik moet zeggen, ik maak vorderingen.
Dat komt mede doordat ik zeer actief ben met mijn fotocursus. Ik ben al uit mijn comfortzone en ga de vreemdste dingen aan. Ik rommel met water, met bubbeltjesplastic, met mooie schalen, met kralen, met veertjes, met pluisjes en nog veel meer. Manlief ligt in een deuk als ik weer eens de deur uitga met een wit papier (licht), met een zaklamp (schittering), met een vernevelaar of een koker. Ik verzamel nu allerlei attributen die de boel kunnen opleuken.
En….ik ga buiten de geplaveide paden, meneer Nikon staat niet meer zo vaak op de automaat, ik rommel er op los…en lol dat ik heb…ongelofelijk. Het slurpt wel tijd en of de resultaten de moeite waard zijn?, we gaan het zien. Alhoewel, ik heb al 3 complimenten gekregen van de docent!
Ach, toch wel leuk om wat dieper in te gaan op een hobby die ik al zeker 55 jaar beoefen.
Ik ga jullie een beetje mee laten kijken met mijn opdrachten en wat ik ervan bak.
Ik zit in een groep van 30 mensen, de een gevorderd en de ander beginner, heel gemêleerd dus, ook qua leeftijd. Om de 4 dagen krijgen we een opdracht en na een aantal opdrachten worden door de docent alle foto’s besproken, heel leerzaam.
Ik heb erg veel moeite met technische toestanden, zoals diafragma, sluitertijd enzo. Eigenlijk heb ik daar ook niet zoveel zin in, maar ik merk dat ik toch stapje voor de stapje de diepte ingetrokken wordt, of ik wil of niet. Dat heeft weer alles te maken met mijn nieuwsgierigheid: “hoe ziet die zelfde foto eruit als ik dit of dat doe?”.
De eerste opdracht was; “vrij”, daar heb ik me met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf gemaakt. We zaten toen in Den Helder en we voelden ons zo vrij, dat alles wat voorbij kwam voor de hand lag. Ik ben niet aan het experimenteren geslagen, de foto zou zich vanzelf wel aandienen.
Ik heb toen dat paard ingeleverd (zie blog “paal 17”), toen vond ik hem prachtig en nu zou ik dat anders aanpakken. De docent vond hem ‘wel aardig’, ha ha. Mijn medecursisten hadden veelal bloemknopjes enzo. Een foto sprong eruit, een slot waar een sleutel inzat en dan ook nog eens super mooi gefotografeerd. Dat ga ik ook eens proberen denk ik dan meteen.
Opdracht 2 was; “ gewichtig”. Ook daar heb ik me best wel snel van afgemaakt, ik koos een foto uit mijn archief (mag eigenlijk niet) die ik mooi vond en daar hing ik gewoon de titel gewichtig aan vast. Het woord is voor allerlei uitleg vatbaar nietwaar? Ik stuurde een bemistte paardenbloem pluis in. (Het ‘gewicht’ van water op de fragiele pluis).

Deze foto werd goed ontvangen. Ik kreeg de tip om de pluis met een zaklamp bij te schijnen voor extra glinstering.
Vele medecursisten hadden daadwerkelijke gewichten op de foto gezet en andersoortige meet-en regel apparatuur. De meest komische foto vond ik een verknipte foto van de eens zo gewichtige
Ivo Opstelten.
Opdracht 3 was; “verzameling”. We zaten in Düsseldorf en speurden naar een verzameling. Je wil niet weten wat je allemaal als zodanig langs ziet komen dan. Uiteindelijk zag ik een lamp gemaakt van witte veertjes, in een restaurant. Ik liep het restaurant in en vroeg of ik de lamp mocht fotograferen en dat mocht. Tevens werd er gezegd dat we ook mochten komen eten, en…waarom niet. Dat was achteraf superlekker en die lamp heb ik toch wat beter kunnen schieten onder het genot van een wijntje. De foto is weer goed ontvangen.
Opdracht 4 was; “rond”. We waren inmiddels weer thuis en nu besloot ik echt eens wat te gaan fabriceren, want om zomaar iets ronds te fotograferen, vond ik geen uitdaging. Ik speurde mijn huis af naar attributen, maakte een compositie, zette meneer Nikon op ‘macro’, deed een fel licht aan..et voilà, er was ‘kunst’ geboren. Ik moet wel zeggen dat ik wel 50 foto’s heb gecomponeerd, met een voltreffer. Ik kreeg vele complimenten en ik groeide enorm. Vandaar dat ik nu verder uit de comfortzone ben getreden, het is zoo leuk om te componeren.
Opdracht 5 was; “blauw”. Zeer leuk om te doen en het leverde vele foto’s op en uiteindelijk moet je kiezen, wat een luxe en wat moeilijk.
Ik merk dat ik steeds kritischer wordt op mezelf en niet meer klakkeloos klik.
Ik heb mijn foto ingestuurd en weet nog niet hoe hij beoordeeld gaat worden.

Vandaag kwam opdracht 6 binnen; “ kapot”.
Het speuren en het denken is weer in gang gezet hoor. En als iets fotogenieks niet kapot is, kan je daar wel voor zorgen he? Ik ga bij deze dus een zonde opbiechten, ik heb vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling een bovist (jaja er was er al weer een) vermoord en na de daad gefotografeerd.
Ik heb nog 4 dagen de tijd, dus wellicht bega ik nog vele zondes, Ciao!

Hieronder volgen nog wat probeersels.

DSCN0101 DSCN0236 DSCN0342