Een zwaar afscheid

Gisteren begon de dag niet zo best, want………… geen koffie in de vroege ochtend, het masjien gaf ineens de geest. Manlief is uren bezig geweest om het ding te reanimeren, het mocht niet baten, RIP.

Toch wel een dingetje hoor, het apparaat was behoorlijk duur en semi-professioneel en is altijd in het watje gelegd door manlief, dus goed onderhouden en nu knijpt ie er zomaar tussenuit. Continue reading Een zwaar afscheid

Met de Locals aan tafel

 

Woensdag 6 September

Vannacht was het behoorlijk warm, niet echt goed geslapen en veel te vroeg wakker weer, dus zat rond 05:00 al aan de Nespresso. Manlief knorde heerlijk verder, de bofkont, hij kan goed slapen.
Maar de vroegte had wel een verrassing voor me in petto, en wel….een volle maan die recht de woonkamer in scheen, dus ik ben ook een bofkont.


Omdat ik zo vroeg was, liet ik mijn voorgeweekte havermout, alvast langzaam garen in een enorme pan, bij gebrek aan een kleintje, maar het ging prima zo.
Toen ik om 07:00 uur de deur achter me dichttrok, was mijn pap gaar, dus mijn ontbijtje was gezekerd.
Mijn wandeling was heerlijk, lekker rustig op straat, op wat ongure, maar ongevaarlijke types na. Het fotograferen op de M is wel een sport in de vroege ochtend, ik moet flink spelen met het licht, maar daar leer ik weer veel van.

Eenmaal weer thuis, had manlief het huis aan kant, en ik verorberde mijn welverdiende pap, hmmmmm. Manlief had nog reisbrood, haha, maar hij wilde dat persé opmaken, want hij is zuinig. Morgen zal ik lekkere verse broodjes voor hem meebrengen.
In verband met de hitte, besloten we vroeg op stap te gaan en alleen de ochtend te benutten voor bezienswaardigheden.zo gezegd, zo gedaan, op naar die beeldschone lift, de elevador de Santa Justa.

De lift is de topper onder de liften in Lissabon, een schitterende gietijzeren constructie met een houten lift, die 30 meter omhooggaat, of naar beneden, het is maar hoe je het bekijkt.
Hij werd gebouwd door een leerling van Eiffel, we kregen dus echt Eiffeltoren gevoelens. Grappig detail; in de lift staat een OV paal voor de mensen met een OV kaart. Wij kochten keurig een kaartje a €5,00 bij de liftbediende.
Eenmaal boven kun je nog 10 meter omhoog, middels een wenteltrap en dan kom je op een spectaculair uitkijkterras. Prachtig, echt.
Omdat de lift uitkomt in de bovenstad, besloten we er te blijven, want we wilden nog een bijzondere kerk doen daar.
Die kerk is een ruïne, het gotische bouwsel is bijna helemaal verwoest door de aardbeving van 1755, alleen de zeer fotogenieke pijlers zijn overeind gebleven, wat het geheel een bijzonder cachet geeft.

Ook hier was het weer genieten, ook voor de president.
Inmiddels was het alweer flink heet, nog even naar de Bio (Brio) supermarkt en dan terug naar Mouraria, om daar te gaan eten.
Maar toen we uit de kerk kwamen zagen we een mensenmenigte, we wilden wel eens zien wat er te doen was. Het bleek een soort van nep wisseling van de wacht te zijn, als toeristentrekker voor het museum van de Gardia Civil, was wel grappig hoor.


De Biowinkel was precies wat we zochten, ze hebben er echt alles, behalve bananen, dus dat wordt pap zonder banaan, moet kunnen voor even.
Ik heb groentjes en kip voor een gezonde kippensoep ingeslagen, dat wordt koken morgen, even de hand op de knip he?
Even verderop hebben we OV kaarten gekocht en opgeladen met wat eurootjes, kunnen we nog meer toertjes doen. Tot nu toe hebben we nog alles belopen, maar we willen ook nog buiten Lissabon uitstapjes maken.
Vlug de spullen naar Vila Mouraria (zo heet ons appartement) gebracht en op weg gegaan naar het door Pedro aanbevolen restaurant. Van de weeromstuit, weet ik de naam niet meer, maar daar kom ik maandag as wel achter, want dan gaan we weer omdat ze dan een door ons geliefd maal op de kaart hebben staan, haha.
Het restaurant wordt alleen bezocht door locals, het is er bomvol, altijd, en daarom wordt iedereen gewoon bij anderen aan tafel geplaatst, geen stoel blijft onbenut. We mochten gelukkig wel samen aan een tafel. Ik had een oudere buurman, een Portugees, die aan de overkant van de Taag woont, hij was er ook voor het eerst. Hij was in zijn werkende leven econoom en sprak goed Engels.
We lieten ons adviseren en gingen voor het maal van de dag, een specialiteit van het huis en wel: eend met rijst.
We konden ons er niets bij voorstellen wat het ging worden, maar waren na de eerste hap, helemaal lyrisch. Het was een soort van paëlla, maar het kon ook pekingeend geweest zijn met hele verfijnde kruiden. Het was ongekend smakelijk. Het was zo veel, dat we de rest hebben laten inpakken, hebben we nog een snackje een dezer dagen. En maandag gaan we dus weer terug, we hebben voor de zekerheid gereserveerd. Het betreft een lunchrestaurant en is zeer geliefd onder de locals vandaar.
Oh ja, we namen toch ook nog een dessert, gewoon omdat we benieuwd waren wat ze nog meer brouwden. Manlief ging voor een crème catalan en ik voor in port gestoofde peertjes, het was hmmmmm allemaal.
Eenmaal terug in onze villa, buikten we uit onder het genot van Fado muziek, jaja, die hebben we ook tot onze beschikking, wat een rijkdom he?

Boa Bao, een aanrader

Dinsdag 5 September

Heerlijk geslapen, wel wat heet gehad onder het dekbed en veel te vroeg alweer klaarwakker. Ik zat om 05:00 al aan de koffie. De koffie was subliem, want hier is een nespresso apparaat, gelukkig wisten we dat en had ik in Breda al zorgvuldig cups ingekocht bij onze gloednieuwe Nespresso winkel. Manlief gaat voor de espresso (ristretto) en ik voor de lungo.
Het smaakte uitstekend, dit is de beste vervanging voor onze excellente huiskoffie. We gaan, eenmaal thuis, zo’n machientje aanschaffen en meenemen naar Calpe, want de koffie uit het apparaat in ons appartement daar, is bocht.
Rond 07:00 vertrok ik om aan mijn dagelijkse tocht te beginnen, uiteraard gewapend met de president.
Ik heb heerlijk door Mouraria en Alfama gedwaald, bergje op en af en veel gefotografeerd, de iPhone bracht me weer keurig thuis na 2 uur, met een hoofd vol indrukken en vele foto’s.


Ik kon manlief melden dat Lissabon zeer verassend is, mooi in het licht zit, zeer fotogeniek is en heel veelzijdig is, maar……voor een instabiele man, heeft de stad een behoorlijke moeilijkheidsgraad. We spraken meteen af dat manlief vanaf nu, altijd met een stok gaat lopen, vooral omdat hij hier wel erg waggelig is.
Ons ontbijt bestond uit restjes reisbrood enzo, wel erg smakelijk hoor.
Nadat manlief de plantjes met liefde bewaterd had, verlieten we het appartement voor een boodschappen tour, we hadden een lijstje gemaakt en ik had op Google maps de betreffende winkels gemarkeerd. Vandaag nog geen echt programma, rustigjes aan. Tijd voor leuke bezienswaardigheden hadden we ook hoor en…. we hadden van mijn ‘Markdalvriendin’ een eetadresje gekregen. Genoeg te doen dus voor de eerste volle dag Lissabon.
Eerst maar eens naar de Taag, DE rivier van Lissabon en naar het grote plein aldaar, praca do comercio. Het plein vonden we groot en saai, maar de arcades rondom zijn een lust voor de ogen van een fotograaf.
De Taag en de scène eromheen, is super relaxed, vakantie sfeer, loom en verfrissend.
Het is hier rond de 30 graden, heet dus!
Bij een van de vele Nespresso winkels hier, kochten we voor de rest van de vakantie koffiecups, een absolute noodzaak. Een dag zonder goede koffie, is een verloren dag.
Via een wirwar van straatjes, kwamen we langs een bijzonder mooi station (Rossio, daar gaan we beslist nog eens uitgebreid heen, en langs een pracht van een lift (Elevador de Santa Justa, ook daar gaan we terug), en uiteindelijk kwamen we uit bij het getipte restaurant; ‘Boa Bao’, een Aziatisch restaurant. De schoondochter van Manja, mijn Markdalvriendin, heeft een zus en zij heeft hier tesamen met haar man een restaurant, in een voormalige, schitterend verbouwde paardenstal.
We stelden ons voor, ze was blij verrast, wij ook, want het eten was bijzonder smaakvol en apart.
Eenmaal weer buiten, viel de hitte op ons en zeker doordat ik ook een cocktail had gedronken, dit als dessert haha en zoooo lekker. Manlief had een carpaccio van ananas met ijs en warme chocolade loempia’s, ook enorm smaakvol.
Toch nog even allerlei toiletspullen gekocht bij de Pino Doce.
Toen vlug naar ons huisje in Mouraria en uiteraard de patio op, verkoelend en een oase van rust.
We hebben er tot bedtijd genoten en ja later kon er nog wel een wijntje in hoor.
In het kader van mijn fotografie obsessie, heb ik me nog even vermaakt met het statief, ik heb de trap gefotografeerd, een pracht exemplaar.
Redelijk op tijd legden wij ons ten ruste, voldaan en moe en nu met de balkondeur open, dan maar wat straatgeluiden.