Een hoofd vol Lissabon

Evaluatie Lissabon 4 September tot 18 September 2017

Lissabon heeft ons verrast, de kleuren zijn pastel, het licht is dromerig en er is ontzettend veel te zien.
Lissabon staat op zichzelf, is uniek en totaal niet vergelijkbaar met de Algarve, qua cultuur, architectuur, bevolking of het eten.
Je hebt echt wel een dikke week nodig om een volledig beeld van de stad te krijgen, Lissabon is erg groot.
Er zijn veel totaal verschillende wijken, ook wat bevolking betreft en dat heeft alles te maken met de voormalige koloniën, de geschiedenis en de verwoestende aardbeving.
De wijk Baixa bijvoorbeeld, de benedenstad, is geheel herbouwd, de straten zijn recht, er zijn 8 horizontale straten en 8 verticale straten, het is de winkelwijk bij uitstek.
Onze wijk, Mouraria, is niet verwoest en is van oorsprong Moors en dat zie je nog steeds, de wijk is nu multicultureel.
De taal vinden wij erg moeilijk, soms heb je iets aan je Spaans.
De Lisboetas, ja zo heten ze, zijn erg vriendelijk, behulpzaam, netjes en zeer trots op hun stad.
Het OV is goed geregeld, je hebt de trams, die af en aan rijden, bussen en 4 metro lijnen. Wij vonden de metro top, niet ingewikkeld en je kunt ook nog eens van kunst onder de grond genieten. Lissabon heeft 3 treinstations!
Het OV is goedkoop, taxi’s ook.
Lissabon is vergeven van de horeca, echt voor elk wat wils. Barretjes, zijn er bijzonder veel, het hoogst in aantal van Europa. De Lisboetas ontbijten er in grote getale, en het liefst eten ze tussen de middag ook buiten de deur.
Uit eten gaan is een stuk goedkoper dan bij ons.
Lissabon bevat vele heuvels, je kan via trappen naar boven, of via de weg of via een lift, of met de Elevador. Op dit moment wordt er zelfs gewerkt aan een roltrap in de wijk Mouraria.
De Lisboetas zijn echte lekkerbekken, er zijn behoorlijk veel goed gesorteerde patisserieën. Wij hebben de verleiding niet kunnen weerstaan, je moet al dat heerlijks gewoon proeven. We zijn dan ook in gewicht toegenomen, ook mede door de frietjes, wijntjes, broodjes en desserts.
Politie is overal in grote getale zichtbaar aanwezig.
Ik heb me altijd veilig gevoeld alleen, in de vroegte.
Toch heb ik ook een paar negatieve geluiden;
Ik vind Lissabon bijzonder druk en zeker wat verkeer betreft.
Constant adem je uitlaatgassen in, die mede veroorzaakt worden door de vele Tuk Tuks. Wil je in zo’n vehikel rondtoeren, neem dan een elektrische variant, dat zal een stuk schelen.
Die Tuk Tuk, is de brommer/motor van Lissabon.
En…de vuilnis wordt elke nacht opgehaald, je hoeft alleen maar de vuilniszak (die krijg je van de gemeente) bij je voordeur te zetten, maar……….midden in de nacht?, is bijzonder vervelend voor je nachtrust.
En dan als laatste, het water. Er is ons verzekerd dat het water uit de kraan gewoon te drinken is. Wij hebben dat gedaan, hoefden we niet met flessen te zeulen. Maar……soms had ik het idee dat ik chloor dronk, want die geur hing er beslist aan.
Even hoopte ik nog dat die chloor mijn kuch kon genezen.
Geen idee wat het water met ons gedaan heeft en….ik vraag me nu ook af, of we in Spanje dan ook gewoon water uit de kraan kunnen drinken? Wat vinden jullie, wellicht alleen erin koken dan?
En dan ons appartement; Vila Mouraria.
Het is heel ruim met 3 slaapkamers en van alle gemakken voorzien. Het is bijzonder knus en romantisch ingericht, je voelt je er meteen thuis.
Een paar zaken bleken goud waard, zoals de cd speler met de vele Fado cd’s, de satelliet tv (kon manlief lekker naar de Vuelta kijken), de Nespresso en de belangrijkste, de koele, groenrijke Patio.
Wij hadden gekozen voor de slaapkamer aan de voorkant, die vonden wij zo gaaf en ruim, helaas is het er toch wel wat rumoerig, zodat je genoodzaakt bent om geen balkondeuren open te laten. We hebben dat opgelost door achter veel open te zetten. Qua veiligheid kan dat gewoon en de voordeur bleef uiteraard dicht (heeft 4 sloten), haha.
De bovenburen zijn alleraardigst en beschaafd, daar hebben we ondanks de houten vloeren en kinderen, totaal geen last van gehad.
Ook moet me even van het hart dat ik verliefd ben geworden op het trappenhuis, zo oud en sfeervol!
En de wijk; Mouraria?….in een woord TOP, warm en levendig.
En manlief?….die heeft zich staande weten te houden, ondanks zijn verergerde ‘waggel’. De meeste activiteiten heeft hij het hoofd geboden, een enkele keer moest hij afhaken. Ik ben blij dat we Lissabon nu ‘gedaan’ hebben, want je weet maar nooit he?
We kijken terug op een geweldige tijd in Lissabon, een unieke ervaring.

Eenmaal thuis, ging het wat beter met het ‘gewaggel’, maar manlief presteerde het wel om een paar dagen geleden, midden in de nacht uit bed te vallen en….weer liep het goed af, pfff.
Tot zover de evaluatie, ik zal het linkje van het appartement plaatsen, want ik kan jullie dat van harte aanbevelen.
En nu?….bereiden we ons voor op de herfst, we moeten de knusheid in huis gaan zoeken, dat gaat vast lukken, want…we hebben een cd speler, een goede televisie, een kanjer van een koffiemachine en…ons prachtige Markdal.
Als uitsmijter nog een bekentenis, ik heb geen letter gelezen (wel de reisgidsen hoor), dat heb ik nog nooit gepresteerd, ik ben normaliter een fervente boeken verslinder en nu nada, niks, geen ruimte meer in mijn hoofd, vol met Lissabon.

Authentiek appartement (3 slpk, 100 m2) historisch Lissabon: fijne privé patio (30 m2) in Mouraria, tot 6 pers., startpunt tram 28, WiFi, BBQ & sat. TV

Als ik al mijn foto’s heb bewerkt, dan volgt er nog een blog vol met foto’s.

Bedankt voor het volgen en zeker voor de vele leuke reacties.

CIAO!

 

 

Het verdomhoekje

We zijn weer geworteld, het ging snel.
Vooral ik was toe aan schone lucht, mijn kuch kon in Lissabon niet verdwijnen, te veel uitlaatgassen.
Het was mooi geweest in Lissabon, erg mooi zelfs, maar we verheugden ons toch weer op onze casa en uiteraard het Markdal.

Maandag 18 September
We verlieten wat vroeger Vila Mouraria, gewoon omdat we gereed waren, en lieten ons met een taxi naar de luchthaven brengen. De taxichauffeur vroeg vanaf welke terminal we vertrokken, omdat dat best wel uitmaakte. Als je bijvoorbeeld bij terminal 1 uitstapt, zul je nog in een bus moeten om naar terminal 2 te rijden.
Wij vertrokken van terminal 2 dus konden we voor de deur afgezet worden.
Lissabon heeft een vreemde luchthaven, eigenlijk een behoorlijk vervelende. Terminal 2 ligt tegenover de echte luchthaven, T2 is een verdomhoekje voor de lowcost maatschappijen, wil je van T2 naar T1 dan moet je er helemaal eromheen rijden, want je kunt natuurlijk niet over de landingsbanen.
In het verdomhoekje is ook nog eens weinig te beleven.
We hebben de tijd gebruikt om wat te eten en te drinken, dan hadden we dat maar alvast gehad. het was overigens niet veel soeps.
Toen we mochten boarden en al allemaal in file naar het vliegtuig liepen, werden we opeens tegen gehouden, want…..er zat nog een invalide in de machine, die moest er nog uit gehaald worden via een lift, maar……de lift was in geen velden of wegen te bekennen, vast te lastig om naar de verdomhoek te gaan.
We hebben en masse, 1 uur in de volle zon gestaan.
Uiteindelijk kwam de ‘invalide’ ondersteund door twee kerels de trap af en durfde nog te grijnzen ook. Het leek wel een wonder dat ze weer lopen kon, maar ik durf er een wedje op te maken dat het iemand was die wel erg op haar strepen had gezeten, zo van ik heb er recht op. Ze kon zelfs de paar treetjes op om in een busje verder vervoerd te worden.
We hadden dus meteen 1 uur vertraging, of eigenlijk maar 58 minuten, dus binnen het tijdslot gelukkig, anders hadden we nog 1 uur moeten wachten.
De vlucht ging goed, de landing ook en op Eindhoven liep alles gesmeerd, zelfs de bus naar het station stond klaar.
Ook de treinreis ging vlotjes en in Breda, namen we weer een taxi, dat hadden we onszelf al beloofd, want we waren behoorlijk gaar inmiddels.
Ons huis was lekker behaaglijk en er stond een heel mooi boeket van de kids, das pas thuiskomen he?
We ploften tevreden, met een wijntje, op de bank.
Ons hoofd vol met mooie indrukken en de president?,…. die wachtte, bijna misselijk, om de volgende dag veel moois uit te kunnen braken om ons en u, te plezieren.

De volgende dag, na een korte nacht, besloot ik om niet te gaan lopen. Dat is bijzonder, ik was te gammel, maar ik heb het later op de ochtend goed gemaakt.
Het Markdal lag er precies zo bij als 2 weken geleden, niets spectaculairs te melden.
En verder??…je kent het wel, wasjes, boodschappen, en nog veel meer klusjes, niks mis mee na die paar mooie weken, toch?
De oude dame had ons niet eens gemist.

Ik zal zo snel mogelijk een evaluatie plaatsen en nog wat foto’s en wie weet zet ik er eens een filmpje bij.
Ciao.

Toch een foto, fleurt wat op he?

 

Meneer, zegt ‘Sorry’.

Zondag 17 September

De laatste dag is aangebroken, nog even genieten vandaag. Geen plannen, gewoon wat rondscharrelen in ons buurtje, ergens een hapje eten, wat fotograferen en dan koffer inpakken en een laatste wijntje in onze Vila Mouraria.
Mijn wandeling ging naar mijn meest geliefde ochtend plekje, het miradouro Sophia, nu wel warm gekleed.
Het uitzicht is hier zo mooi in het opkomende licht en al dat schoons is dan alleen voor mij en de president en soms voor een eenzame zwerver, maar hij ziet alleen maar statiegeldflessen enzo.
Met een ontbijtje voor manlief kwam ik verkwikt weer thuis.
Aanvankelijk wilden we nog een ritje met de beroemde tram 28 maken, maar genoeg is genoeg.
Uiterst traag hebben we de ochtendrituelen doorlopen, nog een extra koffietje gedronken, een mooie cd beluisterd, en wat spulletjes bij elkaar geraapt en toen was het alweer tijd om naar een restaurantje te lopen in onze wijk. We kozen weer voor Catedral do Fado, want Laurinda en Zé Da Mouraria zijn dicht op zondag. Ze herkenden ons nog en de man, die we vanaf nu ‘meneer sorry’ noemen, want dat zegt hij constant, begroette ons hartelijk met de woorden: ‘Niederland, PSV, Feyenoord’.
We begonnen met wat brood, kaas en olijfjes en een karafje wijn. Jammergenoeg was het vinho verde, brr. Later vroeg ik toch om een ‘gewone witte wijn’.
We aten een rundergerecht met rijst en frietjes en een salade.
Het grappige is dat ze altijd een gebakken ei met een hele dooier op het vlees leggen. Niet bijzonder, maar wel smakelijk. Het restaurantje is puur, geen kapsones. Kinderen, familie en vrienden zijn er kind aan huis, hun hele sociale leven speelt zich in het restaurant af.
Twee kinderen aten, een tafeltje naast ons, hun kip met frietjes. Ze waren respectievelijk 11 en 9 en praatten zelfs wat Engels, ze vonden het maar wat interessant om met ons te communiceren, wij ook.
Ondertussen blèrt de tv en de eigenaar, rent zich rot en zegt constant sorry tegen iedereen, zo komisch.
Als dessert aten we weer een stuk koekjestaart, homemade en lekker. De kokkin kwam ook nog even vragen of we het lekker vonden, een toerist zien ze hier niet vaak. De rekening bedroeg 20€.
We maakten nog een ronde door Mouraria, maakten de laatste foto’s, hoorden een fadogitarist wat oefenen en liepen met een hoofd vol indrukken terug naar de Vila en onze wachtende koffer.

Sophia
Het verlaten bed

Maurice en Amalia
Doei Mouraria
Dag allemaal

 

Met statief en filters op pad

Woensdag 13 September

Vandaag hebben we zin in wat groen, maar eerst even mijn wandeling in het gouden uurtje. Dit keer weer een andere route, het blijft verrassend hier en het blijft genieten hoor.
Bij een onooglijk bakkertje, heerlijke broodjes voor manlief gescoord, daar kon ik mee thuiskomen.
Hij blij en ik ook met mijn pap en…jawel met banaan, ze waren er weer bij de Brio.
We hebben rustigjes aan gedaan en wat klusjes gedaan, zoals een wasje en een afwasje en natuurlijk de plantjes van Julie toegesproken en bewaterd.
Voor de afwisseling, gingen we nu eens de metro in, altijd leuk. Het is ook een sport om mooie kunst te spotten onder de grond en het is heel leerzaam om er scherpe foto’s te maken met minder licht.


Manlief heeft een enorme metro ervaring in Londen opgedaan en wist precies hoe we bij het grote park konden komen, het parque Edouardo VII, daar moet elke zichzelf respecterende fotograaf een foto maken, hadden we gelezen en dus moesten wij ook. Ik had zelfs mijn statief meegenomen en wat grijsfilters.
Ik vond het spannend, want met die filters had ik nog nooit gewerkt.
Aan het eind van het park, kijk je op de stad en de Taag uit, prachtig zicht en dat moest dus gefotografeerd worden.
Ik heb van alles met die filters uitgeprobeerd, maar ik zag geen meerwaarde in het resultaat, ik zal wel wat verkeerds gedaan hebben.
Maar…..het watertje is aardig gelukt, hier zie je duidelijk dat ik een filter heb gebruikt, het water wordt mistig, mooi, grote blij en ik blijf het proberen hoor.


Verder vonden we het park, niet zo bijzonder.
We gingen weer met de metro terug naar Chiado om vervolgens nog wat boodschappen bij de Brio te doen. Ik wilde deze ietwat groene dag, een gezond maal op tafel zetten, met veel groenten, want dat eten we hier veel te weinig.
Via Rossio, terug naar huis, maar……we stopten even voor een neutje. We zagen bij een bepaalde winkel, altijd vele mensen met een klein glaasje op straat staan, dat wilde wij ook wel eens proeven. Zo gezegd, zo gedaan, het betrof een beroemd Portugees likeurtje, ginjinha, een soort van kersenlikeur. Het was lekker, maar wel zoet. Weer een ervaring rijker.


Op naar de casa, naar de rust en het comfort.
We kwamen onze vriend Pedro tegen en ik vroeg meteen of hij nog cd’s te koop had. En die had hij hoor, hij ging ze gelijk halen en kwam iets later naar ons huisje. We hebben er 5 gekocht en 1 kregen we erbij. Manlief ging uit zijn dak, daar komt hij de winter wel mee door.
Ik moet zeggen, het zijn juweeltjes, we hebben de rest van de middag in Fadosferen doorgebracht, met een wijntje uiteraard. Wat hebben we het hier toch fijn.
Ik heb een soort van boekweitpasta/groente/kip schotel gemaakt, met best wel lekkere (meegebrachte) kruiden.
We kunnen er weer even tegen en zijn klaar voor een nieuwe uitdaging morgen.

Relaxed dagje

Maandag 11 September

De helft van de trip zit er alweer op en…….we willen nog zoveel zien.
Maar vandaag nemen we toch even wat gas terug en zijn we van plan om lekker lang op een terras te gaan zitten, mede omdat de hulp ons huisje komt poetsen en……omdat we gereserveerd hebben in dat lunch restaurant waar ik de naam niet meer van wist. Inmiddels weet ik de naam hoor, het heet ; ‘Ze Da Mouraria’. Echte aanrader, je krijgt enorme porties, het is authentiek, geen toeristen, gezellig en lekker.
Maar eerst even in de benen, op naar mijn gouden uurtje.
Via een paar honderd treden, liep ik naar het uitkijkterras; ‘miradoura Da Graca’, het ligt zowat boven ons huis en het heeft een fabelachtig uitzicht. Ik wilde weer eens flink gaan oefenen met de president. Het lukte me ten dele, de volgende keer moet het statief mee hoor.
Dus waarom vanmiddag niet hier gaan zitten, kan ik fotograferen, kijken, kletsen en schrijven, dat zijn dus vele vliegen in een klap. Alleen ga ik met manlief niet al die trappen op, we gaan wel via de weg, ook best zwaar voor hem, maar dit uitkijk punt moet hij zien, vind ik.
De rest van de ochtend lekker thuis gebleven en wat klusjes gedaan.
Rond 12 uur liepen we naar het restaurant, het zat al voor de helft vol. We gingen voor dat heerlijke stoofvlees van rund met bruine bonen en rijst. Het was goddelijk, ze weten hier zo goed verschillende kruiden te gebruiken, als dessert namen we meloen, voor de broodnodige vitamine.
Vanuit het restaurant liepen we rustig naar boven, naar de miradoura. Het ligt lekker op de wind en in de schaduw en er is een horecagelegenheid. Je zit daar super chill, met een fabelachtig uitzicht. We schoven aan bij een Amerikaanse en hadden een leuk gesprek.
Ik heb geoefend met het statief, geschreven en we hebben lekker geborreld, de uurtjes tikten snel weg. Terug, zijn we de trappen afgelopen, het ging prima.
De hulp was geweest en het huisje was weer aan kant, ze had zelfs ons bed verschoond (wij hadden dat de dag ervoor ook gedaan en de boel gewassen, haha, wisten wij veel).
Het was een relaxed dagje, morgen maar weer eens flink in de benen.

    

De Fado klinkt in Mouraria

Zondag 10 September

Over mijn nachtrust ga ik het niet meer hebben, maar manlief slaapt goed gelukkig.
Vanochtend liep ik met de president naar de Taag, ik had zin in een wijdse frisse blik.
Via de hoofdstraat, langs die mooie lift, liep ik onder de Arco da Rua Augusta, een soort van arc de triomphe, het grote plein op, het handels plein, nu badend in leegte.


En daar stond ik aan de Taag, het was vloed, jaja, de getijden doen hier mee hoor.
Het licht is zo mooi na zonsopgang, het zgn gouden uurtje, dus even profiteren met de president.
Het blijft hard werken, van alles probeerde ik uit en….ook een selfie.


Op de terugweg, liep ik tegen een juweel van een bakkerij aan, hier blijf ik vanaf nu komen, zo veel zondige zaligheden, hartig, neutraal en zoet, daar moeten we er nog vele van gaan proeven. Er kwam net een plaat hartigs uit de oven, dus dat werd het voor vandaag en…….het smaakte goddelijk, een soort van luxe tosti in een broodje.
Na het verorberen van de zonde, werd het even uitbuiken op de bank en ondertussen draaiden we een wasje, wat een luxe.
Zo konden we ons rustig voorbereiden op een Fado middag/avond in onze wijk.
Onze wijk, Mouraria, is een volkswijk, heel sociaal en intens en voor de minderbedeelden wordt goed gezorgd. Mouraria is nog steeds de bakermat van de Fado, het is het Volendam van de Fado.
Dus……alle plaatselijke Fadozangers in spé gaan gratis, ieder 2 liederen vertolken en het publiek doet een mooie donatie voor de behoeftigen van de wijk.
Het betreft een buurtevenement.
Maar eerst een flink maal, nu in ‘Catedral do Fado’, we hadden gereserveerd, want het is klein en geliefd bij de locals. Ook hier wordt iedereen geplaatst bij anderen aan tafel, en vol is vol.
Naast ons zaten twee alleraardigste Portugezen, zij adviseerden ons toen we een handgeschreven menu kregen met voor ons onbekende gerechten. We kozen voor kalkoen met rijst op Portugeze wijze en het smaakte goddelijk.
In het restaurant bespeurden we al een opgewonden sfeertje, want de Fado zou gaan klinken in een smal straatje, om de hoek. We kregen de tip om er alvast naar toe te gaan, en een stoeltje te bezetten.
Tot onze verrassing zaten er weer wat buurvrouwen en die wilden maar wat graag op de foto. En…de aardige heren van het restaurant zaten er ook, dus we sloten ons bij hen aan. We doneerden een bedrag en wachtten af.
Het werd drukker en drukker, de hele wijk was er en wij dus.
Het straatje liep wat op, een windje waaide er koel in, dus iedereen had goed zicht, een soort van natuurlijk amphitheater met airco.
En….. het spektakel begon, een vrouw, een man, een meisje, een oma, een opa, een jongen etc etc, zongen de sterren van de hemel.
Ongekend wat een talenten, en wat een doorleefde stemmen, zelfs een meisje van 14 zong twee schitterende balades met een dijk van een gedragen stem, zij schijnt uit te gaan groeien tot grote hoogten, werd ons verteld.
Wij hebben genoten, en manlief beleefde zijn absolute Fado hoogtepunt.
Ik vond het welletjes na een paar uur en manlief kwam 3 uur later met een big smile thuis.
Ik moet zeggen dat ik zelden zo’n puur feest heb meegemaakt, er werd gelachen, meegezongen, geklapt en gehuild en de ‘fadistas’ grensden aan het professionele.
Geloof me, ik ben klassiek geschoold en heb het ‘oor’, anders zou ik dit nooit durven beweren. Okeee, een zanger was minder, hij jankte, maar was wel geliefd in de buurt.
Er was een oudere dame die op handen werd gedragen en werd aanbeden, wie weet was zij beroemd, ze zong fabelachtig.
Het was een dag met een gouden randje.

In hogere sferen

Zaterdag 9 September

Sorry hoor, ik lijk wel een langspeelplaat met een kras erop, weer niet best geslapen helaas, veel herrie op straat. Vannacht zullen we de boel aan de voorkant dicht laten en achter wat ramen openzetten, het is toch niet meer zo heet s’nachts.
Vanochtend heb ik uren rondgedwaald in Alfama. Dit is de oudste wijk van Lissabon en is bespaard gebleven tijdens de aardbeving (1755). Het is van oorsprong een Arabische wijk, je waant je in een medina in Marokko, grauw, viezelig, kleine steegjes, maar oh zo sfeervol.
Mouraria, de (Moorse) wijk waar wij wonen, is niet zo bochtig en al wat trendy aan het worden. Vele oude panden zijn mooi opgeknapt, meestal door buitenlanders. Allerlei culturen leven hier in vrede samen, arm en rijk. Maar ik denk dat ‘arm’ steeds meer verdreven gaat worden.
Als jullie denken dat je hier gewoon even een stuk op tempo kan lopen, dan heb je het mis. Het is puffen geblazen hoor, trappen op/af, heuvel op/af, smalle en vaak kapotte stoepjes, veel verkeer, steegje in en er eventueel weer uit, als het doodloopt en ga zo maar door. Maar het is oh zo gaaf allemaal, ik kijk mijn ogen uit en verlies me telkens in de tijd. Ik loop nu gewoon op gevoel en uiteindelijk zie ik wel een herkenningspunt, heel verrassend op deze manier.


Er is een karakteristiek object in Lissabon, dat me enorm triggert, het komt hier voor in allerlei charmante vormen en schreeuwt om gefotografeerd te worden. Inmiddels heb ik al een hele verzameling, ik ga er beslist iets mee doen. Waar heeft ze het over?, zullen jullie denken……dat houd ik nog even voor mezelf, jullie gaan het zien als we weer thuis zijn. Ik wil dit project goed aanpakken op mijn mac en jullie verrassen.
Je ziet hier vele gevels met tegels, je weet wel de azulejos, ook aardig hoor.
Zeer boeiend en gevarieerd zijn de muurschilderingen, er zitten juweeltjes tussen.
Uiteraard kan ik na mijn wandeling niet naar huis, zonder verse broodjes voor Maurice te scoren en elke keer zijn ze weer anders.
Na het ontbijt, liepen we naar de wijk Rossio en vandaar omhoog via een enorm stijle weg, naar de wijk Chiado en de beroemde Barro Alto, de uitgangswijk. Manlief, liep weer tegen een grens aan, te stijl voor hem, gaan we dus samen niet meer doen.
We hadden een speciale miradoura (uitkijkterras) op het oog. Helaas werd er flink gebouwd en zagen we weinig en het was er een pokkenherrie. Gelukkig was de tocht niet voor niets, want we zagen een van die fameuze trams (elavadores) schuin op de berg staan. Beneden staat er ook een en zij trekken elkaar omhoog en omlaag. Ingenieus.


Omdat we toch al in hogere sferen verkeerden, besloten we nog een paar kerken te doen, in een kerk was een dienst aan de gang, verder niets bijzonders te zien of te horen daar. Maar die andere kerk, de igreja sâo roque, spande de kroon. Het is een Jezuïtenkerk uit1566, met 8 zijkapellen en vergeven van het goud, zilver en edelstenen, het mocht wat kosten toen. De kaarsen waren van plastic met ledlampjes, toch maar een op laten lichten.


Als je door Lissabon loopt, ruik je overal gegrilde sardientjes, ik vind dat heerlijk en eet ze graag, maar manlief rilt ervan. Die sardientjes zorgen voor volle kassa’s in restaurants, maar ze worden ook op andere manieren uitgenut, ze blikken ze in, in grote getalen voor de export. Wij zagen een wel heel bijzondere winkel, er werden alleen maar kleurige blikjes sardientjes verkocht en wel van vele jaartallen. Ons geboortejaar zat er zowaar ook nog bij.


We liepen nog even naar de Biowinkel, en kochten wat fruit, laadden onze OV kaarten alvast op voor onze volgende uitstap en liepen met rasse schreden naar huis. Manlief moest op tijd voor de buis, want…..de laatste en spannendste etappe van de Vuelta.
Verder pas op de plaats, ook niet verkeerd he?

 

Invalide

Donderdag 7 September

Weer een klamme nacht en de dag voorspelde nog meer hitte.
Onze nacht was dus wederom niet best, pfffff. Dit moet niet langer duren, eerst nachten getergd door de hoest en nu door de warmte en het stadsgeluid. Voor de geïnteresseerden, de hoest is nog steeds niet helemaal verdwenen.
Maar verandering van spijs doet leven, dus ondanks de korte nacht, trok ik er om 07:00 uur weer verwachtingsvol op uit met de president.
En…ik was een beetje hyper, omdat een foto van mij is uitverkozen tot foto van de maand op instagram, geen sinecure hoor, het gaat wel over 30 miljoen fotografen wereldwijd. Toch leuk voor dit oudje he?
Via Mouraria liep ik naar een schitterend uitzichtpunt, vandaar kon ik heel wat Lissabon overzien en fotograferen en het werd weer een mooi oefenmoment voor deze gretige dame. Ik verlies dan werkelijk alle gevoel voor tijd en schrik uiteindelijk dat de tijd wel erg rap verslonden is.


Dus, snel terug en op zoek naar een goede bakkerij, voor het dagelijks brood van manlief.
Het is gelukt, warm en wel.
Manlief liet het zich smaken en bij mij ging de pap er ook goed in.
Anekdote; de koelkast stond behoorlijk koud, dus alles was bevroren, zo ook mijn pap, haha. Ik maak altijd pap voor 4 dagen, dus de koelkast moet de heerlijkheden wel lekker houden he? Hebben de boel wat zuiniger ingesteld.
Omdat we vandaag extreme hitte konden verwachten, besloten we om weer vroeg te vertrekken en maar een paar ‘dingen’ te doen, om uiterlijk rond 14:00 weer op onze patio neder te kunnen ploffen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Als eerste liepen we in 10 minuten naar de burcht; castelo de sao jorge.
De Sint Jorisvesting is de bakermat van Lissabon, dus die moesten we toch echt met een bezoek vereren. Met een speciaal senior kaartje betraden we het fort en werden verast met een panorama van 360 graden over de Taagdelta en de hele stad, TOP.
Op een stenen bankje met een grandioos uitzicht, lazen we dat de Visigoten zich hier vestigden in de 5e eeuw, WoW, indrukwekkend he?
Later kwamen de Moren en breidden de boel uit. In 1147 pikte de toenmalige koning de vesting in en het werd uiteindelijk voor lange tijd een koninklijke residentie, uiteraard werd er gedurende de tijd heel wat aan geklust.
Voor manlief was de bestrating niet best, man, man, wat een enorme stenen werden er schots en scheef gebruikt. Gelukkig bood de stok de nodige steun, maar op de kantelen waagde manlief zich niet.
Zou er vroeger ook een krijger met neuropathie zijn geweest?, daar hadden ze dan weinig aan, wellicht mocht die zich ‘op kantoor’ bezighouden met strategieën bedenken.
Het was beslist een geslaagde tocht hoor, ieder heeft op zijn manier genoten. Een ontmoeting met een pracht van een pauw vond ik een absolute topper

De Strateeg


Toen we het fort verlieten, spuugden de bussen hordes toeristen uit, wegwezen…en snel.
Op naar een wel heel bijzondere kerk, een kerk speciaal voor nationale helden, de igreja de Santa engracia/panteao nacional. In deze kerk is Vasco da Gama bijgezet, maar ook Amalia Rodriquez, de beroemde Fado zangeres.
Het geheel deed ons denken aan het Pantheon in Rome, maar deze vonden we veel mooier en indrukwekkender. Je weet niet waar je kijken moet, zoveel te zien. En dan kun je ook nog op alle verdiepingen een rondgang maken, spectaculair. Helaas durfde manlief het niet aan. Later kwamen we er achter dat er een lift is voor invaliden. Tja, we moeten nog leren om de ‘invalide gemakken’ te zien en uit te nutten.
Helemaal in de koepel gekomen, kon ik zelfs nog een terras betreden, ongekend en wat een uitzicht.

Helemaal beneden zit Maurice


Het was een hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.
Inmiddels was het 35 graden, pfff. Nog effe een kerk, geen idee hoe hij heet, maar wel een kaarsje aangestoken met een speciale wens, je weet maar nooit he?
En toen vonden we het welletjes.
We dronken nog een voortreffelijk wijntje bij een paar Russen in onze straat en ploften uiteindelijk op onze patio neder. Oh, nee dus, manlief heeft nog even naar de Vuelta gekeken.
Mijn kippen/groentesoep was voortreffelijk en zeker door de toevoeging van het restje uit de doggybag; eend/rijst.
Het was weer een gouden dag voor ons.

Met de Locals aan tafel

 

Woensdag 6 September

Vannacht was het behoorlijk warm, niet echt goed geslapen en veel te vroeg wakker weer, dus zat rond 05:00 al aan de Nespresso. Manlief knorde heerlijk verder, de bofkont, hij kan goed slapen.
Maar de vroegte had wel een verrassing voor me in petto, en wel….een volle maan die recht de woonkamer in scheen, dus ik ben ook een bofkont.


Omdat ik zo vroeg was, liet ik mijn voorgeweekte havermout, alvast langzaam garen in een enorme pan, bij gebrek aan een kleintje, maar het ging prima zo.
Toen ik om 07:00 uur de deur achter me dichttrok, was mijn pap gaar, dus mijn ontbijtje was gezekerd.
Mijn wandeling was heerlijk, lekker rustig op straat, op wat ongure, maar ongevaarlijke types na. Het fotograferen op de M is wel een sport in de vroege ochtend, ik moet flink spelen met het licht, maar daar leer ik weer veel van.

Eenmaal weer thuis, had manlief het huis aan kant, en ik verorberde mijn welverdiende pap, hmmmmm. Manlief had nog reisbrood, haha, maar hij wilde dat persé opmaken, want hij is zuinig. Morgen zal ik lekkere verse broodjes voor hem meebrengen.
In verband met de hitte, besloten we vroeg op stap te gaan en alleen de ochtend te benutten voor bezienswaardigheden.zo gezegd, zo gedaan, op naar die beeldschone lift, de elevador de Santa Justa.

De lift is de topper onder de liften in Lissabon, een schitterende gietijzeren constructie met een houten lift, die 30 meter omhooggaat, of naar beneden, het is maar hoe je het bekijkt.
Hij werd gebouwd door een leerling van Eiffel, we kregen dus echt Eiffeltoren gevoelens. Grappig detail; in de lift staat een OV paal voor de mensen met een OV kaart. Wij kochten keurig een kaartje a €5,00 bij de liftbediende.
Eenmaal boven kun je nog 10 meter omhoog, middels een wenteltrap en dan kom je op een spectaculair uitkijkterras. Prachtig, echt.
Omdat de lift uitkomt in de bovenstad, besloten we er te blijven, want we wilden nog een bijzondere kerk doen daar.
Die kerk is een ruïne, het gotische bouwsel is bijna helemaal verwoest door de aardbeving van 1755, alleen de zeer fotogenieke pijlers zijn overeind gebleven, wat het geheel een bijzonder cachet geeft.

Ook hier was het weer genieten, ook voor de president.
Inmiddels was het alweer flink heet, nog even naar de Bio (Brio) supermarkt en dan terug naar Mouraria, om daar te gaan eten.
Maar toen we uit de kerk kwamen zagen we een mensenmenigte, we wilden wel eens zien wat er te doen was. Het bleek een soort van nep wisseling van de wacht te zijn, als toeristentrekker voor het museum van de Gardia Civil, was wel grappig hoor.


De Biowinkel was precies wat we zochten, ze hebben er echt alles, behalve bananen, dus dat wordt pap zonder banaan, moet kunnen voor even.
Ik heb groentjes en kip voor een gezonde kippensoep ingeslagen, dat wordt koken morgen, even de hand op de knip he?
Even verderop hebben we OV kaarten gekocht en opgeladen met wat eurootjes, kunnen we nog meer toertjes doen. Tot nu toe hebben we nog alles belopen, maar we willen ook nog buiten Lissabon uitstapjes maken.
Vlug de spullen naar Vila Mouraria (zo heet ons appartement) gebracht en op weg gegaan naar het door Pedro aanbevolen restaurant. Van de weeromstuit, weet ik de naam niet meer, maar daar kom ik maandag as wel achter, want dan gaan we weer omdat ze dan een door ons geliefd maal op de kaart hebben staan, haha.
Het restaurant wordt alleen bezocht door locals, het is er bomvol, altijd, en daarom wordt iedereen gewoon bij anderen aan tafel geplaatst, geen stoel blijft onbenut. We mochten gelukkig wel samen aan een tafel. Ik had een oudere buurman, een Portugees, die aan de overkant van de Taag woont, hij was er ook voor het eerst. Hij was in zijn werkende leven econoom en sprak goed Engels.
We lieten ons adviseren en gingen voor het maal van de dag, een specialiteit van het huis en wel: eend met rijst.
We konden ons er niets bij voorstellen wat het ging worden, maar waren na de eerste hap, helemaal lyrisch. Het was een soort van paëlla, maar het kon ook pekingeend geweest zijn met hele verfijnde kruiden. Het was ongekend smakelijk. Het was zo veel, dat we de rest hebben laten inpakken, hebben we nog een snackje een dezer dagen. En maandag gaan we dus weer terug, we hebben voor de zekerheid gereserveerd. Het betreft een lunchrestaurant en is zeer geliefd onder de locals vandaar.
Oh ja, we namen toch ook nog een dessert, gewoon omdat we benieuwd waren wat ze nog meer brouwden. Manlief ging voor een crème catalan en ik voor in port gestoofde peertjes, het was hmmmmm allemaal.
Eenmaal terug in onze villa, buikten we uit onder het genot van Fado muziek, jaja, die hebben we ook tot onze beschikking, wat een rijkdom he?

Boa Bao, een aanrader

Dinsdag 5 September

Heerlijk geslapen, wel wat heet gehad onder het dekbed en veel te vroeg alweer klaarwakker. Ik zat om 05:00 al aan de koffie. De koffie was subliem, want hier is een nespresso apparaat, gelukkig wisten we dat en had ik in Breda al zorgvuldig cups ingekocht bij onze gloednieuwe Nespresso winkel. Manlief gaat voor de espresso (ristretto) en ik voor de lungo.
Het smaakte uitstekend, dit is de beste vervanging voor onze excellente huiskoffie. We gaan, eenmaal thuis, zo’n machientje aanschaffen en meenemen naar Calpe, want de koffie uit het apparaat in ons appartement daar, is bocht.
Rond 07:00 vertrok ik om aan mijn dagelijkse tocht te beginnen, uiteraard gewapend met de president.
Ik heb heerlijk door Mouraria en Alfama gedwaald, bergje op en af en veel gefotografeerd, de iPhone bracht me weer keurig thuis na 2 uur, met een hoofd vol indrukken en vele foto’s.


Ik kon manlief melden dat Lissabon zeer verassend is, mooi in het licht zit, zeer fotogeniek is en heel veelzijdig is, maar……voor een instabiele man, heeft de stad een behoorlijke moeilijkheidsgraad. We spraken meteen af dat manlief vanaf nu, altijd met een stok gaat lopen, vooral omdat hij hier wel erg waggelig is.
Ons ontbijt bestond uit restjes reisbrood enzo, wel erg smakelijk hoor.
Nadat manlief de plantjes met liefde bewaterd had, verlieten we het appartement voor een boodschappen tour, we hadden een lijstje gemaakt en ik had op Google maps de betreffende winkels gemarkeerd. Vandaag nog geen echt programma, rustigjes aan. Tijd voor leuke bezienswaardigheden hadden we ook hoor en…. we hadden van mijn ‘Markdalvriendin’ een eetadresje gekregen. Genoeg te doen dus voor de eerste volle dag Lissabon.
Eerst maar eens naar de Taag, DE rivier van Lissabon en naar het grote plein aldaar, praca do comercio. Het plein vonden we groot en saai, maar de arcades rondom zijn een lust voor de ogen van een fotograaf.
De Taag en de scène eromheen, is super relaxed, vakantie sfeer, loom en verfrissend.
Het is hier rond de 30 graden, heet dus!
Bij een van de vele Nespresso winkels hier, kochten we voor de rest van de vakantie koffiecups, een absolute noodzaak. Een dag zonder goede koffie, is een verloren dag.
Via een wirwar van straatjes, kwamen we langs een bijzonder mooi station (Rossio, daar gaan we beslist nog eens uitgebreid heen, en langs een pracht van een lift (Elevador de Santa Justa, ook daar gaan we terug), en uiteindelijk kwamen we uit bij het getipte restaurant; ‘Boa Bao’, een Aziatisch restaurant. De schoondochter van Manja, mijn Markdalvriendin, heeft een zus en zij heeft hier tesamen met haar man een restaurant, in een voormalige, schitterend verbouwde paardenstal.
We stelden ons voor, ze was blij verrast, wij ook, want het eten was bijzonder smaakvol en apart.
Eenmaal weer buiten, viel de hitte op ons en zeker doordat ik ook een cocktail had gedronken, dit als dessert haha en zoooo lekker. Manlief had een carpaccio van ananas met ijs en warme chocolade loempia’s, ook enorm smaakvol.
Toch nog even allerlei toiletspullen gekocht bij de Pino Doce.
Toen vlug naar ons huisje in Mouraria en uiteraard de patio op, verkoelend en een oase van rust.
We hebben er tot bedtijd genoten en ja later kon er nog wel een wijntje in hoor.
In het kader van mijn fotografie obsessie, heb ik me nog even vermaakt met het statief, ik heb de trap gefotografeerd, een pracht exemplaar.
Redelijk op tijd legden wij ons ten ruste, voldaan en moe en nu met de balkondeur open, dan maar wat straatgeluiden.