Milano Finito

De laatste nacht in Milano was weer pet! Die Haïtiaansen bleven maar rondspoken en met deuren slaan, de hele nacht door.
We zijn de dag maar eerder begonnen en na de koffietjes waren we klaar voor vertrek. De taxi reed op tijd voor en bracht ons naar het Zentrale Milano, je weet wel, dat schitterende station. Daar is ook het busstation.
De bus kwam heel vroeg, we mochten er al in en hadden vol zicht op de slapende zwervers.
Ze hebben daar allen een eigen nis, waar ze met hun hele hebben en houden bivakkeren. Er lag er een met blote voeten, slofjes stonden ernaast, de deken over het hoofd getrokken.
Langzaam werd de een na de ander wakker, we zagen verloederde hoofden, er werd gesnoten, gerocheld en handen werden aan de muur ‘schoon’geveegd.
Een eerste neutje ging er in als koek, er werd gelachen en gekletst. Je zag al gauw wie de popie jopie onder de zwervers was, een vrolijke vent.
Opeens kwamen er twee keurige heren aangelopen en de popie jopie ontving ze met alle egards. Ze deelden broodjes uit, koffie en….drank. Het werd een gezellige happening, die met de blote voeten sliep nog, die miste het ontbijt. Maar nee…….ze werd gewekt door een van de keurige heren met een neutje, de broodjes waren al op. Ja, het was inderdaad een vrouw, leeftijd was niet te schatten, enorme wallen onder de ogen en heel erg traag. Ze sprak met niemand, dronk haar neutje en begon in haar bullen te graaien. Dat werd een heel gezoek, maar uiteindelijk had ze een paar zorgvuldig opgevouwen sokken met gaten te pakken. Met oneindige traagheid trok ze haar sokken aan en begon opnieuw in al haar tassen te graaien…..ja hoor….een paar versleten gympies en de sloffen verdwenen in een van de tassen. Met veel moeite kreeg ze de gympies aan haar door oedeem aangetaste voeten.
Wat een triestheid, hoe is ze geworden tot wat ze nu is en hoe moet dat in de winter?
We hebben ongelofelijk veel zwervers gezien in Milaan.
De voorstelling werd verbroken, de bus vertrok en al gauw waren we de zwervers vergeten.
Het ritje duurde bijna 1 uur.
Op het vliegveld hadden we nog ruim de tijd om wat rond te neuzen, maar…niets gekocht. We hadden vantevoren afgesproken om tijdens deze dagen niets te kopen, omdat het een extra ingelast tripje was. Eigenlijk een ‘moetje’, want de expo wilden we niet missen.
We hebben nog geld mee terug genomen, grote blij voor de financiën.
Ryanair bracht ons weer in een zucht en een scheet naar Eindhoven. Snel met de shuttlebus naar het station. Even wachten op de trein en voor we het wisten stapten we ons warme huisje binnen. Man man, wat is het koud, een enorm verschil met het warme (24graden) Milano.
Als jullie je afvragen, waarom zegt ze toch steeds Milano?, nou omdat ik het zo lekker vind klinken, daarom dus.
We hebben ons Bredase leven weer snel opgepakt en deze dame heeft haar wandelingen door het Markdal hervat, ik heb voorlopig genoeg uitlaatgassen geïnhaleerd.
We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Milano, veel gezien, lekker gegeten, veel gelopen (40km), veel prachtige foto’s gemaakt (IG) en slecht geslapen.
De eerste nacht thuis lagen we om 9 uur al te slapen, maar werden wakker gebeld door dochterlief. Gelukkig vielen we meteen weer in slaap.
Ach, een mens kan veel hebben, we hebben er onze dagen niet door laten beïnvloeden, je bent maar een keer jong he?
Nu 3 maanden koud Nederland met zo nu en dan een uitstapje.
En midden Januari gaan we weer de hort, is zelfs al geboekt, maar dat horen jullie tzt wel.
Nu eerst over op standje ‘normaal’.
Ik spreek jullie over een week wel weer,
Ciao Tutti!

Handel China
Handel China
Muziek China
Muziek China
massage china
massage china

Centro Milano

We hebben gisteren nog lang op ons balkon gezeten en genoten van de lichtjes in de verte, de stilte en de wijn.
We hebben vol zicht op de wijk Garibaldi, waar enorme, spectuculaire wolkenkrabbers staan. Daar ga ik beslist nog fotograferen.
Heel laat en beneveld gingen we ten bedde, in een treintje, zo komisch. Onze voeten kunnen elkaar raken.
En om het maar meteen gezegd te hebben, de nacht was vreselijk, heel veel lawaai, we schrokken constant wakker.
Gelukkig hoeven we vandaag niet echt te denken, we gaan gewoon hoppen en offen, we zien wel.
Maar eerst de koffietjes en een ontbijtje, daar knapt een mens weer van op.
Het is heel mistig, maar ze beloven ons 24 graden, dus……ons hoor je niet meer klagen.
Manlief loodste ons in rasse tred, met kaart, naar Park Sempione, daar ligt een enorm kasteel. Zo groot hebben we nog niet gehad. Je kan er dwars doorheen lopen en dan kom je bij mooie fonteinen, je bent dan in hartje Milano.
In het kasteel was een water festival aan de gang, heel vernuftig allemaal en interessant. Ik heb een bruin vermoeden dat onze koning er zijn koninklijke hart zou kunnen ophalen.
Via een grote winkelstraat, met vele modieuze mensen liepen we recht op de Duomo (Dom) al. Het is een schitterend exemplaar en enorm van afmetingen. We zijn er niet in geweest, te druk en geen tijd.
Alvorens te gaan hoppen, wilden we nog even de schitterende winkelgallerij (galleria Vittorio Emanuele2) bezoeken. Geen straf, die is echt indrukwekkend van schoonheid, de dure winkels kunnen me gestolen worden, maar het winkelende publiek…..goud waard.
Na al het vergapen, hopten we on en reden heel Milaan door. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Milaan is druk, heel druk. Je staat hier meer voor het rood, dan dat je rijdt. Er wordt lustig getoeterd en vervolgens hard opgetrokken, heftig dus.
Maar……we hebben Milaan in beeld, mooie stad, maar hectisch en eclectisch.
Na de hop off, zijn we gaan eten bij de Italiaan, dat was smullen hoor.
Terug naar het park, wat een verademing weer, dus we lengden de parktijd met een wijntje in een uitspanning. Vestje kon uit, zo lekker.
Gelaafd en gelouterd, liepen we terug naar onze Chinezen, sloegen nog wat wijn en kaas in en gingen verder met genieten op ons balkon.
We kunnen maar geen genoeg krijgen van het zicht op die spectuculaire gebouwen.
Het was een super dag weer.
Ciao Tutti.

Milano

Breda heeft vele evenementen, waaronder de singelloop. Dat is een enorm sportief gebeuren dat altijd op de eerste zondag van Oktober plaatsvindt. De hele binnenstad is op deze dag autovrij! Dit jaar was het alweer de dertigste singelloop in de Bredase geschiedenis.
De hele dag starten er allerlei groepen, zoals families, bedrijven, halve marathon, medinova en ook echte wedstrijdlopers. Die laatsten zijn veelal Kenianen en Eritreeërs, die rennen onvoorstelbaar hard en gedreven.
Het is een groots opgezette loop langs onze mooie singels.
Ideale schoonzoon rent al jaren mee met zijn skate4air vrienden, heel knap.
Omdat het weer ideaal was, besloten manlief en ik om ons in de hectiek te storten. Eigenlijk niets voor ons al die drukte, maar…….wat was het leuk, gezellig, beschaafd en feestelijk, ongelofelijk. We hadden een mooie stek bij een goede kroeg (café de Beyerd) op aanraden van dochterlief. Zij was met kleindochter1 op de fiets hier naar toe gekomen en wij zijn met kleindochter2 (een goede loper) met de benenwagen gekomen.
Het was een superwandeling met onze dartel, wat een energie heeft die tante.
Het was een groot gezellig feest, uiteraard met een glaasje he?
Ideale schoonzoon heeft goed gelopen en weer een medaille gescoord, die hij meteen aan zijn sportieve loopdochter doneerde. Grote blij voor de dartel, ze dartelde weer heerlijk terug met ons. Bij aankomst in onze wijk, wilde ze meteen weten hoeveel stappen we gezet hadden en hoeveel kilometers we gelopen hadden (7,2). Ze viel zowat om van verbazing en wilde meteen een groot ijs met een optie op meer. We legden aan op het terras van onze stamkroeg ‘Moeke’ en langzamerhand verscheen de hele familie, dus lag het voor de hand om er meteen maar te blijven eten. Wat een happening, wat een heerlijke flammkuchen, wat een lekkere wijn, wat een euforie en wat een gezelligheid.
Het was een onverwachte topzondag geworden.
De Maandag startten we nog helemaal in de euforiemodus, deden wat klusjes, kregen een lunchgastje (noodles) en maakten ons klaar voor de oude dame.
En….dat viel ons flink tegen, eens in de zoveel weken heeft de dame een offday, vandaag dus.
Niets was goed en toen ze woest haar advocaatje over de tafel sloeg en er een grote kliederboel van had gemaakt, hebben we de sessie gestopt.
Ik had wel een paar uur nodig om weer goede zin te krijgen, dat is gelukt.
De koffertjes waren snel gepakt, de erwtensoep van zondag smaakte voortreffelijk en de nachtrust was goed.
In een zucht en een scheet, doorliepen we de ochtendrituelen en gingen op weg naar Eindhoven Airport alwaar we een heerlijk maal verorberden. Wij hadden een mooie buffer in onze buikjes.
De vlucht verliep super, binnen anderhalf uur, stonden we op Italiaans grondgebied (Bergamo).
Onze bus stond al klaar, ik had online plaatsen gekocht voor 5€ de man, de rit duurde 50 minuten.
We meerden aan bij het centraal station in Milano, een prachtig gebouw.
Het was regenachtig, we besloten een taxi te nemen naar onze residence.
En toen………..kwam manlief erachter dat hij het verkeerde koffertje had gepakt uit de buik van de bus, grrrrrgrrrrrr. Hij had wel mijn rose koffertje goed. Hij terug, bus weg en……de bus kwam terug……..en…….koffertje zat nog in de buik, koffertjes geruild, grote blij.
Met een big smile stapten we in een taxi en voor 12€ reed hij ons naar de residence in Chinatown. Jaaaaaa, we zitten echt tussen de Chinezen hier. We kregen meteen een Istanbulgevoel, allemaal bedrijfjes met kruiers met balen goederen. Wij zitten in een ‘tassen’ straat.
Onze studio is schoon en ruim, onze bedden staan achter elkaar, alles doet het en…….we hebben een balkon met zicht op een soort New York, prachtig.
De temperatuur is op vestniveau.
Water en wijn was zo gekocht, gekoeld en wel. Broodjes hadden we thuis al gesmeerd, dus we konden meteen het balkon op met brood,wijn en een view! Het feest kan beginnen.
Ciao tutti!

Ons balkonzicht
Ons balkonzicht