Ondergronds, Hoog en lang

Geen wandeling in het gouden uurtje, wederom omdat we een zwaarder programma hadden vandaag.
We zouden naar het terrein van de wereldexpo (1998) gaan en daar gingen we vast en zeker veel slenteren, want er is veel te zien omdat het terrein herbouwd is op wat leuke ‘resten’ na.
Toch even broodjes halen voor manlief, nu weer bij die top bakkerij op het plein Martim Moniz, bij het vertrekpunt van het beroemde trammetje (28).
Ik kwam Pedro weer tegen, hij zat lekker aan de koffie en las zijn krantje bij een buurtbarretje. Hij is sportjournalist, dus hij zal het krantje wat kritischer lezen denk ik. Ik was stomverbaasd toen hij met enige schroom vroeg of ik hem 3 foto’s van Lissabon wilde sturen. Hij wil ze printen voor aan de muur, maar…….ik moest wel mijn watermerk erop zetten, wie weet, zei hij. Geen idee of er iets inzit voor mij, ik voel me toch vereerd dat ik door hem ‘gezien’ wordt, hij had mijn foto’s op instagram gezien.
We gingen vanaf ons plein naar beneden met een trap, geen idee waar hij ons naar toe leidde. We waren stomverbaasd toen we ontdekten dat er zich een compleet leven onder de grond afspeelt. Tientallen winkeltjes en bedrijfjes bevinden zich er, uiteindelijk kwamen we bij de metro uit.
Via een overstap, stapten we uit in Oriente, het schitterende station van jawel, onze geliefde architect Calatrava.
Erachter ligt een gigantisch en modern winkelcentrum, dus mensen hou je van sjoppen, dan moet je hier wezen. Hier vind je alle merken, echt alles wat je hartje begeert.
Op ons maakte het, behalve wat foto’s geen indruk, op naar de kabelbaan. Jaja, daar hadden wij onze zinnen op gezet.
Wij hebben op grote hoogte, genoten als kinderen, ongekend.
Bij het uitstappen liepen we tegen een soort van Dubai hotel (Myriad) aan, 5xxxxx. We hoopten dat er bovenin een bar was, dan konden we daar verder genieten op hoogte. Wij naar de receptie om te vragen of we bovenin konden komen. Nee, de boel was gesloten, maar……omdat wij zo aardig waren, wilde ze wel even de Spa op de 23e verdieping, bovenin bellen, om te vragen of er gasten waren, zo nee, dan mochten we er even een kijkje nemen en een blik uit het raam werpen.
Het kon, wij naar boven met de receptioniste en het was een werkelijk spectaculair uitzicht daar en het rook ook nog eens lekker naar Spa.
Wat een vriendelijk gebaar van dit poepsjieke hotel, en vooral van de receptioniste. Om haar te eren, plaats ik een foto van haar.
Tja……ik had nog een wens, ik wilde onder de langste brug van Europa staan (Vasco da Gama) en het ding uiteraard fotograferen. In de verte lag ie, manlief stribbelde wat tegen, hij vond het ver. Toen ik zei, dat hij lekker op een bankje in de schaduw van het uitzicht kon gaan genieten en ik wel alleen zou gaan, zei hij, dat hij toch mee wilde. Okeee, daar gingen we, over een soort van houten boulevard. Het werd genieten, we waanden ons aan zee, de Taag is hier behoorlijk breed, vandaar die langste brug dus haha. De tocht viel mee, wel warm, maar er waaide een zeebries.
Ik heb me uitgeleefd met de president, er zal vast wel een ‘gelukte’ bijzitten en…ik heb mijn filters weer uitgeprobeerd.
Helemaal blij keerden we om en pardoes werden we hongerig, jaja, dat stond ook op het programma lekker eten. Het was een makkie om op het expo terrein wat te vinden, want er liggen vele goede restaurants, omdat hier wereldcongressen gehouden worden en ook zijn er vele kantoren en ja die mensen moeten ook eten he?
We belandden in een authentiek Portugees restaurant en aten er voortreffelijk. Manlief ging voor een steak en ik voor de bacalao, nu gegratineerd in puree en spinazie, het smaakte goddelijk. Er bestaan hier 365 recepten voor kabeljauw, dit was mijn 3e. Ik dronk er vinho verde bij, maar ik ben er niet echt van gecharmeerd, ik vind hem te zoetig.
We hebben nog wat expo restanten bewonderd en wat nieuwe bouwsels, zeer de moeite.
We liepen via het winkelcentrum, weer naar het station en zoefden via de roltrappen naar de krochten van de metro en waren via een overstap weer snel in ons buurtje.
Anekdote; in de metro hadden we nog een leuk gesprek met 2 Balinese artsen, zij namen deel aan een wereldcongres over diabetes (op het expo terrein).
Eenmaal weer in de casa, Fado cd op, wijntje erbij en chillen.
Wat een dag weer!
Morgen gaan we bootje varen.

 

Een Strammer Max op de valreep.

De terugreis verliep voorspoedig en relaxed.
We hadden nu een ICE trein naar Arnhem, best wel luxe en….met bar (geen gebruik van gemaakt). Als je het goed uitzoekt, zijn er altijd wel goedkope tickets te boeken.
Maar…ik loop op de zaken vooruit.
Eerst maar eens uitchecken (sleutels in een bak pleuren) en een ontbijtgelegenheid zoeken. Omdat we toch al veel zondes hadden begaan, kon er best nog wel wat vettigs bij.
We vonden een typisch Duitse ontbijtgelegenheid en kregen de keus uit 10 verschillende ontbijten. Manlief koos voor een ‘Broodje Roerei’ en ik voor een ‘Strammer Max’. Ik ging voor die Max omdat er Eifeler Brot bij zat en daar ben ik gek op, verder lagen er twee spiegeleieren op.
Het smaakte ons goed en we hebben er zelfs de hele dag op geleefd, een makkie.
Op naar het station. Nu zou je denken dat zo’n groot station goed bewaakt is, niet dus. Er liepen alleen maar 2 zwaar bewapende agenten rond, er zijn geen ‘poortjes’ en je kan op elk perron komen zonder kaartje.
Wij vinden het best wel vreemd en dat voor Duitsland.
Maar goed, ondanks de enorme drukte, bleef het rustig.
In Arnhem kon ik nog even wat foto’s maken van het schitterende nieuwe station, super vet.
De Nederlandse trein was nagenoeg leeg (geen spitsuur), doen die Duitsers iets niet goed of wij?
Eenmaal thuis, pakten we onze draad weer op, verwarming aan, gezonde boodschappen in huis halen, opruimen, koken en foto’s inladen.
Met de foto’s ben ik enorm in mijn sas, ik kan weer een hele poos vooruit.
Wat eten betreft moet het roer weer om, we zijn angedickt, die paar zondes waren wel lekker, maar dat moet geen gewoonte worden anders kunnen we onze goede gezondheid aan de wilgen gaan hangen.
En……ik heb een stok achter de deur, ik krijg volgende week mijn jaarlijkse controle in verband met mijn risico op hart-en vaatziekten. De uitslagen van dit onderzoek zijn van belang om te zien of mijn behandeling optimaal is, of dat er het een en ander bijgesteld moet worden (ik hoop zo, op weer een pilletje minder!) We gaan het zien en dus geen alcohol, suiker en vet meer, genoeg gezondigd.
Deze Duitse dagen hebben ons goed gedaan, even verder gekeken dan onze Hollandse neuzen lang zijn. We zijn zeer te spreken over de moderne Duitse architectuur, boven verwachting zelfs.
De mensen zijn open en vriendelijk, maar het Duitse eten ligt ons niet zo, we zagen opvallend veel mensen met overgewicht.
Dusseldorf is op het moment een grote bouwplaats, ze zijn bezig met de metrotunnels en dat heeft een enorme impact op de stad.
Wij hebben alles gelopen en hadden er totaal geen last van.
Het is nu voorlopig even mooi geweest met korte vakanties en zelfs met een langere voorjaarsreis. Maar het uitje van de week houden we erin, …. in September gaan we weer een maand de hort op.
Ik blijf me een maal per week melden met wat geneuzel, Ciao!

Ik zal nog foto’s plaatsen bij de vorige verslagen, echter alleen op mijn eigen site.

DSCN9976 DSCN0001