Het verdomhoekje

We zijn weer geworteld, het ging snel.
Vooral ik was toe aan schone lucht, mijn kuch kon in Lissabon niet verdwijnen, te veel uitlaatgassen.
Het was mooi geweest in Lissabon, erg mooi zelfs, maar we verheugden ons toch weer op onze casa en uiteraard het Markdal.

Maandag 18 September
We verlieten wat vroeger Vila Mouraria, gewoon omdat we gereed waren, en lieten ons met een taxi naar de luchthaven brengen. De taxichauffeur vroeg vanaf welke terminal we vertrokken, omdat dat best wel uitmaakte. Als je bijvoorbeeld bij terminal 1 uitstapt, zul je nog in een bus moeten om naar terminal 2 te rijden.
Wij vertrokken van terminal 2 dus konden we voor de deur afgezet worden.
Lissabon heeft een vreemde luchthaven, eigenlijk een behoorlijk vervelende. Terminal 2 ligt tegenover de echte luchthaven, T2 is een verdomhoekje voor de lowcost maatschappijen, wil je van T2 naar T1 dan moet je er helemaal eromheen rijden, want je kunt natuurlijk niet over de landingsbanen.
In het verdomhoekje is ook nog eens weinig te beleven.
We hebben de tijd gebruikt om wat te eten en te drinken, dan hadden we dat maar alvast gehad. het was overigens niet veel soeps.
Toen we mochten boarden en al allemaal in file naar het vliegtuig liepen, werden we opeens tegen gehouden, want…..er zat nog een invalide in de machine, die moest er nog uit gehaald worden via een lift, maar……de lift was in geen velden of wegen te bekennen, vast te lastig om naar de verdomhoek te gaan.
We hebben en masse, 1 uur in de volle zon gestaan.
Uiteindelijk kwam de ‘invalide’ ondersteund door twee kerels de trap af en durfde nog te grijnzen ook. Het leek wel een wonder dat ze weer lopen kon, maar ik durf er een wedje op te maken dat het iemand was die wel erg op haar strepen had gezeten, zo van ik heb er recht op. Ze kon zelfs de paar treetjes op om in een busje verder vervoerd te worden.
We hadden dus meteen 1 uur vertraging, of eigenlijk maar 58 minuten, dus binnen het tijdslot gelukkig, anders hadden we nog 1 uur moeten wachten.
De vlucht ging goed, de landing ook en op Eindhoven liep alles gesmeerd, zelfs de bus naar het station stond klaar.
Ook de treinreis ging vlotjes en in Breda, namen we weer een taxi, dat hadden we onszelf al beloofd, want we waren behoorlijk gaar inmiddels.
Ons huis was lekker behaaglijk en er stond een heel mooi boeket van de kids, das pas thuiskomen he?
We ploften tevreden, met een wijntje, op de bank.
Ons hoofd vol met mooie indrukken en de president?,…. die wachtte, bijna misselijk, om de volgende dag veel moois uit te kunnen braken om ons en u, te plezieren.

De volgende dag, na een korte nacht, besloot ik om niet te gaan lopen. Dat is bijzonder, ik was te gammel, maar ik heb het later op de ochtend goed gemaakt.
Het Markdal lag er precies zo bij als 2 weken geleden, niets spectaculairs te melden.
En verder??…je kent het wel, wasjes, boodschappen, en nog veel meer klusjes, niks mis mee na die paar mooie weken, toch?
De oude dame had ons niet eens gemist.

Ik zal zo snel mogelijk een evaluatie plaatsen en nog wat foto’s en wie weet zet ik er eens een filmpje bij.
Ciao.

Toch een foto, fleurt wat op he?

 

Na regen komt zonneschijn.

4 September 2017

Wat een een rijkdom is gezondheid, dat merk je pas als je je een dweil voelt. Mijn gestel heeft het te verduren gehad, hopelijk kan ik weer opveren zonder restschade.
Tja en dan heb ik nog iets bijzonder verdrietigs te melden, onze knuffelooievaar, het geringde mannetje van 7 jaar oud is overleden. Ik vond hem heel vroeg in de ochtend, hartstikke dood. Hij lag er bij als een soort van opgebaarde Jezus, mensenhanden? Zijn hoofd ontbrak. Waart er een behoorlijk ziek persoon rond in het Markdal? Ik heb de boswachter verwittigd van mijn vondst.
Geen ree meer gezien, wel een prachtig mistig landschap, ik begon zowaar toch wat uit de dip te komen.


Manlief en ik zijn naar een festival geweest, een buurtfeest. Ik had de kaarten maanden geleden al gekocht, toen leek het me super. Maar nu, had ik mijn twijfels, wat moesten we daar?
We zijn toch gegaan, even sfeer proeven enzo.
Ik moet zeggen, we hebben het leuk gevonden, maar na twee uur hadden we het wel gezien.


Vandaag zat ik om 04:00 al beneden, slecht geslapen, tijd om Breda de rug toe te keren.
Op ons dooie gemak hebben we de rituelen doorlopen en de laatste spullen in de koffer gelegd. Manlief had het even moeilijk, in verband met ruimte (1 koffer), konden we maar 3 setjes kleren meenemen, ik was onverbiddelijk, we hebben een wasmachine in Lissabon, waar hebben we het over. Later bleek dat hij er toch nog wat kleding bij had gepropt, de boef, hij neemt graag (te) veel mee, want…stel dat…….
Met een taxi hebben we ons naar het station laten brengen (€16,50), dit in verband met spitsuur in de bussen. De reis naar Eindhoven AirPort verliep verder soepel, maar toen begon het.
Het was enorm druk op de luchthaven, met als gevolg lange rijen voor de security check, pffffff. Maar het werd nog vervelender, om de een of andere reden konden we pas rond vertrektijd boarden, dus…….dat leverde uiteindelijk een vertraging van een half uur op.
Helemaal happy beleefden we de landing in Lissabon, die is echt spectaculair, je vliegt zowat de stad in, sensationeel met schitterende uitzichten.


Het feest kon beginnen, niet dus, het werd een uur wachten op de bagage, pffffff. Vlug naar de uitgang, naar onze bestelde taxi en wat denk je……..die was er niet meer. De man had groot gelijk hoor, maar wij moesten ons even herprogrammeren. Op naar de reguliere taxistandplaats en….je raadt het al, een rij van hier tot Tokio, weer lang wachten dus, pffffff.
De taxi was goedkoop, €9,70, dat dan weer wel.
Pedro, een vriend van Julie (de verhuurster), heeft al die tijd op ons zitten wachten, hij kwam in tijdnood, want hij had nog een klus ook. Hij legde ons toch rustig alles uit, liep even mee door het appartement, en overhandigde ons de sleutels. Wat een toffe gast, we spraken af dat we contact zouden houden.
Het appartement is ruim, knus en romantisch, we voelden ons meteen thuis. De eigenaresse heeft alles met veel liefde ingericht, passend bij het behoorlijk oude appartement. In het vorige blog heb ik een linkje geplaatst, zodat jullie er ook een kijkje kunnen nemen.
We pakten de meest noodzakelijke dingen uit de koffer en liepen vol verwachting Mouraria in. De wijk omarmde ons meteen, smalle straatjes, trammetjes, balkonnetjes met veel groen en wapperende wasjes, allerlei mensen in verschillende kleuren en kleding, kleine restaurantjes, barretjes en winkeltjes en op- en aflopende straatjes.
Een smeltkroes van culturen en iedereen leeft in vrede met elkaar.
De mensen zijn bijzonder aardig en willen je graag hele verhalen vertellen, maar we verstaan geen woord helaas. Als we obrigado of obrigada zeggen, kijken ze verrukt, gelukkig, het betekent bedankt overigens en daar kom je een eind mee hoor. Inmiddels kennen we al wat meer binnenkomers.
We hebben ons eerste wijntje genuttigd bij een stel serieus kaartende mannen, de eigenaar moest zijn kaarten even neerleggen om ons van een drankje te voorzien, we kregen een enorme bel, kon hij even lekker door kaarten.
We zaten midden in de Fado wijk, heel knus.
We kwamen Pedro nog tegen en hij heeft ons even rondgeleid daar en ook nog wat tips gegeven over restaurantjes en Fado zangers. Maurice gaat helemaal uit zijn dak, nu weet hij welke cd’s hij kan kopen om zijn verzameling te vervolmaken. We zullen beslist ook een live Fado avond gaan beleven hoor, buiten de toeristenscene om.
Van Julie hadden we de tip van een leuk authentiek restaurantje in onze straat gekregen en daar liepen we uiteindelijk naar toe. We waren moe en hongerig.
Het restaurantje is heel klein en Maria zet elke dag wisselende gerechten op de kaart, of eigenlijk op een papieren tafellaken, die ze buiten op het raam plakt. Ze kookt zelf en haar man doet de rest. Ze spreken alleen Portugees, maar we kwamen er toch uit, ik nam de beroemde kabeljauw en manlief koos voor vlees. Het smaakte ons prima, het leek wel of we bij moeder thuis aan tafel zaten. Julie had voor ons lekkere hapjes en wijn geregeld omdat we haar plantjes onze liefde geven, dankjewel Julie, heel attent.
Moe en voldaan liepen we een paar deuren verder, ideaal voor manlief, want hij is op het moment behoorlijk instabiel.
We hebben nog een uurtje buiten in de patio gezeten, koel, rustig, ruisend groen en ja…toch nog maar een wijntje, want….er lag een heerlijke fles in de koelkast. Die Julie weet haar gasten te verwennen hoor en …..er lagen ook nog van die zalige beroemde gebakjes op ons te wachten, hmmmm.
We hebben geslapen als roosjes in een soort van Marokkaanse kamer, heel knusjes.

Hoe ouder, hoe gekker.

De gemoederen zijn weer bedaard, we waggelen gewoon verder, we zien wel waar het schip strandt. We hebben alles gedaan wat mogelijk is en nu is het afwachten. Manlief heeft zijn hooggeleerde neef ingeseind en deze zal via het betrokken staflid een extra oogje op het DNA onderzoek houden.
Sommige mensen vragen zich af, of de kwaal met de spieren te maken heeft, nee dus. De sensoren van manlief gaan steeds minder werken en heel specifiek: die vanaf de hersenen werken goed, maar andersom niet dus. Ik weet het, het is ingewikkeld, ik noem het gewoon dus maar waggelen.
En nu dan het leuke, tenminste ik vind het leuk, velen zullen mij voor gek verklaren. Ik heb 12 uur lang in een vogelhut zitten loeren. Zelf had ik dit ook nooit voor mogelijk gehouden.
In mijn geliefde Markdal kwam ik een jonge vrouw tegen, die net zo graag fotografeert als ik. Zij vertelde me dat ze ijsvogels gefotografeerd had vanuit een vogelkijkhut, in Zoetermeer om precies te zijn. Omdat ik manlief echt niet zo gek krijg om daar met mij naar toe te gaan, vroeg ik haar of ik eens mee mocht als ze weer ging. En warempel, een paar dagen later appte ze me dat ze weer ging en…ik mocht mee.
Om kwart over 4 in de ochtend vertrokken we en rond vijf zaten we op een kussentje met onze camera’s in de aanslag te loeren. Rond 06:00 kwamen nog twee heren met enorme toeters en de hut was vol.
Als ik de dag moet samenvatten, was het heel veel loeren, wachten en hopen. Meerkoetjes waren er volop, met als gevolg dat ik zo’n beest niet meer zien kan. Maar……..5 ‘ijsvogels sessies’ kan ik ook noteren.
Het is zaak om je camera goed in te stellen van tevoren, want op het moment suprème, heb je daar geen tijd voor, want die beesten zijn razend snel. De eerste sessie schoot ik bagger en een duikfoto zat er helemaal niet in.
In de tussentijd raakten we aan de praat met de heren en deze waren bereid om ons van alles uit te leggen. Ik heb ontzettend veel geleerd die dag en uiteindelijk heb ik een paar zeer aanvaardbare plaatjes kunnen schieten. Zo leuk, die heren, ik heb ze naderhand een groot compliment gemaakt omdat ze ons zo onbaatzuchtig geholpen en onderwezen hebben.
Meestal is het zo dat die lui met die enorme toeters zo arrogant zijn als de neten.
Het hutje staat in een bos en ligt lekker op de wind, maar goed ook, want het was bloedheet die dag.
Normaliter laat de ijsvogel zich vaker en langer zien en geven ze wat meer show, in de vorm van duiken, vissen en bidden, vermoedelijk hadden ze weer een nestje. We gaan toch echt wel een keer terug dus.
Ik heb het een superdag gevonden en had de 20 uur ook nog wel volgemaakt, maar….onze buiken vroegen om een vette hartige hap.
Er was een leuke uitspanning in de buurt, aan een meer en daar hebben we onszelf beloond met frites en een Angusburger. Het smaakte goddelijk!
Het is nu een kleine week geleden, maar ik ben er nog hyper van.
Hier de foto’s, kijk en huiver.

mislukte duikfoto

Nature Sucks

Tjonge, ik ben een soort van vogelaar geworden, eigenlijk meer een stalker. De familie ooievaar, bestaande uit gechipte pa en chiploze ma en hun 4 al hele grote kinderen, weet de aandacht te trekken in het Markdal hoor. Vooral fotografen houden er de wacht. Ik trof er zelfs een paar die al om 5uur in de vroege ochtend, zitten te koekeloeren met joekels van telelenzen. Ik verschijn pas rond half 7 en begin altijd eerst wat collega’s te fotograferen, dat is inmiddels ook al een aardige verzameling. Nu trof ik laatst een jongedame die mij op de plaat had gezet en warempel ze wist me via instagram te vinden en nu ben ik de trotse eigenaar van een actiefoto van mezelf staand op een bankje, echt heel erg leuk.


Ik heb inmiddels al heel wat leuke contacten met collega’s. Die ooievaars verbroederen hoor.
Het gezinnetje maakt zich langzamerhand op voor vertrek, ze vliegen al een flink end in de rondte, eten al goed in het wild, maar brengen de nachten en de pauzes nog door op het nest, de ouders op een nestje, want te veel kids. Gisteren is moeder aangevallen door een reiger, ze bleef voor dood op het dak liggen, maar vandaag kwam ik haar gelukkig alweer knabbelend in een weiland tegen.

 
Een paar dagen terug, op een mistige warme ochtend, trof ik het hele gezin in de Mark aan en dat trok bekijks. Niet alleen kwamen er fotografen op af, maar ook visarends, lepelaars, eenden, ganzen, meeuwen en…..koeien, badende koeien.


De shoot die we daar hadden, was vele malen boeiender dan die met het koninklijke gezin, kan ik jullie vertellen.
De Tour is begonnen en voor het eerst in jaren, zit ik niet meer constant voor de buis, te druk met mijn hobby’s. Manlief geniet echter met volle teugen en bekijkt ook nog allerlei voor-en nabeschouwingen, hij vindt het best als ik de hort op ga.
Zo ben ik met mijn broer naar een schitterende fototentoonstelling van Sebastiao Dalgado geweest in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. We hebben er uren doorgebracht en enorm genoten. De man laat ons met zijn foto’s zien, hoe mooi de natuur is en spreekt de wens uit om de natuur niet verder te verzieken. Jammer was wel de commercie erom heen, je mocht niets fotograferen, maar kon wel boeken of van te voren samengestelde fotosetjes kopen. En…net die foto die je wel wilde, zat er niet tussen, grrrr. Maar….tijdens het nuttigen van een koel chardoneetje op een terras, wist ik een paar toppers van het net te plukken. Ik zal ze plaatsen, maar wel keurig de naam van de fotograaf erbij vermelden hoor.

Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado

Ik ben me al aan het voorbereiden op de zomercursus fotografie en heb een wel bloedmooi model gevonden. We hebben in mijn geliefde Markdal de eerste shoot gedaan. Het model is kleindochter1, kleindochter2 past.


In Breda vinden allerlei festiviteiten plaats in het kader van 350 jaar Vrede van Breda. Er is een vredesfontein geplaatst en…je mag er gewoon doorheen. Hilarisch om te zien, vooral kinderen hebben dolle pret, maar allen zijn doorweekt na afloop, ha ha. Dat was ook weer een leuke shot voor deze dame.


Jullie zien, ik vermaak me wel en manlief geniet van de Tour. Op een dag werd hij echter gestoord, door zoonlief met een hulpvraag, door mij met een hulpvraag en toen hij uiteindelijk echt voor de buis plofte, kregen we een uitnodiging van ‘een goede vriend die wat te vieren had’ voor een borrel in ons stamcafé. Manlief zette meteen de tv uit, het terras met spiritualiën lonkte, ook voor hem. Het werd een gezellige borrel en…….diner, lekker en uiterst gezellig, wat een traktatie!
Maar…het was niet alleen maar leuk deze week, ik moet jullie nog iets ergs mede delen. Mijn pompoenen zijn gesneuveld, de een door een hoosbui en de ander opgevroten door de slakken, wat een domper.
Nature Sucks, Ciao!

 

Bevlekt ontvangen

Vandaag ga ik jullie vertellen waar de volgende reis heen gaat.
De keuze was moeilijk omdat ons ‘lijstje’ zo omvangrijk is.
We hadden wel twee uitgangspunten; 1) het moest een cultuurreis worden en 2) het moest haalbaar zijn voor manlief.
Door deze punten konden we heel wat wegstrepen op het lijstje. We beseffen ons nu wel dat sommige reizen voor ons niet meer weggelegd zijn, best wel confronterend. Gelukkig zijn er de reisverhalen van andere reizigers, we reizen gewoon met hen mee, leuk!
Maar niet getreurd, er blijft genoeg voor ons over.
Uiteindelijk is onze keus op Lissabon gevallen, deze stad heeft enorm veel te bieden en is goed te doen voor mijn ‘wiebelman’, mits we ons aan bepaalde spelregels houden en mochten de heuveltjes te zwaar worden, dan zijn er leuke trammetjes of de metro. Maar…we proberen zoveel mogelijk lopend te doen, dan zie je het meest.
Ik had het liefst buiten Lissabon willen bivakkeren en elke dag forensen, maar manlief wilde in het hart van de stad verblijven.
Manlief heeft gewonnen omdat hij er het meeste baat bij heeft, we zijn zo ‘thuis’ als het nodig mocht zijn.
Na de keuze begon voor mij het zoeken naar het ‘ideale’ stekje. We wilden een appartement van een particulier met alles erop en eraan, zodat we gewoon kunnen leven tussen de locals.
Dagen heb ik het internet afgestruind en uiteindelijk vond ik een pareltje.
Ik vond een ruim appartement, rustig gelegen, met patio, van een alleraardigste Nederlandse dame.
Alles is tot in de puntjes verzorgd en… we hebben ontzettend veel tips van haar gekregen.
Wat een en ander nog aantrekkelijker maakt is de locatie, het gaat om de wijk Mouraria, een oude Moorse wijk en het hart van de Fado. Laat manlief nou een fervent fan zijn van de Fado! We hebben ook een super gaaf Fado adres gekregen en totaal niet toeristisch, dat gaat genieten worden en….in het appartement kunnen we gebruik maken van een cd-speler met vele Fado cd’s, ik kan dus met een gerust hart mijn dagelijkse loopje blijven doen. Dat loopje zal wel wat zwaarder zijn dan het Markdal, heuvel op en af, want Lissabon is gebouwd op 7 heuvels.
We blijven er twee weken en hopen veel te zien en te doen.
Ik ben alweer bezig met een programma, dat is veel uitzoekwerk, maar met de informatie van de alleraardigste dame, vordert het gestaag. Het is bovendien enorm leuk werk, al een soort ‘voorvakantie’.
Maar eerst moet manlief nog verder door de medische molen, nu is er ook een oogarts bij betrokken, dus nog meer onderzoeken. We denken maar niet te veel aan de eventuele consequenties, dat is van latere zorg.
Omdat we nog een enorm leuk buurtfeest, dat we vorig jaar gemist hebben, willen meemaken, vertrekken we op maandag 4 September.
Nu over tot de orde van de dag:
Doordat dochterlief meer is gaan werken, zien we de kleinkids vaker…hoeraaa, dolle pret.
Het oogsten gaat super, er is zoveel lekkers.
Mijn pompoenplantjes groeien gestaag en zijn zelfs groter dan die van ideale schoonzoon, terwijl hij officiële pitten heeft gekocht, ha ha.


De oude dame draagt nu vol trots een luier en laat zonder gène de boel lekker lopen en vindt dat lekker warm, ieder zijn pleziertjes he?
De ooievaar kids vliegen al wat metertjes boven het nest en terug, de ouwelui zijn het duidelijk spuugzat. Nog een paar dagen en dan gaan ze allen op vakantie naar het zuiden.


En de meeste koeien in mijn geliefde Markdal zijn gedekt, getuige de gekleurde vlekken op hun rug. Manlief heeft mij uitgelegd dat de stier een verfblok om zijn buik heeft hangen en zo de bevruchte dames markeert. Ik dacht dat deze koeien gekocht waren door slagers.
Ciao.

 

Wortels in Breda

Wat zijn wij toch rijk! Het is onze beste beslissing ever geweest om vanuit Breda-West naar Breda -Zuid te verhuizen, want……het Markdal ligt in onze achtertuin. Dagelijks loop ik het Markdal in, in alle vroegte, gewapend met de President uiteraard.
Naast dat ik enorm geniet van alles wat het Markdal mij te bieden heeft, levert het me nog vele extra’s op, zoals, conditie, gezondheid, mooie foto’s en….ontmoetingen. En die ontmoetingen leveren me ook weer veel verrassends op.
Zo kom ik dagelijks een alleraardigste vrouw tegen, we hebben regelmatig leuke gesprekken. En…we wisselen over en weer wat tips uit, jullie weten het al, via haar kwam ik aan ons vakantieadres in Calpe.
Laatst had deze dame weer een tip voor me, omdat zij wist dat wij zoveel mogelijk biologisch eten, overhandigde zij me een flyer, “bestudeer die maar eens goed, het lijkt me echt iets voor jou”, zei ze.
Eenmaal thuis en jawel, na het verorberen van mijn pap, las ik de flyer en……was meteen razend enthousiast!
In het Markdal (op het eind van mijn dagelijkse route) is een biologische zelfoogst tuinderij op basis van CSA, (Community Supported Agricultuur) met een grote diversiteit aan groenten, opgezet.
Je kunt een oogstaandeel kopen en daarvoor mag je het hele oogstseizoen zelf je deel komen oogsten.
In andere landen, oa in België, bestaat dit fenomeen al langer en het werkt er zelfs zo goed, dat er lange wachttijden voor zijn.
Dus…….ik twijfelde geen moment en schreef me meteen in. Al snel kreeg ik antwoord van Veerle Bruning, de initiatiefnemer en tuinder. Zij heeft jarenlang als tuinder op een biologische zorgboerderij gewerkt en na een bezoek aan een CSA tuin in Antwerpen, besloot ze zelf een CSA tuin op te zetten in Breda.
Ze koos voor de naam ‘Wortels in Breda’. Haar filosofie achter deze naam verwijst naar het beeld dat je omgeving (waar je geworteld bent), invloed op je heeft, maar ook dat jij invloed hebt op je omgeving. “Met iedere keuze die je maakt, beïnvloed je ook je omgeving en dat heeft dan weer invloed op jou”, zegt Veerle. Ik sta vierkant achter deze filosofie en zo voel ik het ook, elke dag weer. Helemaal gaaf is, toevallig of niet, dat de tuin gerealiseerd is in mijn geliefde Markdal.
Voor alle zekerheid besloot ik eerst eens een proefabonnement te nemen, ik wilde wel eens zien, hoe het praktisch in zijn werk zou gaan en omdat manlief wat sceptisch was.
Veerle heeft een mooie website, waar alle informatie op te vinden is en er staat wekelijks een oogstbericht, zodat we weten wat er te oogsten valt. http://wortelsinbreda.nl
Vorige week, was het zover, er kon voor het eerst geoogst worden. Ik vroeg manlief of hij met me mee wilde gaan, zodat hij ook kon zien of het iets voor ons zou zijn.
Hij had er wel oren naar, het ging wel over eten nietwaar? Gewapend met plastic zakken (volgende keer een verantwoorde tasje hoor), liepen we via het Markdal naar het veld.
Veerle was aanwezig en legde ons uit wat we mochten oogsten (stond ook duidelijk aangegeven) en hoe het heerlijks te oogsten en….niet te vergeten, hoeveel we mochten pakken.
Manlief stort nogal snel ter aarde, hij is niet zo stabiel, dus ik ben de oogster, hij kijkt toe en…… is de beste oogster staat op het pad uiteraard, jullie kennen dat wel he? Ook nam hij wat foto’s van de oogster in actie. We vullen elkaar goed aan hoor.
Onze eerste oogst was: 1) een bos rucola
2) een bos raapsteeltjes
3) 1 meter wilde spinazie
4) 20 mooie radijzen
Wat super om zo’n heerlijke en vooral gezonde groenten zelf te kunnen oogsten in een unieke ambiance. Ons genieten was driedubbel D, het nagenieten, in de vorm van consumeren idem.
We hadden nog nooit raapsteeltjes gegeten, dus ik moest even googelen. Uiteindelijk koos ik voor een stampotje, maar verving de aardappels door zoete aardappelen. De raapsteeltjes gaan rauw door de puree met wat lichte kruiden en….het was goddelijk en smaakte meteen naar meer. Hopelijk zijn er morgen nog wat, want dan ga ik weer.
Na onze eerste oogst, hebben we een heel oogstaandeel gekocht, we kunnen oogsten tot eind December. Jullie horen hier nog regelmatig van.
Tja, ik had verscheidene zaken, waar ik verslag van wilde doen, maar het oogstgebeuren heeft de hele pagina opgevroten, dus…..er wordt zeer spoedig weer een blog geboren.
Ciao

Stress in de vroege ochtend

We zijn weer thuis!
Gisteren zouden we om 03:55 opgepikt worden door Beniconnect, een soort van shuttle service. Ik had dit online geboekt en betaald, en de dag van tevoren kreeg ik de pick-up tijd te horen.
Perfect geregeld, dacht ik.
We stonden om kwart voor 4, keurig in de nachtelijke kou te wachten en het werd later en later, er kwam echter niemand voorrijden. Wel 3x een politie auto, dus we voelden ons veilig en achter ons, in ons complex, zat de beveiliger ons te observeren.
Om kwart over 4 belde ik Beniconnect, ik had het idee dat ik degene die telefoondienst had, wakker had gemaakt.
Ze kon onze gegevens niet vinden en zei doodleuk, u staat niet op onze lijst. Ik zei dat dat onmogelijk was, ik had toch een bevestiging gekregen? Uiteindelijk vond ze ons en werd wat vriendelijker, ze beloofde onze ‘wagen’ te bellen. Even later belde ze terug, over 5 minuten zou de wagen voorrijden. En inderdaad, de wagen reed voor, de chauffeur verontschuldigde zich uitgebreid, hij was in een politiecontrole beland. Of we het moeten geloven, weet ik niet, maar…hij reed ons keurig in een uur naar de luchthaven. We waren anderhalf uur voor vertrek aanwezig, maar alles liep gesmeerd, dus de ophaalstress was zo vergeten.
Tijd voor de Starbucks was er zelfs ook nog.
De vlucht verliep uitstekend, de reis met de trein ook en op het station stonden dochterlief en twee hele blije meiden te wachten.
Heerlijk om ze weer te zien en te knuffelen.
Eenmaal in onze casa, werden we ook nog eens verrast door zelfgemaakte welkomstharten en een mooi boeket.
Nadat we uitgebreid bijgepraat hadden, vertrok dochterlief, ze kreeg viste en moest nog een en ander voorbereiden.
Wij zijn met de meiden gaan lunchen, heerlijk in het zonnetje op het terras van ons stamcafé en we hoorden nog vele verhalen, heel gezellig met die pubers.
Ik hoefde geen was aan te zetten, want die had ik in Calpe al gedaan, wat een luxe, ik kon de boel zo de kast in schuiven.
De laatste dagen in Calpe zijn omgevlogen. We hebben nog veel gewandeld en zijn elke dag uit eten gegaan. Ik heb nog nooit zoveel vis gegeten als in deze vakantie, maar ook veel te veel gesnoept.
We hebben nog heel bewust met een glaasje op ons riante balkon gezeten en genoten van het zicht. Maurice zei al eerder, dat hij het idee had dat we in een ansichtkaart leefden. Zelfs binnen, vanaf de bank, hadden we dat gevoel (de foto zal het beamen).

zicht vanaf de bank


We hebben maar 1 dag regen gehad, maar dan ook de hele dag, maar dat had ook wel z’n charme.
We hebben het ongelofelijk naar de zin gehad, dus we gaan in Februari 2018 met een gerust hart weer terug.
Vandaag weer boodschappen gedaan in onze Lidl, helaas is het aanbod beduidend minder dan in Calpe en ook de kwaliteit, dus de Appie houden we erbij.
De Calpese Lidl, had ook wat meer merkartikelen en….veel groente en fruit van de streek. Zo hebben we er regelmatig bakjes mispels gekocht. Het gaat om Spaanse Mispels, ze zijn er maar kort, dus je moet je er gewoon even ongans aan eten, ze zijn erg lekker.
Maar goed, het is voorbij, back to reality.
Vannacht ben ik 2x wakker geschrokken van een NL Alllert, er was een grote brand in de buurt, met een vieze rookpluim. We hebben ons gewoon omgedraaid, de ramen en deuren waren toch al dicht.
En vanochtend….gewoon weer het Markdal in en dat was wennen. Veel koolzaadexplosies en de koeien zijn er weer, dus dat wordt weer shit.
Mevrouw ooievaar, zit nog op haar eieren. Meneer ooievaar was in geen velden of wegen te bekennen. Wel zag ik een reiger en een leuk vogeltje. Ik moet het er maar mee doen en…alles went.


Om onszelf wat te kietelen, eten we vanavond asperges, heel veel, zo blij dat ze er nog zijn. Leve het slechte weer!
Ciao.

Gotta Catch Them All

Het raadsel is niet opgelost, de foto is toch echt te onscherp. Maar…ik ben geneigd te denken dat Gerda gelijk heeft dat het een muskusrat is. Hoewel ik toch wat twijfel over de oren. We zullen het nooit zeker weten, nature sucks.
Weer een ‘dubbele’ week, verdriet in de wereld en blijdschap dichtbij huis, het is mogelijk, het is het leven.
En…de zomer houdt nog steeds stand, dat is echt genieten, vooral in de vroege ochtend als ik mijn wandeling maak. EN……breaking news: mijn wandelingen hebben een nieuwe uitdaging erbij gekregen, ik moet naast het lopen van mijn verplichte kilometers nu ook Pokemans vangen.
Deze dame wordt steeds gekker blijkt, ik schaam mezelf wel een beetje. Maar…ik ben gevallen voor dit spel, nooit gedacht dat dit zou gebeuren. Ik had de app even gedownload om erover te kunnen meepraten, want iedereen heeft het erover, maar was er binnen no time aan verslingerd. Dit is nou echt leuk te combineren met mijn eenzame wandelingen n de vroege ochtend. Er zitten volop Pokemons in het Markdal en van tevoren kom ik langs 3 stops om ballen (daar vang je ze mee) te verzamelen. Helaas ligt de site er regelmatig uit door het grote succes en dan ben ik best wel gefrustreerd als ik net goed bezig ben, haha.

DSCN6009
Degene die dit spel bedacht heeft is een genie, hij heeft de mensen naar buiten gekregen en laat ze lopen, veel lopen. Je kunt bijvoorbeeld een ei uitbroeden door 10 km te lopen!
Het is gebleken dat zelfs fanatieke gamers hun huis uit zijn gekomen. Er zijn er die zeker 6 uur buiten Pokemans jagen, kijk maar om je heen, je ziet ze overal. De jeugd beweegt!
Je leert ook dingen over je stad tijdens het spelen (je krijgt nl informatie over oa monumenten, beelden, gevels etc.) Dat wordt leuk op vakantie.
Je ziet de mensen socialer worden, ze lopen in groepen en je hoort de interactie. Wildvreemden praten met elkaar en geven tips, de wereld wordt een beetje aardiger.
Een tip: ben wel voorzichtig, kijk waar je loopt, let op het verkeer en heb respect voor privacy bij tuinen en huizen. Je hoeft nergens in om zo’n beest te vangen, je hoeft niet eens de straat over te steken. Gotta Catch Them All! En…Niet op de fiets of in de auto! (eieren kun je bij hogere snelheid niet eens uitbroeden).
Updates:
Kleindochter1 heeft de basisschool verlaten. Groep 8 werd letterlijk de school uitgeschopt.

DSCN6069 DSCN6084
De hele klas is nog enorm hecht, dit uit zich in ‘samenscholingen’ en huilbuien.
We hebben genoten van de eindmusical, bijna professioneel, het plezier en de saamhorigheid spatte ervan af. Uiteraard was onze kleindochter de mooiste en de beste!
De dame (dat is ze) is deze week 12 jaar geworden en dat hebben we uitbundig gevierd. Een super gezellig feest met heerlijke hapjes en veel ijskoude roseetjes, het laatste uiteraard voor de volwassen. Het was goed spul, geen kater tussen de Pokemons.

DSCN6153
Kleindochter2 mag geen Pokemon op haar mobiel, maar zag haar kans schoon om, onder het mom van even een ijsje te gaan kopen, mijn mobiel over te nemen en te Pokemonnen. We zijn anderhalf uur weggeweest en de boef heeft 12 Pokemons gevangen. Big Smile. Manlief heeft ons niet als vermist opgegeven, hij had een stil vermoeden….
Ik heb gejokt, mijn wandelingen zijn niet eenzaam. Ik kom best wel mensen tegen en maak hier en daar een praatje. Bij een cafe, is al voor 7 uur, een buitenlandse man aan het werk op het terras, hij veegt, schrobt en zet de boel weer in het gelid. Ik groet hem altijd, waarop hij dan zegt: “Dag vrouw, mooie vrouw” Jullie snappen toch wel dat ik hem geloof.
Het huis van onze leuke buren op PP is verkocht. Ze vertelden ons dat een oudere heer het heeft gekocht. Wij Grote Blij. Maar vandaag zag ik een jong stel het perceel bekijken en bespreken. Zou het nu ook verhuurd gaan worden? Damn!
En als laatste de ooievaren, zij keren nog steeds terug naar het nest, soms met de ouders en als gezin zie ik ze vaak gezellig samen fourageren. Van maaiende tractoren trekken ze zich niets aan. De jongen zijn al net zo groot als de ouders en hun poten beginnen al rood te kleuren.

DSCN6067

Zo, lieve mensen dit was het weer, nu gaan we naar de Tour kijken. Ik vind het niet meer zo spannend, nu we als Nederlanders niet meer zo van betekenis zijn. Ben blij als het weer gedaan is.
Ciao!

Op Bezoek bij Mondriaan

Wat ben ik blij dat ik nu mijn eigen site heb, want de ‘waarbenjijnu’ site heeft enorme problemen. Verslagen verdwijnen (zo ook mijn laatste verslag) en foto’s komen op andere sites terecht. Ik heb het idee dat de site hen boven de pet gegroeid is en als dan de keuze gemaakt moet worden tussen de reclames of de bloggers is hun keus waarschijnlijk snel gemaakt, want aan ons valt niet veel te verdienen.
Sinds een paar maanden zet ik er al geen foto’s meer op, want, kassa! en……ik ben geen VIP (geen reclames) meer. Ik geef dat geld graag uit, maar als er dan telkens problemen zijn, is de liefde over hoor. Heel jammer, want ik voelde me er thuis als een vis in het water. Het waren mooie jaren (5) daar en die kun je hopelijk nog altijd inzien bij hen. Dus..lieve mensen, bekend of onbekend, meld je hier aan op yvonneciao.nl, dan kun je ons wel en wee blijven volgen.
Het was weer een gevuld weekje, maar gelukkig had ik op voorhand de woensdag geblokt voor een dagje uit. Het werd zoals gezegd; Den Haag.
We hadden veel cultuur op het programma gezet en besloten op het laatste moment 1 onderdeel weg te strepen, het zou te veel worden, want we wilden nog wat boodschapjes doen en lekker gaan eten.
Om nog wat extra tijd te besparen, gingen we vanaf het station met de bus (lijn 24) naar het gemeentemuseum.
Het gebouw op zich is al een belevenis (Berlage 1934). Meneer Nikon werd meteen tot leven gewekt hoor.

DSCN5777
Alvorens de kunst tot ons te nemen, gingen we ons te buiten aan een gebakje met de naam ‘Haags Hopje’…TE LEKKER!
Eerst genoten we van de doorlopende tentoonstelling, Mondriaan. Deze collectie is uniek in de wereld met wel 300 werken. Ik moet zeggen dat we genoten hebben, veel werk was volkomen onbekend voor ons, zoals zijn schilderijen.

DSCN5811
Hierna was Bridget Riley aan de beurt en haar werk vonden we adembenemend, het is optische kunst, heel dynamisch en het beweegt zelfs met je mee. Prachtig!

DSCN5837
De afdeling zilver, kan ik jullie ook van harte aanbevelen, vooral de kunstvoorwerpen, de gebruiksvoorwerpen zie je al zo vaak bij je ouders of je grootouders ha ha.
Het Delfts blauwe gedeelte kon ons niet zo bekoren, je moet er van houden.

In de kelder bevinden zich de wonderkamers, een soort kunstdepot waaruit je stukken kan kiezen voor je virtuele inrichting -tentoonstelling of een -modeshow. Heel interactief en een ideaal uitje voor met je kids, zij kunnen zich volledig uitleven met behulp van een tablet. Wij hebben er alleen wat rondgekeken en niet deelgenomen aan dit unieke concept. Deze tentoonstelling is doorlopend, dus…wat let u met de vakantie voor de deur. AANRADER.
Na enkele uren doorgebracht te hebben in dit prachtige museum, zaten onze hoofden helemaal vol, maar……er kon nog wel iets bij, want we waren er nu toch.
Ik heb het over het naast gelegen Museon, daar is momenteel een kleine, maar zeer indrukwekkende fototentoonstelling van National Geographic. Daar hadden we nog wel trek in en het ging erin als koek kan ik u vertellen, prachtige en jaloersmakende foto’s.
De cultuur zat er op, tijd om lekker in de benen te gaan en terug naar het centrum. Het werd een hele leuke en vooral relaxte wandeling door een stuk Den Haag waar ik s’avonds niet zou lopen, o.a. de Schilderswijk. Het is best wel een leuk en gezellig buurtje vonden wij.
Deze tocht werd mede mogelijk gemaakt door Google Maps ( offline zelfs!) en zelfs op mijn vraag of ze een restaurant konden adviseren, kregen we opties. We kozen voor ‘Pavlov’ aan het Spui, heel gezellig en een beste Burger.

DSCN5858 DSCN5862
De tijd begon te dringen, want we wilden voor 16:00 inchecken omdat we een dal voordeel OV hebben, anders moesten we, wilden we goedkoop reizen wachten tot na 19:00 uur en daar hadden we geen trek in.
Maar…tijd voor de ‘Lush’ hadden we nog. Wat een fijne winkel en wat een heerlijke en vooral natuurlijke producten hebben ze daar. Dus…..voor de kids (en voor mij) zijn we weer goed geslaagd.
Het was een mooi dagje uit, we kunnen er weer even op teren hoor.

Updates:
De ooievaars zijn uitgevlogen.
Er werd geschoten rond het Markdal in de vroege ochtend, ik denk jagers. Heb het overleefd.
Er werd gebarbecued op PP (huurder), dit ging met ijzeren precisie, maar wat kan je anders verwachten van een vaatchirurg enne……de huisregels gelden uiteraard niet voor deze gewichtige meneer.
Er wordt s’nachts piano gespeeld (huurder), gelukkig niet onverdienstelijk.
Ik ben met kleinkind 1 naar de stad geweest om haar schooltas voor de middelbare school te gaan kopen. Ze gaat naar het TTO-Atheneum (tweetalig onderwijs). We zijn ons tevens flink te buiten gegaan aan chocolade zaligheden (www.chocolatecompany.nl/nl/service/chcobreda/)
Zo, lieve mensen, ik laat het hierbij, ik ga genieten van het mooie weer, Ciao!

Antwerpen en een Reuze Klapper

Nou zeg, wat een kletsnatte week weer, geen lol aan zo. Leve de buienradar, ik heb daardoor toch mijn rondes kunnen lopen gelukkig.
Het waterschap heeft een waterprobleem rigoureus opgelost, chapeau! Zoals jullie weten is het voetpad langs de Mark bij regen altijd een zompige zooi, daar hebben ze een oplossing voor bedacht, nogmaals chapeau, wat een denkvermogen daar, wat een oplossingsgerichte boel daar. Wat hebben ze bedacht?………heel eenvoudig; het pad heet nu: ”Laarzenpad”, er hangt een geseald plaatje nu, dat je het maar weet.
Het uitje van de week vond plaats op zondag; Antwerpen!
Zoals jullie weten, woont mijn broer daar en ………er is een nieuw gebouw dat ik wel heel graag op de foto wilde zetten en…………ja hoor, Kras kwam weer met een hele scherpe aanbieding qua hotel, voor €50 met ontbijtbuffet!
We kunnen uiteraard bij mijn broer overnachten, hij heeft plek genoeg, maar……..we zitten met die slaapapneu van manlief, die toch wel impact heeft op ons. Dus we zeggen vrijheid blijheid, in deze en hebben de hotelkosten er graag voor over. We gaan vroeg op stok en maken wat langere nachten omdat we altijd vaak wakker worden door luid gesnurk en apneus. Voor manlief is het het ergst, hij heeft niet zo’n kwaliteit van slapen en telkens ademnood laat toch wel zijn sporen na helaas. Hij heeft een MRA (Google maar) omdat de CPAP (Google ook maar) de boel alleen maar verslechterde. Helaas, het is nu eenmaal zo en we genieten op onze manier behoorlijk van ons pensioen.
Zondagochtend zoefden we over een best wel drukke snelweg naar Antwerpen, bij de haven zetten we de auto aan de kant en namen de benenwagen, langs een rommelmarkt en langs het water naar het nieuwe haven gebouw. Je ziet het al van verre liggen, het is heel gedurfd, over een prachtig oud pand heeft de architect ‘Zaha Hadid’ een futuristische wolk, boot, diamant gebouwd van glas en staal. Wij vinden het schitterend, een aanwinst voor de stad.

IMG_0825
De dag kon voor ons al niet meer stuk, maar toch hadden we nog een gebouw op het programma gezet. Maar eerst maar even verder naar de Kaai, daar kun je gratis parkeren.
Weer in de benenwagen geklommen en met de Schelde rechts van ons, liepen we naar het paleis van Justitie (architect; Richard Rogers). Onze eerste gedachte was: ‘Efteling’, door de soort van punthoeden, ha ha, de Belgen noemen het de ‘Frietzakskes’.
Wel een apart gebouw, maar je kunt het niet echt goed bekijken vanaf de grond, je hebt een drone ofzo nodig en die heb ik niet, vandaar dat ik een foto van internet geplukt heb, om jullie een beeld van dit gebouw te geven.

DSCN5291
Zo, het culturele stuk zat er op voor vandaag, nu naar de familie, maar….eerst even stevig lunchen, we hadden best wel trek gekregen. We liepen zomaar tegen een pareltje (BizzieLizzie) aan, een echte Belgische Brasserie. We hebben er super lekker gegeten.
We liepen zeer voldaan naar de zaak ( “Kloosterstraat 46” ) van onze ‘schone zuster’, daar moeten jullie beslist eens binnenlopen als je van retrospullen houdt, vooral de lampen vind ik fabelachtig!

Stomtoevallig liepen we ons nichtje met haar kinderen tegen het lijf (zij stonden op het programma voor de volgende dag).
Nadat we heerlijk bijgekletst hadden met onze sister in law, liepen we naar mijn broer in zijn deftige zaak “Akanthos Ancient Art” aan de Oever. Hij zat achter in de winkel met een voorname heer, maar zag kansen en in een zucht en een scheet, creëerde hij een gezellig terras op de stoep voor zijn pand. De voorname heer vond het ook een goed idee, en…… er kwamen nog twee relaties aangewandeld met een fles wijn, dus….kat in het bakkie, supergezellig. Een paar flessen later, strompelden we naar ons hotel, na eerst nog een warme zoete wafel met slagroom, aardbeien, en chocolade verorberd te hebben onderweg.
Het hotel (Hotel Eden) is ons zeer goed bevallen, de bedden zijn subliem, het is er lekker stil, het ligt vlakbij het mooie station in de diamantwijk en het ontbijtbuffet was zo verleidelijk dat we voor 3 dagen hebben ontbeten.
Het mooie station hebben we toch weer bezocht en gefotografeerd, het is met stip het mooiste station ter wereld.

DSCN5353Toch voelden we wel dreiging, overal zou een terrorist kunnen opduiken. Opgelucht dat er niets gebeurd was, liepen we naar de Meir, naar de Lush winkel, we hadden een wenslijst van de kids….geslaagd en…ik ben ook voor de bijl gegaan hoor, zo’n heerlijke producten.
Het was tijd geworden voor mijn nichtje, zij heeft een nieuwe zaak geopend; Dolly’s, je kunt hier terecht voor koffie, taartjes of een vintage jurk, ook kan je op afspraak je haar laten opsteken. Kijk maar eens op haar website, er is van alles mogelijk. http://www.dollys.be De zaak loopt als een trein, zoo leuk. Ook ik, kocht een jurkje, ze kosten maar 20 euro!

We hebben er een aangenaam uurtje doorgebracht, heel knus.
Tja, toen was het tijd voor het grote werk, uit lunchen met broerlief en schone zuster. Ik zat best nog vol van het copieuze ontbijt, maar een tong gleed er nog makkelijk in en wijn lukt altijd. Ondertussen was het weer klereweer, maar wij zaten goed.
Op de valreep nog een afzakkertje bij broerlief, want daarna moesten ze weer aan het werk. Maar…..er ontpopte zich een wel heel spannend aankoopproces met een Amerikaan, hij had wel zin in een deksel van een sarcofaag uit de tijd voor Christus. Het geheel speelde zich telefonisch, vanuit Amerika, af, de man had op een beurs in Brussel (de Baaf) de imposante deksel al likkebaardend bewonderd. De spanning liep op, er MOEST nog een goede fles open en….mijn broer en ik maakten die soldaat en…..de deksel is verkocht! Grote Klasse, Grote Kassa.

DSCN5335
Zo leuk om dit eens meegemaakt te hebben, wel slecht voor de bloeddruk, het gaat over verschrikkelijk veel geld.
Veel later dan gedacht reden we PP op en liepen onze geliefde casa in. Wat een geweldig mooie, warme en gezellige dagen hebben we weer in the pocket.
Nu weer back in reality en….druk druk…met van alles en nog wat en…..wachten op mooi weer. En….de babyooievaren doen nu echte vliegoefeningen in de zin van een halve meter omhoog en weer neer in het nest.

Ik laat het er voor nu even bij, Ciao!