Een uitdaging in de mist

De herfstvakantie is voorbij in het Brabantse land, het was een schitterende week en….. ik maakte twee mooie wandelingen met kleinkind1, wat een bofkont ben ik.

Ze wilde graag een shoot in het bos en een in het Markdal en daar was ik uiteraard meteen voor te porren. 

Gelijk op de eerste vakantiedag gingen we in de middag, al het bos in, het was prachtig weer, het zonnetje scheen uitbundig, de blaadjes waren al mooi verkleurd en mijn kleinkind had haar nieuwe outfit aan die we samen in de stad hadden aangeschaft.

Alle voortekenen wezen op succes en dat werd het ook, een groot succes. 

Het was wel enorm druk in het bos, dus helemaal los konden we niet gaan, te veel pottenkijkers.

Ik heb de vele foto’s dubbel bewerkt, in kleur voor mijn kleinkind en zwart/wit voor deze dame, ik blijf dat het mooist vinden voor een portret, mits de kleur geen toegevoegde waarde heeft.

Een paar dagen later hadden we de shoot in het Markdal gepland, nu vertrokken we in verband met de te verwachtte drukte al om half acht in de ochtend, we wilden de zonsopgang ook meepikken.

Het liep echter weer anders, het was extreem mistig, de zon hebben we niet gezien, het werd een uitdaging voor ons beiden en de president. 

Gelukkig was het niet koud, dat was wel prettig omdat mijn kleinkind er een rokjesdag van had gemaakt en…er waren geen pottenkijkers dit keer, dus we konden behoorlijk los gaan.

Ook deze foto’s zijn beeldschoon, al zeg ik het zelf. 

Het lijkt wel of er een waasje op de beelden ligt, maar dat is dus de mist.

We zijn het markdal doorgelopen tot Ulvenhout en daarna besloten we om ook de Bouvigne tuinen met een bezoek te vereren.

Wat een plezier hebben we gehad, wat een goede gesprekken en wat voelden we ons rijk in de mooie natuur. 

Maar ook…wat waren we blij toen we na twee en een half uur weer lekker het vocht van ons af konden schudden.

Ik heb voor dagen ‘werk’ weer, heerlijk.

Ook had ik een zeer bijzondere ontmoeting deze week en wel met een ‘wereldvrouw’.

Op Facebook ben ik lid van de groep ‘wereldvrouwen’, een netwerk van Nederlandse vrouwen verspreid over de hele wereld, vrouwen die in het buitenland wonen/werken en vrouwen die reizen. We zijn een geweldige groep, nooit een onvertogen woord en als er hulp geboden kan worden met raad en daad , staan we voor elkaar klaar. 

In verband met onze lange overwintering dit jaar, had ik een oproepje geplaatst of er wereldvrouwen te vinden waren in Calpe, leuk voor een gesprek, een activiteit, wat gezelligheid en/of een bakkie/borreltje.

En warempel, er meldden zich vrouwen, zooo leuk. 

We zullen elkaar gaan zien daar en kijken wel of het klikt enzo. 

Heerlijk toch om een paar vriendinnen te hebben in het Spaanse land.  

Gelukkig hebben we vorig jaar al een paar leuke vriendschappen opgebouwd.

Één wereldvrouw die zich meldde, woont in Nederland, is bereisd en…gaat overwinteren in de buurt van Calpe en….is ook fotograaf!!!!!!

Schot in de roos en we besloten om elkaar alvast in Breda te ontmoeten.

Het klikte meteen, een vrouw met humor, geen kapsones en een passie voor natuur en fotografie uiteraard. 

We hebben lekker door Breda gescharreld, veel gekletst en samen onder het genot van een hapje en een drankje op een zonovergoten terras op de Grote Markt gezeten. 

We verheugen ons zeer om samen (manlief zal vast ook wel eens van de partij zijn) Calpe en omgeving op de plaat te gaan zetten.

En nu…..doet de herfst echt zijn intrede, we zullen er aan moeten geloven. 

Wel leuk het schemeruurtje met kaarsjes, maar dat is dan ook wel alles. 

Gelukkig gaan we over een dikke twee maanden het voorjaar alweer tegenmoet. 

Ciao. 

  

Waar bent u van?

De kreeft zwom erin, zoooo lekker. 

Het was een gezellige en gastronomische avond met de kids en dan voel je je rijk, kan ik jullie vertellen. Dankjewel lieve kids. 

Deze week heb ik veel aandacht kunnen besteden aan het bewerken van foto’s, ik had er zoveel, maar eindelijk kan ik zeggen dat ik een geslaagde inhaalslag heb geleverd.  Continue reading Waar bent u van?

En dan……. ben je ineens overgeleverd aan de goden

Pffff, eindelijk verkoeling, ik was er hard aan toe. 

Alle tropische dagen heb ik redelijk kunnen verdragen, maar met 38 graden, werd het me toch te veel. Ik heb geleden, plat op de bank en s’nachts was het ronduit bagger, ik kreeg er zelfs hartkloppingen van, best wel eng.

We hebben niets ondernomen deze dagen, behalve het verzorgen van de poezen bij de kids. Dat was al een hele onderneming, lopend door de woestijn, naar hun huis. Gelukkig houden de beesten moedig stand.

Continue reading En dan……. ben je ineens overgeleverd aan de goden

Ik trek niet meer aan een dood paard

We hebben een rustig weekje achter de rug, dus tijd zat om een paar dingen wat extra aandacht te geven. 

Zo heb ik mijn foto’s in Lightroom van trefwoorden voorzien zodat ik perfect kan filteren. Ik filter bijvoorbeeld op ‘architectuur’, ‘kleur’, ‘Spanje’ et voilà,…kleurige Spaanse architectuur wordt gepresenteerd op mijn Mac. Heel handig. 

Manlief is begonnen met ‘ontspullen’ en dat is heel wat voor een man die niets kan weggooien en hij lijkt het nog leuk te vinden ook. Ik zou zeggen: “doorgaan”. Continue reading Ik trek niet meer aan een dood paard

Je hebt een opblaaspop en……..

Qua natuurschoon is er momenteel weinig te melden over het Markdal, maar wat wel heel bijzonder begint te worden is het feit dat er vriendschappen ontstaan tussen een fervente kernploeg, wandelende, oude knakkers.
We houden elkaar in de gaten, we informeren naar het wel en wee en we delen tips uit.
Ik kan zeker zo’n 7 mensen noemen die ik dagelijks tegenkom. Ik weet waar ze wonen, van sommigen heb ik een emailadres en ik ben op de hoogte van hun gezinnen.
Ik heb al eens geschreven over de dame die ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ik noem haar ‘de vrouw met het kleine hondje’. Nu ligt haar man in het ziekenhuis met een geklapte long en een longembolie, hij is 89 jaar. de dame heeft de kerst alleen thuis doorgebracht en heeft haar hele zilveren bestek gepoetst en opgeborgen voor het nageslacht. Vandaag kon ze me melden dat ze weer hoop heeft dat ze haar man nog niet hoeft af te geven.
En dan is er de dame die ons aan het mooie appartement in Calpe heeft geholpen. Zij vertrekken donderdag (met de auto) naar Calpe, we zullen elkaar daar nog gaan ontmoeten. Met de Kerst, liep ze bij hoge uitzondering haar ronde met haar man. Deze offreerde me een cent die hij net had gevonden, het gaat me geluk brengen zei hij. Ik ga het muntje koesteren. De dame heet Manja.
De volgende keer beschrijf ik mijn Markdalvrienden verder.

Ik moest afgelopen week iemand uit de dagbehandeling van het ziekenhuis, gaan bevrijden, alleen mocht hij er niet uit. Ik was nog nooit op die afdeling geweest en belandde bij de acute hulp. Wat een bedrijvigheid kon ik daar constateren en wat een ellende. Maar wat mij enorm verbaasde was het feit dat er vele schitterende, mooi ingelijste foto’s aan de muren hingen. Zooo jammer dat er waarschijnlijk niemand van geniet. Bij de dagbehandeling (een gang eerder) hingen ze ook en ook daar ziet niemand ze echt, daarom heb ik samen met mijn bevrijdde, nog enigszins gedrogeerde patiënt, er eens goed bij stil gestaan, doodzonde dat ze niet in de openbare ruimtes hangen.
De patiënt maakt het overigens goed.

Gelukkig is de temperatuur te pruimen, hopelijk blijft het nog zo tot ons vertrek over 3 weken, na ons de zondvloed, best wel egoïstisch he?
De Kerstdagen zijn geslaagd te noemen, veel lekker eten, veel familie, leuke spelletjes, oa met een opblaaspop https://www.bol.com/nl/p/who-s-the-dude-partyspel/9200000075593346/?Referrer=ADVNLGOO002027-G-33818896262-S-551003067312-9200000075593346&gclid=EAIaIQobChMImZig6fqp2AIV7RDTCh00DAeJEAQYASABEgJQ6_D_BwE , een grappige dwerghamster op tafel tijdens een van de diners, die me nog even gemeen wist te bijten, goede wijnen, een blije oude dame en een spannend boek.
Dit jaar zijn er buiten mijn hamsterbeet, geen gewonden gevallen tijdens de hilarische spelletjes, hoera, alhoewel, de opblaaspop had het bijna begeven.
Wat ik speciaal even wil vermelden is, dat ideale schoonzoon een super lekker kerstdiner heeft verzorgd. Hij legde de lat meteen flink hoog en kocht levende kreeften, die hij nog moest vermoorden. Wat een held, wij waren slechts laffe eters, het was heerlijk overigens.
Kleinkind 1 had de amuses verzorgd, ik heb me verbaasd over haar kundigheid en het was oh zo lekker.
Het is weer voorbij nu, ik ben al een kilo zwaarder, nu op naar 2 verjaardagen en oud op nieuw.

  

Daar wij in het donker naar huis moesten lopen na de diverse uitspattingen, moesten we jammergenoeg constateren dat de neuropathie van manlief flink progressief is, gelukkig had hij zijn stok bij zich, anders had hij het niet gered. Volgend jaar nemen we gewoon een taxi voor die 300 meter.
Voor alle mensen die ons kaarten gestuurd hebben; wij doen er per direct niet meer aan, ik spreek jullie alle goeds toe vanaf mijn blog.
Dus bij deze: Lieve familie, vrienden en volgers, wij wensen jullie een goede roetsj naar 2018 en een mooi, gezond, tevreden en leuk jaar toe en tot ziens. Ciao.

Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Met een bezemsteel moet het lukken, toch?

Bijna heb ik ons gezin in ‘studio Ciao’ gehad, zoonlief, kleinkind2 en ikzelf ‘moeten’ nog.
De eerste 2 zijn nog wat schuchter en ik ben nogal lastig, want ik moet wel een selfie van hoge kwaliteit gaan maken he?, ik heb al heel wat mislukkingen moeten verwijderen.
Het probleem is het scherpstellen op ‘niets’, want ik zit nog niet.
Nu had ik me zo bedacht dat ik scherp stel op een bezemsteel, de zelfontspanner zet op 10 seconden, een spurt maak naar mijn plek, de bezem weg keil, en mijn supermodel gezicht opzet en….click. Na 30 sprinten was ik bekaf en geen foto kon er mee door.
Afzien van een selfie, is geen optie, ik ploeg voort.
Ondertussen probeer ik andere dingen uit, zo kwam ik bij het opruimen, een best wel fotogeniek ‘caravan’ attribuut tegen. Snel wat natte blaadjes uit de tuin gehaald en opgehangen.
Kind kan de was doen, toch?


Het Markdal is saai op het moment, zeker wat fotograferen betreft, vanmorgen in de mist toch maar weer eens de president meegenomen, maar echt blij ben ik niet met zijn werk., wordt ik nou zo kritisch, of zijn de foto’s gewoon mislukt?
De schaatsvereniging bereidt zich voor op een schaatsseizoen, zal het dit jaar gaan lukken?

 
Manlief is nog steeds niet zijn stoere ouwe zelf, hij zit wat meer binnen.
Ondanks onze griep, zijn we toch maar de griepprik gaan halen.
Manlief heeft nergens last van, maar ik heb een pijnlijke arm, zo wordt de misere wat in evenwicht gebracht en hebben we samen wat te klagen. Lekker stel zijn we.
Het wordt tijd dat we onze koffers pakken en naar Spanje verkassen, daar is meer licht, warmte en reuring.
Gelukkig is het over 7 weken zover.
Eerst maar eens de feest/verjaardagen doorleven, we zijn van plan er eens flink van te genieten, maar wel met onze verwachtingen op nul, uiteraard hangen we ook zelf wat slingers op.
De Decembermaand is gestart, het gefeest gaat bijna beginnen.
De ‘Sint’ cadeautjes zijn in huis en het brein bereidt zich voor op de rijmen, slijmen, lijmen…..?
De oude dame krijgt een lading pakjes van ons, we hebben het idee dat ze als een kind zo blij zal zijn met het ‘uitpakken’ en de cadeautjes uiteraard, en de volgende dag, als ze wakker wordt en de reeds uitgepakte cadeautjes naast haar bed ziet liggen, is ze vast weer blij verrast.
Onze woonkamer is nog steeds een studio, eigenlijk best wel gezellig, zeker met de 3 piepkleine kerstboompjes van de Hema. Maar……vóór de kerst, wordt de boel even opgeborgen hoor.


Inmiddels heb ik een selfie gemaakt, die er mee doorkan en nog wel redelijk scherp, dankzij de bezem. (Zie Studio Ciao)
En…er hangen al weer wat foto’s in de keuken, niet helemaal naar onze zin, maar gezien onze kwalen is het toch wel een prestatie nietwaar.
Stel je voor, manlief die met boor zijn evenwicht moet proberen te behouden, ga er maar aan staan.
En of we het leuk vinden of niet, de winter is in het land. Gelukkig heb ik bij de Lidl een lading thermo ondergoed ingeslagen en ik heb zelfs speciale warme fotografie handschoenen, het is nu zaak om het nog 7 weken vol te houden en dan houden wij de winter voor gezien.
Ik wens jullie allen een gezellige ‘Sint’. Ciao.

Oude Liefde

Nu met manlief terug in de tijd, naar de plek waar we eind jaren zestig in kattenzwijm vielen voor elkaar.
In Oirsbeek had ik hem leren kennen, mijn zus had verkering met zijn broer. En van het een, kwam het ander, want…….ik woonde op kamers in Maastricht en dat betekende vrijheid voor ons allen.
Zo is het gekomen,……….nu een ‘oude liefde’, dus.
Mijn zus zaliger, heeft overigens de verkering met de broer van manlief de avond voor onze verloving (ja, dat deden we toen nog), verbroken.
Manlief kwam uit een stijf nest en genoot enorm van de vrijheden in Maastricht, we hebben er flink huisgehouden hoor, wat een tijden.
Dus afgelopen zaterdag, werd Maastricht ons doelwit.
We wilden naar een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum en…. ik had een kunsthuis ontdekt waar we graag even wilden loeren.
En…..we wilden het beroemde Maastrichtse ‘zure vlees’ (zoervleis), weer eens gaan nuttigen.
We hebben alle doelen behaald.
De tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum was zeer de moeite waard, de wandeling erheen ook, altijd leuk om langs de Maas te lopen.

Bonnefanten Museum

 
Via mijn oude straat, natuurlijk, liepen we daarna naar het kunsthuis, Marres in de Capucijnerstraat. De tentoonstelling daar was ook heel indrukwekkend, maar we begrepen het pas echt na de folder gelezen te hebben.
http://www.marres.org/en/home-en/
Na al het moois, waren we toe aan het vleis, dus op naar Pieke Potloed, een echte Maastrichtse bistro, en beslist een aanrader. Ga in het voorgedeelte zitten, die serre is niet echt knus. De kaart is heel uitgebreid, en….het eten is typisch Maastrichts.
http://www.piekepotloed.nl
We voelden ons er echt thuis, dus het was genieten daar.
De nagerechten vielen ons tegen, allemaal toestanden met ijs, wij wilden vlaai of taart. Dus…….even verderop nuttigden we een heerlijk stuk kersenvlaai met slagroom, Hmmmm, de perfecte afsluiter voor dit hele leuke dagje Maastricht.
En manlief is ook nog eens een warme trui rijker, hij had het koud, hij was nog niet appie de kikker.
Hij doet het nog steeds rustigjes aan, hangend in de trui.


Ik heb weer veel spulletjes verkocht, dus…….nu heb ik ook een achtergrondsysteem en doek kunnen aanschaffen.
Studio Ciao gaat bijna open, ik heb al wat mensen in de wacht staan die door mij geportretteerd willen worden. Kan niet wachten.
Gelukkig was Maastricht een uitdager voor straatfotografie en ook liet het Markdal zich van een zeer bijzondere kant zien, gehuld in mist, wolken en ijs, met de opkomende zon, echt magistraal. Ik ben een bofkont.


Ik amuseer me kostelijk met de president, hij heeft zich uit de naad gewerkt met het perfectionaliseren van ‘Kim Feenstra’s’, dit met hulp van de ‘Corsicaan’ (bovenbuurman). We hebben er uren ingestoken om de juiste instellingen te vinden en opeens hadden we resultaat.
We gingen compleet uit ons dak. Nu wil ik zeer spoedig mijn nieuwe vaardigheden gebruiken om de perfecte ‘Kim’ te maken van mijn muze, kleinkind1.

Kim
Me, made by myself

 

Even weer ‘Kind’ zijn

Lieve mensen, deze dame voelt zich herboren, eindelijk is ze weer de oude actieve tante.
Als ik terugkijk, ben ik vanaf die rotkuch en de dip al aan het sukkelen geweest, zelfs in Lissabon nog.
Toen kwam die griep erover heen, wat een malaise.
Maar nu voel ik me weer kip.
Ik loop weer vrolijk door mijn geliefde Markdal, echter wel met beveiliging.
Ja, als vrouw alleen, in een buitengebied en in de donkerte, ben je je leven niet meer veilig. Dus ik loop met ‘licht’ en…ik heb een schattig spuitflesje rode verf bij me.
Als een engerd me wil pakken, dan spuit ik in zijn gezicht, hij krijgt dan een schuimende, zwellende laag rode smurrie op zich, gaat wrijven en ik kan proberen weg te komen. Die verf gaat er overigens de eerste dagen niet af.
Manlief is nog niet geheel de oude, hij doet het even rustigjes aan, dus……. ik ben een dagje met mijn ‘vrijgezellige,/gepensioneerde’ broer, op stap geweest. Hij wilde een nostalgische tour maken via Den Haag naar Scheveningen en terug.
Jullie weten dat wij ‘Haagse Roots’ hebben he? Al woonden wij in Limburg, onze ouders waren volop ‘’Haags’ en de rest van de familie ook, dus…..je kon ons er regelmatig vinden.
We ontmoetten elkaar bij de Starbucks op het Hollands Spoor en namen daar onze geliefde tram 11, naar Scheveningen haven. Het was genieten om al die vertrouwde straten weer te doorkruisen.
Het weer was ronduit pet, dus op de boulevard in Scheveningen moesten we echt even slikken en doorbijten. Maar wat leuk, om alles weer te zien, alhoewel het een en ander behoorlijk opgeleukt is. Maar de herkenning was er nog hoor. We liepen nog even de Keizerstraat in, daar kochten we tijdens de vakanties elke dag voor 1 gulden, een zakje friet, een kroketje en een chocomelk. We kwamen gewoon even in badkleding van het strand af. Onze ouders zaten steevast in strandpaviljoen Peverelli en vonden het wel zo rustig en voordelig om ons buiten de strandtent te laten lunchen en wij vonden het oh zo volwassen en lekker.
De snackbar konden we niet meer vinden, dus terug naar de boulevard en de wind. In de verte zag ik bij de pier een enorm reuzenrad, en voor de gein zei ik tegen mijn broer dat hij wel een rondje mocht hoor. Mijn broer nam het serieus, hij wilde oh zo graag. Ik niet dus, ik hou helemaal niet van dat soort vertier. Maar……hij heeft me over de streep getrokken, hij zou me trakteren, tja, toen kon ik niet weigeren, dit was een serieuze aangelegenheid voor hem.
Gelukkig waren de cabines geheel gesloten en……..er zat verwarming in! Heel relaxed en warm hebben we langzaam 4 rondes mogen maken, soms zoefde de wind om onze gondel en slingerden we ietwat, maar….het was leuk, echt!
Manlief geloofde zijn oren niet dat ik dit gedaan had uit liefde voor mijn broer en het nog leuk gevonden had ook.
Vanaf de pier liepen we naar een tram die ons regelrecht naar hartje Den Haag bracht. We hadden behoorlijke trek inmiddels en waren ook toe aan een verwarmende, alcoholische versnapering. Broerlief had het lumineuze idee om naar ‘Bodega de Posthoorn’ te gaan, daar aten we vroeger vaker met de oude oude dame. Ik moet zeggen, een goed plan en we hebben er lekker gegeten en gedronken in een sfeer van ‘vroeger’. Simon Carmiggelt heeft ons de hele sessie vanaf de muur, zwijgend gadegeslagen, wat zal de man in de hemel over ons te schrijven hebben? Heel wat denk ik.
De fotografie, heeft tijdens mijn malaise niet geleden hoor, ik ben blijven klikken.
Er was ook nog een Photowalk waar ik me geruime tijd van tevoren voor had ingeschreven, die moest en zou ik ‘doen’.
We mochten fotograferen in een oud Bredaas monument, te weten, een voormalig TBC sanatorium, de ‘Klokkenberg’ genaamd, prachtig gelegen in, jawel, het Markdal.
Alle ruimtes waren voor ons selecte fotografie clubje opengesteld, maar we moesten wel een papier ondertekenen, dat we op eigen risico de boel zouden betreden. Het was dus uitkijken geblazen, de boel was vervallen, er was gesloopt en er lag veel zooi. Het was supergaaf, een walhalla voor de President, dit keer mocht hij ook nog op statief, het moest wel, helaas, te donker. Het blijft een onding dat statief, je bent niet zo wendbaar.
Maar het was heel leerzaam voor deze gulzige dame.
Omdat ik op Marktplaats toch het een en ander heb weten te verkopen, heeft manlief twee super studiolampen voor me besteld, het wordt serieus nu! Ik moet aan de slag, vooral omdat onze lege witte muren schreeuwen om gave portretten……
Vandaag kregen we bericht van onze verzekering……..de reparatie van het horloge van manlief wordt op €35 na, helemaal vergoed! Grote blij!