Gaat Ciao stoppen met haar blog?…..

Wisten jullie dat er een nieuwe wet in werking is getreden en dat die door ‘Europa” is bedacht?

Nu verzint ‘Europa’ wel meer en ik volg het niet allemaal, ik denk vaak:’het zal wel’.

Maar dit keer raakte het me persoonlijk en jullie ook.

Wat is het geval; sinds 25 mei 2018 is de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) van toepassing. Aanvankelijk dacht ik dat het alleen bedrijven en instellingen etc aanging. Maar bij nader inzien werd het me duidelijk dat ook yvonneciao.nl maatregelingen moest gaan nemen, ik moest een privacyverklaring plaatsen op mijn blog en ik moest een verwerkers verklaring afsluiten met mijn host.

Het klinkt eenvoudig, maar voor mij was het een regelrechte ramp! Nou moeten jullie weten, dat ik deze site helemaal in mijn uppie, als volkomen leek, heb gebouwd, met behulp van google en youtube. Voor yvonneciao.nl de lucht in kon gaan, wilde ik nog wat onvolkomenheden wegwerken en daarbij kreeg ik hulp van een student ICT, die had ik gevonden op marktplaats. 

Ik keek goed wat hij deed, schreef wat dingen op en binnen het uur was mijn blog online.

Mijn domeinnaam had ik van tevoren gekocht van hostnet, zij zijn dus, tegen maandelijkse betaling, mijn host en wat dat precies allemaal inhoudt, geen idee, maar technische hulp geven ze niet in ieder geval.

Je ziet, ik snap er eigenlijk niets van, maar ik had er een gerust gevoel over en had voor eventuele problemen die student achter de hand, dacht ik. 

Nu had ik die knul dus nodig en wat bleek?, hij is van de aardbodem verdwenen, grrrr.

Ik was ten einde raad en ging op zoek naar hulp aan huis, op marktplaats, in een facebookgroep en in de wijkapp.

Niets en niemand die me kon helpen en ik besloot ten einde raad maar te stoppen met mijn blog, maar oh wat deed het zeer. 

Het zat me niet lekker, ik sprak mezelf moed toe en ging aan de slag met een privacy verklaring in Jip en Janneke taal te schrijven en dat is me na een paar terror dagen gelukt, hoera.

Maar hoe plaats je die nou in een linkje op je blog? Ik had werkelijk geen idee en het resulteerde in slapeloze nachten en dagen lang achter de mac, op zoek naar antwoorden en/of hulp.

Uiteindelijk is het me met hulp van youtube gelukt, maar vraag me niet hoe, na vele probeersels en mislukkingen stond ie er opeens. Je ziet het linkje in het blok boven aan, dat kun je veilig aanklikken (nu helemaal, haha), de verklaring verschijnt in het klein, maar als je er nog eens op klikt, kun je het nog lezen ook. 

En toen….kwam er hulp, of eigenlijk moet hij nog komen, ene M……… komt me, via de wijkapp, helpen met dingen waar ik tegen aanloop. Zo fijn om nu iemand te hebben waar ik op terug kan vallen, want deze prikkende brein dagen waren niet leuk.

Tja en toen moest ik nog die verwerkers verklaring afsluiten daar snapte ik ook geen hol van, ik heb hem naar eer en geweten zo goed mogelijk ingevuld, meer kan ik niet doen. Pfffff, wat een enerverende week, maar ik ben ‘Europa proof”.

Mochten er lezers zijn, die verstand hebben van WP en/of er mee werken, mail me alsjeblieft, samen staan we sterk.

Mijn fotoproject, de ‘Markanten’, wordt nog steeds leuk ontvangen, ik heb nog geen weigeraars gehad en heb al 6 toppertjes en heb nog 4 lopers op mijn verlanglijstje. Ik kom ook nog leuke rennende mensen tegen, zal ik die ook nog eens tot stoppen durven te manen?

Over toppertjes gesproken, pa en ma ooievaar, hebben 3 kinderen op de wereld gezet en druk dat ze het hebben. Heel leuk om te zien, weer leven in de brouwerij.

Tot slot, nog wat toppers, het hockeyteam van kleinkind2 heeft gewonnen en laat ik er nou net zijn om te fotograferen, hoeraaa! Ciao

 

Je hebt een opblaaspop en……..

Qua natuurschoon is er momenteel weinig te melden over het Markdal, maar wat wel heel bijzonder begint te worden is het feit dat er vriendschappen ontstaan tussen een fervente kernploeg, wandelende, oude knakkers.
We houden elkaar in de gaten, we informeren naar het wel en wee en we delen tips uit.
Ik kan zeker zo’n 7 mensen noemen die ik dagelijks tegenkom. Ik weet waar ze wonen, van sommigen heb ik een emailadres en ik ben op de hoogte van hun gezinnen.
Ik heb al eens geschreven over de dame die ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ik noem haar ‘de vrouw met het kleine hondje’. Nu ligt haar man in het ziekenhuis met een geklapte long en een longembolie, hij is 89 jaar. de dame heeft de kerst alleen thuis doorgebracht en heeft haar hele zilveren bestek gepoetst en opgeborgen voor het nageslacht. Vandaag kon ze me melden dat ze weer hoop heeft dat ze haar man nog niet hoeft af te geven.
En dan is er de dame die ons aan het mooie appartement in Calpe heeft geholpen. Zij vertrekken donderdag (met de auto) naar Calpe, we zullen elkaar daar nog gaan ontmoeten. Met de Kerst, liep ze bij hoge uitzondering haar ronde met haar man. Deze offreerde me een cent die hij net had gevonden, het gaat me geluk brengen zei hij. Ik ga het muntje koesteren. De dame heet Manja.
De volgende keer beschrijf ik mijn Markdalvrienden verder.

Ik moest afgelopen week iemand uit de dagbehandeling van het ziekenhuis, gaan bevrijden, alleen mocht hij er niet uit. Ik was nog nooit op die afdeling geweest en belandde bij de acute hulp. Wat een bedrijvigheid kon ik daar constateren en wat een ellende. Maar wat mij enorm verbaasde was het feit dat er vele schitterende, mooi ingelijste foto’s aan de muren hingen. Zooo jammer dat er waarschijnlijk niemand van geniet. Bij de dagbehandeling (een gang eerder) hingen ze ook en ook daar ziet niemand ze echt, daarom heb ik samen met mijn bevrijdde, nog enigszins gedrogeerde patiënt, er eens goed bij stil gestaan, doodzonde dat ze niet in de openbare ruimtes hangen.
De patiënt maakt het overigens goed.

Gelukkig is de temperatuur te pruimen, hopelijk blijft het nog zo tot ons vertrek over 3 weken, na ons de zondvloed, best wel egoïstisch he?
De Kerstdagen zijn geslaagd te noemen, veel lekker eten, veel familie, leuke spelletjes, oa met een opblaaspop https://www.bol.com/nl/p/who-s-the-dude-partyspel/9200000075593346/?Referrer=ADVNLGOO002027-G-33818896262-S-551003067312-9200000075593346&gclid=EAIaIQobChMImZig6fqp2AIV7RDTCh00DAeJEAQYASABEgJQ6_D_BwE , een grappige dwerghamster op tafel tijdens een van de diners, die me nog even gemeen wist te bijten, goede wijnen, een blije oude dame en een spannend boek.
Dit jaar zijn er buiten mijn hamsterbeet, geen gewonden gevallen tijdens de hilarische spelletjes, hoera, alhoewel, de opblaaspop had het bijna begeven.
Wat ik speciaal even wil vermelden is, dat ideale schoonzoon een super lekker kerstdiner heeft verzorgd. Hij legde de lat meteen flink hoog en kocht levende kreeften, die hij nog moest vermoorden. Wat een held, wij waren slechts laffe eters, het was heerlijk overigens.
Kleinkind 1 had de amuses verzorgd, ik heb me verbaasd over haar kundigheid en het was oh zo lekker.
Het is weer voorbij nu, ik ben al een kilo zwaarder, nu op naar 2 verjaardagen en oud op nieuw.

  

Daar wij in het donker naar huis moesten lopen na de diverse uitspattingen, moesten we jammergenoeg constateren dat de neuropathie van manlief flink progressief is, gelukkig had hij zijn stok bij zich, anders had hij het niet gered. Volgend jaar nemen we gewoon een taxi voor die 300 meter.
Voor alle mensen die ons kaarten gestuurd hebben; wij doen er per direct niet meer aan, ik spreek jullie alle goeds toe vanaf mijn blog.
Dus bij deze: Lieve familie, vrienden en volgers, wij wensen jullie een goede roetsj naar 2018 en een mooi, gezond, tevreden en leuk jaar toe en tot ziens. Ciao.

Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Met een bezemsteel moet het lukken, toch?

Bijna heb ik ons gezin in ‘studio Ciao’ gehad, zoonlief, kleinkind2 en ikzelf ‘moeten’ nog.
De eerste 2 zijn nog wat schuchter en ik ben nogal lastig, want ik moet wel een selfie van hoge kwaliteit gaan maken he?, ik heb al heel wat mislukkingen moeten verwijderen.
Het probleem is het scherpstellen op ‘niets’, want ik zit nog niet.
Nu had ik me zo bedacht dat ik scherp stel op een bezemsteel, de zelfontspanner zet op 10 seconden, een spurt maak naar mijn plek, de bezem weg keil, en mijn supermodel gezicht opzet en….click. Na 30 sprinten was ik bekaf en geen foto kon er mee door.
Afzien van een selfie, is geen optie, ik ploeg voort.
Ondertussen probeer ik andere dingen uit, zo kwam ik bij het opruimen, een best wel fotogeniek ‘caravan’ attribuut tegen. Snel wat natte blaadjes uit de tuin gehaald en opgehangen.
Kind kan de was doen, toch?


Het Markdal is saai op het moment, zeker wat fotograferen betreft, vanmorgen in de mist toch maar weer eens de president meegenomen, maar echt blij ben ik niet met zijn werk., wordt ik nou zo kritisch, of zijn de foto’s gewoon mislukt?
De schaatsvereniging bereidt zich voor op een schaatsseizoen, zal het dit jaar gaan lukken?

 
Manlief is nog steeds niet zijn stoere ouwe zelf, hij zit wat meer binnen.
Ondanks onze griep, zijn we toch maar de griepprik gaan halen.
Manlief heeft nergens last van, maar ik heb een pijnlijke arm, zo wordt de misere wat in evenwicht gebracht en hebben we samen wat te klagen. Lekker stel zijn we.
Het wordt tijd dat we onze koffers pakken en naar Spanje verkassen, daar is meer licht, warmte en reuring.
Gelukkig is het over 7 weken zover.
Eerst maar eens de feest/verjaardagen doorleven, we zijn van plan er eens flink van te genieten, maar wel met onze verwachtingen op nul, uiteraard hangen we ook zelf wat slingers op.
De Decembermaand is gestart, het gefeest gaat bijna beginnen.
De ‘Sint’ cadeautjes zijn in huis en het brein bereidt zich voor op de rijmen, slijmen, lijmen…..?
De oude dame krijgt een lading pakjes van ons, we hebben het idee dat ze als een kind zo blij zal zijn met het ‘uitpakken’ en de cadeautjes uiteraard, en de volgende dag, als ze wakker wordt en de reeds uitgepakte cadeautjes naast haar bed ziet liggen, is ze vast weer blij verrast.
Onze woonkamer is nog steeds een studio, eigenlijk best wel gezellig, zeker met de 3 piepkleine kerstboompjes van de Hema. Maar……vóór de kerst, wordt de boel even opgeborgen hoor.


Inmiddels heb ik een selfie gemaakt, die er mee doorkan en nog wel redelijk scherp, dankzij de bezem. (Zie Studio Ciao)
En…er hangen al weer wat foto’s in de keuken, niet helemaal naar onze zin, maar gezien onze kwalen is het toch wel een prestatie nietwaar.
Stel je voor, manlief die met boor zijn evenwicht moet proberen te behouden, ga er maar aan staan.
En of we het leuk vinden of niet, de winter is in het land. Gelukkig heb ik bij de Lidl een lading thermo ondergoed ingeslagen en ik heb zelfs speciale warme fotografie handschoenen, het is nu zaak om het nog 7 weken vol te houden en dan houden wij de winter voor gezien.
Ik wens jullie allen een gezellige ‘Sint’. Ciao.

Oude Liefde

Nu met manlief terug in de tijd, naar de plek waar we eind jaren zestig in kattenzwijm vielen voor elkaar.
In Oirsbeek had ik hem leren kennen, mijn zus had verkering met zijn broer. En van het een, kwam het ander, want…….ik woonde op kamers in Maastricht en dat betekende vrijheid voor ons allen.
Zo is het gekomen,……….nu een ‘oude liefde’, dus.
Mijn zus zaliger, heeft overigens de verkering met de broer van manlief de avond voor onze verloving (ja, dat deden we toen nog), verbroken.
Manlief kwam uit een stijf nest en genoot enorm van de vrijheden in Maastricht, we hebben er flink huisgehouden hoor, wat een tijden.
Dus afgelopen zaterdag, werd Maastricht ons doelwit.
We wilden naar een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum en…. ik had een kunsthuis ontdekt waar we graag even wilden loeren.
En…..we wilden het beroemde Maastrichtse ‘zure vlees’ (zoervleis), weer eens gaan nuttigen.
We hebben alle doelen behaald.
De tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum was zeer de moeite waard, de wandeling erheen ook, altijd leuk om langs de Maas te lopen.

Bonnefanten Museum

 
Via mijn oude straat, natuurlijk, liepen we daarna naar het kunsthuis, Marres in de Capucijnerstraat. De tentoonstelling daar was ook heel indrukwekkend, maar we begrepen het pas echt na de folder gelezen te hebben.
http://www.marres.org/en/home-en/
Na al het moois, waren we toe aan het vleis, dus op naar Pieke Potloed, een echte Maastrichtse bistro, en beslist een aanrader. Ga in het voorgedeelte zitten, die serre is niet echt knus. De kaart is heel uitgebreid, en….het eten is typisch Maastrichts.
http://www.piekepotloed.nl
We voelden ons er echt thuis, dus het was genieten daar.
De nagerechten vielen ons tegen, allemaal toestanden met ijs, wij wilden vlaai of taart. Dus…….even verderop nuttigden we een heerlijk stuk kersenvlaai met slagroom, Hmmmm, de perfecte afsluiter voor dit hele leuke dagje Maastricht.
En manlief is ook nog eens een warme trui rijker, hij had het koud, hij was nog niet appie de kikker.
Hij doet het nog steeds rustigjes aan, hangend in de trui.


Ik heb weer veel spulletjes verkocht, dus…….nu heb ik ook een achtergrondsysteem en doek kunnen aanschaffen.
Studio Ciao gaat bijna open, ik heb al wat mensen in de wacht staan die door mij geportretteerd willen worden. Kan niet wachten.
Gelukkig was Maastricht een uitdager voor straatfotografie en ook liet het Markdal zich van een zeer bijzondere kant zien, gehuld in mist, wolken en ijs, met de opkomende zon, echt magistraal. Ik ben een bofkont.


Ik amuseer me kostelijk met de president, hij heeft zich uit de naad gewerkt met het perfectionaliseren van ‘Kim Feenstra’s’, dit met hulp van de ‘Corsicaan’ (bovenbuurman). We hebben er uren ingestoken om de juiste instellingen te vinden en opeens hadden we resultaat.
We gingen compleet uit ons dak. Nu wil ik zeer spoedig mijn nieuwe vaardigheden gebruiken om de perfecte ‘Kim’ te maken van mijn muze, kleinkind1.

Kim
Me, made by myself

 

Even weer ‘Kind’ zijn

Lieve mensen, deze dame voelt zich herboren, eindelijk is ze weer de oude actieve tante.
Als ik terugkijk, ben ik vanaf die rotkuch en de dip al aan het sukkelen geweest, zelfs in Lissabon nog.
Toen kwam die griep erover heen, wat een malaise.
Maar nu voel ik me weer kip.
Ik loop weer vrolijk door mijn geliefde Markdal, echter wel met beveiliging.
Ja, als vrouw alleen, in een buitengebied en in de donkerte, ben je je leven niet meer veilig. Dus ik loop met ‘licht’ en…ik heb een schattig spuitflesje rode verf bij me.
Als een engerd me wil pakken, dan spuit ik in zijn gezicht, hij krijgt dan een schuimende, zwellende laag rode smurrie op zich, gaat wrijven en ik kan proberen weg te komen. Die verf gaat er overigens de eerste dagen niet af.
Manlief is nog niet geheel de oude, hij doet het even rustigjes aan, dus……. ik ben een dagje met mijn ‘vrijgezellige,/gepensioneerde’ broer, op stap geweest. Hij wilde een nostalgische tour maken via Den Haag naar Scheveningen en terug.
Jullie weten dat wij ‘Haagse Roots’ hebben he? Al woonden wij in Limburg, onze ouders waren volop ‘’Haags’ en de rest van de familie ook, dus…..je kon ons er regelmatig vinden.
We ontmoetten elkaar bij de Starbucks op het Hollands Spoor en namen daar onze geliefde tram 11, naar Scheveningen haven. Het was genieten om al die vertrouwde straten weer te doorkruisen.
Het weer was ronduit pet, dus op de boulevard in Scheveningen moesten we echt even slikken en doorbijten. Maar wat leuk, om alles weer te zien, alhoewel het een en ander behoorlijk opgeleukt is. Maar de herkenning was er nog hoor. We liepen nog even de Keizerstraat in, daar kochten we tijdens de vakanties elke dag voor 1 gulden, een zakje friet, een kroketje en een chocomelk. We kwamen gewoon even in badkleding van het strand af. Onze ouders zaten steevast in strandpaviljoen Peverelli en vonden het wel zo rustig en voordelig om ons buiten de strandtent te laten lunchen en wij vonden het oh zo volwassen en lekker.
De snackbar konden we niet meer vinden, dus terug naar de boulevard en de wind. In de verte zag ik bij de pier een enorm reuzenrad, en voor de gein zei ik tegen mijn broer dat hij wel een rondje mocht hoor. Mijn broer nam het serieus, hij wilde oh zo graag. Ik niet dus, ik hou helemaal niet van dat soort vertier. Maar……hij heeft me over de streep getrokken, hij zou me trakteren, tja, toen kon ik niet weigeren, dit was een serieuze aangelegenheid voor hem.
Gelukkig waren de cabines geheel gesloten en……..er zat verwarming in! Heel relaxed en warm hebben we langzaam 4 rondes mogen maken, soms zoefde de wind om onze gondel en slingerden we ietwat, maar….het was leuk, echt!
Manlief geloofde zijn oren niet dat ik dit gedaan had uit liefde voor mijn broer en het nog leuk gevonden had ook.
Vanaf de pier liepen we naar een tram die ons regelrecht naar hartje Den Haag bracht. We hadden behoorlijke trek inmiddels en waren ook toe aan een verwarmende, alcoholische versnapering. Broerlief had het lumineuze idee om naar ‘Bodega de Posthoorn’ te gaan, daar aten we vroeger vaker met de oude oude dame. Ik moet zeggen, een goed plan en we hebben er lekker gegeten en gedronken in een sfeer van ‘vroeger’. Simon Carmiggelt heeft ons de hele sessie vanaf de muur, zwijgend gadegeslagen, wat zal de man in de hemel over ons te schrijven hebben? Heel wat denk ik.
De fotografie, heeft tijdens mijn malaise niet geleden hoor, ik ben blijven klikken.
Er was ook nog een Photowalk waar ik me geruime tijd van tevoren voor had ingeschreven, die moest en zou ik ‘doen’.
We mochten fotograferen in een oud Bredaas monument, te weten, een voormalig TBC sanatorium, de ‘Klokkenberg’ genaamd, prachtig gelegen in, jawel, het Markdal.
Alle ruimtes waren voor ons selecte fotografie clubje opengesteld, maar we moesten wel een papier ondertekenen, dat we op eigen risico de boel zouden betreden. Het was dus uitkijken geblazen, de boel was vervallen, er was gesloopt en er lag veel zooi. Het was supergaaf, een walhalla voor de President, dit keer mocht hij ook nog op statief, het moest wel, helaas, te donker. Het blijft een onding dat statief, je bent niet zo wendbaar.
Maar het was heel leerzaam voor deze gulzige dame.
Omdat ik op Marktplaats toch het een en ander heb weten te verkopen, heeft manlief twee super studiolampen voor me besteld, het wordt serieus nu! Ik moet aan de slag, vooral omdat onze lege witte muren schreeuwen om gave portretten……
Vandaag kregen we bericht van onze verzekering……..de reparatie van het horloge van manlief wordt op €35 na, helemaal vergoed! Grote blij!

  

Het verdomhoekje

We zijn weer geworteld, het ging snel.
Vooral ik was toe aan schone lucht, mijn kuch kon in Lissabon niet verdwijnen, te veel uitlaatgassen.
Het was mooi geweest in Lissabon, erg mooi zelfs, maar we verheugden ons toch weer op onze casa en uiteraard het Markdal.

Maandag 18 September
We verlieten wat vroeger Vila Mouraria, gewoon omdat we gereed waren, en lieten ons met een taxi naar de luchthaven brengen. De taxichauffeur vroeg vanaf welke terminal we vertrokken, omdat dat best wel uitmaakte. Als je bijvoorbeeld bij terminal 1 uitstapt, zul je nog in een bus moeten om naar terminal 2 te rijden.
Wij vertrokken van terminal 2 dus konden we voor de deur afgezet worden.
Lissabon heeft een vreemde luchthaven, eigenlijk een behoorlijk vervelende. Terminal 2 ligt tegenover de echte luchthaven, T2 is een verdomhoekje voor de lowcost maatschappijen, wil je van T2 naar T1 dan moet je er helemaal eromheen rijden, want je kunt natuurlijk niet over de landingsbanen.
In het verdomhoekje is ook nog eens weinig te beleven.
We hebben de tijd gebruikt om wat te eten en te drinken, dan hadden we dat maar alvast gehad. het was overigens niet veel soeps.
Toen we mochten boarden en al allemaal in file naar het vliegtuig liepen, werden we opeens tegen gehouden, want…..er zat nog een invalide in de machine, die moest er nog uit gehaald worden via een lift, maar……de lift was in geen velden of wegen te bekennen, vast te lastig om naar de verdomhoek te gaan.
We hebben en masse, 1 uur in de volle zon gestaan.
Uiteindelijk kwam de ‘invalide’ ondersteund door twee kerels de trap af en durfde nog te grijnzen ook. Het leek wel een wonder dat ze weer lopen kon, maar ik durf er een wedje op te maken dat het iemand was die wel erg op haar strepen had gezeten, zo van ik heb er recht op. Ze kon zelfs de paar treetjes op om in een busje verder vervoerd te worden.
We hadden dus meteen 1 uur vertraging, of eigenlijk maar 58 minuten, dus binnen het tijdslot gelukkig, anders hadden we nog 1 uur moeten wachten.
De vlucht ging goed, de landing ook en op Eindhoven liep alles gesmeerd, zelfs de bus naar het station stond klaar.
Ook de treinreis ging vlotjes en in Breda, namen we weer een taxi, dat hadden we onszelf al beloofd, want we waren behoorlijk gaar inmiddels.
Ons huis was lekker behaaglijk en er stond een heel mooi boeket van de kids, das pas thuiskomen he?
We ploften tevreden, met een wijntje, op de bank.
Ons hoofd vol met mooie indrukken en de president?,…. die wachtte, bijna misselijk, om de volgende dag veel moois uit te kunnen braken om ons en u, te plezieren.

De volgende dag, na een korte nacht, besloot ik om niet te gaan lopen. Dat is bijzonder, ik was te gammel, maar ik heb het later op de ochtend goed gemaakt.
Het Markdal lag er precies zo bij als 2 weken geleden, niets spectaculairs te melden.
En verder??…je kent het wel, wasjes, boodschappen, en nog veel meer klusjes, niks mis mee na die paar mooie weken, toch?
De oude dame had ons niet eens gemist.

Ik zal zo snel mogelijk een evaluatie plaatsen en nog wat foto’s en wie weet zet ik er eens een filmpje bij.
Ciao.

Toch een foto, fleurt wat op he?

 

Na regen komt zonneschijn.

4 September 2017

Wat een een rijkdom is gezondheid, dat merk je pas als je je een dweil voelt. Mijn gestel heeft het te verduren gehad, hopelijk kan ik weer opveren zonder restschade.
Tja en dan heb ik nog iets bijzonder verdrietigs te melden, onze knuffelooievaar, het geringde mannetje van 7 jaar oud is overleden. Ik vond hem heel vroeg in de ochtend, hartstikke dood. Hij lag er bij als een soort van opgebaarde Jezus, mensenhanden? Zijn hoofd ontbrak. Waart er een behoorlijk ziek persoon rond in het Markdal? Ik heb de boswachter verwittigd van mijn vondst.
Geen ree meer gezien, wel een prachtig mistig landschap, ik begon zowaar toch wat uit de dip te komen.


Manlief en ik zijn naar een festival geweest, een buurtfeest. Ik had de kaarten maanden geleden al gekocht, toen leek het me super. Maar nu, had ik mijn twijfels, wat moesten we daar?
We zijn toch gegaan, even sfeer proeven enzo.
Ik moet zeggen, we hebben het leuk gevonden, maar na twee uur hadden we het wel gezien.


Vandaag zat ik om 04:00 al beneden, slecht geslapen, tijd om Breda de rug toe te keren.
Op ons dooie gemak hebben we de rituelen doorlopen en de laatste spullen in de koffer gelegd. Manlief had het even moeilijk, in verband met ruimte (1 koffer), konden we maar 3 setjes kleren meenemen, ik was onverbiddelijk, we hebben een wasmachine in Lissabon, waar hebben we het over. Later bleek dat hij er toch nog wat kleding bij had gepropt, de boef, hij neemt graag (te) veel mee, want…stel dat…….
Met een taxi hebben we ons naar het station laten brengen (€16,50), dit in verband met spitsuur in de bussen. De reis naar Eindhoven AirPort verliep verder soepel, maar toen begon het.
Het was enorm druk op de luchthaven, met als gevolg lange rijen voor de security check, pffffff. Maar het werd nog vervelender, om de een of andere reden konden we pas rond vertrektijd boarden, dus…….dat leverde uiteindelijk een vertraging van een half uur op.
Helemaal happy beleefden we de landing in Lissabon, die is echt spectaculair, je vliegt zowat de stad in, sensationeel met schitterende uitzichten.


Het feest kon beginnen, niet dus, het werd een uur wachten op de bagage, pffffff. Vlug naar de uitgang, naar onze bestelde taxi en wat denk je……..die was er niet meer. De man had groot gelijk hoor, maar wij moesten ons even herprogrammeren. Op naar de reguliere taxistandplaats en….je raadt het al, een rij van hier tot Tokio, weer lang wachten dus, pffffff.
De taxi was goedkoop, €9,70, dat dan weer wel.
Pedro, een vriend van Julie (de verhuurster), heeft al die tijd op ons zitten wachten, hij kwam in tijdnood, want hij had nog een klus ook. Hij legde ons toch rustig alles uit, liep even mee door het appartement, en overhandigde ons de sleutels. Wat een toffe gast, we spraken af dat we contact zouden houden.
Het appartement is ruim, knus en romantisch, we voelden ons meteen thuis. De eigenaresse heeft alles met veel liefde ingericht, passend bij het behoorlijk oude appartement. In het vorige blog heb ik een linkje geplaatst, zodat jullie er ook een kijkje kunnen nemen.
We pakten de meest noodzakelijke dingen uit de koffer en liepen vol verwachting Mouraria in. De wijk omarmde ons meteen, smalle straatjes, trammetjes, balkonnetjes met veel groen en wapperende wasjes, allerlei mensen in verschillende kleuren en kleding, kleine restaurantjes, barretjes en winkeltjes en op- en aflopende straatjes.
Een smeltkroes van culturen en iedereen leeft in vrede met elkaar.
De mensen zijn bijzonder aardig en willen je graag hele verhalen vertellen, maar we verstaan geen woord helaas. Als we obrigado of obrigada zeggen, kijken ze verrukt, gelukkig, het betekent bedankt overigens en daar kom je een eind mee hoor. Inmiddels kennen we al wat meer binnenkomers.
We hebben ons eerste wijntje genuttigd bij een stel serieus kaartende mannen, de eigenaar moest zijn kaarten even neerleggen om ons van een drankje te voorzien, we kregen een enorme bel, kon hij even lekker door kaarten.
We zaten midden in de Fado wijk, heel knus.
We kwamen Pedro nog tegen en hij heeft ons even rondgeleid daar en ook nog wat tips gegeven over restaurantjes en Fado zangers. Maurice gaat helemaal uit zijn dak, nu weet hij welke cd’s hij kan kopen om zijn verzameling te vervolmaken. We zullen beslist ook een live Fado avond gaan beleven hoor, buiten de toeristenscene om.
Van Julie hadden we de tip van een leuk authentiek restaurantje in onze straat gekregen en daar liepen we uiteindelijk naar toe. We waren moe en hongerig.
Het restaurantje is heel klein en Maria zet elke dag wisselende gerechten op de kaart, of eigenlijk op een papieren tafellaken, die ze buiten op het raam plakt. Ze kookt zelf en haar man doet de rest. Ze spreken alleen Portugees, maar we kwamen er toch uit, ik nam de beroemde kabeljauw en manlief koos voor vlees. Het smaakte ons prima, het leek wel of we bij moeder thuis aan tafel zaten. Julie had voor ons lekkere hapjes en wijn geregeld omdat we haar plantjes onze liefde geven, dankjewel Julie, heel attent.
Moe en voldaan liepen we een paar deuren verder, ideaal voor manlief, want hij is op het moment behoorlijk instabiel.
We hebben nog een uurtje buiten in de patio gezeten, koel, rustig, ruisend groen en ja…toch nog maar een wijntje, want….er lag een heerlijke fles in de koelkast. Die Julie weet haar gasten te verwennen hoor en …..er lagen ook nog van die zalige beroemde gebakjes op ons te wachten, hmmmm.
We hebben geslapen als roosjes in een soort van Marokkaanse kamer, heel knusjes.

Hoe ouder, hoe gekker.

De gemoederen zijn weer bedaard, we waggelen gewoon verder, we zien wel waar het schip strandt. We hebben alles gedaan wat mogelijk is en nu is het afwachten. Manlief heeft zijn hooggeleerde neef ingeseind en deze zal via het betrokken staflid een extra oogje op het DNA onderzoek houden.
Sommige mensen vragen zich af, of de kwaal met de spieren te maken heeft, nee dus. De sensoren van manlief gaan steeds minder werken en heel specifiek: die vanaf de hersenen werken goed, maar andersom niet dus. Ik weet het, het is ingewikkeld, ik noem het gewoon dus maar waggelen.
En nu dan het leuke, tenminste ik vind het leuk, velen zullen mij voor gek verklaren. Ik heb 12 uur lang in een vogelhut zitten loeren. Zelf had ik dit ook nooit voor mogelijk gehouden.
In mijn geliefde Markdal kwam ik een jonge vrouw tegen, die net zo graag fotografeert als ik. Zij vertelde me dat ze ijsvogels gefotografeerd had vanuit een vogelkijkhut, in Zoetermeer om precies te zijn. Omdat ik manlief echt niet zo gek krijg om daar met mij naar toe te gaan, vroeg ik haar of ik eens mee mocht als ze weer ging. En warempel, een paar dagen later appte ze me dat ze weer ging en…ik mocht mee.
Om kwart over 4 in de ochtend vertrokken we en rond vijf zaten we op een kussentje met onze camera’s in de aanslag te loeren. Rond 06:00 kwamen nog twee heren met enorme toeters en de hut was vol.
Als ik de dag moet samenvatten, was het heel veel loeren, wachten en hopen. Meerkoetjes waren er volop, met als gevolg dat ik zo’n beest niet meer zien kan. Maar……..5 ‘ijsvogels sessies’ kan ik ook noteren.
Het is zaak om je camera goed in te stellen van tevoren, want op het moment suprème, heb je daar geen tijd voor, want die beesten zijn razend snel. De eerste sessie schoot ik bagger en een duikfoto zat er helemaal niet in.
In de tussentijd raakten we aan de praat met de heren en deze waren bereid om ons van alles uit te leggen. Ik heb ontzettend veel geleerd die dag en uiteindelijk heb ik een paar zeer aanvaardbare plaatjes kunnen schieten. Zo leuk, die heren, ik heb ze naderhand een groot compliment gemaakt omdat ze ons zo onbaatzuchtig geholpen en onderwezen hebben.
Meestal is het zo dat die lui met die enorme toeters zo arrogant zijn als de neten.
Het hutje staat in een bos en ligt lekker op de wind, maar goed ook, want het was bloedheet die dag.
Normaliter laat de ijsvogel zich vaker en langer zien en geven ze wat meer show, in de vorm van duiken, vissen en bidden, vermoedelijk hadden ze weer een nestje. We gaan toch echt wel een keer terug dus.
Ik heb het een superdag gevonden en had de 20 uur ook nog wel volgemaakt, maar….onze buiken vroegen om een vette hartige hap.
Er was een leuke uitspanning in de buurt, aan een meer en daar hebben we onszelf beloond met frites en een Angusburger. Het smaakte goddelijk!
Het is nu een kleine week geleden, maar ik ben er nog hyper van.
Hier de foto’s, kijk en huiver.

mislukte duikfoto

Nature Sucks

Tjonge, ik ben een soort van vogelaar geworden, eigenlijk meer een stalker. De familie ooievaar, bestaande uit gechipte pa en chiploze ma en hun 4 al hele grote kinderen, weet de aandacht te trekken in het Markdal hoor. Vooral fotografen houden er de wacht. Ik trof er zelfs een paar die al om 5uur in de vroege ochtend, zitten te koekeloeren met joekels van telelenzen. Ik verschijn pas rond half 7 en begin altijd eerst wat collega’s te fotograferen, dat is inmiddels ook al een aardige verzameling. Nu trof ik laatst een jongedame die mij op de plaat had gezet en warempel ze wist me via instagram te vinden en nu ben ik de trotse eigenaar van een actiefoto van mezelf staand op een bankje, echt heel erg leuk.


Ik heb inmiddels al heel wat leuke contacten met collega’s. Die ooievaars verbroederen hoor.
Het gezinnetje maakt zich langzamerhand op voor vertrek, ze vliegen al een flink end in de rondte, eten al goed in het wild, maar brengen de nachten en de pauzes nog door op het nest, de ouders op een nestje, want te veel kids. Gisteren is moeder aangevallen door een reiger, ze bleef voor dood op het dak liggen, maar vandaag kwam ik haar gelukkig alweer knabbelend in een weiland tegen.

 
Een paar dagen terug, op een mistige warme ochtend, trof ik het hele gezin in de Mark aan en dat trok bekijks. Niet alleen kwamen er fotografen op af, maar ook visarends, lepelaars, eenden, ganzen, meeuwen en…..koeien, badende koeien.


De shoot die we daar hadden, was vele malen boeiender dan die met het koninklijke gezin, kan ik jullie vertellen.
De Tour is begonnen en voor het eerst in jaren, zit ik niet meer constant voor de buis, te druk met mijn hobby’s. Manlief geniet echter met volle teugen en bekijkt ook nog allerlei voor-en nabeschouwingen, hij vindt het best als ik de hort op ga.
Zo ben ik met mijn broer naar een schitterende fototentoonstelling van Sebastiao Dalgado geweest in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. We hebben er uren doorgebracht en enorm genoten. De man laat ons met zijn foto’s zien, hoe mooi de natuur is en spreekt de wens uit om de natuur niet verder te verzieken. Jammer was wel de commercie erom heen, je mocht niets fotograferen, maar kon wel boeken of van te voren samengestelde fotosetjes kopen. En…net die foto die je wel wilde, zat er niet tussen, grrrr. Maar….tijdens het nuttigen van een koel chardoneetje op een terras, wist ik een paar toppers van het net te plukken. Ik zal ze plaatsen, maar wel keurig de naam van de fotograaf erbij vermelden hoor.

Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado

Ik ben me al aan het voorbereiden op de zomercursus fotografie en heb een wel bloedmooi model gevonden. We hebben in mijn geliefde Markdal de eerste shoot gedaan. Het model is kleindochter1, kleindochter2 past.


In Breda vinden allerlei festiviteiten plaats in het kader van 350 jaar Vrede van Breda. Er is een vredesfontein geplaatst en…je mag er gewoon doorheen. Hilarisch om te zien, vooral kinderen hebben dolle pret, maar allen zijn doorweekt na afloop, ha ha. Dat was ook weer een leuke shot voor deze dame.


Jullie zien, ik vermaak me wel en manlief geniet van de Tour. Op een dag werd hij echter gestoord, door zoonlief met een hulpvraag, door mij met een hulpvraag en toen hij uiteindelijk echt voor de buis plofte, kregen we een uitnodiging van ‘een goede vriend die wat te vieren had’ voor een borrel in ons stamcafé. Manlief zette meteen de tv uit, het terras met spiritualiën lonkte, ook voor hem. Het werd een gezellige borrel en…….diner, lekker en uiterst gezellig, wat een traktatie!
Maar…het was niet alleen maar leuk deze week, ik moet jullie nog iets ergs mede delen. Mijn pompoenen zijn gesneuveld, de een door een hoosbui en de ander opgevroten door de slakken, wat een domper.
Nature Sucks, Ciao!