Acht oudjes worden aan hun lot overgelaten

We liepen naar het tehuis van de oude dame met de bedoeling, om zoals elke week, haar eens lekker te verwennen in het restaurant met aandacht, zoete thee en bonbonnetjes.

Het liep echter anders…

Op de gang bij de gezamenlijke huiskamer, kwamen we een zeer verbouwereerde dochter van een bewoner tegen, zij vertelde ons dat de oudjes anderhalf uur alleen zouden zijn, want de dames van de dagopvang hadden vergadering. 

Bammmm, die sloeg er bij ons ook flink in. Je laat een kleuterklas toch ook niet alleen?

Daar de vermeldster van deze onheilstijding weg moest, beloofden wij haar om bij de oudjes (8) te gaan zitten tot er weer opvang was.

Bij binnenkomst in de huiskamer, waren er 2 dames in paniek en hadden een hulpvraag, de overige dames, waaronder mijn moeder, sliepen aan de tafel in zeer ongemakkelijke houdingen. Van een dame dreigde het ondergebit de mond te verlaten, het was geen porum.

De ene dame (92) wilde gerustgesteld worden (ze had waarschijnlijk de frustratie van haar dochter opgepikt) en de andere dame (102) wilde eten, ze had de hele dag nog niets gegeten en had erge honger, zei ze, ze dreigde boos te worden.

Er lag een plas water op de grond en een glas.

Ik nam plaats aan de tafel, naast mijn moeder en manlief stelde zich op aan het hoofdeind, zoals een echte docent betaamt. Zoals jullie wellicht weten, was ik in mijn werkende bestaan ook een frik en dacht; we gaan de kussens hier eens flink opschudden, de dames moeten maar wakker worden en een beetje lol gaan hebben.

Ik zette luid en duidelijk het lied van ‘de luizenmoeder’ in….et voilà, meteen allemaal wakker en alert, het gebit verdween net op tijd in de mond en er verscheen een smile op de gezichten.

Sommigen klapten in hun handen en enkele murmelde mee, er was actie in de tent.

Ik verbaas me altijd over de ‘activeiten’ van de dagopvang, meestal hebben die gesprekjes met elkaar, houden zich bezig met ‘onzin dingen’, zitten met een iPad, of een tijdschrift en de oudjes suffen blind voor zich uit, uitzonderingen daargelaten, want er zijn er een paar, die echt sfeer weten te maken.

Het is toch een kleine moeite om contact met de oudjes te maken en ze weg te trekken uit de grijze mist? Slapen kunnen ze in de nacht wel.

Inmiddels was de oude dame ook wakker en ohhh wat was ze blij dat ik opeens naast haar zat. Ze vertelde dat ze haar glas water had omgestoten en dat ze er niks aan kon doen en dat ze nat en koud was. Ik drukte op haar alarm, ze was helemaal nat en moest verschoond worden (uiteindelijk kwam er pas een zuster na een dik uur!, ze dacht dat het niet zo erg was, zei ze). Uit angst om lastig gevonden te worden had ik niet nogmaals op het alarm gedrukt, maar wel mondeling bij andere medewerkers die ik op de gang zag een melding gedaan. In de tussentijd heb ik een plaid gebruikt om mijn moeder warm te houden.

Na mijn succesvolle welkomstlied, nam manlief het stokje over, hij deed een grandioze act met zijn pet, door deze telkens op een andere manier op te zetten. Het was hilarisch en de dames riepen telkens dat de pet niet goed zat. Uiteindelijk zette manlief de pet goed en de dames klapten in hun handen. Wat een pret, maar nu?

Een dame zorgde voor voortzetting van het gezamenlijk plezier, ze zong flirtend naar manlief, met verleidelijke gebaren: “heb je even voor mij” van Frans Bauer. Een voltreffer kan ik jullie vertellen.

De betreffende dame, wordt in tegenstelling tot de andere bewoners niet met mevrouw aangesproken, maar is gewoon ‘Bep’, een schat van een mollige vrouw, rechtdoorzee en komend uit een echte Bredase volkswijk. 

Sommige dames haalden wel even hun neus op toen Bep wat schunniger liedjes begon te zingen, zoals; ‘Mijn zuster is een kat, ze heeft voor en achter een gat’. Bep is 87 en is ervan overtuigd dat haar ouders nog leven en haar regelmatig een glaasje cognac of genever inschenken. Van haar kinderen krijgt ze dat niet, zegt ze, omdat ze te dik wordt.

In ieder geval heeft ze ons een onvergetelijke (voor ons dan) middag bezorgd.

We hebben gelachen, gezongen, gepraat, kijkspelletjes gedaan, gekke bekken getrokken etc. 

De middag was zo voorbij en de ‘dagopvang dames’ namen het weer van ons over. Ik begreep uit hun gesprekjes onderling dat een van de onderwerpen van de vergadering was hoe zij (niet de bewoners) onderling Sinterklaas gaan vieren. Zouden ze dat ook weer doen ten koste van de oudjes?

Waarom geen overleg met de mantelzorgers en ons in ‘noodgevallen’ vragen om een dienstje te draaien?

In personeelstekort op de dagopvang geloof ik niet meer, er zijn er altijd genoeg lijfelijk aanwezig.

Maar wat me wel zorgen baart is de ‘zorg’, waar zijn die? Worden die weg bezuinigd omdat ze duurder zijn of geloven die het wel als de dames in de dagopvang zitten?

Ik heb nog meer slecht nieuws, mijn wandelschoenen (LOWA) zijn helemaal op. Dat kan ook niet anders, want ik heb uitgerekend dat ik in kilometers helemaal naar Jemen ben gelopen inmiddels, misschien nog wel verder. Helaas gaat al ons geld naar ‘JEWEETWEL’, dus voorlopig zal ik op mijn bergschoenen door het Markdal moeten, zegt manlief.

Tot slot nog wat foto’s die ik genomen heb in het Markdal met mijn iPhone. Moet kunnen, want de beste camera, is de camera die je bij je hebt.

Ciao

Een slijmerige sessie

De afgelopen week was er een van opeenstapelende gebeurtenissen, ik zal er een paar beschrijven.
Inmiddels heb ik alweer een paar maal geoogst, naast de de rucola, raapsteeltjes, radijzen en wilde spinazie, konden er nu ook een paksoi en 5 bosuitjes meegenomen worden. Het was wederom smullen geblazen, vooral de radijzen worden door Maurice zeer gewaardeerd. Ik heb me vergrepen aan de paksoi, hmmm.
Ik heb een klein vermoeden dat we deze week veel sla gaan eten.
Als je kleine kinderen hebt, ga je naar voortgangsgesprekken op hun school, wij gaan naar ‘achteruitgangsgesprekken’ over de oude dame. We stellen dan samen met de verpleeghuisarts en de EVV-er (de eerst verantwoordelijke verzorger) het zorgplan voor de komende tijd op. We hebben nu met klem erop aangedrongen om de oude dame tussen de mensen te laten zijn en blijven, dus geen ‘rustuurtjes’ op de kamer meer, daar wordt ze somber en verward van. Verder maakt de dame het best, ze gaat wel steeds slechter lopen. Ze mag nu wat meer in de rolstoel, hoewel dat het einde van het looptijdperk zal worden.
Onze jongste, is 40 geworden, hoera!
Kleinkind 2 heeft een vreemde liefde, ze is helemaal verslingerd aan het maken van ‘slijm’ en daarna ‘speelt’ ze er elke dag mee en geniet met volle teugen. Omdat het maken van de smurrie nogal wat rommel geeft, heeft dochterlief er na vele snotsessies een dikke punt achtergezet. Deze oma, vond dat wel heel erg zielig en beloofde de slijmjunk, een sessie in casa oma. we prikten een datum en bespraken de boodschappen die gedaan moesten worden, we zouden een megabak slijm gaan maken. Ik doneerde het geld en de slijmjurk deed de aankoop van 4 potten hobby lijm, 2 flessen lenzenvloeistof en 2 bussen scheerschuim. Tesamen met een grote plastic teil, kwam ze de dag erop met een big smile de waren al brengen, in de hoop dat we een vervroegde sessie konden doen. Ik was onverbiddelijk, ze moest geduld hebben. Dat was moeilijk, vooral omdat ze hier nog een paar keer kwam lunchen en de spullen zag wachten.
Toen de dag eindelijk was aangebroken, brak er nog even de pleuris uit, ideale schoonzoon had DE ‘slijmbewaarbak’ weggegooid. Met een grijns kwam hij net op tijd een nieuw aangekocht exemplaar brengen.
We konden na het nuttigen van een feestelijk taartje beginnen hoor, het ‘recept’ kwam van youtube, het schijnt een rage te zijn hoor.
De slijm is gelukt, kleinkind 2 heeft genoten en geniet thuis nog door. Ik ontdek nog steeds her en der, slijm in mijn keuken, haha. Over een maand, doen we nog een sessie, beloofde ik, toen ik haar intens gelukkige snuitje zag.
De buxusrups/mot heeft de oorlog gewonnen, in onze hele wijk staat geen gezonde struik meer. Het ziet er triest, dor en bruin uit en…..de boel is niet meer te redden. Manlief heeft alle struikjes (100) verwijderd, een echte kaalslag. Toen hij bezig was, wisten de honderden rupsen niet wat hun overkwam, ze probeerden het ‘rupsen’ pad te kiezen, dit tot groot vermaak van schoolklassen die langs liepen. Hun juf heeft er een deel van haar biologieles aan gewijd. Vooralsnog is de voortuin leeg en wachtend.
Elk jaar hebben we een jazzfestival in Breda, een ongekend en kwalitatief hoogwaardig evenement, ook wij hebben genoten.
Mijn jongste broer werd 65 jaar, hoera, we zijn naar hem toe gereisd, Uitgeest is zijn habitat. Wat een doods en somber dorp, we werden er spontaan depressief en geen terrasje te bekennen. Gelukkig hebben ze het Uitgeestermeer, daar aan het water hebben we voortreffelijk geluncht in, http://www.tschippersrijk.nl
Lieve mensen, genoeg voor vandaag, ik ga mijn foto’s eens ordenen nu, anders wordt het een puinhoop. Ik ben zo enorm gretig aan het fotograferen.
Mijn camera bevalt me enorm, nooit gedacht dat ik zo uit mijn comfort zone zou gaan treden. In Juli ga ik zelfs een zomercursus volgen aan de foto akademie in Rotterdam, dan hoop ik de camera optimaal te gaan verkennen. Wat een heerlijke hobby en zo goed te combineren met mijn dagelijkse tochten. Ciao.

Oogsten
Moordenaar
Slijmsessie
slijmjunk
leeg
sfeertje hoor
libelle