Een mens is nooit te oud om te leren, (hoop ik).

Hoera, we hebben een mijlpaal behaald, mijn site heeft de 100.000 pageviews aangetikt en dit dankzij jullie, BEDANKT. Dus….ik ga door met mijn schrijfsels.
Ik ben op 26 Maart 2010 begonnen op http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan. Ik had toen geen idee of iemand iets van me zou gaan lezen. Gelukkig werd ik gelezen, gevolgd en kwamen er reacties, erg leuk en motiverend.
Maar na een aantal jaren begon de waarbenjij site kuren te vertonen en begon ik me er flink aan te storen. Maar…elk nadeel heb z’n voordeel, ik kreeg hierdoor de spirit om een eigen site te bouwen. Met hulp van een student kreeg ik hem uiteindelijk in de lucht op 31 Augustus 2015. http://yvonneciao.nl/?p=104
Toch ben ik de waarbenjij site trouw gebleven en postte dubbel, inmiddels heb ik hier meer dan een half miljoen pageviews. Maar de laatste maanden zet ik er slechts een linkje op, met de bedoeling er langzamerhand mee te stoppen. Maar…ik heb vernomen dat er hard gewerkt wordt aan een volkomen nieuwe site, dus ik wacht nog even, wie weet hebben ze me terug dan.
Mijn eigen site blijft gewoon hoor, vooral omdat hierop mijn foto’s beter tot zijn recht komen.
Inmiddels zijn we alweer 3 weken thuis en eindelijk heb ik de ‘Lissabon’ foto’s doorgespit, een heel karwei, vooral omdat ik zo’n gretige fotograaf ben. Ik had nog wel een flinke domper te verwerken, ik bleek namelijk niet in RAW gefotografeerd te hebben en daardoor had ik minder mogelijkheden om de foto’s te bewerken. Heel jammer, vooral omdat ik steeds kritischer wordt.
Het fotoprogramma van de Mac vond ik ook niet meer voldoen, dus ik ben overstag gegaan en heb een abonnement op Lightroom genomen (inclusief photoshop). Het is me wel een ding hoor, dit heb je niet zomaar onder de knie. Aan de hand van een online cursus en een dik boek ploeter ik enkele uren per dag voort en soms wil ik de hele boel aan de kant schuiven.
Gelukkig kwam er een geschenk uit Corsica vallen, de bovenbuurman is weer gearriveerd en laat de goede man nu fotograaf zijn en ook nog eens heel aardig. Hij wil me wegwijs gaan maken in de wereld van Lightroom en…..ook heel erg leuk hij leert me enkele basis vaardigheden om portretten te schieten. We hebben een soort van studio gecreëerd in onze woonkamer, een deken over de kast is de achtergrond, het daglicht is mijn ‘lamp’ en een wit kussen zorgt voor wat oplichting aan de andere kant van het gezicht. Manlief is met enige tegenzin ons model.
Na de sessie gaan we aan de slag met de RAW bestanden op Lightroom.

Hier een eerste begin, ietwat onscherp, dat wel.


Ik heb al heel wat geleerd, maar heb toch nog wel wat sessies nodig, gelukkig vindt de buurman onze koffie erg lekker.
Dit jaar hadden we veel druiven en ze waren ook nog eens groter dan normaal. Manlief heeft ze met engelengeduld geoogst en er sap van gemaakt, heerlijk.

Tja en dan is het tijd om je telefoonabonnement te verlengen en schaf je een nieuwe telefoon aan. Eerst grote blij en toen kwam de ellende, het overzetten van mijn gegevens ging compleet mis, ik zal geheid iets verkeerd gedaan hebben, dus eind van het verhaal…ik ben alles kwijt en heb nog nooit zo’n maagdelijke telefoon gehad.
Ik heb het inmiddels verwerkt, het is niet anders en wordt langzamerhand weer blij met mijn nieuwe telefoon.

Ciao.

 

 

 

 

Belofte maakt Schuld

Hallo lieve mensen,

Even een tussendoortje, een zgn ‘fotoverhaal tussendoortje’.
Ik had jullie al verteld dat een van mijn foto’s was uitverkoren (wereldwijd), als beste diagonale foto van de dag. En die foto is de wereld over gegaan.

Het is deze foto, het is een gedraaid detail van een multifunctioneel gebouw ontworpen door OMA-architect ‘Rem Koolhaas’. Het gebouw heet: ‘De Rotterdam’.
Voor de geïnteresseerden, plaats ik een linkje
http://oma.eu/projects/de-rotterdam

Jullie begrijpen wel dat ik een beetje trots ben op de president.
En wat mezelf betreft?,…..het heeft me iets opgeleverd en wel een gratis wanddecoratie, van een van mijn foto’s.
Een nieuw bedrijf zoekt fotografen om hun producten uit te testen en ik was een van de uitverkorenen.
Het enige wat ik moet doen is een beoordeling schrijven over het maakproces en het uiteindelijke resultaat. Omdat ik al wist dat dit bedrijf: http://www.saal-digital.nl kwaliteit levert, ging ik met ze in zee.
Ik kreeg van hen een code en ging aan de slag.
Ik koos voor Alu-Dibond Butlerfinish, omdat ik een vrij donkere foto met een paar mooie lichteffecten had gekozen. Ik wist dat dat letterlijk en figuurlijk schitterend zou worden, omdat ik al eens een foto op aluminium had laten afdrukken bij een andere organisatie.
Het hele bestelproces, verliep vlekkeloos, kind kan de was doen en insturen maar en…..gaan zitten wachten, zoooo benieuwd.
Ik kreeg meteen een bevestiging van Saal, een paar dagen later kreeg ik bericht uit Duitsland dat mijn bestelling verstuurd ging worden, met een trackcode.
Uiteindelijk had ik mijn bestelling binnen een week in huis. De verpakking was optimaal, dus puntgaaf kwam mijn product te voorschijn. Woww, zeiden zowel manlief als ik….PERFECT. Wat is het mooi geworden. We hebben de foto in het licht gehangen, dan komt het aluminium nog beter tot zijn recht en….met het licht verandert de foto.

 
Wat zijn wij tevreden en blij, dankjewel Saal, ik wil best nog wel een product van jullie testen hoor, laat maar weten, haha. Ik ga in ieder geval voortaan met hen in zee en de prijzen?…die zijn uiterst schappelijk, zeker vergelijkbaar met de Hema en beter van kwaliteit!

En…ik had jullie nog iets beloofd, weten jullie nog? Er was iets wat me opviel in Lissabon, het triggerde me en ik liet vanaf dag 1, de president al deze objecten verzamelen, ik wil er nog iets moois van gaan maken, maar bij deze alvast wat schoonheden.

Een hoofd vol Lissabon

Evaluatie Lissabon 4 September tot 18 September 2017

Lissabon heeft ons verrast, de kleuren zijn pastel, het licht is dromerig en er is ontzettend veel te zien.
Lissabon staat op zichzelf, is uniek en totaal niet vergelijkbaar met de Algarve, qua cultuur, architectuur, bevolking of het eten.
Je hebt echt wel een dikke week nodig om een volledig beeld van de stad te krijgen, Lissabon is erg groot.
Er zijn veel totaal verschillende wijken, ook wat bevolking betreft en dat heeft alles te maken met de voormalige koloniën, de geschiedenis en de verwoestende aardbeving.
De wijk Baixa bijvoorbeeld, de benedenstad, is geheel herbouwd, de straten zijn recht, er zijn 8 horizontale straten en 8 verticale straten, het is de winkelwijk bij uitstek.
Onze wijk, Mouraria, is niet verwoest en is van oorsprong Moors en dat zie je nog steeds, de wijk is nu multicultureel.
De taal vinden wij erg moeilijk, soms heb je iets aan je Spaans.
De Lisboetas, ja zo heten ze, zijn erg vriendelijk, behulpzaam, netjes en zeer trots op hun stad.
Het OV is goed geregeld, je hebt de trams, die af en aan rijden, bussen en 4 metro lijnen. Wij vonden de metro top, niet ingewikkeld en je kunt ook nog eens van kunst onder de grond genieten. Lissabon heeft 3 treinstations!
Het OV is goedkoop, taxi’s ook.
Lissabon is vergeven van de horeca, echt voor elk wat wils. Barretjes, zijn er bijzonder veel, het hoogst in aantal van Europa. De Lisboetas ontbijten er in grote getale, en het liefst eten ze tussen de middag ook buiten de deur.
Uit eten gaan is een stuk goedkoper dan bij ons.
Lissabon bevat vele heuvels, je kan via trappen naar boven, of via de weg of via een lift, of met de Elevador. Op dit moment wordt er zelfs gewerkt aan een roltrap in de wijk Mouraria.
De Lisboetas zijn echte lekkerbekken, er zijn behoorlijk veel goed gesorteerde patisserieën. Wij hebben de verleiding niet kunnen weerstaan, je moet al dat heerlijks gewoon proeven. We zijn dan ook in gewicht toegenomen, ook mede door de frietjes, wijntjes, broodjes en desserts.
Politie is overal in grote getale zichtbaar aanwezig.
Ik heb me altijd veilig gevoeld alleen, in de vroegte.
Toch heb ik ook een paar negatieve geluiden;
Ik vind Lissabon bijzonder druk en zeker wat verkeer betreft.
Constant adem je uitlaatgassen in, die mede veroorzaakt worden door de vele Tuk Tuks. Wil je in zo’n vehikel rondtoeren, neem dan een elektrische variant, dat zal een stuk schelen.
Die Tuk Tuk, is de brommer/motor van Lissabon.
En…de vuilnis wordt elke nacht opgehaald, je hoeft alleen maar de vuilniszak (die krijg je van de gemeente) bij je voordeur te zetten, maar……….midden in de nacht?, is bijzonder vervelend voor je nachtrust.
En dan als laatste, het water. Er is ons verzekerd dat het water uit de kraan gewoon te drinken is. Wij hebben dat gedaan, hoefden we niet met flessen te zeulen. Maar……soms had ik het idee dat ik chloor dronk, want die geur hing er beslist aan.
Even hoopte ik nog dat die chloor mijn kuch kon genezen.
Geen idee wat het water met ons gedaan heeft en….ik vraag me nu ook af, of we in Spanje dan ook gewoon water uit de kraan kunnen drinken? Wat vinden jullie, wellicht alleen erin koken dan?
En dan ons appartement; Vila Mouraria.
Het is heel ruim met 3 slaapkamers en van alle gemakken voorzien. Het is bijzonder knus en romantisch ingericht, je voelt je er meteen thuis.
Een paar zaken bleken goud waard, zoals de cd speler met de vele Fado cd’s, de satelliet tv (kon manlief lekker naar de Vuelta kijken), de Nespresso en de belangrijkste, de koele, groenrijke Patio.
Wij hadden gekozen voor de slaapkamer aan de voorkant, die vonden wij zo gaaf en ruim, helaas is het er toch wel wat rumoerig, zodat je genoodzaakt bent om geen balkondeuren open te laten. We hebben dat opgelost door achter veel open te zetten. Qua veiligheid kan dat gewoon en de voordeur bleef uiteraard dicht (heeft 4 sloten), haha.
De bovenburen zijn alleraardigst en beschaafd, daar hebben we ondanks de houten vloeren en kinderen, totaal geen last van gehad.
Ook moet me even van het hart dat ik verliefd ben geworden op het trappenhuis, zo oud en sfeervol!
En de wijk; Mouraria?….in een woord TOP, warm en levendig.
En manlief?….die heeft zich staande weten te houden, ondanks zijn verergerde ‘waggel’. De meeste activiteiten heeft hij het hoofd geboden, een enkele keer moest hij afhaken. Ik ben blij dat we Lissabon nu ‘gedaan’ hebben, want je weet maar nooit he?
We kijken terug op een geweldige tijd in Lissabon, een unieke ervaring.

Eenmaal thuis, ging het wat beter met het ‘gewaggel’, maar manlief presteerde het wel om een paar dagen geleden, midden in de nacht uit bed te vallen en….weer liep het goed af, pfff.
Tot zover de evaluatie, ik zal het linkje van het appartement plaatsen, want ik kan jullie dat van harte aanbevelen.
En nu?….bereiden we ons voor op de herfst, we moeten de knusheid in huis gaan zoeken, dat gaat vast lukken, want…we hebben een cd speler, een goede televisie, een kanjer van een koffiemachine en…ons prachtige Markdal.
Als uitsmijter nog een bekentenis, ik heb geen letter gelezen (wel de reisgidsen hoor), dat heb ik nog nooit gepresteerd, ik ben normaliter een fervente boeken verslinder en nu nada, niks, geen ruimte meer in mijn hoofd, vol met Lissabon.

Authentiek appartement (3 slpk, 100 m2) historisch Lissabon: fijne privé patio (30 m2) in Mouraria, tot 6 pers., startpunt tram 28, WiFi, BBQ & sat. TV

Als ik al mijn foto’s heb bewerkt, dan volgt er nog een blog vol met foto’s.

Bedankt voor het volgen en zeker voor de vele leuke reacties.

CIAO!

 

 

Het verdomhoekje

We zijn weer geworteld, het ging snel.
Vooral ik was toe aan schone lucht, mijn kuch kon in Lissabon niet verdwijnen, te veel uitlaatgassen.
Het was mooi geweest in Lissabon, erg mooi zelfs, maar we verheugden ons toch weer op onze casa en uiteraard het Markdal.

Maandag 18 September
We verlieten wat vroeger Vila Mouraria, gewoon omdat we gereed waren, en lieten ons met een taxi naar de luchthaven brengen. De taxichauffeur vroeg vanaf welke terminal we vertrokken, omdat dat best wel uitmaakte. Als je bijvoorbeeld bij terminal 1 uitstapt, zul je nog in een bus moeten om naar terminal 2 te rijden.
Wij vertrokken van terminal 2 dus konden we voor de deur afgezet worden.
Lissabon heeft een vreemde luchthaven, eigenlijk een behoorlijk vervelende. Terminal 2 ligt tegenover de echte luchthaven, T2 is een verdomhoekje voor de lowcost maatschappijen, wil je van T2 naar T1 dan moet je er helemaal eromheen rijden, want je kunt natuurlijk niet over de landingsbanen.
In het verdomhoekje is ook nog eens weinig te beleven.
We hebben de tijd gebruikt om wat te eten en te drinken, dan hadden we dat maar alvast gehad. het was overigens niet veel soeps.
Toen we mochten boarden en al allemaal in file naar het vliegtuig liepen, werden we opeens tegen gehouden, want…..er zat nog een invalide in de machine, die moest er nog uit gehaald worden via een lift, maar……de lift was in geen velden of wegen te bekennen, vast te lastig om naar de verdomhoek te gaan.
We hebben en masse, 1 uur in de volle zon gestaan.
Uiteindelijk kwam de ‘invalide’ ondersteund door twee kerels de trap af en durfde nog te grijnzen ook. Het leek wel een wonder dat ze weer lopen kon, maar ik durf er een wedje op te maken dat het iemand was die wel erg op haar strepen had gezeten, zo van ik heb er recht op. Ze kon zelfs de paar treetjes op om in een busje verder vervoerd te worden.
We hadden dus meteen 1 uur vertraging, of eigenlijk maar 58 minuten, dus binnen het tijdslot gelukkig, anders hadden we nog 1 uur moeten wachten.
De vlucht ging goed, de landing ook en op Eindhoven liep alles gesmeerd, zelfs de bus naar het station stond klaar.
Ook de treinreis ging vlotjes en in Breda, namen we weer een taxi, dat hadden we onszelf al beloofd, want we waren behoorlijk gaar inmiddels.
Ons huis was lekker behaaglijk en er stond een heel mooi boeket van de kids, das pas thuiskomen he?
We ploften tevreden, met een wijntje, op de bank.
Ons hoofd vol met mooie indrukken en de president?,…. die wachtte, bijna misselijk, om de volgende dag veel moois uit te kunnen braken om ons en u, te plezieren.

De volgende dag, na een korte nacht, besloot ik om niet te gaan lopen. Dat is bijzonder, ik was te gammel, maar ik heb het later op de ochtend goed gemaakt.
Het Markdal lag er precies zo bij als 2 weken geleden, niets spectaculairs te melden.
En verder??…je kent het wel, wasjes, boodschappen, en nog veel meer klusjes, niks mis mee na die paar mooie weken, toch?
De oude dame had ons niet eens gemist.

Ik zal zo snel mogelijk een evaluatie plaatsen en nog wat foto’s en wie weet zet ik er eens een filmpje bij.
Ciao.

Toch een foto, fleurt wat op he?

 

Meneer, zegt ‘Sorry’.

Zondag 17 September

De laatste dag is aangebroken, nog even genieten vandaag. Geen plannen, gewoon wat rondscharrelen in ons buurtje, ergens een hapje eten, wat fotograferen en dan koffer inpakken en een laatste wijntje in onze Vila Mouraria.
Mijn wandeling ging naar mijn meest geliefde ochtend plekje, het miradouro Sophia, nu wel warm gekleed.
Het uitzicht is hier zo mooi in het opkomende licht en al dat schoons is dan alleen voor mij en de president en soms voor een eenzame zwerver, maar hij ziet alleen maar statiegeldflessen enzo.
Met een ontbijtje voor manlief kwam ik verkwikt weer thuis.
Aanvankelijk wilden we nog een ritje met de beroemde tram 28 maken, maar genoeg is genoeg.
Uiterst traag hebben we de ochtendrituelen doorlopen, nog een extra koffietje gedronken, een mooie cd beluisterd, en wat spulletjes bij elkaar geraapt en toen was het alweer tijd om naar een restaurantje te lopen in onze wijk. We kozen weer voor Catedral do Fado, want Laurinda en Zé Da Mouraria zijn dicht op zondag. Ze herkenden ons nog en de man, die we vanaf nu ‘meneer sorry’ noemen, want dat zegt hij constant, begroette ons hartelijk met de woorden: ‘Niederland, PSV, Feyenoord’.
We begonnen met wat brood, kaas en olijfjes en een karafje wijn. Jammergenoeg was het vinho verde, brr. Later vroeg ik toch om een ‘gewone witte wijn’.
We aten een rundergerecht met rijst en frietjes en een salade.
Het grappige is dat ze altijd een gebakken ei met een hele dooier op het vlees leggen. Niet bijzonder, maar wel smakelijk. Het restaurantje is puur, geen kapsones. Kinderen, familie en vrienden zijn er kind aan huis, hun hele sociale leven speelt zich in het restaurant af.
Twee kinderen aten, een tafeltje naast ons, hun kip met frietjes. Ze waren respectievelijk 11 en 9 en praatten zelfs wat Engels, ze vonden het maar wat interessant om met ons te communiceren, wij ook.
Ondertussen blèrt de tv en de eigenaar, rent zich rot en zegt constant sorry tegen iedereen, zo komisch.
Als dessert aten we weer een stuk koekjestaart, homemade en lekker. De kokkin kwam ook nog even vragen of we het lekker vonden, een toerist zien ze hier niet vaak. De rekening bedroeg 20€.
We maakten nog een ronde door Mouraria, maakten de laatste foto’s, hoorden een fadogitarist wat oefenen en liepen met een hoofd vol indrukken terug naar de Vila en onze wachtende koffer.

Sophia
Het verlaten bed

Maurice en Amalia
Doei Mouraria
Dag allemaal

 

Met statief en filters op pad

Woensdag 13 September

Vandaag hebben we zin in wat groen, maar eerst even mijn wandeling in het gouden uurtje. Dit keer weer een andere route, het blijft verrassend hier en het blijft genieten hoor.
Bij een onooglijk bakkertje, heerlijke broodjes voor manlief gescoord, daar kon ik mee thuiskomen.
Hij blij en ik ook met mijn pap en…jawel met banaan, ze waren er weer bij de Brio.
We hebben rustigjes aan gedaan en wat klusjes gedaan, zoals een wasje en een afwasje en natuurlijk de plantjes van Julie toegesproken en bewaterd.
Voor de afwisseling, gingen we nu eens de metro in, altijd leuk. Het is ook een sport om mooie kunst te spotten onder de grond en het is heel leerzaam om er scherpe foto’s te maken met minder licht.


Manlief heeft een enorme metro ervaring in Londen opgedaan en wist precies hoe we bij het grote park konden komen, het parque Edouardo VII, daar moet elke zichzelf respecterende fotograaf een foto maken, hadden we gelezen en dus moesten wij ook. Ik had zelfs mijn statief meegenomen en wat grijsfilters.
Ik vond het spannend, want met die filters had ik nog nooit gewerkt.
Aan het eind van het park, kijk je op de stad en de Taag uit, prachtig zicht en dat moest dus gefotografeerd worden.
Ik heb van alles met die filters uitgeprobeerd, maar ik zag geen meerwaarde in het resultaat, ik zal wel wat verkeerds gedaan hebben.
Maar…..het watertje is aardig gelukt, hier zie je duidelijk dat ik een filter heb gebruikt, het water wordt mistig, mooi, grote blij en ik blijf het proberen hoor.


Verder vonden we het park, niet zo bijzonder.
We gingen weer met de metro terug naar Chiado om vervolgens nog wat boodschappen bij de Brio te doen. Ik wilde deze ietwat groene dag, een gezond maal op tafel zetten, met veel groenten, want dat eten we hier veel te weinig.
Via Rossio, terug naar huis, maar……we stopten even voor een neutje. We zagen bij een bepaalde winkel, altijd vele mensen met een klein glaasje op straat staan, dat wilde wij ook wel eens proeven. Zo gezegd, zo gedaan, het betrof een beroemd Portugees likeurtje, ginjinha, een soort van kersenlikeur. Het was lekker, maar wel zoet. Weer een ervaring rijker.


Op naar de casa, naar de rust en het comfort.
We kwamen onze vriend Pedro tegen en ik vroeg meteen of hij nog cd’s te koop had. En die had hij hoor, hij ging ze gelijk halen en kwam iets later naar ons huisje. We hebben er 5 gekocht en 1 kregen we erbij. Manlief ging uit zijn dak, daar komt hij de winter wel mee door.
Ik moet zeggen, het zijn juweeltjes, we hebben de rest van de middag in Fadosferen doorgebracht, met een wijntje uiteraard. Wat hebben we het hier toch fijn.
Ik heb een soort van boekweitpasta/groente/kip schotel gemaakt, met best wel lekkere (meegebrachte) kruiden.
We kunnen er weer even tegen en zijn klaar voor een nieuwe uitdaging morgen.

The President meets Presidents

Dinsdag 12 September

Vanochtend heb ik geen wandeling gemaakt, want we zouden een zware dag gaan krijgen, in de zin van veel lopen in de zinderende hitte, maar gelukkig wel langs het water.
We gingen naar Belém met de trein vanuit een ander station, Sodré geheten.
We liepen er via de Arc de Triomphe naar toe.


We hebben een OV, dus we hoeven nergens in de rij, het gaat er verder net zo aan toe als bij ons en het is goedkoop.
De trein stond er al, er stond Cascais op en die moesten we hebben. Maar wat we niet wisten, was dat dit een sneltrein was en hij reed Belém, zoeffff.. voorbij.
Bij de volgende halte zijn we uitgestapt en hebben een enorm stuk teruggelopen. Het had een voordeel, we kwamen langs een aparte memorial en…..we zagen de Torre de Belém van verre liggen aan de Taag, ook leuk en helemaal in de verte zagen we die mooie rooie brug, Ponte 25 de Abril, een kopie van die van San Francisco, zelfde bouwers.
De Torre de Belém (1515) vonden we wel aardig, maar niet zo dat we erin/erop wilden.


We liepen verder langs de Taag en kwamen uiteindelijk bij het monument der ontdekkingen (1960). Daar vertrok Vasco da Gama naar India, ook wel aardig. Prins Hendrik de Zeevaarder staat mooi afgebeeld op de spits.


We hadden onze zinnen gezet op een klooster (Mosteiro dos Jerònimos) en liepen er heen. We zagen er vele mensen en ontzettend veel politie. Whatthfck……wat is dat nou weer? Natuurlijk moest ik er het mijne van weten, ik ben een klein beetje een ramptoerist. We vroegen het aan een politieman, het ging om de president van Portugal, hij ontving het staatshoofd van de Ivoorkust met een groot gevolg, voor en in het klooster.
Dus wij konden er niet in, maar we vonden het toch wel leuk om dit spektakel mee te maken. Er werd gedefileerd door de landmacht, de luchtmacht en de Marine.
Later kwamen we nog de cavalerie tegen, wel honderden galopperende ruiters.


Inmiddels was het flink heet, toch maar weer richting Taag dus.
Ik had nog twee wensen, een bijzonder gaaf museum (moderne kunst) bezoeken en onder die ‘mooie rooie’ door lopen.
Het museum vonden we adembenemend, het is een schitterend wit, modern bouwwerk aan de Taag en…..geen toeristen. Boffen, we hadden de boel, op een handje vol mensen na, voor ons alleen. Eerst maar eens de buitenboel verkennen en ook bovenlangs. Schitterend en uiterst fotogeniek en in de verte, jawel weer die ‘mooie rooie’.
Wat denk je, het museum was dicht, altijd op Dinsdag?, krijg nou wat, het is toch internationaal dat de boel op maandag op slot gaat, of…..wellicht wilde de president er met zijn visite nog heen?
Vette pech voor ons, maar het meesterbouwwerk maakte veel goed hoor.


Onder de ‘mooie rooie’ hebben we ook nog gelopen, dat vonden we een hele ervaring en dan dat geluid van verkeer boven je, ongekend, vooral als er een trein (boven auto’s, beneden treinen) overging. De vliegtuigen vliegen hier ook laag over met hun landingsgestel al in positie, spectaculair.


En warempel, bij toeval zagen we de LX factory, die stond voor zaterdag as op het programma. We hebben die dus ook maar meteen gedaan. Het is een soort van hippy achtige omgeving in oude fabriekspanden en met allerlei kunst/designwinkeltjes en alternatieve horeca. Ik zag er. ook een indrukwekkende boekhandel.

Na dit bezoek zochten we authentieke horeca, dus TL buizen, plastic stoeltjes en papieren tafelkleedjes. Daar moet je zijn hoor, goedkoop, gezellig, eerlijk, vers en uiterst smakelijk.
We vonden er weer een hoor, helaas was de stroganoff al uitverkocht, dus namen we genoegen met een kalfsgerecht met frietjes. Het dessert bestond uit koekjestaart en een kokos bladerdeeg gebakje. Hmmmmm, dat was het.
Met een treintje gingen we via een overstap terug, nu naar station Rossio.
Ondanks de tegenvallers, was het een zeer geslaagde dag. We hebben 15 kilometers gelopen, chapeau voor manlief.

In hogere sferen

Zaterdag 9 September

Sorry hoor, ik lijk wel een langspeelplaat met een kras erop, weer niet best geslapen helaas, veel herrie op straat. Vannacht zullen we de boel aan de voorkant dicht laten en achter wat ramen openzetten, het is toch niet meer zo heet s’nachts.
Vanochtend heb ik uren rondgedwaald in Alfama. Dit is de oudste wijk van Lissabon en is bespaard gebleven tijdens de aardbeving (1755). Het is van oorsprong een Arabische wijk, je waant je in een medina in Marokko, grauw, viezelig, kleine steegjes, maar oh zo sfeervol.
Mouraria, de (Moorse) wijk waar wij wonen, is niet zo bochtig en al wat trendy aan het worden. Vele oude panden zijn mooi opgeknapt, meestal door buitenlanders. Allerlei culturen leven hier in vrede samen, arm en rijk. Maar ik denk dat ‘arm’ steeds meer verdreven gaat worden.
Als jullie denken dat je hier gewoon even een stuk op tempo kan lopen, dan heb je het mis. Het is puffen geblazen hoor, trappen op/af, heuvel op/af, smalle en vaak kapotte stoepjes, veel verkeer, steegje in en er eventueel weer uit, als het doodloopt en ga zo maar door. Maar het is oh zo gaaf allemaal, ik kijk mijn ogen uit en verlies me telkens in de tijd. Ik loop nu gewoon op gevoel en uiteindelijk zie ik wel een herkenningspunt, heel verrassend op deze manier.


Er is een karakteristiek object in Lissabon, dat me enorm triggert, het komt hier voor in allerlei charmante vormen en schreeuwt om gefotografeerd te worden. Inmiddels heb ik al een hele verzameling, ik ga er beslist iets mee doen. Waar heeft ze het over?, zullen jullie denken……dat houd ik nog even voor mezelf, jullie gaan het zien als we weer thuis zijn. Ik wil dit project goed aanpakken op mijn mac en jullie verrassen.
Je ziet hier vele gevels met tegels, je weet wel de azulejos, ook aardig hoor.
Zeer boeiend en gevarieerd zijn de muurschilderingen, er zitten juweeltjes tussen.
Uiteraard kan ik na mijn wandeling niet naar huis, zonder verse broodjes voor Maurice te scoren en elke keer zijn ze weer anders.
Na het ontbijt, liepen we naar de wijk Rossio en vandaar omhoog via een enorm stijle weg, naar de wijk Chiado en de beroemde Barro Alto, de uitgangswijk. Manlief, liep weer tegen een grens aan, te stijl voor hem, gaan we dus samen niet meer doen.
We hadden een speciale miradoura (uitkijkterras) op het oog. Helaas werd er flink gebouwd en zagen we weinig en het was er een pokkenherrie. Gelukkig was de tocht niet voor niets, want we zagen een van die fameuze trams (elavadores) schuin op de berg staan. Beneden staat er ook een en zij trekken elkaar omhoog en omlaag. Ingenieus.


Omdat we toch al in hogere sferen verkeerden, besloten we nog een paar kerken te doen, in een kerk was een dienst aan de gang, verder niets bijzonders te zien of te horen daar. Maar die andere kerk, de igreja sâo roque, spande de kroon. Het is een Jezuïtenkerk uit1566, met 8 zijkapellen en vergeven van het goud, zilver en edelstenen, het mocht wat kosten toen. De kaarsen waren van plastic met ledlampjes, toch maar een op laten lichten.


Als je door Lissabon loopt, ruik je overal gegrilde sardientjes, ik vind dat heerlijk en eet ze graag, maar manlief rilt ervan. Die sardientjes zorgen voor volle kassa’s in restaurants, maar ze worden ook op andere manieren uitgenut, ze blikken ze in, in grote getalen voor de export. Wij zagen een wel heel bijzondere winkel, er werden alleen maar kleurige blikjes sardientjes verkocht en wel van vele jaartallen. Ons geboortejaar zat er zowaar ook nog bij.


We liepen nog even naar de Biowinkel, en kochten wat fruit, laadden onze OV kaarten alvast op voor onze volgende uitstap en liepen met rasse schreden naar huis. Manlief moest op tijd voor de buis, want…..de laatste en spannendste etappe van de Vuelta.
Verder pas op de plaats, ook niet verkeerd he?

 

Invalide

Donderdag 7 September

Weer een klamme nacht en de dag voorspelde nog meer hitte.
Onze nacht was dus wederom niet best, pfffff. Dit moet niet langer duren, eerst nachten getergd door de hoest en nu door de warmte en het stadsgeluid. Voor de geïnteresseerden, de hoest is nog steeds niet helemaal verdwenen.
Maar verandering van spijs doet leven, dus ondanks de korte nacht, trok ik er om 07:00 uur weer verwachtingsvol op uit met de president.
En…ik was een beetje hyper, omdat een foto van mij is uitverkozen tot foto van de maand op instagram, geen sinecure hoor, het gaat wel over 30 miljoen fotografen wereldwijd. Toch leuk voor dit oudje he?
Via Mouraria liep ik naar een schitterend uitzichtpunt, vandaar kon ik heel wat Lissabon overzien en fotograferen en het werd weer een mooi oefenmoment voor deze gretige dame. Ik verlies dan werkelijk alle gevoel voor tijd en schrik uiteindelijk dat de tijd wel erg rap verslonden is.


Dus, snel terug en op zoek naar een goede bakkerij, voor het dagelijks brood van manlief.
Het is gelukt, warm en wel.
Manlief liet het zich smaken en bij mij ging de pap er ook goed in.
Anekdote; de koelkast stond behoorlijk koud, dus alles was bevroren, zo ook mijn pap, haha. Ik maak altijd pap voor 4 dagen, dus de koelkast moet de heerlijkheden wel lekker houden he? Hebben de boel wat zuiniger ingesteld.
Omdat we vandaag extreme hitte konden verwachten, besloten we om weer vroeg te vertrekken en maar een paar ‘dingen’ te doen, om uiterlijk rond 14:00 weer op onze patio neder te kunnen ploffen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Als eerste liepen we in 10 minuten naar de burcht; castelo de sao jorge.
De Sint Jorisvesting is de bakermat van Lissabon, dus die moesten we toch echt met een bezoek vereren. Met een speciaal senior kaartje betraden we het fort en werden verast met een panorama van 360 graden over de Taagdelta en de hele stad, TOP.
Op een stenen bankje met een grandioos uitzicht, lazen we dat de Visigoten zich hier vestigden in de 5e eeuw, WoW, indrukwekkend he?
Later kwamen de Moren en breidden de boel uit. In 1147 pikte de toenmalige koning de vesting in en het werd uiteindelijk voor lange tijd een koninklijke residentie, uiteraard werd er gedurende de tijd heel wat aan geklust.
Voor manlief was de bestrating niet best, man, man, wat een enorme stenen werden er schots en scheef gebruikt. Gelukkig bood de stok de nodige steun, maar op de kantelen waagde manlief zich niet.
Zou er vroeger ook een krijger met neuropathie zijn geweest?, daar hadden ze dan weinig aan, wellicht mocht die zich ‘op kantoor’ bezighouden met strategieën bedenken.
Het was beslist een geslaagde tocht hoor, ieder heeft op zijn manier genoten. Een ontmoeting met een pracht van een pauw vond ik een absolute topper

De Strateeg


Toen we het fort verlieten, spuugden de bussen hordes toeristen uit, wegwezen…en snel.
Op naar een wel heel bijzondere kerk, een kerk speciaal voor nationale helden, de igreja de Santa engracia/panteao nacional. In deze kerk is Vasco da Gama bijgezet, maar ook Amalia Rodriquez, de beroemde Fado zangeres.
Het geheel deed ons denken aan het Pantheon in Rome, maar deze vonden we veel mooier en indrukwekkender. Je weet niet waar je kijken moet, zoveel te zien. En dan kun je ook nog op alle verdiepingen een rondgang maken, spectaculair. Helaas durfde manlief het niet aan. Later kwamen we er achter dat er een lift is voor invaliden. Tja, we moeten nog leren om de ‘invalide gemakken’ te zien en uit te nutten.
Helemaal in de koepel gekomen, kon ik zelfs nog een terras betreden, ongekend en wat een uitzicht.

Helemaal beneden zit Maurice


Het was een hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.
Inmiddels was het 35 graden, pfff. Nog effe een kerk, geen idee hoe hij heet, maar wel een kaarsje aangestoken met een speciale wens, je weet maar nooit he?
En toen vonden we het welletjes.
We dronken nog een voortreffelijk wijntje bij een paar Russen in onze straat en ploften uiteindelijk op onze patio neder. Oh, nee dus, manlief heeft nog even naar de Vuelta gekeken.
Mijn kippen/groentesoep was voortreffelijk en zeker door de toevoeging van het restje uit de doggybag; eend/rijst.
Het was weer een gouden dag voor ons.

Met de Locals aan tafel

 

Woensdag 6 September

Vannacht was het behoorlijk warm, niet echt goed geslapen en veel te vroeg wakker weer, dus zat rond 05:00 al aan de Nespresso. Manlief knorde heerlijk verder, de bofkont, hij kan goed slapen.
Maar de vroegte had wel een verrassing voor me in petto, en wel….een volle maan die recht de woonkamer in scheen, dus ik ben ook een bofkont.


Omdat ik zo vroeg was, liet ik mijn voorgeweekte havermout, alvast langzaam garen in een enorme pan, bij gebrek aan een kleintje, maar het ging prima zo.
Toen ik om 07:00 uur de deur achter me dichttrok, was mijn pap gaar, dus mijn ontbijtje was gezekerd.
Mijn wandeling was heerlijk, lekker rustig op straat, op wat ongure, maar ongevaarlijke types na. Het fotograferen op de M is wel een sport in de vroege ochtend, ik moet flink spelen met het licht, maar daar leer ik weer veel van.

Eenmaal weer thuis, had manlief het huis aan kant, en ik verorberde mijn welverdiende pap, hmmmmm. Manlief had nog reisbrood, haha, maar hij wilde dat persé opmaken, want hij is zuinig. Morgen zal ik lekkere verse broodjes voor hem meebrengen.
In verband met de hitte, besloten we vroeg op stap te gaan en alleen de ochtend te benutten voor bezienswaardigheden.zo gezegd, zo gedaan, op naar die beeldschone lift, de elevador de Santa Justa.

De lift is de topper onder de liften in Lissabon, een schitterende gietijzeren constructie met een houten lift, die 30 meter omhooggaat, of naar beneden, het is maar hoe je het bekijkt.
Hij werd gebouwd door een leerling van Eiffel, we kregen dus echt Eiffeltoren gevoelens. Grappig detail; in de lift staat een OV paal voor de mensen met een OV kaart. Wij kochten keurig een kaartje a €5,00 bij de liftbediende.
Eenmaal boven kun je nog 10 meter omhoog, middels een wenteltrap en dan kom je op een spectaculair uitkijkterras. Prachtig, echt.
Omdat de lift uitkomt in de bovenstad, besloten we er te blijven, want we wilden nog een bijzondere kerk doen daar.
Die kerk is een ruïne, het gotische bouwsel is bijna helemaal verwoest door de aardbeving van 1755, alleen de zeer fotogenieke pijlers zijn overeind gebleven, wat het geheel een bijzonder cachet geeft.

Ook hier was het weer genieten, ook voor de president.
Inmiddels was het alweer flink heet, nog even naar de Bio (Brio) supermarkt en dan terug naar Mouraria, om daar te gaan eten.
Maar toen we uit de kerk kwamen zagen we een mensenmenigte, we wilden wel eens zien wat er te doen was. Het bleek een soort van nep wisseling van de wacht te zijn, als toeristentrekker voor het museum van de Gardia Civil, was wel grappig hoor.


De Biowinkel was precies wat we zochten, ze hebben er echt alles, behalve bananen, dus dat wordt pap zonder banaan, moet kunnen voor even.
Ik heb groentjes en kip voor een gezonde kippensoep ingeslagen, dat wordt koken morgen, even de hand op de knip he?
Even verderop hebben we OV kaarten gekocht en opgeladen met wat eurootjes, kunnen we nog meer toertjes doen. Tot nu toe hebben we nog alles belopen, maar we willen ook nog buiten Lissabon uitstapjes maken.
Vlug de spullen naar Vila Mouraria (zo heet ons appartement) gebracht en op weg gegaan naar het door Pedro aanbevolen restaurant. Van de weeromstuit, weet ik de naam niet meer, maar daar kom ik maandag as wel achter, want dan gaan we weer omdat ze dan een door ons geliefd maal op de kaart hebben staan, haha.
Het restaurant wordt alleen bezocht door locals, het is er bomvol, altijd, en daarom wordt iedereen gewoon bij anderen aan tafel geplaatst, geen stoel blijft onbenut. We mochten gelukkig wel samen aan een tafel. Ik had een oudere buurman, een Portugees, die aan de overkant van de Taag woont, hij was er ook voor het eerst. Hij was in zijn werkende leven econoom en sprak goed Engels.
We lieten ons adviseren en gingen voor het maal van de dag, een specialiteit van het huis en wel: eend met rijst.
We konden ons er niets bij voorstellen wat het ging worden, maar waren na de eerste hap, helemaal lyrisch. Het was een soort van paëlla, maar het kon ook pekingeend geweest zijn met hele verfijnde kruiden. Het was ongekend smakelijk. Het was zo veel, dat we de rest hebben laten inpakken, hebben we nog een snackje een dezer dagen. En maandag gaan we dus weer terug, we hebben voor de zekerheid gereserveerd. Het betreft een lunchrestaurant en is zeer geliefd onder de locals vandaar.
Oh ja, we namen toch ook nog een dessert, gewoon omdat we benieuwd waren wat ze nog meer brouwden. Manlief ging voor een crème catalan en ik voor in port gestoofde peertjes, het was hmmmmm allemaal.
Eenmaal terug in onze villa, buikten we uit onder het genot van Fado muziek, jaja, die hebben we ook tot onze beschikking, wat een rijkdom he?