Waar bent u van?

De kreeft zwom erin, zoooo lekker. 

Het was een gezellige en gastronomische avond met de kids en dan voel je je rijk, kan ik jullie vertellen. Dankjewel lieve kids. 

Deze week heb ik veel aandacht kunnen besteden aan het bewerken van foto’s, ik had er zoveel, maar eindelijk kan ik zeggen dat ik een geslaagde inhaalslag heb geleverd.  Continue reading Waar bent u van?

Ik trek niet meer aan een dood paard

We hebben een rustig weekje achter de rug, dus tijd zat om een paar dingen wat extra aandacht te geven. 

Zo heb ik mijn foto’s in Lightroom van trefwoorden voorzien zodat ik perfect kan filteren. Ik filter bijvoorbeeld op ‘architectuur’, ‘kleur’, ‘Spanje’ et voilà,…kleurige Spaanse architectuur wordt gepresenteerd op mijn Mac. Heel handig. 

Manlief is begonnen met ‘ontspullen’ en dat is heel wat voor een man die niets kan weggooien en hij lijkt het nog leuk te vinden ook. Ik zou zeggen: “doorgaan”. Continue reading Ik trek niet meer aan een dood paard

Twee zachtaardige doetjes en de schilder

En daar was dan het bericht: ‘de schilder komt donderdag’.
Vanaf dat moment, kregen we het druk, de kamer en de keuken moest zo leeg mogelijk gemaakt worden!
Nu moeten jullie je eens indenken wat dat bij jullie te weeg zou brengen, ik denk dat je dan begrijpt wat een gedoe het is.
We hebben een grote kast met serviesgoed, glasservies, bestek en veel meer zooi, en wel loeizwaar tezamen. Dus als men de kast ging verplaatsen, moest ie wel leeg. Dat karwei nam ik op me, want ik houd wel van ruimen. Eerst de overtollige troep weggemieterd, dat gaf al wat ruimte.
Vervolgens verzamelde ik ons ‘huwelijksservies’ op de tafel, pffffff, wat moet je er eigenlijk mee? Het is niet meer van deze tijd toch? Dus…….mooie foto’s gemaakt en….hup op marktplaats, (tot op heden nog geen koper). Alles in een verhuisdoos en hoppa de berging in…..een collectie ‘kerstservies ‘op tafel, mooie foto’s, op MP en….. verkocht binnen no time voor een acceptabel bedrag.
Een Oilily servies onderging dezelfde behandeling….niet verkocht tot op heden, maar wel al wat reacties, dus even naar boven met de handel.
Het huwelijkse glasservies staat inmiddels ook te wachten op een koper, in een doos in de berging, dat wel.
Rest een servies dat intens gebruikt wordt, een idem glasservies en een zilveren bestek, dat nooit gebruikt wordt (te veel gedoe met poetsen). Deze zaken ook maar even naar boven getransporteerd.
Tjonge dit is pas ruimen he?
De computerkast met tevens de geluidsinstallatie, heb ik niet leeggeruimd, dan sjouwen de mannen maar even.
Verder hebben we zoveel mogelijk spullen naar boven getransporteerd.
De eerste dag hebben twee mannen alleen maar voorbereidend werk (10 uur) gedaan, heel traag, maar wel precies, er is die dag geen verf aan te pas gekomen, grrrrr, er is alleen afgeplakt, geschuurd en geplamuurd.
Om de ‘feestvreugde’ wat te vergroten, werd ik ziek, flink balen dus.
Maar we hebben ons wel vermaakt hoor, ik werd nu getriggerd om allerlei ‘vergeten’ klusjes te doen, zoals mijn reislaptop updaten, lightroom erop zetten, mijn bureautje opruimen, strijken en……..allerlei online cursussen te doen met als gemeenschappelijk onderwerp: ‘Fotografie en Bewerking’, hoe kan het ook anders. Ik ben inmiddels specialist in lightroom.
Omdat de keuken helemaal ingepakt is, zelfs de koelkast, kamperen we echt, dat is wel knus voor even, maar als de mannen s’avonds naar huis gaan, wordt de koelkast en het fornuis even ontsloten, dus WIJN en SPIJS.
De tweede dag kwam er nog een man mee en ik moet zeggen, toen werd er flink gewerkt en zag je eindelijk al wat resultaat. Ze leveren echt klassewerk, maar ik merk toch dat ik me behoorlijk erger, ze pauzeren geregeld en halen verf en spullen tussendoor, terwijl de uren doortikken. Ik had vanaf het begin het gevoel dat er van ons geprofiteerd werd. Manlief is wat laconieker hierin.
Een man is aan de sch..t en bezoekt de plee frequent (uiteraard met geluid en geur), gelukkig hebben we boven onze eigen plee.
Grrrrr, ik kan hier zo ontzettend slecht tegen, al die mannen in ons geliefde huisje. Maar, wat moet dat moet en het is maar voor even.
De 3e dag (zaterdag), waren ze weer met z’n 2en, werd de wc weer goed bezocht, werden er weer veel koffietjes geoffreerd door manlief! en…… ja hoor er moest weer verf bij gehaald worden, ik kon het niet laten om te klokken.
Dit maal was hij maar 3 kwartier weg en……..geen verf…..de winkel was dicht! Manlief hoorde het gelaten aan. Maar ik ontplofte boven, dit kon niet waar zijn.
Wat een ellende en het erge is dat ik toch al sterk het gevoel had dat er over ons heen gewalst wordt.
Omdat er niets opgeruimd kon worden voordat de mooi afgelakte deuren droog zijn (stof-alert) en zondag werken ze niet, zouden ze maandag toch al terugkomen om de boel op te ruimen en ja…dan zullen ze nu dus ook de resterende muren komen verven (verder uren schrijven).
Er komt geen eind aan deze ellende, dit doen we nooit meer!
Toch zat het me niet lekker en heb ik hulptroepen in geroepen, in de vorm van ideale schoonzoon, hij is met de schilder in gesprek gegaan.
De schilder vond dit niet leuk, nu heeft hij te maken met een zakelijke partij en niet met twee zachtaardige doetjes, haha.
Ideale schoonzoon heeft hem gevraagd om maandag MET verf te komen, alles af te werken en op te ruimen en…….de rekening heel gespecificeerd aan hem te presenteren, qua uren en materialen.
Maar vooralsnog zitten we dit weekend nog in een puinhoop en is het flink behelpen, als we dit vooraf hadden geweten?
En nu nog maar zien wat er maandag gaat gebeuren, gelukkig is ideale schoonzon van de partij. Zo jammer, dat het zo moet, de schilder levert echt wel kwaliteit.
En mijn gezondheid?…….kan beter.
Ciao.

 

 

Een mens is nooit te oud om te leren, (hoop ik).

Hoera, we hebben een mijlpaal behaald, mijn site heeft de 100.000 pageviews aangetikt en dit dankzij jullie, BEDANKT. Dus….ik ga door met mijn schrijfsels.
Ik ben op 26 Maart 2010 begonnen op http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan. Ik had toen geen idee of iemand iets van me zou gaan lezen. Gelukkig werd ik gelezen, gevolgd en kwamen er reacties, erg leuk en motiverend.
Maar na een aantal jaren begon de waarbenjij site kuren te vertonen en begon ik me er flink aan te storen. Maar…elk nadeel heb z’n voordeel, ik kreeg hierdoor de spirit om een eigen site te bouwen. Met hulp van een student kreeg ik hem uiteindelijk in de lucht op 31 Augustus 2015. http://yvonneciao.nl/?p=104
Toch ben ik de waarbenjij site trouw gebleven en postte dubbel, inmiddels heb ik hier meer dan een half miljoen pageviews. Maar de laatste maanden zet ik er slechts een linkje op, met de bedoeling er langzamerhand mee te stoppen. Maar…ik heb vernomen dat er hard gewerkt wordt aan een volkomen nieuwe site, dus ik wacht nog even, wie weet hebben ze me terug dan.
Mijn eigen site blijft gewoon hoor, vooral omdat hierop mijn foto’s beter tot zijn recht komen.
Inmiddels zijn we alweer 3 weken thuis en eindelijk heb ik de ‘Lissabon’ foto’s doorgespit, een heel karwei, vooral omdat ik zo’n gretige fotograaf ben. Ik had nog wel een flinke domper te verwerken, ik bleek namelijk niet in RAW gefotografeerd te hebben en daardoor had ik minder mogelijkheden om de foto’s te bewerken. Heel jammer, vooral omdat ik steeds kritischer wordt.
Het fotoprogramma van de Mac vond ik ook niet meer voldoen, dus ik ben overstag gegaan en heb een abonnement op Lightroom genomen (inclusief photoshop). Het is me wel een ding hoor, dit heb je niet zomaar onder de knie. Aan de hand van een online cursus en een dik boek ploeter ik enkele uren per dag voort en soms wil ik de hele boel aan de kant schuiven.
Gelukkig kwam er een geschenk uit Corsica vallen, de bovenbuurman is weer gearriveerd en laat de goede man nu fotograaf zijn en ook nog eens heel aardig. Hij wil me wegwijs gaan maken in de wereld van Lightroom en…..ook heel erg leuk hij leert me enkele basis vaardigheden om portretten te schieten. We hebben een soort van studio gecreëerd in onze woonkamer, een deken over de kast is de achtergrond, het daglicht is mijn ‘lamp’ en een wit kussen zorgt voor wat oplichting aan de andere kant van het gezicht. Manlief is met enige tegenzin ons model.
Na de sessie gaan we aan de slag met de RAW bestanden op Lightroom.

Hier een eerste begin, ietwat onscherp, dat wel.


Ik heb al heel wat geleerd, maar heb toch nog wel wat sessies nodig, gelukkig vindt de buurman onze koffie erg lekker.
Dit jaar hadden we veel druiven en ze waren ook nog eens groter dan normaal. Manlief heeft ze met engelengeduld geoogst en er sap van gemaakt, heerlijk.

Tja en dan is het tijd om je telefoonabonnement te verlengen en schaf je een nieuwe telefoon aan. Eerst grote blij en toen kwam de ellende, het overzetten van mijn gegevens ging compleet mis, ik zal geheid iets verkeerd gedaan hebben, dus eind van het verhaal…ik ben alles kwijt en heb nog nooit zo’n maagdelijke telefoon gehad.
Ik heb het inmiddels verwerkt, het is niet anders en wordt langzamerhand weer blij met mijn nieuwe telefoon.

Ciao.