I Love Breda

Het was jazzfestival in Breda en dat is feest, kan ik jullie vertellen. Overal in de stad waren podia en er speelden dagelijks vele jazzbands. 

De stad swingde, het was afgeladen vol met vrolijke mensen. 

Uiteraard ben ik met de president op stap gegaan, wat een kans voor een beginnend straatfotograaf. Ik moet zeggen, het bevalt me en ik ben al wat minder bescheiden en prop me door de massa heen, het grappige is dat het nog geaccepteerd wordt ook, de camera krijgt voorrang.

Continue reading I Love Breda

Studio ‘CIAO’ werkt

Er stond een shoot gepland met dochterlief en daar kleinkind1 vrij was, kwam ook zij mee.
Waar ik bang voor was, gebeurde, de dames kwamen enigszins lacherig binnen. Nu had ik ineens 2 giechels in het gareel te houden. Achter mijn rug, werden er gekke bekken getrokken en daar voelde ik me toch niet zo senang bij. Dus……ik was niet mezelf, maar gelukkig heb ik toch een paar bruikbare foto’s voor aan onze muur.
Portretfotografie doe je niet zomaar uit je losse pols, er komt veel bij kijken en ja……ik vergeet nog wel eens een cruciaal iets. Ik heb nu een lijstje gemaakt, dat als leidraad moet gaan dienen bij het shooten.
Ik heb weer een Photowalk met @ilovebreda gedaan, nu in ons voormalige belastingkantoor. Dit best wel saaie gebouw, gaat huisvesting bieden aan kleine plaatselijke bedrijfjes en het krijgt tevens een buurtfunctie voor allerlei activiteiten. Uiteraard zal er wel het een en ander aan verbouwd gaan worden.
Een meneer van de gemeente, heette ons welkom en vertelde dat de gemeente blij was met onze komst, er zouden foto’s gaan komen en zij zien een tentoonstelling wel zitten op de eerste open dag voor de buurt en de huurders. Dus…….we mogen onze foto’s insturen en zij maken een selectie. Ik ga dat zeker doen, niet geschoten, is nooit raak.
Zoals ik al zei, het gebouw is totaal niet spannend, de lege kantoren ook niet. Gelukkig waren er fotogenieke trappen en de gangen waren ook wel het fotograferen waard. We konden ook nog op het dakterras, maar….ik had me wat meer van het uitzicht voorgesteld.
Al met al een leerzame ochtend hoor, maar geen echt gave foto’s.
Manlief is aan de beterende hand gelukkig, hij waagt zich al wat meer buiten. Zijn ‘klokje’ is weer gerepareerd, dus is hij ook weer het heertje.
De oude dame maakt het goed, ze heeft wel een schaafwond op haar kin, maar niemand weet hoe dat zo gekomen is.
Mijn broer en ik hebben een mooie dag geconsumeerd, in Amsterdam. We zijn in ‘Huis Marseille’ en in ‘FOAM’ geweest. Dit zijn fotomusea van hoge kwaliteit, gesitueerd in statige grachtenpanden. De tentoonstellingen gaven ons weer veel kijkplezier en inspiratie.
Het is altijd leuk om door Amsterdam te dwalen, zeker nu met de kerstverlichting. We zijn toch maar weer geëindigd bij Nam Khee op de Zeedijk, het was weer smullen.
En eindelijk ben ik weer eens met mijn jonge fotovriendin op stap geweest, nu naar Rotterdam om lange sluitertijden te oefenen. Ondanks de stevige wind hebben we toch een paar mooie platen kunnen schieten en veel geleerd.
Studio ‘Ciao’ trekt best wel wat vrijwilligers, ik heb goed kunnen oefenen en ben tevreden.
Ik kan me nu gaan uitleven aan het ontwikkelen van de foto’s.
De eerste foto’s liggen al bij de drukker, onze witte muur kan bijna gevuld gaan worden.

En….bent u benieuwd naar de portretten van de studio?, klik het kopje ‘studio Ciao’ aan op de startpagina van mijn blog. En wilt u ook op de foto?, kom maar op dan.

    

Studio ‘CIAO” is geopend

Eindelijk kwam het bericht dat de studiolampen waren gearriveerd. Manlief haalde ze op en wat bleek?…………..Het was er maar 1!
Wat een domper. Na wat heen en weer mailen en wat telefoontjes, kwam de aap uit de mouw…er was iets fout gegaan en het zou meteen rechtgezet gaan worden, de dag erop zou de andere lamp geleverd worden, aan huis dit maal.
Okee, dan maar eerst aan de slag met die ene, ik bedoel dus, het ding in elkaar zetten. We dachten dat het een makkie zou zijn, maar nee, het was een behoorlijke toestand. Manlief snapte er niets van, ik nog veel minder, …….toen kwam de Corsicaan erbij….en die snapte het ook niet.
We gaven het op, het moest maar door ‘kamera-express’ opgelost worden, zij leveren tenslotte iets zonder handleiding.
Maar…….de Corsicaan, kwam weer naar beneden met een paar a4tjes, hij had een gebruiksaanwijzing op het wereldwijde web gevonden, hoera!!!!!!!!
Manlief en hij weer aan de slag, ik nipte van een wijntje en keek erna.
Het lukte niet, manlief gaf het op, hij kookte ietwat, de Corsicaan bleef de rust zelve, uiteindelijk gooide ik me maar in de strijd en…… we kwamen door de gebruiksaanwijzing een stukje verder, manlief haakte ook weer aan en uiteindelijk kregen we de softbox met 6 handen strak gespannen. Wat een gedoe, het zweet brak ons van alle kanten uit, maar wat waren we blij dat we die klus geklaard hadden.
De Corsicaan verzuchtte: “dit was nog moeilijker dan een ‘Ikea kast’ en Manlief zei nuchter…..,morgen hebben we er weer een’, pffffffff.
Even hoopte ik dat ik de dag erop de dans zou ontspringen, ik had een Photowalk in het Chassé theater. Maar…. na een supergave fotohappening kwam ik in een huis met nog steeds slechts 1 studiolamp. Wat een domper.
Mijn foto’s van het Chassé zijn overigens supergaaf geworden, we konden onder begeleiding bijna overal in daar, razend interessant en mooi. Mijn haat/liefde verhouding met het statief is ook iets verbeterd.
Dit theater is zo verdomd mooi van architectuur (Herman Hertzberger), zowel van binnen als van buiten. Van buiten zit er minimaal kleur in, maar eenmaal binnen spettert vooral het rood je tegenmoet.
Deze shoot werd weer georganiseerd door @ilovebreda, http://ilovebreda.nl
Ik ben voorlopig weer zoet met het bewerken van foto’s, maar ik popel om portretten te gaan schieten.

   
De lamp arriveerde uiteindelijk zaterdagavond na 18:00, we hebben hem een nachtje in de doos laten slapen.
Zondagmiddag hebben we weer met z’n 3tjes, de 2e lamp in elkaar gezet….binnen 10 minuten was het gepiept.
Tja en nu moet ik gaan leren om met studiolampen om te gaan, de Corsicaan gaat me op weg helpen en manlief is model.
Maar…manlief is niet zo volgzaam, de schurk, als ik een pose voorstel, zegt hij consequent: “Nee”. Hij heeft echter een excuus, hij is zichzelf niet, hij is nog steeds ziekjes. Na een bezoek aan de huisarts is hij aan de antibiotica gegaan, maar de boel werkt nog niet echt.
We hebben een studio ingericht in de huiskamer, plek zat en eettafel iets aan de kant. Het ziet er professioneel uit, dus…..er zal geheid wel kwaliteit geleverd gaan worden. Vanaf nu is Studio ‘CIAO’ geopend.

Nu nog mensen vinden en strikken als proefkonijn. Ik wordt door mijn ‘verslaving’ steeds brutaler, met de president heb ik eindelijk lef, dus ik sleep zoveel mogelijk mensen voor mijn lens. Zo ook mijn hulp, ze vond het maar niks dat ze niet opgemaakt was, ik vind haar beeldschoon zo.

 

We laten de boel een kleine 2 weken staan en hopelijk komen er zoveel mogelijk mensen langs die ik kan vangen……click!

Ik weet niet of jullie het al gezien hebben, maar ik heb op mijn startpagina een nieuw kopje geplaatst, met als titel: “Studio Ciao”, daar kunnen jullie de resultaten volgen.
Hopelijk, kan ik ooit eens van eventuele donaties van tevreden ‘gasten’, een echte portretlens aanschaffen.