Ik zal eens uit de school gaan klappen

De neuroloog deelde ons mede dat manlief geen kwaadaardige ziektes heeft. De neuropathie staat op zichzelf en is te wijten aan ouderdom. De reden dat er zoveel onderzoeken gedaan zijn, is dat manlief alleen uitval heeft in de sensoren en niet in de spieren. Gelukkig zijn zijn spieren geheel in takt, maar……dat garandeert niets, vertelde de neuroloog ons, wat niet is, kan nog komen.
Dus…..het is oppassen geblazen, geen risico’s nemen en meteen anticiperen als de boel verergerd.
We blijven alert en zullen ruim op tijd beslissingen over hulpmiddelen/vervoer nemen, hebben we elkaar beloofd. Voor de rest genieten we lekker door hoor, maar…..op onze manier.
Afgelopen week ben ik samen met mijn fotografie vriendin, 2x naar een vogelhut geweest, te weten in Zoetermeer (ijsvogels) en Otterlo (bosvogels).
Ik kan inmiddels een boek schrijven over het ‘vogelhutvolkje’, man, man, een grote roddel/opschep kliek. Ze troeven elkaar heel graag af en houden locaties geheim.
Persoonlijk vind ik de meeste foto’s te gelikt, van enige creativiteit is weinig te bespeuren. Als je een joekel van een lens hebt van duizenden euro’s, dan is het een makkie om een vogeltje te ‘schieten’. Sommigen zitten bijna dagelijks in een hut, met proviand, verhalen en uiteraard hun toeter.
Ik zal eens wat ‘hut geheimen’ verklappen;
De perfecte duikfoto wordt gemaakt met behulp van een aquarium, men kan een levende prooi kopen, die wordt in het aquarium gekieperd, jij stelt je camera helemaal in en wacht op het vogeltje en…schieten maar.
De vogels/beesten worden gevoerd, ze zijn zo tam als wat.
Het voer moet zo neergelegd worden, dat het niet zichtbaar is op de foto, want dan lijkt het niet echt.
De prooi voor roofvogels, een duif ofzo, wordt vastgepind, zodat je lekker lang kan schieten. De pindakaas wordt zorgvuldig in holtes van de bomen gepropt, hebben ze even de tijd, haha.
De stokken/stammen, watertjes, plantjes worden met zorg geplaatst en regelmatig veranderd, want anders heeft iedereen dezelfde foto’s haha.
De hutten worden steeds luxer, groter en duurder, het is big business hoor.
Bij de gratis hutten, moet je in het holst van de nacht je plekje innemen en dat de gehele dag met lijf en woord verdedigen.
Er wordt heel wat ruzie gemaakt om een plekje te bemachtigen en bezet te houden.
We hoorden een verhaal dat een teleurgestelde man, alle stokken uit het vijvertje trok, zo van, ik geen foto’s, jullie ook niet.
Er wordt heel veel opgeschept, er zitten vaak betweters.

Gelukkig…. zitten er ook aardige lui tussen hoor, zij zijn integer en bereid je te adviseren en we hebben ook hele leuke gesprekken kunnen voeren en enorm gelachen.
Maar…voorlopig hebben we het even gehad met het ‘hutten’.
Maandag zaten we in Otterlo in het Veluwe park, mooie hut, mooie scène (het leek wel een volière) en schattige vogeltjes. Vooral de grote bonte specht is een schoonheid. Omdat wij geen voer bij ons hadden, heb ik hen een müsli broodje met kaas aangeboden, en dat vonden ze verdomd lekker, dus……we konden schieten hoor.
Mijn vriendin en ik hebben ons op het eind van de dag beziggehouden met vogels in de vlucht te fotograferen, onze techniek is met rasse schreden verbeterd, maar echt scherp heb ik ze nog niet.

hut en aardige man in Zoetermeer
Grote Bonte Specht
Muis
Ik ken het merk niet
Pimpelmees?
Boomklever
??
Biologische Geitenkaas van Yvonne met specht
Glanskop
Roodborstje

Tja, eigenlijk ben ik ziek, griep en ik hoest de longen uit mijn lijf en ik slaap daardoor al nachten slecht. Toch ben ik maandag gaan ‘hutten’ en het deed me goed. Mijn gehoest deerde de vogels niet, het voer moest en zou verorberd worden.
Vandaag ben ik behoorlijk gammel, maar heb nog wel een grijns op mijn smoel, ik heb weer gave foto’s en veel geleerd.
Na al het ‘vogel’ geweld gaan we ons eens concentreren op lange sluitertijden en het werken met grijsfiters, zal zeker een leuke uitdaging gaan worden.
Maar….eerst gaan manlief en ik naar Lissabon, zo’n zin in.
En……voor als ik me verveel……heb ik een pak vogelvoer gekocht om op ons terras te strooien, ik camoufleer me en dan heb ik mijn privé vogelhut, dat wordt leuk!!! Ciao.

 

Een vieze mop, dan gluren

Omdat wij de kleinkinderen een tijdje moeten missen in verband met hun vakantie, hebben die scheetjes iets bedacht om het gemis wat te verzachten en… voor beide partijen nog wel.
Ze hebben een soort van adventskalender gemaakt. Elke dag mogen we een luikje openen als we hun huis betreden om de poezels te verzorgen en andere karweien te doen. Elk luikje bevat een zoekopdracht naar een klein briefje met weer een opdracht. Het respectievelijke briefje kan ergens in huis liggen of in de tuin en dan is het zelfs gelamineerd. Hierop staat een vraag of een doe ding. We moeten het antwoord of de taak opsturen naar de telefoon van de dametjes en hebben daardoor ook even contact met hen via de app of FaceTime.
Het is een hilarisch gebeuren en zelfs manlief, die helemaal niet van spelletjes houdt, vindt het super leuk om te doen. We moesten zelfportretten tekenen, een tomaat eten en dat filmen, vragen beantwoorden en een vieze mop vertellen. Heel soms krijgen we een filmpje als beloning en die zijn cruciaal om de uiteindelijke oplossing te vinden van de vraag, wie er hun huis snoep heeft gestolen. We hebben in eerste instantie een film gehad met beelden van de mogelijke daders, te weten; ideale schoonzoon, dochterlief, kleinkind1, kleinkind2, poes Pip, poes Coco of Rocky de hamster. Wij verdenken ideale schoonzoon, hij eet wel vaker het snoep van de kinderen op, haha. Van elke dader krijgen we zo nu en dan ook een filmpje, het zit zo komisch en knap in elkaar. De kleinkinderen hebben er dagen van voorbereiding aan gehad. Zeg nou zelf, is het leuk of niet?

de 5e zit erachter

Rocky, de hamster logeert overigens bij ons. Aanvankelijk zag ik er tegenop, ik heb totaal geen hamsterskills. Maar…..ik ben nu verliefd op het beestje, je kan er heerlijk mee tutten. De kooi verschonen vind ik minder.
Mijn jonge fotografie vriendin, waar ik laatst mee naar een vogelhut ben geweest, had een andere hut gevonden, deze hut zou super gaaf zijn, meer beestenboel en groter.
De hut ligt in Almere aan de Lepelaarplas.
Een paar dagen geleden reden we rond kwart over 4 in de ochtend Breda uit, we hadden er weer zin in.
Ruim voor het echt licht werd, kozen we de beste plaatsen uit in de hut, dit ging gaaf worden.
Er is plaats voor zeker 30 mensen en het meer is behoorlijk groot.
Eigenlijk wist je niet waar je kijken moest, de bankjes waren te hoog voor ons, het tochtte er enorm, er vlogen allerlei stekers en er was weinig moois te zien. Heel in de verte een groep Aalscholvers, 2 zwarte zwanen en veel te veel eenden. Balen!
Maar we hoorden telkens gepiep en zo nu en dan fladderde er wat. Uiteindelijk ontdekte mijn partner in crime een klein nest met 5 mollige, jonge zwaluwen, in de hut nog wel. De moeder kwam ze tekens even heel snel voeren en trok zich niets van ons aan. Met het fotograferen van die beesten hebben we ons in eerste instantie kostelijk geamuseerd. Het resultaat mag er niet echt zijn, te donker en aan de hoge kant, maar we konden naar hartelust onze camera’s instellen.
Uiteindelijk waren we het beu, niks te beleven daar verder, zelfs geen medemens te zien.
We zijn weer naar Zoetermeer gereden, in de hoop op een plaatsje in de hut waar maar plaats is voor 4 personen.
Het zat vol! Wij gingen achter de hut staan, anders stoor je de vogels. De ijsvogels hadden zich al geregeld laten zien, werd ons verteld. We hadden al snel geluk, twee mensen vertrokken, hoera….plaats in de herberg.
De rest van de dag hebben we kunnen schieten dat het een lieve lust was.
We hebben geoefend met diafragma en de Iso verhogen om duikfoto’s te kunnen maken. Ik heb alleen maar handmatig gewerkt en heb nu door hoe ik ooit de perfecte duik/vliegfoto zal kunnen maken. Maar……..er is toch al enig resultaat te melden hoor, ik ga goed vooruit, getuige mijn tweede duikfoto en… een foto van een landing.
Ik ga nooit meer op de automaat werken, te weinig mogelijkheden.
Er zaten weer aardige mensen, we voerden leuke gesprekken en hebben wederom behoorlijk gelachen en genoten. De ‘Friet’ beloning ging er naderhand in als….friet.
Wat een gave dag weer, hier krijg ik zoveel energie van en nog mooie foto’s op de koop toe.

 

Hoe ouder, hoe gekker.

De gemoederen zijn weer bedaard, we waggelen gewoon verder, we zien wel waar het schip strandt. We hebben alles gedaan wat mogelijk is en nu is het afwachten. Manlief heeft zijn hooggeleerde neef ingeseind en deze zal via het betrokken staflid een extra oogje op het DNA onderzoek houden.
Sommige mensen vragen zich af, of de kwaal met de spieren te maken heeft, nee dus. De sensoren van manlief gaan steeds minder werken en heel specifiek: die vanaf de hersenen werken goed, maar andersom niet dus. Ik weet het, het is ingewikkeld, ik noem het gewoon dus maar waggelen.
En nu dan het leuke, tenminste ik vind het leuk, velen zullen mij voor gek verklaren. Ik heb 12 uur lang in een vogelhut zitten loeren. Zelf had ik dit ook nooit voor mogelijk gehouden.
In mijn geliefde Markdal kwam ik een jonge vrouw tegen, die net zo graag fotografeert als ik. Zij vertelde me dat ze ijsvogels gefotografeerd had vanuit een vogelkijkhut, in Zoetermeer om precies te zijn. Omdat ik manlief echt niet zo gek krijg om daar met mij naar toe te gaan, vroeg ik haar of ik eens mee mocht als ze weer ging. En warempel, een paar dagen later appte ze me dat ze weer ging en…ik mocht mee.
Om kwart over 4 in de ochtend vertrokken we en rond vijf zaten we op een kussentje met onze camera’s in de aanslag te loeren. Rond 06:00 kwamen nog twee heren met enorme toeters en de hut was vol.
Als ik de dag moet samenvatten, was het heel veel loeren, wachten en hopen. Meerkoetjes waren er volop, met als gevolg dat ik zo’n beest niet meer zien kan. Maar……..5 ‘ijsvogels sessies’ kan ik ook noteren.
Het is zaak om je camera goed in te stellen van tevoren, want op het moment suprème, heb je daar geen tijd voor, want die beesten zijn razend snel. De eerste sessie schoot ik bagger en een duikfoto zat er helemaal niet in.
In de tussentijd raakten we aan de praat met de heren en deze waren bereid om ons van alles uit te leggen. Ik heb ontzettend veel geleerd die dag en uiteindelijk heb ik een paar zeer aanvaardbare plaatjes kunnen schieten. Zo leuk, die heren, ik heb ze naderhand een groot compliment gemaakt omdat ze ons zo onbaatzuchtig geholpen en onderwezen hebben.
Meestal is het zo dat die lui met die enorme toeters zo arrogant zijn als de neten.
Het hutje staat in een bos en ligt lekker op de wind, maar goed ook, want het was bloedheet die dag.
Normaliter laat de ijsvogel zich vaker en langer zien en geven ze wat meer show, in de vorm van duiken, vissen en bidden, vermoedelijk hadden ze weer een nestje. We gaan toch echt wel een keer terug dus.
Ik heb het een superdag gevonden en had de 20 uur ook nog wel volgemaakt, maar….onze buiken vroegen om een vette hartige hap.
Er was een leuke uitspanning in de buurt, aan een meer en daar hebben we onszelf beloond met frites en een Angusburger. Het smaakte goddelijk!
Het is nu een kleine week geleden, maar ik ben er nog hyper van.
Hier de foto’s, kijk en huiver.

mislukte duikfoto

Kinky Sex en public

Inmiddels mag ik me een beetje een ‘ooievaarexpert’ noemen, ik weet nl wanneer ze ‘het’ doen! Ze hebben het er maar druk mee en volgens mij heeft ‘het’ nog geen zoden aan de dijk gezet, er wordt duidelijk alleen maar flink geoefend en nog niet gebroed, ze staan meestal naast elkaar op het nest wat te koekeloeren.

Ze prutsen wat aan hun vel hier en daar en rommelen wat aan het nest en dan….vliegt het mannentje ineens weg. Hij gaat de vleugels en de benen strekken en een maaltje vangen. Meestal blijft ie in het zicht van het vrouwtje, maar soms kom ik hem een stuk verder tegen in een poeltje, hmmmmm daar hebben ze lekkere padden. En als ie dan zo’n sappig beestje gevangen heeft, vliegt ie snel naar het nest, gooit het ‘maaltje’ in het nest, maakt nog een trots praatje, vrouwtje bedankt hem meerdere malen, ze leggen het maaltje wat beter neer, en dan…..tjakka! Veel gefladder en ‘er’ op en erin, vrouwtje wordt nog effe lekker in haar nek gebeten en blijft strak staan en mannetje fladdert en stoot er heel even heftig op los. Niks geen schaamte en zeker geen naspel, daarna lijkt het alsof er niets gebeurd is, het lekkere hapje is dan aan de beurt.

DSCN7910
Ik heb wat foto’s, alhoewel nog niet erg naar mijn zin, dus ik stalk nog even door, ik weet nu hoe het gaat. (Update: vanmorgen leek mannetje te broeden en vrouwtje zat bij het nog leegstaande buurnest)
Ik heb weer een ijsvogel gespot en gefotografeerd, maar ook dat kan beter, het Markdal met zijn bewoners blijft trekken gelukkig.

DSCN8064
Toch ben ik in het hoofd flink bezig met het verzinnen van haalbare uitjes, het streven is vanaf nu een ‘uitje van de week’.
Enkele uitjes zijn al gereserveerd, zo’n zin in.
Het uitje van de afgelopen week, is lichtelijk mislukt. Het doel was een gezellig dagje Breda, wat fotograferen, wat shoppen, wat eten en drinken en naar het designmuseum. Manlief voelde zich niet senang, erg verkouden en was niet vooruit te branden. Dus hij bleef lekker warm n de casa.
Ik ging alleen, het was ijskoud en grijs. Het etentje en het drankje liet ik maar zitten, geen reet aan in je eentje. Fotograferen was niet bepaald leuk in die koude grijzigheid en het museum had nog geen nieuwe tentoonstelling. Ben er wel in geweest, heb wat ‘geschoten’ en……….heb ons op de gastenlijst kunnen plaatsen voor de officiële opening van twee nieuwe tentoonstellingen (met burgemeester, drank en hapjes), zal wel het uitje van de week gaan worden, haha.

DSCN8018
Om toch een leuk uitje van de week in de annalen op te nemen, bestempel ik de verjaardag van de oude dame (91), als zodanig. Het was een onverwacht gezellig samenzijn met mijn twee broers en schoonzus.
De oude dame vond het ook wel gezellig, maar snapte er niets van.

DSCN7932
De dag erop was ze alles alweer kwijt en klaagde dat er nooit iemand kwam.
‘Jeroen Bosch’, gaat helaas niet lukken, alleen nog maar kaarten in de avond, geen optie voor ons.
Tja, dat heb je met het ouder worden, je krijgt steeds meer beperkingen. Maar ons hoor je niet klagen, we kijken alleen naar wat we wel kunnen en blijven actief genieten hoor.
Het uitje van de volgende week is al bekend bij het bestuur, het wordt deels een nostalgische tour met flink wat cultuur, Ciao.

In de ban van de IJsvogel

Eindelijk tijd om achter of voor de Mac (wat u wil) te kruipen, wat kan een mens het toch druk hebben.
Om 06:00 uur, lag de dag nog leeg op me te wachten en toen…..…dit, dat, nog even wat en……. mijn ‘dagelijkse tochtje’ (dat had nog heel wat voetjes in de aarde), zoonlief die mijn mac opeiste en…..op de valreep nog even een wijntje (1) op de kerstmarkt met de kids, pffff. Er zijn van die dagen…..
Check, nu rust in de tent en ‘me’ time terwijl de pompoensoep staat te pruttelen.
Gisteren was mijn ultieme geluksdag, het ene gelukje reeg zich aan het andere en dat de hele dag door. Je kunt je voorstellen dat ik constant met een enorme grijns heb rondgelopen en gezeten.
Zoals jullie weten loop ik elke dag mijn kilometers in straf tempo. Ik ren niet hoor, dat hoort niet bij een mens, laat rennen maar aan de dieren over, denk bijvoorbeeld maar aan een antilope (grappige ik).
Meestal ben ik te vinden in het Markdal, ik ken onderhand elk plekje en stekje, spot altijd vele Canadeze ganzen, 4 witte ganzen, 5 zwanen, 4 blauwe reigers, een schuwe witte reiger , 2 aalscholvers en een zooi meeuwen.
Maar…..er schijnen ook ijsvogeltjes te zitten en die had ik nog nooit van mijn leven in het echt gezien, laat staan gefotografeerd. Ik wist niet waar ze zouden kunnen zitten.
Om mijn kans te vergroten, besloot ik deze week dwars door de velden te gaan banjeren. Het pad was toch al een zompige zooi, dus waarom dan niet helemaal de drab in. Uiteraard was ik er op voorbereid en had mijn hoge bergschoenen aangetrokken. En..…daar ging deze dame, de paden af en de wildernis in, op avontuur. Ik moest me even ‘vervrouwen’ om over hopen ganzenpoep te lopen, het had geen zin om te slalommen, te veel van die shit. Wat een enorme keutels produceren die beesten zeg en we hebben er hier honderden, dus tel uit je shit.
Dus ik dwars over de poep op ijsvogeljacht of iets anders bijzonders (in het voorjaar ga ik beslist een kievitsei vinden hoor).
Zie ik me daar een vent in het struikgewas, met een toeter van een telelens zitten. Hij zat op een krukje, doodstil aan een zijarm van de Mark. Ik erop af, rust verstoord, de man ook. Ik vroeg of ie wat bijzonders op het oog had……had ie…..ijsvogels! Pats, bingo, raak, dit was DE plek to be. De man toonde me wat foto’s die hij net genomen had. Wowwww, grote blij voor hem en voor mij. Maar…..ik wilde ook best wel een ijsvogeltje ‘schieten’.
Uiteraard was het geen porem om naast die jetser van een telelens, meneer Nikon schietklaar te houden en…de vogel was waarschijnlijk door mijn komst gevlogen. Dus ik weg, met een big smile, mijn kans zou beslist nog komen.
De volgende dag terug, en…ja hoor, daar zat ie, klik klak….in de pocket.
Ik smolt zowat van geluk.
Helemaal blij kwam ik thuis, riep manlief en laadde de foto op de iPad en……een roodborstje, shit, wat een pech. Het was ook te mooi om waar te zijn he?
Maar snel had ik weer een big smile, want de zeer aimabele bovenbuurman schonk me nog een pracht print van een foto van me, lekker groot formaat, grote blij!
Ik ben best wel trots op mezelf, als ik die foto’s nu zie hangen.
Gisteren hadden we een feest in regio Den Haag, mijn lieve tante werd 80 jaar. Een prestatie, want ze heeft ernstige kwalen, maar….als er een een positieve vechter is, dan is het mijn tante. Het was haar wens om nog eenmaal een groot feest te geven. Het werd een uitgebreide high tea in een hotel, er was thee, maar ook veel drank, veeeeeel zoet en veeleer hartigs, ik ben totaal los gegaan.
Maar eerst……er moest nog gelopen worden. Dus…..weer naar de stek van de ijsvogel…….
RAAK, daar zat ie…….op een takje en……..….ik heb hem geschoten en ter plekke gecontroleerd op ijsvogeltrekken en….jaaaaaaa, een echte hoor. Ik had de neiging om me op de knieën in de ganzenpoep te storten en God, Allah, Boedha etc te danken. Uiteraard heb ik het wel staande gedaan. Ik voel de sensatie nog, ik geloof zelfs dat er een vogelaar geboren is, wat een grote blij krijg je van zo’n vogel.
Thuis de foto op de iPad gezet zodat ik op het feest kon pronken met mijn vogel en dat heb ik gedaan hoor met een big smile, die heb ik nog steeds trouwens.
Het feest was super, veel lieve leuke mensen, vele gesprekken, vele foto’s en….. er was een zelfs een fotostudio met fotograaf waar je vrij gebruik van mocht maken en dat hebben we gedaan hoor.
Lieve, lieve tante, bedankt voor alles!
Tja en dan vandaag, ik begon de blog ermee en had het over de vele voetjes in de aarde.
Terwijl ik mijn dagelijkse tochtje liep, werd de natuur ruw verstoord door honderden rennende kerstmannen, best wel bizar.DSCN4590  Het was een run van de rotary om geld in te zamelen voor de voedselbank.
Gelukkig had ik van tevoren nog een eekhoorntje gespot, dus weer een grote blij!
Ohhh, nu heb ik niets verteld over de komende reis, helaas roept de soep, volgende week dan maar. Ciao!