Een uitdaging in de mist

De herfstvakantie is voorbij in het Brabantse land, het was een schitterende week en….. ik maakte twee mooie wandelingen met kleinkind1, wat een bofkont ben ik.

Ze wilde graag een shoot in het bos en een in het Markdal en daar was ik uiteraard meteen voor te porren. 

Gelijk op de eerste vakantiedag gingen we in de middag, al het bos in, het was prachtig weer, het zonnetje scheen uitbundig, de blaadjes waren al mooi verkleurd en mijn kleinkind had haar nieuwe outfit aan die we samen in de stad hadden aangeschaft.

Alle voortekenen wezen op succes en dat werd het ook, een groot succes. 

Het was wel enorm druk in het bos, dus helemaal los konden we niet gaan, te veel pottenkijkers.

Ik heb de vele foto’s dubbel bewerkt, in kleur voor mijn kleinkind en zwart/wit voor deze dame, ik blijf dat het mooist vinden voor een portret, mits de kleur geen toegevoegde waarde heeft.

Een paar dagen later hadden we de shoot in het Markdal gepland, nu vertrokken we in verband met de te verwachtte drukte al om half acht in de ochtend, we wilden de zonsopgang ook meepikken.

Het liep echter weer anders, het was extreem mistig, de zon hebben we niet gezien, het werd een uitdaging voor ons beiden en de president. 

Gelukkig was het niet koud, dat was wel prettig omdat mijn kleinkind er een rokjesdag van had gemaakt en…er waren geen pottenkijkers dit keer, dus we konden behoorlijk los gaan.

Ook deze foto’s zijn beeldschoon, al zeg ik het zelf. 

Het lijkt wel of er een waasje op de beelden ligt, maar dat is dus de mist.

We zijn het markdal doorgelopen tot Ulvenhout en daarna besloten we om ook de Bouvigne tuinen met een bezoek te vereren.

Wat een plezier hebben we gehad, wat een goede gesprekken en wat voelden we ons rijk in de mooie natuur. 

Maar ook…wat waren we blij toen we na twee en een half uur weer lekker het vocht van ons af konden schudden.

Ik heb voor dagen ‘werk’ weer, heerlijk.

Ook had ik een zeer bijzondere ontmoeting deze week en wel met een ‘wereldvrouw’.

Op Facebook ben ik lid van de groep ‘wereldvrouwen’, een netwerk van Nederlandse vrouwen verspreid over de hele wereld, vrouwen die in het buitenland wonen/werken en vrouwen die reizen. We zijn een geweldige groep, nooit een onvertogen woord en als er hulp geboden kan worden met raad en daad , staan we voor elkaar klaar. 

In verband met onze lange overwintering dit jaar, had ik een oproepje geplaatst of er wereldvrouwen te vinden waren in Calpe, leuk voor een gesprek, een activiteit, wat gezelligheid en/of een bakkie/borreltje.

En warempel, er meldden zich vrouwen, zooo leuk. 

We zullen elkaar gaan zien daar en kijken wel of het klikt enzo. 

Heerlijk toch om een paar vriendinnen te hebben in het Spaanse land.  

Gelukkig hebben we vorig jaar al een paar leuke vriendschappen opgebouwd.

Één wereldvrouw die zich meldde, woont in Nederland, is bereisd en…gaat overwinteren in de buurt van Calpe en….is ook fotograaf!!!!!!

Schot in de roos en we besloten om elkaar alvast in Breda te ontmoeten.

Het klikte meteen, een vrouw met humor, geen kapsones en een passie voor natuur en fotografie uiteraard. 

We hebben lekker door Breda gescharreld, veel gekletst en samen onder het genot van een hapje en een drankje op een zonovergoten terras op de Grote Markt gezeten. 

We verheugen ons zeer om samen (manlief zal vast ook wel eens van de partij zijn) Calpe en omgeving op de plaat te gaan zetten.

En nu…..doet de herfst echt zijn intrede, we zullen er aan moeten geloven. 

Wel leuk het schemeruurtje met kaarsjes, maar dat is dan ook wel alles. 

Gelukkig gaan we over een dikke twee maanden het voorjaar alweer tegenmoet. 

Ciao. 

  

Nooit, is altijd wel.

Hallo lieve mensen, wat boffen we toch met het weer, zelfs de herfst vind ik op deze manier aanvaardbaar. Maar….ik heb makkelijk praten, half Januari zitten we alweer in Spanje en dat vooruitzicht doet wonderen. Er is echter nog één probleempje, ik heb lukraak vorig jaar een ticket voor de heenvlucht gekocht voor, 39 euro de man, en dacht, ik zie wel verder. Nu puntje bij paaltje komt, blijkt dat we 16 dagen dakloos zijn. Ik moet dus nog een verblijf gaan zoeken voor die dagen. Ik maak me echter geen zorgen Spanje is groot, we hoeven niet persé in Calpe te zijn dan, maar toch, hoop ik dat er iemand een appartement cancelt in ons lievelingscomplex, we staan hoog op de wachtlijst, dus…..we wachten rustigjes af, ik hou in tegenstelling tot manlief wel van een gokje.

Ik ben weer naar het ‘tietenmobile’ geweest, voor de tweejaarlijkse mammografie, het was wederom verpletterend x4, maar de uitslag was goed gelukkig. Ik moet in het geheel, als alles goed blijft gaan, nog 3x in mijn leven deelnemen aan dit bevolking onderzoek, daarna ben ik uit(af)geschreven.

De shoot van een tienjarig meisje was super, het betrof een zeer gemotiveerd meisje dat droomt van een modellen carrière, ze had de shoot voor haar verjaardag gekregen van haar ouders. 

Ze zit werkelijk tussen servet en tafellaken in, en dat wilde ik tot uitdrukking laten komen in de diverse portretten. Gelukkig voor jullie, heb ik toestemming om wat foto’s van haar te plaatsen, hier en op de pagina van studio Ciao. Wat me altijd weer verbaasd is het feit dat na een tijdje ‘schieten’, de vrouw langzaam uit het meisje komt, heel mooi om te zien. 

De oude dame maakt het goed, maar ze slaapt steeds meer en heel vast ook nog eens. Ze schrikt niet als we haar uit een diepe slaap wekken, maar moet wel even rustig landen. 

Ze herkent ons nog steeds, er verschijnt altijd een glimlach op haar gezicht als ze ons ziet. We nemen haar iedere keer in de rolstoel mee naar het restaurant om een kopje thee drinken. We doen er altijd wat bonbonnetjes bij, die we in stukjes snijden, kan ze ze lekker op sabbelen. Maar oh wee als er krokantjes inzitten, dan spuugt ze alles meteen uit en smeert het over de tafel. 

Ze geniet van de reuring om haar heen en helemaal blij wordt ze als ze een hond of een kind ziet. Er is geen zinnig gesprek meer met haar te voeren, ze begrijpt er niets van en ze hoort ook nog eens slecht. Maar wij houden de schijn op en blijven gewoon met haar praten, zij knikt dan vaak maar wat. Als manlief een flauw grapje maakt, moet ze wel heel erg lachen, volgens mij komt dat wel bij haar binnen. 

En heel soms, geeft ze een treffende reactie op iets wat je zegt en dan merk je dat zij eens een intelligente dame was.

Zo had ik het over iets dat nooit gebeurde, zij reageerde hierop met: “nooit, is altijd wel”. Ongelofelijk dat die leus ineens over haar lippen kwam. 

Het blijft een mysterie, het demente brein.

De afgelopen week voelde ik me niet zo senang, er spelen wat vervelende zaken in mijn omgeving, om niet te blijven malen, ben ik flink aan het lezen geslagen en twee boeken kan ik jullie van harte aanbevelen: 

Het betreft, ‘Ivanov’ van Hanna Bervoets….meesterlijk schrijft ze over het opzoeken van ethische grenzen door de wetenschap. Het boek leest als een thriller. 

Het andere boek van maar liefst 1.269 pagina’s heet: ‘Het achtste leven’, van Nino Haratischwili. Het is een familie-epos, het begint kort voor de Russische revolutie en eindigt 6 generaties later. Ook dit boek leest als een trein, het is een magistrale vertelling over een Georgische familie, echt, een absolute aanrader.

Zo lieve mensen, ik laat het hierbij, Ciao.