Ik Ben Een Amsterdammer

Wat een fijne week, wat is het gepensioneerde leven toch heerlijk. We doen waar we zin in hebben en hebben niet veel verplichtingen meer, zeker omdat we onze tijd goed kunnen managen. 

Ik kan best geïrriteerd raken, als mensen zeggen: “daar heb ik geen tijd voor”, want het is en blijft een kwestie van keuzes maken, uitzonderingen daar gelaten. Helaas wordt ‘geen tijd” vaak als smoesje gebruikt. Gelukkig zijn wij zeer tevreden mensen en hoeven we niet zo nodig van alles en…ons motto is, NU doen, niet uitstellen.

Continue reading Ik Ben Een Amsterdammer

Updates

Zoals reeds gemeld, had ik weer de jaarlijkse controle in verband met mijn risico op hart-en vaatziekten. Er werden 2 buisjes bloed getapt en ik moest urine inleveren. Na een week ben ik naar de praktijkondersteuner gestapt voor de uitslag. Ik moet zeggen, zij is een kundig mensenmens. Ze gaat een goed gesprek met je aan, ze vraagt je goed uit, ze neemt de bloeddruk af, weegt je, meet je en legt een uitdraai van het bloedonderzoek voor je neus. Samen wordt alles besproken en vergeleken met het jaar ervoor. Het zag er nog net zo goed uit als het jaar ervoor.
Maar……….de bloeddruk was zoo goed dat ie bijna te laag was en dat wist ik al, want thuis meten we regelmatig onze bloeddruk.
Dus…ik knalde hem erin, mag/kan het een pilletje minder zijn? Mijn pilletjes werden bestudeerd, wat zou er af mogen vallen? De voors en de tegens werden afgewogen en we dachten samen aan een “zeikertje” (plaspil) minder, dat is beslist handig als reizend mens. De PO vond dat de huisarts het verlossende woord mocht spreken en zou in overleg gaan, ik zou nog wel wat horen.
De volgende dag werd ik hoogstpersoonlijk door de huisarts gebeld (ook een super woman), zij feliciteerde me en wilde weten wat ik nu weer (ik at vorig jaar al zo gezond) had bedacht om nog gezonder te worden, ha ha. Ik kon 2 dingen aangeven; heel wat minder wijntjes drinken en dagelijks minstens een half uur stevig lopen.
En….er mocht een pilletje af hoor, geen plaspil, maar een stevige calciumblokker. Ik ben de koning te rijk. Over twee weken even op controle komen, dat wel. Maar….ik zie zelf al op onze bloeddruk meter dat het heel goed gaat. Wat een gelukkig mens ben ik, ik voel me herboren.
De fotocursus is ondertussen verder gegaan, dus ik was druk in de weer om mijn opdrachten te schieten. Ongelofelijk leuk om te doen. Manlief en ik speuren onze omgeving af. Ook in Friesland hebben we de ogen veel kost gegeven en meneer Nikon stevig aan het werk gezet. Het resultaat mag er zijn. Ik heb zelfs een stoelleuning to kunst verheven.

Opdracht 7 was; “scheef”, heel stout heb ik een foto uit mijn archief gekozen, ik was wel eens benieuwd of de docent hem net zo goed vond als ikzelf haha. (en dat was!)

IMG_2246
Opdracht 8 was; “zwart/wit. Tjonge, een makkie voor mij omdat ik meestal zwart/wit maak. Ik maakte deze foto in Leeuwarden en ook deze foto is geheel goedgekeurd.

En dit was mijn foto van de 6e opdracht (kapot).

DSCN0476 Met die dwerg heb ik nog dagen rondgelopen om hem nogmaals te vereeuwigen. Nu ben ik hem zat, wie weet verrijst ie nog eens, ik heb hem Hanky genoemd.

Nu kan ik me gaan amuseren met opdracht 9; “straat”.
En of ik nog niet genoeg hobby’s heb, ben ik opeens in een wordfeud competitie beland, geen idee hoe dit zo gekomen is. Ik werd ineens door 7 vreemden uitgenodigd om een spel te spelen. Daar ben ik op ingegaan, altijd leuk. Ze bleken goede tegenstanders, dat verbaasde me al en uiteindelijk verscheen er een mail met de uitslagen en….ik was hier ook weer aan verslaafd. Gelukkig ligt de frequentie laag, dus is het goed tussen door te doen en zelfs op reis.
De ooievaars zijn inmiddels ontzettend smerig en hebben het loei druk met hun jong. Een keer heb ik een koppie gezien, en regelmatig zie ik dat de stront van het grut het nest uitgesmeten wordt.
Met de oude dame gaat het redelijk, meestal is ze tevreden, maar soms heeft ze een dag dat ik haar achter het behang kan plakken.
Op PP is wat reuring geweest, we kregen last van oprukkende (5) peuters met loopfietsjes en ballen, wat groter gillend spul met hockeysticks en dito ballen en verder fietsjes, stokken en stenen.
En….een gewapende politieman liep ineens op de parkeerplaats, wat hij kwam doen, hebben we niet kunnen achterhalen, hij ging bij de buurvrouw van de andere hoek naar binnen.
Manlief heeft de moeder van de peuter aangesproken en gewezen op de huisregels (gelden toch niet voor kleine kinderen…) en heeft er nu een soort van vijand bij (ze groet niet meer) en een andere eigenaar heeft de moeder van het grotere spul aangesproken, ook dit werd niet in dank afgenomen. We moeten onze rust met hand en tand verdedigen hier ha ha.
Mijn blaren zijn genezen, geen centje pijn meer.
Geen uitje van de week gedaan, Friesland geldt voor 2 weken.
Manlief is een poosje zoet met de Giro en ik heb nog wat goede boeken, we komen de Pinksteren wel door, Ciao!