Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

In de ban van de IJsvogel

Eindelijk tijd om achter of voor de Mac (wat u wil) te kruipen, wat kan een mens het toch druk hebben.
Om 06:00 uur, lag de dag nog leeg op me te wachten en toen…..…dit, dat, nog even wat en……. mijn ‘dagelijkse tochtje’ (dat had nog heel wat voetjes in de aarde), zoonlief die mijn mac opeiste en…..op de valreep nog even een wijntje (1) op de kerstmarkt met de kids, pffff.DSCN4621 Er zijn van die dagen…..
Check, nu rust in de tent en ‘me’ time terwijl de pompoensoep staat te pruttelen.
Gisteren was mijn ultieme geluksdag, het ene gelukje reeg zich aan het andere en dat de hele dag door. Je kunt je voorstellen dat ik constant met een enorme grijns heb rondgelopen en gezeten.
Zoals jullie weten loop ik elke dag mijn kilometers in straf tempo. Ik ren niet hoor, dat hoort niet bij een mens, laat rennen maar aan de dieren over, denk bijvoorbeeld maar aan een antilope (grappige ik).
Meestal ben ik te vinden in het Markdal, ik ken onderhand elk plekje en stekje, spot altijd vele Canadeze ganzen, 4 witte ganzen, 5 zwanen, 4 blauwe reigers, een schuwe witte reiger , 2 aalscholvers en een zooi meeuwen.
Maar…..er schijnen ook ijsvogeltjes te zitten en die had ik nog nooit van mijn leven in het echt gezien, laat staan gefotografeerd. Ik wist niet waar ze zouden kunnen zitten.
Om mijn kans te vergroten, besloot ik deze week dwars door de velden te gaan banjeren. Het pad was toch al een zompige zooi, dus waarom dan niet helemaal de drab in. Uiteraard was ik er op voorbereid en had mijn hoge bergschoenen aangetrokken. En..…daar ging deze dame, de paden af en de wildernis in, op avontuur. Ik moest me even ‘vervrouwen’ om over hopen ganzenpoep te lopen, het had geen zin om te slalommen, te veel van die shit. Wat een enorme keutels produceren die beesten zeg en we hebben er hier honderden, dus tel uit je shit.
Dus ik dwars over de poep op ijsvogeljacht of iets anders bijzonders (in het voorjaar ga ik beslist een kievitsei vinden hoor).
Zie ik me daar een vent in het struikgewas, met een toeter van een telelens zitten. Hij zat op een krukje, doodstil aan een zijarm van de Mark. Ik erop af, rust verstoord, de man ook. Ik vroeg of ie wat bijzonders op het oog had……had ie…..ijsvogels! Pats, bingo, raak, dit was DE plek to be. De man toonde me wat foto’s die hij net genomen had. Wowwww, grote blij voor hem en voor mij. Maar…..ik wilde ook best wel een ijsvogeltje ‘schieten’.
Uiteraard was het geen porem om naast die jetser van een telelens, meneer Nikon schietklaar te houden en…de vogel was waarschijnlijk door mijn komst gevlogen. Dus ik weg, met een big smile, mijn kans zou beslist nog komen.
De volgende dag terug, en…ja hoor, daar zat ie, klik klak….in de pocket.
Ik smolt zowat van geluk.
Helemaal blij kwam ik thuis, riep manlief en laadde de foto op de iPad en……een roodborstje, shit, wat een pech. Het was ook te mooi om waar te zijn he?
Maar snel had ik weer een big smile, want de zeer aimabele bovenbuurman schonk me nog een pracht print van een foto van me, lekker groot formaat, grote blij!
Ik ben best wel trots op mezelf, als ik die foto’s nu zie hangen.
Gisteren hadden we een feest in regio Den Haag, mijn lieve tante werd 80 jaar. Een prestatie, want ze heeft ernstige kwalen, maar….als er een een positieve vechter is, dan is het mijn tante. Het was haar wens om nog eenmaal een groot feest te geven. Het werd een uitgebreide high tea in een hotel, er was thee, maar ook veel drank, veeeeeel zoet en veeleer hartigs, ik ben totaal los gegaan.
Maar eerst……er moest nog gelopen worden. Dus…..weer naar de stek van de ijsvogel…….
RAAK, daar zat ie…….op een takje en……..….ik heb hem geschoten en ter plekke gecontroleerd op ijsvogeltrekken en….jaaaaaaa, een echte hoor.DSCN4499 Ik had de neiging om me op de knieën in de ganzenpoep te storten en God, Allah, Boedha etc te danken. Uiteraard heb ik het wel staande gedaan. Ik voel de sensatie nog, ik geloof zelfs dat er een vogelaar geboren is, wat een grote blij krijg je van zo’n vogel.
Thuis de foto op de iPad gezet zodat ik op het feest kon pronken met mijn vogel en dat heb ik gedaan hoor met een big smile, die heb ik nog steeds trouwens.
Het feest was super, veel lieve leuke mensen, vele gesprekken, vele foto’s en….. er was een zelfs een fotostudio met fotograaf waar je vrij gebruik van mocht maken en dat hebben we gedaan hoor.DSCN4525
Lieve, lieve tante, bedankt voor alles!
Tja en dan vandaag, ik begon de blog ermee en had het over de vele voetjes in de aarde.
Terwijl ik mijn dagelijkse tochtje liep, werd de natuur ruw verstoord door honderden rennende kerstmannen, best wel bizar.DSCN4590 DSCN4600 Het was een run van de rotary om geld in te zamelen voor de voedselbank.
Gelukkig had ik van tevoren nog een eekhoorntje gespot, dus weer een grote blij!
Ohhh, nu heb ik niets verteld over de komende reis, helaas roept de soep, volgende week dan maar. Ciao!