Baby’s en….klikken maar.

Na de waarschijnlijk laatste majestueuze wip van de ooievaars, ben ik gaan googelen. Hoe lang kunnen die eieren onder de kont in takt blijven? 33 dagen!
Ik pakte mijn agenda erbij en noteerde alvast de geboortedag.
Na onze geweldige Düsseldorfse trip, stond de geboorte gepland, dus…..bij thuiskomst ging ik meteen naar mijn vrienden. En ja hoor, ik zag, als echte ooievaarkenner, ander gedrag van de beesten. Het mannetje was druk, hij vloog af en aan en was wat vaker thuis op het honk. Zeker weten, baby’s daarboven. Hoeveel het er zijn?, geen idee, toch geen webcam.
Het blijft nu dus afwachten tot het grut wat gaat scharrelen in het nest en hun koppies over de rand gaan steken.
En dan….gaat deze gek met een statief de wacht houden, dat ga ik vastleggen, zeker weten.
Op dit moment ben ik druk met oefenen om de controle over het statief te krijgen, dat vind ik nog niet zo simpel. Maar….ik moet zeggen, ik maak vorderingen.
Dat komt mede doordat ik zeer actief ben met mijn fotocursus. Ik ben al uit mijn comfortzone en ga de vreemdste dingen aan. Ik rommel met water, met bubbeltjesplastic, met mooie schalen, met kralen, met veertjes, met pluisjes en nog veel meer. Manlief ligt in een deuk als ik weer eens de deur uitga met een wit papier (licht), met een zaklamp (schittering), met een vernevelaar of een koker. Ik verzamel nu allerlei attributen die de boel kunnen opleuken.
En….ik ga buiten de geplaveide paden, meneer Nikon staat niet meer zo vaak op de automaat, ik rommel er op los…en lol dat ik heb…ongelofelijk. Het slurpt wel tijd en of de resultaten de moeite waard zijn?, we gaan het zien. Alhoewel, ik heb al 3 complimenten gekregen van de docent!
Ach, toch wel leuk om wat dieper in te gaan op een hobby die ik al zeker 55 jaar beoefen.
Ik ga jullie een beetje mee laten kijken met mijn opdrachten en wat ik ervan bak.
Ik zit in een groep van 30 mensen, de een gevorderd en de ander beginner, heel gemêleerd dus, ook qua leeftijd. Om de 4 dagen krijgen we een opdracht en na een aantal opdrachten worden door de docent alle foto’s besproken, heel leerzaam.
Ik heb erg veel moeite met technische toestanden, zoals diafragma, sluitertijd enzo. Eigenlijk heb ik daar ook niet zoveel zin in, maar ik merk dat ik toch stapje voor de stapje de diepte ingetrokken wordt, of ik wil of niet. Dat heeft weer alles te maken met mijn nieuwsgierigheid: “hoe ziet die zelfde foto eruit als ik dit of dat doe?”.
De eerste opdracht was; “vrij”, daar heb ik me met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf gemaakt. We zaten toen in Den Helder en we voelden ons zo vrij, dat alles wat voorbij kwam voor de hand lag. Ik ben niet aan het experimenteren geslagen, de foto zou zich vanzelf wel aandienen.
Ik heb toen dat paard ingeleverd (zie blog “paal 17”), toen vond ik hem prachtig en nu zou ik dat anders aanpakken. De docent vond hem ‘wel aardig’, ha ha. Mijn medecursisten hadden veelal bloemknopjes enzo. Een foto sprong eruit, een slot waar een sleutel inzat en dan ook nog eens super mooi gefotografeerd. Dat ga ik ook eens proberen denk ik dan meteen.
Opdracht 2 was; “ gewichtig”. Ook daar heb ik me best wel snel van afgemaakt, ik koos een foto uit mijn archief (mag eigenlijk niet) die ik mooi vond en daar hing ik gewoon de titel gewichtig aan vast. Het woord is voor allerlei uitleg vatbaar nietwaar? Ik stuurde een bemistte paardenbloem pluis in. (Het ‘gewicht’ van water op de fragiele pluis).

Deze foto werd goed ontvangen. Ik kreeg de tip om de pluis met een zaklamp bij te schijnen voor extra glinstering.
Vele medecursisten hadden daadwerkelijke gewichten op de foto gezet en andersoortige meet-en regel apparatuur. De meest komische foto vond ik een verknipte foto van de eens zo gewichtige
Ivo Opstelten.
Opdracht 3 was; “verzameling”. We zaten in Düsseldorf en speurden naar een verzameling. Je wil niet weten wat je allemaal als zodanig langs ziet komen dan. Uiteindelijk zag ik een lamp gemaakt van witte veertjes, in een restaurant. Ik liep het restaurant in en vroeg of ik de lamp mocht fotograferen en dat mocht. Tevens werd er gezegd dat we ook mochten komen eten, en…waarom niet. Dat was achteraf superlekker en die lamp heb ik toch wat beter kunnen schieten onder het genot van een wijntje. De foto is weer goed ontvangen.
Opdracht 4 was; “rond”. We waren inmiddels weer thuis en nu besloot ik echt eens wat te gaan fabriceren, want om zomaar iets ronds te fotograferen, vond ik geen uitdaging. Ik speurde mijn huis af naar attributen, maakte een compositie, zette meneer Nikon op ‘macro’, deed een fel licht aan..et voilà, er was ‘kunst’ geboren. Ik moet wel zeggen dat ik wel 50 foto’s heb gecomponeerd, met een voltreffer. Ik kreeg vele complimenten en ik groeide enorm. Vandaar dat ik nu verder uit de comfortzone ben getreden, het is zoo leuk om te componeren.
Opdracht 5 was; “blauw”. Zeer leuk om te doen en het leverde vele foto’s op en uiteindelijk moet je kiezen, wat een luxe en wat moeilijk.
Ik merk dat ik steeds kritischer wordt op mezelf en niet meer klakkeloos klik.
Ik heb mijn foto ingestuurd en weet nog niet hoe hij beoordeeld gaat worden.

Vandaag kwam opdracht 6 binnen; “ kapot”.
Het speuren en het denken is weer in gang gezet hoor. En als iets fotogenieks niet kapot is, kan je daar wel voor zorgen he? Ik ga bij deze dus een zonde opbiechten, ik heb vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling een bovist (jaja er was er al weer een) vermoord en na de daad gefotografeerd.
Ik heb nog 4 dagen de tijd, dus wellicht bega ik nog vele zondes, Ciao!

Hieronder volgen nog wat probeersels.

DSCN0101 DSCN0236 DSCN0342