Ook de Kleintjes tellen mee.

Even leek het carnavalsgeweld onze laatste nacht in Corralejo te verknallen, maar…. De Carnavalsgoden waren met ons en geboden:…..Rust in het door de volle maan beschenen Corralejo.
Uitgerust bevrijdden we ons uit Morpheus armen, daaaag lekker bed, het was tijd om ons voor te bereiden op onze thuisreis.
De laatste oploskoffietjes, geen ochtendwandeling, een laatste ontbijt etc etc. Of we het wilden of niet, we moesten er aan geloven, huppakee, weg! Naar huis.
We werden opgehaald door een superblits minibusje en binnen het uur stonden we op ‘uit de kluiten gewassen’ luchthaven. Het vliegveld is echt over de top, er wordt maar 10% van de capaciteit gebruikt, je kunt er een kanon afschieten. Mooi is het ook niet.
Maar niet getreurd, wij amuseren ons altijd wel en raakten aan de praat met mensen uit Den Helder.
Van het een kwam het ander en uiteindelijk kregen we van hen een reisadvies naar Texel, haha. Grappig waar een gesprek naar toe kan leiden. (Twee dagen terug hadden we nog tegen elkaar gezegd, dat we nu toch eindelijk eens aan onze eigen eilanden moesten gaan denken).
Dus……. We gaan binnenkort naar Texel zeiden we na dit gesprek. “Doen”, zei een jong stel achter ons, “wij wonen er”.
Nou ja, dit kan je geen toeval meer noemen. We gingen een uitgebreid gesprek aan met deze aimabele jongelui en kregen vele tips en de belofte elkaar te gaan zien bij paal 17, daar werken ze beiden.
Die afspraak staat, we zullen ons gaan focussen en op zoek gaan naar een leuk appartement op Texel.
Bij de incheck kwamen er computerproblemen, dus……..lang wachten. Sommige mensen hadden de zenuwen dat hun zeer geliefde en al reeds ingecheckte plaatsen in het gedrang zouden komen.
Wij maakten ons geen zorgen, we hadden geen voorkeur, als we maar veilig thuis zouden komen.
Tot onze verbazing bleek later dat we rij 1 a/b hadden toegewezen gekregen, ik plaatsje aan het raam zelfs. Daar hadden wij nog nooit gezeten, wat een bof.
Maar…….eenmaal in het vliegtuig brak de pleuris uit, rij 1 aan de andere kant bestond niet in dit vliegtuig, dat was rij 2. Dus 3 mensen waren pissed, waaronder een heel dik echtpaar. Zij keken ons woest aan en dachten wel effe met ons te kunnen ruilen omdat we klein en dun waren. Perplex waren we. Gelukkig greep de stewardess in en zei dat wij gewoon konden blijven zitten, daar wij deze plaatsen toegewezen hadden gekregen. Wij blij, kan ik jullie vertellen, wie vindt het nou niet leuk om eens helemaal vooraan te kunnen zitten. Zelfs wij genieten van de luxe van extra ruimte hoor.
Het was een uiterst aangename vlucht.
Verder verliep de thuisreis ook gesmeerd.
Ons huisje was al lekker warm, effe facetimen met de kids en op tijd ons luxe bed in. Wel weer fijn om thuis te zijn hoor.
Gisteren kwamen de kids gezellig lunchen en praatten we uitgebreid bij.
De was is weer aan kant, nu gewoon over tot de orde van de dag met mooie herinneringen aan het zonnige Fuerteventura.
Zoals gebruikelijk volgt er nog een evaluatie en daarna meld ik me gewoon weer een maal in de week, als ik wat te vertellen heb. Ciao.

DSCN7458

De voet van een boze chirurg

Met rasse schreden nadert de reis naar Fuerteventura, we hebben er zin in, vooral nu het weer winters gaat worden, zoals jullie weten zijn we fervente winterhaters.
Voor de eerste maal vallen we in herhaling, we gaan naar bekend terrein en dat heeft zeker z’n voordelen.
Zo weten we nu al waar we gaan eten, welke wandelingen we willen maken en welke dorpjes en stranden we zullen bezoeken.
Het meest verheugen we ons weer op het struinen door de lava velden, zo ongekend onaards, puur en schitterend. En..oohh ja, strandjutten, koralen zoeken, schelpen………..
En…..nieuwe hobby, vogels spotten en fotograferen. Ik zal eens googelen wat we daar kunnen aantreffen.
Qua beest is daar verder niet zo veel, alhoewel ….geiten, veeeeel geiten in alle soorten en maten. Niet verkeerd hoor, ik ben gek op geitenkaas. Tja, en dan heb je nog die eekhoorns, een ware plaag op het eiland.
En voor de rest….laissez faire……

Ik heb het appartementen complex benaderd en gevraagd om een zonnig appartement op de bovenverdieping, ze konden niets garanderen, maar doen hun best.

Vandaag neem ik eindelijk eens de tijd om uit de school te klappen over Peyton Place en de ex buren. Ik heb jullie dat beloofd nietwaar?
Ik zal beginnen met de chirurg.
De chirurg kwam met zijn vrouw en twee zoontjes uit het Noorden des lands, hij had hier een baan gevonden. In eerste instantie vonden we de man aardig, tot hij zich ontpopte als een ‘eikel eersteklas”.
Ons binnenplein, alias parkeerterrein, vanaf nu PP, is door de jaren heen een bron van ergenis, in de zin van herrie, spelende, ballende, tennissende, hockeyende, gillende kinderen. Het plein is aan de kleine kant is, en de akoestiek is te goed in dit geval.. Om geluidsoverlast en beschadigingen aan auto’s en tuinen, te voorkomen, staat in de huisregels dat het terrein alleen gebruikt mag worden als parkeerterrein.
Maar sommige mensen denken dat dat niet voor hun geldt.
Op een zonnige en warme zomerdag waren de zoontjes van de chirurg weer eens luid aan het spelen op het plein, het was een lawaai van jawelste en de ballen vlogen je letterlijk om de oren. Diverse tuintjes werden brutaal betreden om een bal terug te pakken.
Wij ergerden ons behoorlijk, maar beheersten ons, even afwachten of nu iemand anders eens zijn nek zou durven uitsteken.
En warempel, een poortje zwiepte open en een briesende buurman stoof op de knulletjes af en sommeerde ze PP subiet te verlaten. De chirurg die lekker in zijn tuintje zat te relaxen, hoorde dit en stoof op de buurman af en begon hem de oren te wassen. De buurman werd bozer en de chirurg ook, het werd een ordinaire scheldpartij. Wij zaten stil te gniffelen.
Uiteindelijk had de chirurg geen verweer meer toen hij begreep dat ie geen poot had om op te staan, hij had zich gewoon aan de huisregels te houden. Maar voor hij bakzeil haalde, verbood hij de hond van de buurman het betreden van het plaats delict. Het arme beest was even aan de aandacht van zijn baas ontsnapt, hij kwam nooit buiten de poort.
De chirurg liet het er niet bij zitten, hij kwam bij ons aanbellen met in zijn hand de huisregels. Manlief is voorzitter van de vereniging van eigenaren en de chirurg dacht de boel wel even naar zijn hand te kunnen zetten. Hij was notabene niet eens eigenaar, hij huurde zijn toko.
Manlief werd langzamerhand ook boos op de aanmatigende hork, dus ik zei snel dat we uitgepraat waren, dit om te voorkomen dat het zou gaan escaleren. Ik wilde de deur dicht doen, maar……..de edele voet van de chirurg wist dat te tackelen. Wat een ongelofelijke asociaal, we deden de tussendeur dicht en lieten de voet met chirurg in onze hal staan. Hij had gelukkig niet de euvele moed om verder door te breken.
Hij heeft ons nooit meer aangekeken, wat waren we opgelucht toen ze verhuisden.
Hopelijk komen we nooit onder zijn mes.
Het wrange is dat de boze buurman en zijn man later een knulletje van 8 adopteerden en……jawel……..ook hij begon te voetballen, te rolschaatsen en te spelen op PP, vaak met zijn ouders en bezoek. Ook hij opende her en der poortjes om zijn bal op te halen of om te vragen wat je aan het doen was, of hij een snoepje mocht en nog meer van die ongein.
Heel irritant, een camping was er niets bij.
Gelukkig zijn zij ook verhuisd.
Hier laat ik het voorlopig even bij, maar…de zelfmoord, de wietplantage en de politie-inval houden jullie te goed hoor.
Ik meld me nog een keer voor vetrek naar Schiphol, Ciao!

Het Waterschap Breda eist Uitzetting

Je kunt het geloven of niet, maar deze dame heeft toch weer een shit nacht achter de rug. Eigen schuld, pietje bult, boosdoener drank maakt meer kapot dan je lief is.
Na 7 ‘droge’ dagen en 7 perfecte slaap nachten, heb ik gisteravond het glas weer ter hand genomen, 3 wijntjes maar liefst.
We hebben met de kids uitgebreid geborreld, geknabbeld en gebabbeld in ons stamcafé; Moeke. Het was super gezellig en de slapeloze nacht meer dan waard hoor.
Vandaag gewoon even rustig aan doen en de drank tot de Kerst laten staan, geen probleem.
Manlief is naar de oude dame, we hebben ons opgesplitst wat bezoeken betreft, zo heeft de oude dame meer aanloop.
Kleinkind2 ligt in pyjama met haar iPad op de bank, dochterlief en kleinkind1 zijn cadeautjes voor haar verjaardag aan het kopen.
En…. ik heb al gelopen en mijn dagelijkse doel behaald.
Ja, ja, ik loop nog trouw zo’n 5a6 km per dag en meestal in het Markdal. Elke dag is het weer een feestje en ik begin steeds meer te ‘zien’.
Zo zag ik vandaag een vreemde eend met een kuifje,

een vliegende zwaan

en 3 goudhaantjes, wat betreft die laatsten was ik te laat om ze op de plaat te zetten, ik moest meneer Nikon uit mijn jaszak halen, daar schrokken die hele kleine vrolijke beestjes van.
En…….ik zag in de verte een vrouw die de dijk al zoekend op- en afliep. Ze had een plastic zak in haar hand en haalde er telkens iets uit of stopte er iets in. Tja…en Ciao is nieuwsgierig, hier moest ik meer van weten, wat zocht ze en wat deed ze?
Ik liep in versnelde pas naar haar toe en zag dat ze een soort van boswachter was, toen werd ik helemaal benieuwd. Ik groette haar vriendelijk en vroeg waar ze naar op zoek was. Gelukkig was ze erg aardig en ging het gesprek aan. Ze was op zoek naar konijnen holletjes, die moesten weg, want de dijk is aan het verzakken en daardoor kunnen er overstromingen komen. Het grappige is dat achter deze dijk het hoofdkantoor van het waterschap ligt en die hebben gesommeerd om de konijnen uit te zetten daar, weg uit de dijk dus.
Blijkbaar moet die uitzetting geschieden door de boswachter en hoeft de politie, de ME of de brandweer niet uit te rukken. Maar….hoe krijg je die konijnen zo gek om vlak voor de kerst hun huis te verlaten en het risico te lopen om als kerstkonijn te dienen?
De boswachter had een konijnen expert geraadpleegd en de wijze raad gekregen om de konijnen te verjagen met uien, die gaan liggen rotten en stinken en daar schijnen de snelle viervoeters de pest aan te hebben. Na de exodus ,wordt de boel met zand opgevuld en het waterschap hoeft niet meer bang te zijn voor het water. Makkie? Werkt dat echt? Ik vond het een zeer lachwekkend verhaal.
Maar de vrouw geloofde er heilig in en ging verder met holletjes van uien te voorzien, de grote hopen opvulgrond lagen/liggen her en der al klaar. Ik heb overigens nog geen konijn zien wegrennen, ik houd jullie op de hoogte, maar nu weten jullie wat er met een deel van onze belastingcenten gebeurd.
Het ijsvogeltje heb ik niet meer gezien, ik begin nu te vermoeden dat ik onwijs veel geluk gehad heb.
En nu dan eindelijk de ontknoping qua reisdoel. Omdat we alle Canarische eilanden (op 2 kleine na) ‘gedaan’ hebben en niet verder weg willen reizen, gaan we in herhaling vallen.
We hebben alle voors en tegens van de eilanden tegen elkaar afgewogen en zijn tot de conclusie gekomen dat La Palma het mooiste eiland is, maar voor onze leeftijd niet geschikt is om veel te wandelen, te stijl, dus het wordt eiland nummer 2. Dit is een eiland waar volop wandelingen in het plat gelopen kunnen worden, want we moeten dagelijks (ik zeker) kilometers maken. We gaan dus naar Fuerteventura, naar Corralejo (goede busverbindingen) en zelfs naar hetzelfde aangename appartement en ja….weer via Neckermann. We zouden een dief van eigen beurs zijn om op eigen gelegenheid te gaan. Maar eenmaal geland, nemen we zelf een taxi naar ons appartement en verder hoeven we niets van hen.
We gaan dit jaar 4 weken, wat een vooruitzicht.
We wensen jullie via mijn blog, hele mooie en vooral liefdevolle kerstdagen,IMG_9770

Ciao!