De spanning loopt op

22 April 2017
Daar gaan we weer, nu lopen we met de zon en meestal de wind, in de rug, richting…centrum. Dit loopje, doe ik alleen als ik in de stad moet zijn, want als ‘zen’ wandeling heb ik hem afgekeurd, te koud in de vroege ochtend. De zon zie ik hier ook niet opkomen, dus twee knallers van tegenvallers voor deze route, dus.
Maar…als de zon eenmaal een tijdje uit het nest is, komt hij achter de Ifach uit piepen en verwarmt de mensheid aldaar en laat de lelijke gebouwen feestelijk opkleuren.
Toch, vind ik deze route stukken minder, te veel toeristenmeuk, maar de stranden zijn prachtig.
Okee, ons doel van vandaag is, een buurtje met buitenlandse winkels en horeca, want daar ergens ligt een restaurantje wat ons aanbevolen is en dat willen we eens gaan keuren.
In deze wijk vindt je bijvoorbeeld een Belgische slager, een Duitse Bakker, een Hollandse supermarkt, een Hollandse cafetaria etc etc etc. En….veel buitenlandse restaurants. Wij vinden dat jammer, wij zijn in Spanje en willen dat proeven, ruiken, horen en voelen.
Maar ja, er leven hier nu eenmaal veel allochtonen, een soort van ‘ goedkope, temperatuur’ vluchtelingen en zij willen alleen het goede weer en voor de rest willen ze bijvoorbeeld friet en bitterballen.
Toch hebben we vandaag gekozen voor een restaurant dat niet Spaans is. De naam is wel Spaans, te weten Sietelunas.
Hierover later meer, we moeten nu toch echt aan de wandel.
We zoeven met de lift naar beneden en staan al gauw, na de twee glazen deuren, buiten.
Het is 12 uur en 19 graden, met een licht windje.
We steken meteen over, lopen langs ons verscholen zwembad, dan over een klein parkeerplaatsje en staan pardoes op de boulevard.
Als we naar links kijken zien we die kies met zijn toefje groen (Ifach) en heel in de verte rechts, zien we Benidorm liggen tussen wat bergjes. Vlak voor ons staat een verhoutte bloem van een agave, prachtig en zeer fotogeniek.


Langzaam flaneren we over de boulevard, we komen wat volk tegen, maar het is niet druk en…….geen rollators of fietsers.
En dan zien we in zee (links van ons) de overblijfselen van de Romeinse Thermen, de zogenaamde baden van de Koningin, heel bijzonder. Ik heb er al eens een foto van geplaatst in een vorig verslag.
Er tegenover, rechts van de boulevard, ligt een groot, slordig terrein braak, met een hek eromheen. Dit is een onontgonnen archeologische site, Romeinse erfenis. Je ziet met wat fantasie, sporen van huizen, en er is een zeer herkenbare, ietwat opgeleukte toren, maar verder is het een grote woestenij. Een paar dagen geleden zag ik een groepje deftige mensen hier rondlopen en heftig praten en er was een fotograaf wat ‘stenen’ aan het fotograferen. Wellicht gaan ze de boel wat opknappen.


Om de verlopen sfeer wat meer reuring te geven, hebben ze hier op de boulevard ook een gym geplaatst, je kunt dus lekker trainen tussen de Romeinse geesten.
Wij lopen genietend door, eerst wat heuvelopwaarts en vervolgens dalen we.
Ja ja Calpe is behoorlijk heuvelig.
Langzamerhand, belanden we in de echte toeristenzone en zien gelikte stranden, veel horeca en veel toeristenwinkels met veelal Chinese eigenaren.
Dit stuk vinden we blehhhh.
En ja hoor, de donkergekleurde mens, verhandelt hier ook allerlei ‘echte’ namaakzooi.
Wij lopen stoïcijns door, niets voor ons.
Uiteindelijk komen we bij een droge rivier uit, hier begint de wijk van de allochtone winkels/horeca.
Er is zelfs een soort van Weense lunchroom, met heel veel gebak en daar naast, een onvervalst Belgisch frietkot. In deze wijk ligt mijn Biowinkel ook, de eigenaren zijn Duitsers.
Maar goed, het restaurant hadden we zo gevonden, maar…….het zag er niet echt open uit. Toch de deur geprobeerd te openen en……..ja hoor, open dus. We zagen een heel trendy inrichting, mooi gedekte tafels, prachtige designlampen en mooie foto’s aan de muren.
We kregen een WoW belevenis, maar……….geen eters te zien aan de respectievelijke tafels en die bleven leeg.
Wij hebben geheel alleen in dat trendy restaurant gegeten, vreemd, want…….het eten was bijzonder goed. Naderhand bedachten wij ons dat in onze contreien een warme lunch niet standaard is.
De eigenaar/kok is…jawel…een Nederlander, met veel liefde voor het vak. De borden waren mooi opgemaakt en het eten was heerlijk. We aten ossenhaas met een goden saus, verse groente, gratin en frietjes. Het was af, een soort Kerstmaal. Als dessert aten we warme appel strudel met kaneelijs en slagroom. Ja ja, ik hoor het jullie al zeggen, niet bepaald Spaans. Klopt, maar wel een leuke en vooral lekkere afwisseling tussen alle visvarianten die ik al verorberd heb.
Dit is echt een restaurant dat we elk jaar zullen gaan bezoeken. En…….we hebben zelfs een tafeltje gereserveerd voor eind van de week. De kok is liefhebber van de Indonesische keuken en een paar maal per jaar, bereid hij een uitgebreide Indische rijsttafel. Ja, daar zijn wij ook liefhebber van deze keuken zijn, hebben we meteen toegehapt, dat gaat vast weer genieten worden.


Bij het afrekenen kregen we een glaasje caramelwodka en…………ik was meteen verslaafd, tjonge, wat een zoete zaligheid, een vloeibare bonbon met een roesje. Daar gaan we een fles van kopen, zeker weten. We zullen er met beleid mee omgaan.
Vandaag, zondag de 23e in het jaar 2017, gaan we luierend lezend en vanaf 20:00 uur zitten we voor de buis, er gaat geschiedenis geschreven worden in Frankrijk. We houden ons hart vast.
Ciao.

LIFE SUCKS!

Een uitje van de week zat er even niet in en waarschijnlijk volgende week ook niet. Gewoon niet mogelijk om een hele dag vrij te roosteren. Maar ons hoor je nog steeds niet klagen, zo veel om van te genieten.
..…Ik heb wel een raadsel voor jullie. Wij weten het antwoord niet en velen met ons. Dus al onze hoop is gericht op jullie en…please, reageer en masse!
Het gaat om deze foto, DSCN5941het is een poes met een dier in haar bek. Ik kwam haar tegen tijdens een van mijn ochtendwandelingen en maakte snel een foto, helaas te snel, dus..…..bewogen, dus…. niet duidelijk.
Het is een beestje met 4 pootjes, flink behaard, een dikke staart, aparte en best wel grote oortjes. Ik dacht aanvankelijk aan een vosje en naderhand aan een eekhoorntje (maar die donkere hebben we toch niet in Nederland?). Ook heb ik nog aan een mol gedacht, maar die hebben een andere staart. Zoonlief dacht aan een kitten, maar zei dat die gedragen worden met hun nek in de bek van ma. Manlief dacht aan een konijntje of een haasje. Dochterlief had van een vriendin te horen gekregen dat hun poes met een eekhoorn was thuisgekomen. Wij blijven gissen, wie weet het?????????
Een van de dingen waar we op het moment erg van genieten is: de Tour, dit jaar zit er behoorlijk wat spanning in, LEUK!
Helaas is het nu wel heel dubbel, door de terroristische aanslagen. Vreselijk wat er allemaal in de wereld gebeurt.
Nu weer een coupe in ons geliefde Turkije, zo erg dat dat land intern en extern zo getroffen wordt. Het is zo’n ongelofelijk mooi land.
We hebben er bij elkaar maanden rondgereisd en genoten van uitzonderlijke cultuurschatten, prachtige natuur en een bijzonder vriendelijke bevolking.
Nu staan onze voetstappen in oorlogsgebieden.
Toch moeten we verder en proberen te genieten van wat op je pad komt en vaak is dat moeilijk.
Het is ook wel heel wrang dat je, als je geconfronteerd wordt/werd met ellende, toch kunt genieten van iets anders. Life sucks.
Maar weer terug dan naar mijn ooievaren, zij hebben alleen elkaar, werken zich even een slag in de rondte om hun jongen groot te brengen en op te voeden tot een goede jager en verder……het zal hun een rotzorg wezen. Bevalt een jong hen niet om de een of andere reden, dan kieperen ze hem gewoon het nest uit, niemand die ze berecht. Toch zou ik niet met ze willen ruilen, ik zie me al in weer en wind op een houterig bed zitten, mij niet gezien. Nature sucks.
Elke dag als ik buiten kom, geniet ik van het zwoele parfum van de lindebomen die voor ons huis staan, het ruikt naar zomer, naar beloften van nog meer. Ik neem flinke teugen, telkens weer en dan…..trekt ie zijn parfum terug en laat zijn zaden vallen, een enorme troep wordt het dan. Manlief veegt en veegt en ik hanteer de stofzuiger wat vaker. En……dan gaan de blaadjes vallen…..
Nature sucks.
Maar…we blijven genieten, we moeten door, we gaan door, we laten ons (nog) niet kisten, anders hebben we geen LEVEN meer en eens……..zal het ook voor ons gedaan zijn, maar dan hebben we wel GELEEFD, ……. LIFE Sucks.
Ciao.