Ik trek niet meer aan een dood paard

We hebben een rustig weekje achter de rug, dus tijd zat om een paar dingen wat extra aandacht te geven. 

Zo heb ik mijn foto’s in Lightroom van trefwoorden voorzien zodat ik perfect kan filteren. Ik filter bijvoorbeeld op ‘architectuur’, ‘kleur’, ‘Spanje’ et voilà,…kleurige Spaanse architectuur wordt gepresenteerd op mijn Mac. Heel handig. 

Manlief is begonnen met ‘ontspullen’ en dat is heel wat voor een man die niets kan weggooien en hij lijkt het nog leuk te vinden ook. Ik zou zeggen: “doorgaan”. Continue reading Ik trek niet meer aan een dood paard

Ik heb hier de pest aan, maar het moet

Zoals jullie wellicht al gezien hebben, heb ik mijn site uitgekleed, dit alles in verband met die privacywet. 

Ik snap best dat we beschermd moeten worden op het web, zeker met persoonsgegevens in webshops, bedrijven, instellingen en wat al niet meer, maar helaas zijn die regels voor een eenvoudige blog ook van toepassing. 

Om gedoe te voorkomen ben ik dus mijn site aan het ontdoen van zaken die er eigenlijk niet zo toe doen. 

Continue reading Ik heb hier de pest aan, maar het moet

Ik Ben Een Amsterdammer

Wat een fijne week, wat is het gepensioneerde leven toch heerlijk. We doen waar we zin in hebben en hebben niet veel verplichtingen meer, zeker omdat we onze tijd goed kunnen managen. 

Ik kan best geïrriteerd raken, als mensen zeggen: “daar heb ik geen tijd voor”, want het is en blijft een kwestie van keuzes maken, uitzonderingen daar gelaten. Helaas wordt ‘geen tijd” vaak als smoesje gebruikt. Gelukkig zijn wij zeer tevreden mensen en hoeven we niet zo nodig van alles en…ons motto is, NU doen, niet uitstellen.

Continue reading Ik Ben Een Amsterdammer

Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Jammer dat het niet blijft hangen

De oude dame is deze week 93 jaar geworden.
Boven verwachting is ze hersteld van haar tia, sterke vrouw dus. Lopen kan ze echter niet meer, maar dat vindt ze niet erg, ze had een hekel aan haar rollator, ze werd altijd al graag gereden.
Nu wordt ze dus constant overal naar toe gerold en ze geniet ervan.
Naar de wc hoeft ze ook niet meer, het gaat allemaal de luier in, scheelt ook weer gedoe.
Volgens mij heeft het gros van haar medebewoners een luierbroek aan, ik zie maar heel weinig wc-verkeer. Bewust of niet?
Maar de sfeer is goed en er wordt al heel wat meer georganiseerd met het selectieve sufclubje. De dames (nog steeds geen man in hun midden), worden wat meer beziggehouden, er wordt geknutseld, samen groente gesneden (de oude dame kijkt, ze heeft toch personeel?), gezongen, gegeten en nog wat activiteiten. En……..de ‘slaapstoelen’ zijn verwijderd, de hele huiskamer is heringericht met nieuwe meubels, heel knus allemaal.
Terug naar de verjaardag van de oude dame, ze heeft getrakteerd op bonbons en petit-fours, ze hield audiëntie op haar versierde stoel, ze werd bezongen en genoot van alle aandacht.
Toen wij, haar familie, in de middag kwamen, was ze verrukt, zoooooo leuk dat we allen samen bij haar waren gekomen. Dat we speciaal voor haar verjaardag kwamen drong niet tot haar door.
Ze genoot van de cadeautjes en dronk een wijntje met ons.
Jammer dat deze feestelijke dag niet bij haar blijft hangen.
Het was in ieder geval een knusse middag en nadat we de oude dame herenigden met haar groepje, hebben we deze memorabele dag afgesloten met een gezamenlijk etentje in ons geliefde ‘Moeke Ginneken’, heel toepasselijk.
Nooit gedacht dat de oude dame de 93 jaar nog aan zou tikken. Volgens mijn oudste broer gaat ze nog wel een tijdje mee nu. We zullen zien.
Eindelijk ben ik door mijn fotobulk heen, gelukkig kan ik goed weggooien. Alleen de foto’s waar ik echt tevreden over ben, heb ik ontwikkeld. De foto’s die bij mijn blogs horen en wat minder zijn, had ik toch reeds gepubliceerd.
Zoals ik jullie verteld heb, heb ik een paar echt mooie ‘zand’platen, die zal ik successievelijk gaan publiceren en in beperkte oplage tegen een kleine vergoeding aan gaan bieden. Let wel, ik zet ze zodanig op mijn site dat ze niet geschikt zijn om ongevraagd te downloaden/printen.
Ik ga dit idee nog uitwerken, een mailadres heb ik al: info@yvonneciao.nl,
Mijn nieuwe lens heb ik alleen op mijn moeders verjaardag uit kunnen proberen, daarna sloeg de winter weer toe en ben ik een kluizenaar geworden. Ik ben zelfs twee dagen niet gaan wandelen, leve de crosstrainer, oh wat saai.
Maar, ohhhhhh wat haat ik de winter, volgend jaar beter dus.
De weduwe ooievaar, wacht nog steeds, zo triest, hoe lang gaat ze dit volhouden? Voor ons geen nestje dit jaar, jammer. Ciao.

Invalide

Donderdag 7 September

Weer een klamme nacht en de dag voorspelde nog meer hitte.
Onze nacht was dus wederom niet best, pfffff. Dit moet niet langer duren, eerst nachten getergd door de hoest en nu door de warmte en het stadsgeluid. Voor de geïnteresseerden, de hoest is nog steeds niet helemaal verdwenen.
Maar verandering van spijs doet leven, dus ondanks de korte nacht, trok ik er om 07:00 uur weer verwachtingsvol op uit met de president.
En…ik was een beetje hyper, omdat een foto van mij is uitverkozen tot foto van de maand op instagram, geen sinecure hoor, het gaat wel over 30 miljoen fotografen wereldwijd. Toch leuk voor dit oudje he?
Via Mouraria liep ik naar een schitterend uitzichtpunt, vandaar kon ik heel wat Lissabon overzien en fotograferen en het werd weer een mooi oefenmoment voor deze gretige dame. Ik verlies dan werkelijk alle gevoel voor tijd en schrik uiteindelijk dat de tijd wel erg rap verslonden is.


Dus, snel terug en op zoek naar een goede bakkerij, voor het dagelijks brood van manlief.
Het is gelukt, warm en wel.
Manlief liet het zich smaken en bij mij ging de pap er ook goed in.
Anekdote; de koelkast stond behoorlijk koud, dus alles was bevroren, zo ook mijn pap, haha. Ik maak altijd pap voor 4 dagen, dus de koelkast moet de heerlijkheden wel lekker houden he? Hebben de boel wat zuiniger ingesteld.
Omdat we vandaag extreme hitte konden verwachten, besloten we om weer vroeg te vertrekken en maar een paar ‘dingen’ te doen, om uiterlijk rond 14:00 weer op onze patio neder te kunnen ploffen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Als eerste liepen we in 10 minuten naar de burcht; castelo de sao jorge.
De Sint Jorisvesting is de bakermat van Lissabon, dus die moesten we toch echt met een bezoek vereren. Met een speciaal senior kaartje betraden we het fort en werden verast met een panorama van 360 graden over de Taagdelta en de hele stad, TOP.
Op een stenen bankje met een grandioos uitzicht, lazen we dat de Visigoten zich hier vestigden in de 5e eeuw, WoW, indrukwekkend he?
Later kwamen de Moren en breidden de boel uit. In 1147 pikte de toenmalige koning de vesting in en het werd uiteindelijk voor lange tijd een koninklijke residentie, uiteraard werd er gedurende de tijd heel wat aan geklust.
Voor manlief was de bestrating niet best, man, man, wat een enorme stenen werden er schots en scheef gebruikt. Gelukkig bood de stok de nodige steun, maar op de kantelen waagde manlief zich niet.
Zou er vroeger ook een krijger met neuropathie zijn geweest?, daar hadden ze dan weinig aan, wellicht mocht die zich ‘op kantoor’ bezighouden met strategieën bedenken.
Het was beslist een geslaagde tocht hoor, ieder heeft op zijn manier genoten. Een ontmoeting met een pracht van een pauw vond ik een absolute topper

De Strateeg


Toen we het fort verlieten, spuugden de bussen hordes toeristen uit, wegwezen…en snel.
Op naar een wel heel bijzondere kerk, een kerk speciaal voor nationale helden, de igreja de Santa engracia/panteao nacional. In deze kerk is Vasco da Gama bijgezet, maar ook Amalia Rodriquez, de beroemde Fado zangeres.
Het geheel deed ons denken aan het Pantheon in Rome, maar deze vonden we veel mooier en indrukwekkender. Je weet niet waar je kijken moet, zoveel te zien. En dan kun je ook nog op alle verdiepingen een rondgang maken, spectaculair. Helaas durfde manlief het niet aan. Later kwamen we er achter dat er een lift is voor invaliden. Tja, we moeten nog leren om de ‘invalide gemakken’ te zien en uit te nutten.
Helemaal in de koepel gekomen, kon ik zelfs nog een terras betreden, ongekend en wat een uitzicht.

Helemaal beneden zit Maurice


Het was een hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.
Inmiddels was het 35 graden, pfff. Nog effe een kerk, geen idee hoe hij heet, maar wel een kaarsje aangestoken met een speciale wens, je weet maar nooit he?
En toen vonden we het welletjes.
We dronken nog een voortreffelijk wijntje bij een paar Russen in onze straat en ploften uiteindelijk op onze patio neder. Oh, nee dus, manlief heeft nog even naar de Vuelta gekeken.
Mijn kippen/groentesoep was voortreffelijk en zeker door de toevoeging van het restje uit de doggybag; eend/rijst.
Het was weer een gouden dag voor ons.

Geen doggybag voor manlief

Amsterdam wachtte op mij, jazeker, het werd weer eens tijd om deze stad met een bezoek te vereren.
Manlief bleef in de casa, dus ik ging gewapend met de president en een goed boek op weg. Doch, in the big city zou ik iemand treffen en niet bij ‘de vleugel op het centraal’ deze keer.
Nee, mijn jongste broer houdt daar niet van, hij wil graag zittend bij een kopje koffie en een krantje, het wachten veraangenamen. Hij had gekozen voor ‘Loetje’, niet verkeerd en de appeltaart is aan te raden hoor.
Ons doel was; Amsterdam proeven, een museumpje pakken en… eten bij NamKee.
Het museum werd het ‘van Gogh’, leuk, die bekende werken weer te zien, maar het gebouw beviel me nog beter, met dank aan Rietveld.


De enorme drukte nam ik niet voor lief, wat een gekte.
Gelukkig heeft broerlief in Amsterdam gewerkt, dus bekend terrein, het ‘Amsterdam proeven’ is daarom zeer geslaagd te noemen. Maar…ik moet zeggen, Amsterdam is echt wel vol.
Doch… . de gemiddelde toerist kent niet de smaak van NamKee, dus… er was plaats voor ons op de Zeedijk, een superleuke buurt overigens.
We hebben er gesmuld, en van ons plan om een doggybag voor manlief mee te nemen is niets gekomen.
Het was wederom een geslaagde ‘broertje/zusje dag’ en het volgende evenement werd onder het genot van een ‘nadrankje’ alweer genoteerd.

En daar was dan opeens de laatste opdracht van de kids, dus……vakantie voorbij voor hen.
Via een volg app, konden we hen de gehele terugreis volgen op de autowegen, ongelofelijk dat dat mogelijk is en vooral bijzonder leuk voor gretige grootouders, voor middernacht kwamen ze thuis en wij draaiden ons om en sliepen gerust verder.
Omdat ik de volgende dag nog een afsluitende workshop van de zomercursus had in Rotterdam, ging ik de lieverds toch alvast even knuffelen toen ze goed en wel wakker waren.
Toen ik doodmoe, maar voldaan uit Rotterdam terugkwam, was mijn grote kleine vriend ‘Rocky’, verdwenen, hij laat een leegte achter. Ik ben echt van het beestje gaan houden, hij was zo aanhankelijk en als ik in de vroege uurtjes alleen beneden zat, voelde ik zijn aanwezigheid, gezellig.
De workshop was top, weer veel geleerd en het proeft naar meer! Eerst maar eens wat foto’s opsturen naar André, kijken wat hij ervan vindt. Als jullie ooit nog eens een fotocursus willen volgen, kan ik zijn http://www.rotterdamse-fotografieschool.nl van harte aanbevelen, en hij is ook nog eens erg servicegericht, getuige de na-zorg.
Het fotograferen op de ‘M’ is nu normaal en ik ga een nieuwe fase in.

PS
De neuroloog heeft de afspraak van Oktober verzet naar vanmiddag!!! Wat heeft hij te melden?

 

Hier wat ingestuurde foto’s, ben benieuwd. Dit zijn door mij bewerkte, ook de originelen heb ik gestuurd zodat André een betere beoordeling kan maken. Schroom niet om te reageren, want ik kan van jullie ook veel leren. Later, Ciao!

Zoomen, doe je met je voeten.

Eindelijk was het dan zover, de zomercursus ‘fotografie’ ging van start.
Ik had me er enorm op verheugd, eindelijk zou ik eens gaan horen en zien, hoe ik President Nikon onder de duim kon houden en al zijn geheimen gaan leren kennen.
Nooit gedacht dat ik dat überhaupt zou willen. Maar manlief had het goed ingeschat, doordat ik nu een ‘spiegelreflex’ heb, word ik zo getriggerd, dat ik meer wil.
Dus vandaar de cursus.
Ietwat nerveus, toog ik naar Rotterdam met de opgeladen President, hij voorzien van lege ingewanden en ik met een hoofd vol vragen…… , ’zou ik het wel kunnen volgen?’, was het niet te hoog gegrepen?’, ‘hoe zou de docent zijn?’ en ook niet onbelangrijk, ‘zou ik me wel op mijn gemak voelen?’.
Aangekomen op de Coolhaven, bekroop me een angstig gevoel……het sfeertje daar beviel me niet, wie weet had een ‘gek’ me daar naar toe gelokt.
Maar het bord, met de vermelding; ‘Fotografieschool’, zag er degelijk en gelikt uit. Ik nam me voor om niet aan te bellen, maar om te wachten op medecursisten, ik was rijkelijk vroeg.
En ja hoor, daar kwam een vrouw aan en snel daarop weer een, gelukkig!
We belden aan, de deur klikte open en een enorme pieslucht, perste zich in onze reukorganen, we kregen de slappe lach en begonnen aan het beklimmen van de vele (8) trappen.
Eenmaal boven, stond André, de docent, ons op te wachten, hij beviel me meteen.
Als Paul de Leeuw een broer had gehad, dan was hij het, zelfde postuur, zelfde pretoogjes, zelfde humor, zelfde accent, zelfde stem en kundig, ik heb hem echter niet horen zingen.
We betraden een prachtige loft, waarin zich een studio en werkruimtes bevonden, het voelde goed!
Nadat we allen voorzien waren van koffie/thee/water begon André met te zeggen: “Na deze cursus, fotograferen jullie alleen nog op de ‘M’ (handmatig) en NOOIT meer op de automaat”.
Het werd doodstil, ieder had er zo zijn gedachten en twijfels over.
We waren met 8 cursisten, 2 heren en 6 dames, de leeftijden varieerden van 31, tot en met 60/ 69. Leuke mensen met dezelfde passie.
Na een kort voorstelrondje, legde André ons alles uit over, Diafragma, Sluitertijd, Belichting, Scherp stellen en ISO.
En….warempel, ik begreep het en kon mijn eerste stapjes zetten hoor. En….….ik vond het leuk, een nieuwe dimensie had zijn intrede gedaan.
De cursus zat goed in elkaar, middels een presentatie, schools op een whiteboard, met oefenrondes, met gezamenlijk fotograferen in Delfshaven en met een opdracht die we thuis moesten maken.
De opdracht luidde:
‘Fotgrafeer op diafragma 8, vlakken en lijnen zonder gedoe’. We moesten 5 geslaagde foto’s en 5 mislukkelingen op een stick zetten.
De opdracht lag gelukkig geheel in mijn straatje, maar….ik had de zenuwen, nu moest ik wel alles zelf gaan instellen en zou ik dat wel kunnen en….we mochten er geen nabewerking op los laten.
Een ‘aandachtvragend’ groepslid, zei meteen dat hij geen tijd had, hij had andere dingen te doen, uhhh?
Ik ben er een middag in Breda op uit getrokken en heb heel wat geschoten en had er ontzettend veel plezier in.
De ‘mislukte’ had ik er zo uitgepikt, makkie, maar om er dan 5 ‘geslaagde’ uit te halen, was een crime, kan ik jullie vertellen. Ik werd onzeker, ik vroeg me af of ik het wel goed zag en of ik wel een foto kon beoordelen.
Wat ging ik weer nerveus met de ‘buit’ naar Rotterdam.
Mijn foto’s waren als eerste aan de beurt en………hij stond perplex, ‘zoooooo’ zei hij, jij ‘ziet het’. Hij had op mijn ‘gelukte’ niets aan te merken. Wowwwww, een geluksgevoel overviel me, was het echt zo? Tjonge wat was ik blij, ik ben dus goed bezig.
En….eindelijk viel voor mij alles op zijn plaats, voor mij geen ‘gedoe’ meer, ik ken mijn specialiteit en ga me daar op focussen.
Het was een ontzettend leerzame cursus en we waren een hele leuke groep.
Volgend jaar doe ik er geheid weer een, ‘portretfotografie’ zie ik ook wel zitten. En….…ik zou het bijna vergeten, ik krijg over een paar weken nog een workshop ‘creatief fotograferen’.
Ik zie meer mogelijkheden door het gebruik van eigen instellingen, er is een wereld voor me open gegaan.
Als ik nu rondloop met de president, hoor ik André aanwijzigingen geven en als ik weer eens wil gaan inzoomen, hoor ik hem zeggen: ‘Zoomen, doe je met je voeten”.

Een paar ‘Gelukten’.

 

 

 

Baby’s en….klikken maar.

Na de waarschijnlijk laatste majestueuze wip van de ooievaars, ben ik gaan googelen. Hoe lang kunnen die eieren onder de kont in takt blijven? 33 dagen!
Ik pakte mijn agenda erbij en noteerde alvast de geboortedag.
Na onze geweldige Düsseldorfse trip, stond de geboorte gepland, dus…..bij thuiskomst ging ik meteen naar mijn vrienden. En ja hoor, ik zag, als echte ooievaarkenner, ander gedrag van de beesten. Het mannetje was druk, hij vloog af en aan en was wat vaker thuis op het honk. Zeker weten, baby’s daarboven. Hoeveel het er zijn?, geen idee, toch geen webcam.
Het blijft nu dus afwachten tot het grut wat gaat scharrelen in het nest en hun koppies over de rand gaan steken.
En dan….gaat deze gek met een statief de wacht houden, dat ga ik vastleggen, zeker weten.
Op dit moment ben ik druk met oefenen om de controle over het statief te krijgen, dat vind ik nog niet zo simpel. Maar….ik moet zeggen, ik maak vorderingen.
Dat komt mede doordat ik zeer actief ben met mijn fotocursus. Ik ben al uit mijn comfortzone en ga de vreemdste dingen aan. Ik rommel met water, met bubbeltjesplastic, met mooie schalen, met kralen, met veertjes, met pluisjes en nog veel meer. Manlief ligt in een deuk als ik weer eens de deur uitga met een wit papier (licht), met een zaklamp (schittering), met een vernevelaar of een koker. Ik verzamel nu allerlei attributen die de boel kunnen opleuken.
En….ik ga buiten de geplaveide paden, meneer Nikon staat niet meer zo vaak op de automaat, ik rommel er op los…en lol dat ik heb…ongelofelijk. Het slurpt wel tijd en of de resultaten de moeite waard zijn?, we gaan het zien. Alhoewel, ik heb al 3 complimenten gekregen van de docent!
Ach, toch wel leuk om wat dieper in te gaan op een hobby die ik al zeker 55 jaar beoefen.
Ik ga jullie een beetje mee laten kijken met mijn opdrachten en wat ik ervan bak.
Ik zit in een groep van 30 mensen, de een gevorderd en de ander beginner, heel gemêleerd dus, ook qua leeftijd. Om de 4 dagen krijgen we een opdracht en na een aantal opdrachten worden door de docent alle foto’s besproken, heel leerzaam.
Ik heb erg veel moeite met technische toestanden, zoals diafragma, sluitertijd enzo. Eigenlijk heb ik daar ook niet zoveel zin in, maar ik merk dat ik toch stapje voor de stapje de diepte ingetrokken wordt, of ik wil of niet. Dat heeft weer alles te maken met mijn nieuwsgierigheid: “hoe ziet die zelfde foto eruit als ik dit of dat doe?”.
De eerste opdracht was; “vrij”, daar heb ik me met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf gemaakt. We zaten toen in Den Helder en we voelden ons zo vrij, dat alles wat voorbij kwam voor de hand lag. Ik ben niet aan het experimenteren geslagen, de foto zou zich vanzelf wel aandienen.
Ik heb toen dat paard ingeleverd (zie blog “paal 17”), toen vond ik hem prachtig en nu zou ik dat anders aanpakken. De docent vond hem ‘wel aardig’, ha ha. Mijn medecursisten hadden veelal bloemknopjes enzo. Een foto sprong eruit, een slot waar een sleutel inzat en dan ook nog eens super mooi gefotografeerd. Dat ga ik ook eens proberen denk ik dan meteen.
Opdracht 2 was; “ gewichtig”. Ook daar heb ik me best wel snel van afgemaakt, ik koos een foto uit mijn archief (mag eigenlijk niet) die ik mooi vond en daar hing ik gewoon de titel gewichtig aan vast. Het woord is voor allerlei uitleg vatbaar nietwaar? Ik stuurde een bemistte paardenbloem pluis in. (Het ‘gewicht’ van water op de fragiele pluis).

Deze foto werd goed ontvangen. Ik kreeg de tip om de pluis met een zaklamp bij te schijnen voor extra glinstering.
Vele medecursisten hadden daadwerkelijke gewichten op de foto gezet en andersoortige meet-en regel apparatuur. De meest komische foto vond ik een verknipte foto van de eens zo gewichtige
Ivo Opstelten.
Opdracht 3 was; “verzameling”. We zaten in Düsseldorf en speurden naar een verzameling. Je wil niet weten wat je allemaal als zodanig langs ziet komen dan. Uiteindelijk zag ik een lamp gemaakt van witte veertjes, in een restaurant. Ik liep het restaurant in en vroeg of ik de lamp mocht fotograferen en dat mocht. Tevens werd er gezegd dat we ook mochten komen eten, en…waarom niet. Dat was achteraf superlekker en die lamp heb ik toch wat beter kunnen schieten onder het genot van een wijntje. De foto is weer goed ontvangen.
Opdracht 4 was; “rond”. We waren inmiddels weer thuis en nu besloot ik echt eens wat te gaan fabriceren, want om zomaar iets ronds te fotograferen, vond ik geen uitdaging. Ik speurde mijn huis af naar attributen, maakte een compositie, zette meneer Nikon op ‘macro’, deed een fel licht aan..et voilà, er was ‘kunst’ geboren. Ik moet wel zeggen dat ik wel 50 foto’s heb gecomponeerd, met een voltreffer. Ik kreeg vele complimenten en ik groeide enorm. Vandaar dat ik nu verder uit de comfortzone ben getreden, het is zoo leuk om te componeren.
Opdracht 5 was; “blauw”. Zeer leuk om te doen en het leverde vele foto’s op en uiteindelijk moet je kiezen, wat een luxe en wat moeilijk.
Ik merk dat ik steeds kritischer wordt op mezelf en niet meer klakkeloos klik.
Ik heb mijn foto ingestuurd en weet nog niet hoe hij beoordeeld gaat worden.

Vandaag kwam opdracht 6 binnen; “ kapot”.
Het speuren en het denken is weer in gang gezet hoor. En als iets fotogenieks niet kapot is, kan je daar wel voor zorgen he? Ik ga bij deze dus een zonde opbiechten, ik heb vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling een bovist (jaja er was er al weer een) vermoord en na de daad gefotografeerd.
Ik heb nog 4 dagen de tijd, dus wellicht bega ik nog vele zondes, Ciao!

Hieronder volgen nog wat probeersels.

DSCN0101 DSCN0236 DSCN0342