Zoomen, doe je met je voeten.

Eindelijk was het dan zover, de zomercursus ‘fotografie’ ging van start.
Ik had me er enorm op verheugd, eindelijk zou ik eens gaan horen en zien, hoe ik President Nikon onder de duim kon houden en al zijn geheimen gaan leren kennen.
Nooit gedacht dat ik dat überhaupt zou willen. Maar manlief had het goed ingeschat, doordat ik nu een ‘spiegelreflex’ heb, word ik zo getriggerd, dat ik meer wil.
Dus vandaar de cursus.
Ietwat nerveus, toog ik naar Rotterdam met de opgeladen President, hij voorzien van lege ingewanden en ik met een hoofd vol vragen…… , ’zou ik het wel kunnen volgen?’, was het niet te hoog gegrepen?’, ‘hoe zou de docent zijn?’ en ook niet onbelangrijk, ‘zou ik me wel op mijn gemak voelen?’.
Aangekomen op de Coolhaven, bekroop me een angstig gevoel……het sfeertje daar beviel me niet, wie weet had een ‘gek’ me daar naar toe gelokt.
Maar het bord, met de vermelding; ‘Fotografieschool’, zag er degelijk en gelikt uit. Ik nam me voor om niet aan te bellen, maar om te wachten op medecursisten, ik was rijkelijk vroeg.
En ja hoor, daar kwam een vrouw aan en snel daarop weer een, gelukkig!
We belden aan, de deur klikte open en een enorme pieslucht, perste zich in onze reukorganen, we kregen de slappe lach en begonnen aan het beklimmen van de vele (8) trappen.
Eenmaal boven, stond André, de docent, ons op te wachten, hij beviel me meteen.
Als Paul de Leeuw een broer had gehad, dan was hij het, zelfde postuur, zelfde pretoogjes, zelfde humor, zelfde accent, zelfde stem en kundig, ik heb hem echter niet horen zingen.
We betraden een prachtige loft, waarin zich een studio en werkruimtes bevonden, het voelde goed!
Nadat we allen voorzien waren van koffie/thee/water begon André met te zeggen: “Na deze cursus, fotograferen jullie alleen nog op de ‘M’ (handmatig) en NOOIT meer op de automaat”.
Het werd doodstil, ieder had er zo zijn gedachten en twijfels over.
We waren met 8 cursisten, 2 heren en 6 dames, de leeftijden varieerden van 31, tot en met 60/ 69. Leuke mensen met dezelfde passie.
Na een kort voorstelrondje, legde André ons alles uit over, Diafragma, Sluitertijd, Belichting, Scherp stellen en ISO.
En….warempel, ik begreep het en kon mijn eerste stapjes zetten hoor. En….….ik vond het leuk, een nieuwe dimensie had zijn intrede gedaan.
De cursus zat goed in elkaar, middels een presentatie, schools op een whiteboard, met oefenrondes, met gezamenlijk fotograferen in Delfshaven en met een opdracht die we thuis moesten maken.
De opdracht luidde:
‘Fotgrafeer op diafragma 8, vlakken en lijnen zonder gedoe’. We moesten 5 geslaagde foto’s en 5 mislukkelingen op een stick zetten.
De opdracht lag gelukkig geheel in mijn straatje, maar….ik had de zenuwen, nu moest ik wel alles zelf gaan instellen en zou ik dat wel kunnen en….we mochten er geen nabewerking op los laten.
Een ‘aandachtvragend’ groepslid, zei meteen dat hij geen tijd had, hij had andere dingen te doen, uhhh?
Ik ben er een middag in Breda op uit getrokken en heb heel wat geschoten en had er ontzettend veel plezier in.
De ‘mislukte’ had ik er zo uitgepikt, makkie, maar om er dan 5 ‘geslaagde’ uit te halen, was een crime, kan ik jullie vertellen. Ik werd onzeker, ik vroeg me af of ik het wel goed zag en of ik wel een foto kon beoordelen.
Wat ging ik weer nerveus met de ‘buit’ naar Rotterdam.
Mijn foto’s waren als eerste aan de beurt en………hij stond perplex, ‘zoooooo’ zei hij, jij ‘ziet het’. Hij had op mijn ‘gelukte’ niets aan te merken. Wowwwww, een geluksgevoel overviel me, was het echt zo? Tjonge wat was ik blij, ik ben dus goed bezig.
En….eindelijk viel voor mij alles op zijn plaats, voor mij geen ‘gedoe’ meer, ik ken mijn specialiteit en ga me daar op focussen.
Het was een ontzettend leerzame cursus en we waren een hele leuke groep.
Volgend jaar doe ik er geheid weer een, ‘portretfotografie’ zie ik ook wel zitten. En….…ik zou het bijna vergeten, ik krijg over een paar weken nog een workshop ‘creatief fotograferen’.
Ik zie meer mogelijkheden door het gebruik van eigen instellingen, er is een wereld voor me open gegaan.
Als ik nu rondloop met de president, hoor ik André aanwijzigingen geven en als ik weer eens wil gaan inzoomen, hoor ik hem zeggen: ‘Zoomen, doe je met je voeten”.

Een paar ‘Gelukten’.

 

 

 

In de Voetsporen van de Koning

Nu weet ik het zeker, er zijn 2 ooievaarsjongen (uivertjes). Ik heb ze al een paar keer met wapperende vleugeltjes gezien. Ze zijn knap, mollig en schoon, dit in tegenstelling tot de ouwelui, die zijn mager, vuil en ronduit lelijk. De poten en de snavel zijn nog steeds van een bijzondere kleur rood.
Toch is er ooievaar leed te melden, er waren namelijk 3 jongen, eentje is het nest uit gesmeten, die was niet helemaal goed. Tja, de natuur is keihard, wij zouden zo’n baby in een couveuse leggen, reanimeren, volgieten met medicijnen of opereren.
Het is zo heerlijk om in het Markdal te wandelen, ik zie telkens weer iets nieuws.
Ondanks de vroegte, kom ik toch wel wat volk tegen. Op de eerste plaats, bouwvakkers, die zijn er altijd vroeg bij en ja, hoveniers, van hetzelfde laken een pak. Dan heb je de hondenuitlaters en…..de hijgende renners. En….een paar wandelaars zoals ik, gewoon lekker genietend lopend. Met die laatsten maak ik regelmatig een praatje, bijvoorbeeld hoe de stand van zaken is bij het ooievaarsgezin.
Omdat je telkens allerlei hekken door moet, in verband met loslopende koeien, houden we meestal het hek even open voor een wandelaar, een aankomende hijgende renner, of zo nu en dan een toerfietser. Laatst hield ik het hek open voor die laatste categorie, het betrof een volumineuze jongedame. Ze had haar fiets volhangen met allerlei vrolijk gekleurde tassen en tasjes, heel georganiseerd. Zij was duidelijk een reiziger, tja…..dan wordt ik nieuwsgierig he? Ik begon het gesprek met: “Zozo, u bent er vroeg bij”. Zij: “Ja, want ik heb een flinke tocht voor de boeg, ik ga naar Lier”. Ik: “Zozo, dat is een eind”. Zij: “Ja, maar uiteindelijk hoop ik Porto te bereiken. Daar woont een vriendin van mij, ik wilde er altijd al heen fietsen en nu ben ik ongewild mijn baan kwijtgeraakt en ik dacht: grijp je kans”. Ik: “Groot gelijk en veel succes” Zij: “Dankjewel”, en ze hees haar enorme zitvlak op het in het niet vallende zadel. Na mijmerend, dacht ik; de tocht zal in ieder geval haar figuur goed doen. Maar wat een reis he?, wat een stoere meid, ga er maar aan staan/fietsen. Ik hoop dat ze gezond en veilig in Porto zal geraken, met een leeg hoofd, wie weet wat ze allemaal voor haar kiezen gehad heeft op haar ex werk.
En ja hoor, Jut en Jul hebben weer een uitje van de week opgesoupeerd. We zijn in Zwolle geweest, lekker met de trein.
Ons doel was museum de Fundatie, we hadden er veel over gehoord en het gebouw is ook nog eens heel mooi met zijn keramiek wolk bovenop.
Zwolle verraste ons toen we naar het museum liepen, een stad met grandeur. We zagen indrukwekkende villa’s, prachtige gebouwen, leuke watertjes, bruggen en heel veel gezellige horeca.

DSCN1465
We vonden de Fundatie op zich, zeer mooi, zelfs het trappenhuis, maar de tentoonstellingen konden ons niet zo bekoren. Er was o.a een verzameling borduurwerk van Rob Scholte te zien. Voor alle duidelijkheid, hij heeft het alleen verzameld en achterstevoren laten inlijsten. We vonden er geen bal aan, zeker niet voor zo’n stoere vent.
Verder was er een tentoonstelling met allerlei expressionistisch werk, met als toppertjes (vonden wij); ‘Dieren’, van Heinrich Campendonk en ‘De Schepping van de Paarden’ van Franz Marc.
We vergaapten ons aan ‘Machteld’ van Karel Appel en gaven haar de zegen, dat zij de tand des tijds lang zal mogen doorstaan.
Als je in Zwolle bent, dan MOET je naar Waanders, een grote boekhandel in een schitterend opgeknapte kerk. Al wil je geen boek, toch doen, erg de moeite waard.

DSCN1492
Je kan er ook eten, maar dat deden wij niet, wij hadden gekozen voor ‘Poppe’, gevestigd in een voormalige hoefsmederij.
We waren de enige gasten, maar het eten was subliem.
De stad is echt leuk om te doorkruisen en vergeet niet een terrasje te pakken op de grote Markt, je waant je in het buitenland, vooral als het zonnetje zich laat zien.
Het was weer een mooi dagje uit.
De fotocursus loopt nog, opdracht 9 ‘straat’ is ingeleverd.

DSCN1261
Ook opdracht 10, ‘muziek’ is geschoten op het station in Zwolle.

Opdracht 11 is voor mij een echte uitdaging; ‘schemering’, ik ga vanavond eens proberen.
Zo lieve luitjes, dat was het weer voor deze week, nu genieten van onze logeetjes, Ciao! (volgende week meer foto’s)

 

Updates

Zoals reeds gemeld, had ik weer de jaarlijkse controle in verband met mijn risico op hart-en vaatziekten. Er werden 2 buisjes bloed getapt en ik moest urine inleveren. Na een week ben ik naar de praktijkondersteuner gestapt voor de uitslag. Ik moet zeggen, zij is een kundig mensenmens. Ze gaat een goed gesprek met je aan, ze vraagt je goed uit, ze neemt de bloeddruk af, weegt je, meet je en legt een uitdraai van het bloedonderzoek voor je neus. Samen wordt alles besproken en vergeleken met het jaar ervoor. Het zag er nog net zo goed uit als het jaar ervoor.
Maar……….de bloeddruk was zoo goed dat ie bijna te laag was en dat wist ik al, want thuis meten we regelmatig onze bloeddruk.
Dus…ik knalde hem erin, mag/kan het een pilletje minder zijn? Mijn pilletjes werden bestudeerd, wat zou er af mogen vallen? De voors en de tegens werden afgewogen en we dachten samen aan een “zeikertje” (plaspil) minder, dat is beslist handig als reizend mens. De PO vond dat de huisarts het verlossende woord mocht spreken en zou in overleg gaan, ik zou nog wel wat horen.
De volgende dag werd ik hoogstpersoonlijk door de huisarts gebeld (ook een super woman), zij feliciteerde me en wilde weten wat ik nu weer (ik at vorig jaar al zo gezond) had bedacht om nog gezonder te worden, ha ha. Ik kon 2 dingen aangeven; heel wat minder wijntjes drinken en dagelijks minstens een half uur stevig lopen.
En….er mocht een pilletje af hoor, geen plaspil, maar een stevige calciumblokker. Ik ben de koning te rijk. Over twee weken even op controle komen, dat wel. Maar….ik zie zelf al op onze bloeddruk meter dat het heel goed gaat. Wat een gelukkig mens ben ik, ik voel me herboren.
De fotocursus is ondertussen verder gegaan, dus ik was druk in de weer om mijn opdrachten te schieten. Ongelofelijk leuk om te doen. Manlief en ik speuren onze omgeving af. Ook in Friesland hebben we de ogen veel kost gegeven en meneer Nikon stevig aan het werk gezet. Het resultaat mag er zijn. Ik heb zelfs een stoelleuning to kunst verheven.

Opdracht 7 was; “scheef”, heel stout heb ik een foto uit mijn archief gekozen, ik was wel eens benieuwd of de docent hem net zo goed vond als ikzelf haha. (en dat was!)

IMG_2246
Opdracht 8 was; “zwart/wit. Tjonge, een makkie voor mij omdat ik meestal zwart/wit maak. Ik maakte deze foto in Leeuwarden en ook deze foto is geheel goedgekeurd.

En dit was mijn foto van de 6e opdracht (kapot).

DSCN0476 Met die dwerg heb ik nog dagen rondgelopen om hem nogmaals te vereeuwigen. Nu ben ik hem zat, wie weet verrijst ie nog eens, ik heb hem Hanky genoemd.

Nu kan ik me gaan amuseren met opdracht 9; “straat”.
En of ik nog niet genoeg hobby’s heb, ben ik opeens in een wordfeud competitie beland, geen idee hoe dit zo gekomen is. Ik werd ineens door 7 vreemden uitgenodigd om een spel te spelen. Daar ben ik op ingegaan, altijd leuk. Ze bleken goede tegenstanders, dat verbaasde me al en uiteindelijk verscheen er een mail met de uitslagen en….ik was hier ook weer aan verslaafd. Gelukkig ligt de frequentie laag, dus is het goed tussen door te doen en zelfs op reis.
De ooievaars zijn inmiddels ontzettend smerig en hebben het loei druk met hun jong. Een keer heb ik een koppie gezien, en regelmatig zie ik dat de stront van het grut het nest uitgesmeten wordt.
Met de oude dame gaat het redelijk, meestal is ze tevreden, maar soms heeft ze een dag dat ik haar achter het behang kan plakken.
Op PP is wat reuring geweest, we kregen last van oprukkende (5) peuters met loopfietsjes en ballen, wat groter gillend spul met hockeysticks en dito ballen en verder fietsjes, stokken en stenen.
En….een gewapende politieman liep ineens op de parkeerplaats, wat hij kwam doen, hebben we niet kunnen achterhalen, hij ging bij de buurvrouw van de andere hoek naar binnen.
Manlief heeft de moeder van de peuter aangesproken en gewezen op de huisregels (gelden toch niet voor kleine kinderen…) en heeft er nu een soort van vijand bij (ze groet niet meer) en een andere eigenaar heeft de moeder van het grotere spul aangesproken, ook dit werd niet in dank afgenomen. We moeten onze rust met hand en tand verdedigen hier ha ha.
Mijn blaren zijn genezen, geen centje pijn meer.
Geen uitje van de week gedaan, Friesland geldt voor 2 weken.
Manlief is een poosje zoet met de Giro en ik heb nog wat goede boeken, we komen de Pinksteren wel door, Ciao!

Baby’s en….klikken maar.

Na de waarschijnlijk laatste majestueuze wip van de ooievaars, ben ik gaan googelen. Hoe lang kunnen die eieren onder de kont in takt blijven? 33 dagen!
Ik pakte mijn agenda erbij en noteerde alvast de geboortedag.
Na onze geweldige Düsseldorfse trip, stond de geboorte gepland, dus…..bij thuiskomst ging ik meteen naar mijn vrienden. En ja hoor, ik zag, als echte ooievaarkenner, ander gedrag van de beesten. Het mannetje was druk, hij vloog af en aan en was wat vaker thuis op het honk. Zeker weten, baby’s daarboven. Hoeveel het er zijn?, geen idee, toch geen webcam.
Het blijft nu dus afwachten tot het grut wat gaat scharrelen in het nest en hun koppies over de rand gaan steken.
En dan….gaat deze gek met een statief de wacht houden, dat ga ik vastleggen, zeker weten.
Op dit moment ben ik druk met oefenen om de controle over het statief te krijgen, dat vind ik nog niet zo simpel. Maar….ik moet zeggen, ik maak vorderingen.
Dat komt mede doordat ik zeer actief ben met mijn fotocursus. Ik ben al uit mijn comfortzone en ga de vreemdste dingen aan. Ik rommel met water, met bubbeltjesplastic, met mooie schalen, met kralen, met veertjes, met pluisjes en nog veel meer. Manlief ligt in een deuk als ik weer eens de deur uitga met een wit papier (licht), met een zaklamp (schittering), met een vernevelaar of een koker. Ik verzamel nu allerlei attributen die de boel kunnen opleuken.
En….ik ga buiten de geplaveide paden, meneer Nikon staat niet meer zo vaak op de automaat, ik rommel er op los…en lol dat ik heb…ongelofelijk. Het slurpt wel tijd en of de resultaten de moeite waard zijn?, we gaan het zien. Alhoewel, ik heb al 3 complimenten gekregen van de docent!
Ach, toch wel leuk om wat dieper in te gaan op een hobby die ik al zeker 55 jaar beoefen.
Ik ga jullie een beetje mee laten kijken met mijn opdrachten en wat ik ervan bak.
Ik zit in een groep van 30 mensen, de een gevorderd en de ander beginner, heel gemêleerd dus, ook qua leeftijd. Om de 4 dagen krijgen we een opdracht en na een aantal opdrachten worden door de docent alle foto’s besproken, heel leerzaam.
Ik heb erg veel moeite met technische toestanden, zoals diafragma, sluitertijd enzo. Eigenlijk heb ik daar ook niet zoveel zin in, maar ik merk dat ik toch stapje voor de stapje de diepte ingetrokken wordt, of ik wil of niet. Dat heeft weer alles te maken met mijn nieuwsgierigheid: “hoe ziet die zelfde foto eruit als ik dit of dat doe?”.
De eerste opdracht was; “vrij”, daar heb ik me met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf gemaakt. We zaten toen in Den Helder en we voelden ons zo vrij, dat alles wat voorbij kwam voor de hand lag. Ik ben niet aan het experimenteren geslagen, de foto zou zich vanzelf wel aandienen.
Ik heb toen dat paard ingeleverd (zie blog “paal 17”), toen vond ik hem prachtig en nu zou ik dat anders aanpakken. De docent vond hem ‘wel aardig’, ha ha. Mijn medecursisten hadden veelal bloemknopjes enzo. Een foto sprong eruit, een slot waar een sleutel inzat en dan ook nog eens super mooi gefotografeerd. Dat ga ik ook eens proberen denk ik dan meteen.
Opdracht 2 was; “ gewichtig”. Ook daar heb ik me best wel snel van afgemaakt, ik koos een foto uit mijn archief (mag eigenlijk niet) die ik mooi vond en daar hing ik gewoon de titel gewichtig aan vast. Het woord is voor allerlei uitleg vatbaar nietwaar? Ik stuurde een bemistte paardenbloem pluis in. (Het ‘gewicht’ van water op de fragiele pluis).

Deze foto werd goed ontvangen. Ik kreeg de tip om de pluis met een zaklamp bij te schijnen voor extra glinstering.
Vele medecursisten hadden daadwerkelijke gewichten op de foto gezet en andersoortige meet-en regel apparatuur. De meest komische foto vond ik een verknipte foto van de eens zo gewichtige
Ivo Opstelten.
Opdracht 3 was; “verzameling”. We zaten in Düsseldorf en speurden naar een verzameling. Je wil niet weten wat je allemaal als zodanig langs ziet komen dan. Uiteindelijk zag ik een lamp gemaakt van witte veertjes, in een restaurant. Ik liep het restaurant in en vroeg of ik de lamp mocht fotograferen en dat mocht. Tevens werd er gezegd dat we ook mochten komen eten, en…waarom niet. Dat was achteraf superlekker en die lamp heb ik toch wat beter kunnen schieten onder het genot van een wijntje. De foto is weer goed ontvangen.
Opdracht 4 was; “rond”. We waren inmiddels weer thuis en nu besloot ik echt eens wat te gaan fabriceren, want om zomaar iets ronds te fotograferen, vond ik geen uitdaging. Ik speurde mijn huis af naar attributen, maakte een compositie, zette meneer Nikon op ‘macro’, deed een fel licht aan..et voilà, er was ‘kunst’ geboren. Ik moet wel zeggen dat ik wel 50 foto’s heb gecomponeerd, met een voltreffer. Ik kreeg vele complimenten en ik groeide enorm. Vandaar dat ik nu verder uit de comfortzone ben getreden, het is zoo leuk om te componeren.
Opdracht 5 was; “blauw”. Zeer leuk om te doen en het leverde vele foto’s op en uiteindelijk moet je kiezen, wat een luxe en wat moeilijk.
Ik merk dat ik steeds kritischer wordt op mezelf en niet meer klakkeloos klik.
Ik heb mijn foto ingestuurd en weet nog niet hoe hij beoordeeld gaat worden.

Vandaag kwam opdracht 6 binnen; “ kapot”.
Het speuren en het denken is weer in gang gezet hoor. En als iets fotogenieks niet kapot is, kan je daar wel voor zorgen he? Ik ga bij deze dus een zonde opbiechten, ik heb vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling een bovist (jaja er was er al weer een) vermoord en na de daad gefotografeerd.
Ik heb nog 4 dagen de tijd, dus wellicht bega ik nog vele zondes, Ciao!

Hieronder volgen nog wat probeersels.

DSCN0101 DSCN0236 DSCN0342